തുണ്ട് പേപ്പറിലെ പ്രണയ കാലം
മഴ പെയ്യുന്ന ദിവസങ്ങളായിരുന്നു അവന് ഏറ്റവും ഇഷ്ടം.
കാരണം മഴയോടൊപ്പം എപ്പോഴും അവളുടെ ഓർമ്മയും വരുമായിരുന്നു.
ജനലിൽ തട്ടി വീഴുന്ന ഓരോ മഴത്തുള്ളിയും അവന് പഴയൊരു കഥ പറഞ്ഞുതരും. സ്കൂൾ വരാന്ത, നനഞ്ഞ മണ്ണിന്റെ മണം, ക്ലാസ് മുറിയുടെ ജനൽ, കൂട്ടുകാരുടെ കളിയാക്കലുകൾ, ടീച്ചറുടെ ശബ്ദം... അതിനിടയിൽ എവിടെയോ അവളും ഉണ്ടാകും.
മീര.
അവന്റെ ജീവിതത്തിലെ ആദ്യത്തെ പ്രണയം.
അവളോട് ആദ്യമായി സംസാരിക്കാൻ പോലും അരുണിന് ധൈര്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
അവൾ എപ്പോഴും മൂന്നാം ബെഞ്ചിലായിരുന്നു ഇരുന്നത്. അവൻ അവസാന ബെഞ്ചിലും.
അവൾ പുസ്തകം വായിക്കുമ്പോൾ അവൻ അവളെ നോക്കും.
അവൾ പെട്ടെന്ന് തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോൾ അവൻ പുസ്തകത്തിലേക്ക് മുഖം താഴ്ത്തും.
അങ്ങനെ മാസങ്ങൾ കടന്നുപോയി.
ഒരു ദിവസം മഴ പെയ്യുകയായിരുന്നു.
ഇടവേള സമയത്ത് എല്ലാവരും ക്ലാസ് മുറിക്കുള്ളിലായിരുന്നു. മീര ജനലിനരികിൽ നിന്ന് മഴ നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
അവളുടെ മുടിയിൽ മഴത്തുള്ളികൾ വീണിരുന്നു.
അരുൺ അവളെ നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
അപ്പോഴാണ് അവന്റെ സുഹൃത്ത് മനു ചെവിയിൽ പറഞ്ഞത്,
“ഇങ്ങനെ നോക്കി നിന്നാൽ അവൾക്ക് നിന്നെ ഇഷ്ടപ്പെടും എന്ന് കരുതണ്ട. പോയി പറയെടാ.”
“എന്ത് പറയാൻ?”
“ഇഷ്ടമാണെന്ന്.”
അരുൺ ചിരിച്ചു.
“അത് പറയാൻ എനിക്ക് പറ്റില്ല.”
“പറ്റില്ലെങ്കിൽ എഴുതിക്കൊടുക്കാം.”
മനു തന്റെ നോട്ട്ബുക്കിൽ നിന്ന് ഒരു ചെറിയ തുണ്ട് പേപ്പർ കീറി അരുണിന്റെ കൈയിൽ കൊടുത്തു.
“എഴുത്.”
അരുൺ കുറച്ചുനേരം ആ പേപ്പറിലേക്ക് നോക്കി.
പിന്നെ എഴുതി.
“നിന്നെ കാണുമ്പോൾ എന്തുകൊണ്ടാണ് എന്റെ ഹൃദയം ഇത്ര വേഗത്തിൽ മിടിക്കുന്നത് എന്നെനിക്കറിയില്ല. നിനക്കും അങ്ങനെ തന്നെയാണോ?”
പേര് എഴുതിയില്ല.
മനു ആ പേപ്പർ മീരയുടെ പുസ്തകത്തിനുള്ളിൽ വച്ചു.
മീര അത് കണ്ടു.
തുറന്നു.
വായിച്ചു.
പിന്നെ തല ഉയർത്തി ക്ലാസ്സിലാകെ നോക്കി.
അവളുടെ കണ്ണുകൾ അരുണിൽ എത്തി.
അരുൺ തല താഴ്ത്തി.
അൽപസമയം കഴിഞ്ഞ് അവളുടെ പുസ്തകത്തിനുള്ളിൽ നിന്ന് ഒരു പേപ്പർ പുറത്തേക്ക് വീണു.
അരുൺ അത് എടുത്തു.
