"ജീവിതം എല്ലാവർക്കും ഒരുപോലെയല്ല."
ഈ വാക്കുകൾ നാം പലതവണ കേട്ടിട്ടുണ്ടാകും. എന്നാൽ അതിന്റെ യഥാർത്ഥ അർത്ഥം മനസ്സിലാകുന്നത് ജീവിതം ഓരോ ദിവസവും ഒരു യുദ്ധമായി മാറിയവർക്കാണ്. ചിലർ സ്വപ്നങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ ജീവിക്കുന്നു. ചിലർ കടങ്ങളുടെയും കണ്ണീരിന്റെയും ഇടയിലൂടെ. ചിലർക്ക് ഓരോ പ്രഭാതവും പുതിയ പ്രതീക്ഷയുടെ വെളിച്ചം കൊണ്ടുവരുമ്പോൾ, മറ്റുചിലർക്ക് ഓരോ പ്രഭാതവും പുതിയ ബില്ലുകളും പുതിയ ആശങ്കകളുമാണ് സമ്മാനിക്കുന്നത്.
കേരളത്തിലെ ഒരു ചെറിയ പട്ടണത്തിലാണ് അരുൺ ജീവിച്ചിരുന്നത്. അവൻ ഒരു പ്രശസ്തനോ ധനികനോ ആയിരുന്നില്ല. ഒരു സാധാരണ ആയുർവേദ തെറാപ്പിസ്റ്റ് മാത്രം. രോഗികളുടെ വേദന കുറയ്ക്കാൻ തന്റെ കൈകളാൽ ചികിത്സ നൽകുന്ന ഒരു മനുഷ്യൻ. അവന്റെ മനസ്സിൽ വലിയ ആഗ്രഹങ്ങളൊന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. സ്വന്തമായി ഒരു ചെറിയ വീട്, അമ്മയ്ക്ക് ആവശ്യമായ ചികിത്സ, കടബാധ്യതകളില്ലാത്ത ഒരു ജീവിതം, മനസ്സമാധാനത്തോടെ ഉറങ്ങാൻ കഴിയുന്ന രാത്രികൾ—അതാണ് അവന്റെ സ്വപ്നം.
പക്ഷേ ജീവിതം അവന് നൽകിയ സമ്മാനം കഷ്ടപ്പാടുകളും പരീക്ഷണങ്ങളുമായിരുന്നു.
മാസം മുഴുവൻ കഠിനാധ്വാനം ചെയ്തിട്ടും അവന് ലഭിച്ച ശമ്പളം വെറും ₹12,000 മാത്രം. ഓരോ മാസവും ശമ്പളം അക്കൗണ്ടിൽ വരുമ്പോൾ അവൻ ഒരു നിമിഷം സന്തോഷിക്കും. എന്നാൽ ആ സന്തോഷം അധികനേരം നിലനിൽക്കില്ല. ബാങ്കിൽ നിന്ന് EMI കുറയും. വൈദ്യുതി ബിൽ അടയ്ക്കണം. വീട്ടുചെലവ് നടത്തണം. പെട്രോൾ നിറയ്ക്കണം. മരുന്ന് വാങ്ങണം. ആശുപത്രി ചെലവുകൾ വേണം. മാസത്തിന്റെ പകുതി എത്തും മുമ്പേ അക്കൗണ്ട് വീണ്ടും ശൂന്യമാകും.
ഒരു ദിവസം അങ്കമാലി സർക്കാർ ആശുപത്രിയിൽ ചികിത്സയ്ക്കായി പോയപ്പോൾ ഒ.പി. ടിക്കറ്റിന് ഇരുപത് രൂപ നൽകി. ആ ചെറിയ തുക പോലും അവന്റെ മനസ്സിൽ വലിയ ചോദ്യമായി മാറി.
"ഇനി രോഗം വരാനും പണമാണോ വേണ്ടത്?"
ആശുപത്രിയിൽ നിന്ന് മടങ്ങുന്ന വഴിയിൽ ഒരു പച്ചക്കറി കടയിൽ കയറി. തക്കാളി, ഉള്ളി, പയർ, മുളക്, എണ്ണ, അരി—ഓരോ സാധനത്തിന്റെയും വില ചോദിച്ചു. ഓരോ വിലയും കേൾക്കുമ്പോൾ അവന്റെ മുഖത്തെ പുഞ്ചിരി മാഞ്ഞുപോയി. വാങ്ങാൻ വിചാരിച്ച പല സാധനങ്ങളും തിരികെ വയ്ക്കേണ്ടിവന്നു.