“അറിയില്ല... പക്ഷേ നീ അടുത്തുകൂടി പോകുമ്പോൾ എനിക്കും എന്തോ സംഭവിക്കുന്നുണ്ട്.”
താഴെ ഒരു ചെറിയ ചിരിച്ച മുഖം.
അവന്റെ ഹൃദയം നിറഞ്ഞു.
അവരുടെ പ്രണയം അങ്ങനെയായിരുന്നു.
ഒരു തുണ്ട് പേപ്പറിൽ തുടങ്ങി.
ഒരു തുണ്ട് പേപ്പറിലൂടെ വളർന്നു.
അന്നത്തെ കാലത്ത് മൊബൈൽ ഫോണുകൾ എല്ലാവരുടെയും കൈയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
“എവിടെയാണ്?” എന്നറിയാൻ മെസേജ് അയക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ലായിരുന്നു.
അവൾ ക്ലാസ്സിൽ ഇല്ലെങ്കിൽ അവൻ അവളുടെ ബെഞ്ചിലേക്ക് നോക്കും.
അവൻ സ്കൂളിൽ വരാതിരുന്നാൽ അവൾ ജനലിലൂടെ അവന്റെ സൈക്കിൾ അന്വേഷിക്കും.
പ്രണയത്തിന്റെ ഭാഷ വളരെ ലളിതമായിരുന്നു.
ഒരു നോട്ടം.
ഒരു പുഞ്ചിരി.
ഒരു ചെറിയ കത്ത്.
അവരുടെ തുണ്ട് പേപ്പറുകളിൽ വലിയ വാക്കുകളൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
“ഇന്ന് നീ ഭക്ഷണം കഴിച്ചോ?”
“നിനക്ക് എന്നോട് പിണക്കമാണോ?”
“നാളെ വരുമോ?”
“നിന്നെ കാണാതെ ഇന്നത്തെ ദിവസം ഇഷ്ടമായില്ല.”
അങ്ങനെ ഓരോ ദിവസവും ഒരു ചെറിയ പേപ്പർ.
അവൾക്ക് കിട്ടുന്ന പേപ്പറുകൾ അവൾ പുസ്തകത്തിനുള്ളിൽ സൂക്ഷിക്കും.
അവന് കിട്ടുന്ന പേപ്പറുകൾ അവൻ പഴയ ജ്യാമിതി ബോക്സിനുള്ളിൽ ഒളിപ്പിക്കും.
ഒരിക്കൽ മീര എഴുതി:
“നമ്മൾ ഒരിക്കലും വേർപിരിയില്ലല്ലോ?”
അരുൺ മറുപടി നൽകി:
“മഴയും മണ്ണും വേർപിരിയാത്തതുപോലെ.”
അവൾ ആ പേപ്പർ ചുംബിച്ച് പുസ്തകത്തിനുള്ളിൽ സൂക്ഷിച്ചു.
പക്ഷേ ജീവിതം അവരുടെ സ്വപ്നങ്ങൾ പോലെ ആയിരുന്നില്ല.
പ്ലസ് ടു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അരുണിന് മറ്റൊരു നഗരത്തിൽ പഠിക്കാൻ പോകേണ്ടിവന്നു.
മീര വീട്ടിൽ തന്നെ.
അവരുടെ കൂടിക്കാഴ്ചകൾ കുറഞ്ഞു.
കത്തുകൾ മാത്രം കൂടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
ബസ് സ്റ്റാൻഡിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ അവൻ അവൾക്ക് ഒരു കത്ത് കൊടുക്കും.
അവൾ അത് പുസ്തകത്തിനുള്ളിൽ ഒളിപ്പിക്കും.
ഒരിക്കൽ അവൻ ചോദിച്ചു:
“എന്നെ കാത്തിരിക്കുമോ?”
അവൾ ചിരിച്ചു.
“നീ വരുമെങ്കിൽ.”
“ഞാൻ വരും.”
“എപ്പോൾ?”
“എനിക്ക് ജോലി കിട്ടിയാൽ.”
“അതുവരെ?”
“തുണ്ട് പേപ്പറുകൾ അയച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും.”
അവൾ ചിരിച്ചു.
അവന്റെ വാക്കുകളിൽ അവൾ വിശ്വസിച്ചു.
കാലം കടന്നു.
അരുൺ പഠനം പൂർത്തിയാക്കി.
ജോലി തേടി നഗരത്തിലേക്ക് പോയി.
ആദ്യ മാസങ്ങളിൽ കത്തുകൾ വന്നു.
പിന്നെ ജോലി തിരക്ക്.
പിന്നെ സാമ്പത്തിക പ്രശ്നങ്ങൾ.
അവസാനം അവന്റെ കത്തുകൾ കുറഞ്ഞു.
മീര കാത്തിരുന്നു.
ഓരോ തപാൽക്കാരനും അവൾ പ്രതീക്ഷയോടെ നോക്കി.
ഒരു ദിവസം ഒരു കത്ത് വരും.
“എനിക്ക് ഉടൻ വരാൻ കഴിയില്ല.”
അടുത്തത്:
“കുറച്ചു കൂടി കാത്തിരിക്കണം.”
പിന്നെ...
ഒന്നും വന്നില്ല.
വീട്ടുകാർ അവൾക്കായി വിവാഹം നോക്കി.
അവൾ നിരസിച്ചു.
“എനിക്ക് ഒരാളെ ഇഷ്ടമാണ്.”
അച്ഛൻ ചോദിച്ചു:
“അവൻ എവിടെയാണ്?”
മീരയ്ക്ക് മറുപടി ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
“അവൻ വരും.”
“എപ്പോൾ?”
അവൾ മിണ്ടാതെ നിന്നു.
ഒടുവിൽ വീട്ടുകാരുടെ സമ്മർദ്ദത്തിന് മുന്നിൽ അവൾ വഴങ്ങി.
അരുൺ തിരിച്ചു വന്നില്ല.
വിവാഹം കഴിഞ്ഞു.
ജീവിതം മുന്നോട്ട് പോയി.
പക്ഷേ അവളുടെ മനസ്സിൽ ഒരു ചെറിയ മുറി മാത്രം അടഞ്ഞുകിടന്നു.
ആ മുറിയിൽ അരുൺ ഇന്നും പതിനെട്ടുകാരനായിരുന്നു.
വർഷങ്ങൾ കടന്നു.
മക്കൾ വളർന്നു.
അവൾ അമ്മയായി.
പിന്നെ മക്കളുടെ വിവാഹവും കഴിഞ്ഞു.
ഒരു ദിവസം പഴയ വീട്ടിലെ അലമാര വൃത്തിയാക്കുമ്പോഴാണ് ഒരു പഴയ ഇരുമ്പുപെട്ടി അവളുടെ കൈയിൽ കിട്ടിയത്.
അവൾ അത് തുറന്നു.
അകത്ത്...
തുണ്ട് പേപ്പറുകൾ.
നൂറുകണക്കിന്.
ചിലത് മഞ്ഞനിറമായി.
ചിലതിന്റെ അക്ഷരങ്ങൾ മങ്ങിയിരുന്നു.
പക്ഷേ ഓരോ പേപ്പറിനും ഒരു ഓർമ്മയുണ്ടായിരുന്നു.
“നാളെ നീ വരണം.”
“നീ ഇന്ന് സുന്ദരിയായിരുന്നു.”
“എനിക്ക് നിന്നെ ഒരുപാട് ഇഷ്ടമാണ്.”
അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
അവസാനം ഒരു ചെറിയ പേപ്പർ.
അതിൽ അരുൺ എഴുതിയിരുന്നു:
“ഒരു ദിവസം ഞാൻ തിരിച്ചു വരാതെ പോയാൽ, എന്നെ വെറുക്കരുത്. നിന്നെ മറക്കാൻ കഴിയാത്തതിനാലാണ് ഞാൻ ഈ കത്ത് എഴുതുന്നത്.”
അവൾ ആ പേപ്പർ നെഞ്ചോട് ചേർത്തു.
അപ്പോൾ വാതിലിൽ മുട്ടുകേട്ടു.
അവൾ വാതിൽ തുറന്നു.
വാതിൽക്കൽ ഒരാൾ.
മുടിയിൽ നര.
മുഖത്ത് കാലത്തിന്റെ പാടുകൾ.
പക്ഷേ ആ കണ്ണുകൾ...
അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
“അരുൺ...”
അവൻ ചിരിച്ചു.
“മീര.”
ഇരുപത്തഞ്ച് വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം അവർ വീണ്ടും കണ്ടുമുട്ടുകയായിരുന്നു.
അവൾ ഒന്നും ചോദിച്ചില്ല.