അവൻ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു:
"എല്ലാത്തിനും വില കൂടുന്നു... പക്ഷേ എന്റെ ശമ്പളം മാത്രം പഴയതുപോലെ തന്നെ."
വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ മേശപ്പുറത്ത് ബില്ലുകൾ കാത്തുകിടന്നു. വൈദ്യുതി ബിൽ, EMI ഓർമ്മപ്പെടുത്തൽ, മരുന്ന് വാങ്ങേണ്ട ലിസ്റ്റ്. ഓരോ പേപ്പറും അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ഒരു കല്ലുപോലെ വീണു.
അമ്മ പതുക്കെ അടുത്തുവന്ന് ചോദിച്ചു.
"മോനേ... എന്താ ഇങ്ങനെ വിഷമിച്ച് ഇരിക്കുന്നത്?"
അരുൺ പതിവുപോലെ ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
"ഒന്നുമില്ല അമ്മേ... എല്ലാം ശരിയാകും."
പക്ഷേ ആ ചിരി അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ എത്തിയില്ല.
രാത്രിയിൽ ഒരു പഴയ നോട്ട് പുസ്തകം തുറന്ന് കണക്കുകൂട്ടാൻ തുടങ്ങി. വരുമാനം ഒരു വശത്ത്, ചെലവുകൾ മറുവശത്ത്. എത്ര കൂട്ടിയും കുറച്ചും നോക്കിയാലും അവസാനം ഒരു കുറവ് മാത്രം.
അവൻ നോട്ട് പുസ്തകം അടച്ചു. ജനൽ തുറന്ന് പുറത്തേക്ക് നോക്കി. മഴ പെയ്യുകയായിരുന്നു.
ആ മഴയിൽ അവൻ സ്വന്തം ജീവിതം കണ്ടു. ഒരിക്കലും അവസാനിക്കാത്ത ഒരു മഴ.
ജോലിസ്ഥലത്ത് രോഗികൾക്ക് മുന്നിൽ അരുൺ എന്നും പുഞ്ചിരിയോടെ നിൽക്കും. അവരുടെ വേദന കുറയ്ക്കാൻ തന്റെ മുഴുവൻ ആത്മാർത്ഥതയും നൽകും. ഒരു വയോധികൻ ചികിത്സ കഴിഞ്ഞ് കൈപിടിച്ച് "നന്ദി മോനേ" എന്ന് പറയുമ്പോൾ അവന്റെ കണ്ണുകൾ അറിയാതെ നിറയും.
"മറ്റുള്ളവരുടെ വേദന കുറയ്ക്കാൻ കഴിയുന്ന ഞാൻ... എന്റെ വേദന ആരോട് പറയണം?" എന്ന ചിന്ത അവനെ പലപ്പോഴും പിന്തുടരും.
കാലം കടന്നുപോകുമ്പോൾ സുഹൃത്തുക്കൾ ഓരോരുത്തരും ജീവിതത്തിൽ മുന്നേറി. ചിലർ വിദേശത്തേക്ക് പോയി. ചിലർ പുതിയ വീടുകൾ പണിതു. ചിലർ കാറുകൾ വാങ്ങി. സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ അവരുടെ സന്തോഷ നിമിഷങ്ങൾ കണ്ടപ്പോൾ അരുൺ നിശ്ശബ്ദമായി ഫോൺ ഓഫ് ചെയ്തു.
അസൂയയല്ല അവന് ഉണ്ടായിരുന്നത്.
ഒരു ചോദ്യം മാത്രം.
"എന്റെ ജീവിതത്തിലും ഒരുനാൾ ഇങ്ങനെ ഒരു ദിവസം വരുമോ?"
ഒരു മഴയുള്ള വൈകുന്നേരം ആശുപത്രിയുടെ വരാന്തയിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ ഒരു വയോധികൻ അവന്റെ മുഖത്തെ വിഷാദം ശ്രദ്ധിച്ചു.
"മകനേ... പണമില്ലാത്തവൻ ദരിദ്രനാകാം. പക്ഷേ പ്രതീക്ഷ നഷ്ടപ്പെട്ടവനാണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ ദരിദ്രൻ."
ആ വാക്കുകൾ അരുണിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ആഴത്തിൽ പതിഞ്ഞു.
അന്ന് രാത്രി അവൻ ഒരു തീരുമാനമെടുത്തു.
"എന്റെ കഷ്ടപ്പാടുകൾ എന്നെ നല്ല മനുഷ്യനാകുന്നതിൽ നിന്ന് തടയില്ല."
എങ്കിലും ചില രാത്രികളിൽ ഇരുണ്ട ചിന്തകൾ മനസ്സിലൂടെ കടന്നുപോയി. ജീവിതം അവസാനിപ്പിച്ചാൽ എല്ലാ പ്രശ്നങ്ങളും തീരില്ലേയെന്ന് അവൻ ഒരു നിമിഷം ചിന്തിച്ചു.
പക്ഷേ ഉടൻ തന്നെ അമ്മയുടെ മുഖം മനസ്സിലേക്ക് വന്നു.
"ഞാൻ വീണാൽ എന്നെ ആശ്രയിക്കുന്നവരും തകരും."
ആ ചിന്തയാണ് അവനെ ഓരോ തവണയും വീണ്ടും എഴുന്നേൽപ്പിച്ചത്.
ജീവിതം ഇന്നും മാറിയിട്ടില്ല. ശമ്പളം ഇന്നും ₹12,000 തന്നെ. വിലക്കയറ്റം അവസാനിച്ചിട്ടില്ല. EMI ഇപ്പോഴും ബാക്കിയുണ്ട്. മരുന്നുകളും ആശുപത്രി ചെലവുകളും തുടരുന്നു.
എന്നിരുന്നാലും, അവന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ഒരു ചെറിയ പ്രതീക്ഷയുടെ വിളക്ക് അണഞ്ഞിരുന്നില്ല.
"ഒരുനാൾ എന്റെ അധ്വാനത്തിന് വില ലഭിക്കും. ഒരുനാൾ എന്റെ കണ്ണുനീർ മറ്റൊരാൾക്ക് പ്രചോദനമാകും. ഇന്ന് ഞാൻ ജീവിക്കുന്ന ഈ കഷ്ടപ്പാടുകൾ നാളെ ഒരു പുസ്തകമാകും. അത് വായിക്കുന്ന ഒരാൾ പോലും സ്വന്തം ജീവിതം ഉപേക്ഷിക്കാതെ മുന്നോട്ട് പോകാൻ ധൈര്യം കണ്ടെത്തിയാൽ, എന്റെ വേദന വെറുതെയാകില്ല."
ആകാശം ഇപ്പോഴും മേഘങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞിരുന്നു. എന്നാൽ ദൂരെയൊരു നേർത്ത പ്രകാശരേഖ തെളിഞ്ഞു.
അത് സൂര്യോദയത്തിന്റെ വെളിച്ചമായിരുന്നോ, പ്രതീക്ഷയുടെ പ്രകാശമായിരുന്നോ എന്ന് അവന് അറിയില്ലായിരുന്നു.
എന്നാൽ ഒരു കാര്യം മാത്രം അവൻ ഉറപ്പിച്ചു.
"ഞാൻ നിർഭാഗ്യവാനാകാം... പക്ഷേ ഞാൻ തോറ്റവനല്ല. എന്റെ കഥയുടെ അവസാന അധ്യായം ഇനിയും എഴുതപ്പെട്ടിട്ടില്ല."
ആ രാത്രിയിൽ ജനൽ തുറന്ന് തണുത്ത കാറ്റ് മുഖത്ത് ഏറ്റുവാങ്ങിയ അരുൺ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി.
പുതിയൊരു പ്രഭാതം അവനെ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു.
ആ പ്രഭാതം അവന്റെ ജീവിതത്തിലും ഒരു പുതിയ അധ്യായം തുറക്കുമെന്ന പ്രതീക്ഷയോടെ അവൻ കണ്ണുകൾ അടച്ചു.
By
: Navaneeth Sabu