അവനും ഒന്നും വിശദീകരിച്ചില്ല.
കുറച്ചുനേരം അവർ മൗനമായി നിന്നു.
പിന്നെ അരുൺ തന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് ഒരു പഴയ തുണ്ട് പേപ്പർ പുറത്തെടുത്തു.
“ഇത് നിന്റെതാണോ?”
മീര പേപ്പർ വാങ്ങി.
അവൾ തുറന്നു.
അവളുടെ തന്നെ കൈയക്ഷരം.
“നീ തിരിച്ചു വന്നാൽ, ഞാൻ നിന്നോട് ഒരേയൊരു കാര്യം ചോദിക്കും—എന്തുകൊണ്ടാണ് ഇത്രയും വൈകിയത്?”
അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞു.
“എന്തുകൊണ്ടാണ്?”
അരുൺ തല താഴ്ത്തി.
“ജീവിതം എന്നെ തോൽപ്പിച്ചു. പക്ഷേ നിന്നെ ഞാൻ ഒരിക്കലും തോൽപ്പിച്ചിട്ടില്ല.”
“എനിക്ക് നിന്നെ ഒരുപാട് കാത്തിരുന്നു.”
“എനിക്കറിയാം.”
“എങ്ങനെ?”
“ഓരോ മഴക്കാലത്തും ഞാൻ നിന്നെ ഓർത്തിരുന്നു. അതായിരുന്നു എനിക്ക് അറിയാനുള്ള ഏക വഴി.”
മീര ചിരിച്ചു.
“ഇപ്പോൾ?”
“ഇപ്പോൾ ഞാൻ ഒന്നും ചോദിക്കാൻ വന്നതല്ല.”
“പിന്നെ?”
“ഒരിക്കൽ സത്യമായിരുന്ന നമ്മുടെ പ്രണയം വെറുതെയായിരുന്നില്ലെന്ന് നിന്നോട് പറയാൻ.”
മീര പഴയ പേപ്പറുകൾ അവന്റെ മുന്നിൽ വച്ചു.
“ഇവയെല്ലാം ഞാൻ സൂക്ഷിച്ചു.”
അരുൺ ഓരോന്നായി നോക്കി.
“നീ ഇപ്പോഴും ഇവ സൂക്ഷിച്ചോ?”
“ചില ഓർമ്മകൾ ഉപേക്ഷിക്കാൻ കഴിയില്ല.”
പുറത്ത് മഴ തുടങ്ങി.
മീര ജനലിനരികിൽ പോയി നിന്നു.
അരുൺ അവളുടെ അരികിൽ നിന്നു.
അവർക്ക് പഴയ കാലത്തിലേക്ക് മടങ്ങാൻ കഴിയില്ലായിരുന്നു.
അവർക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ട വർഷങ്ങൾ തിരികെ കൊണ്ടുവരാനും കഴിയില്ല.
പക്ഷേ ആ നിമിഷത്തിൽ അവർക്ക് ഒരു കാര്യം മനസ്സിലായി.
ചില പ്രണയങ്ങൾ സ്വന്തമാക്കാൻ വേണ്ടിയല്ല.
അവ നമ്മുടെ ജീവിതത്തെ ഒരിക്കൽ എത്ര മനോഹരമാക്കിയെന്ന് ഓർക്കാൻ വേണ്ടിയാണ്.
അരുൺ പോകാൻ തിരിഞ്ഞു.
മീര വിളിച്ചു.
“അരുൺ...”
അവൻ തിരിഞ്ഞു.
“ആ തുണ്ട് പേപ്പറുകൾ?”
“എന്ത്?”
“ഇനി നീ കൊണ്ടുപോ.”
അവൻ ചിരിച്ചു.
“അവ നിനക്കുള്ളതാണ്.”
“എന്തുകൊണ്ട്?”
“കാരണം എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ വാക്കുകൾ ഞാൻ എഴുതിയത് നിനക്കാണ്.”
അവൻ നടന്നു പോയി.
മീര വാതിൽക്കൽ നിന്നു നോക്കി.
മഴ അവന്റെ രൂപത്തെ പതുക്കെ മറച്ചു.
അവൾ തിരികെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു.
പഴയ പെട്ടി അടച്ചു.
പക്ഷേ അവസാനമായി ഒരു തുണ്ട് പേപ്പർ എടുത്ത് അതിനുള്ളിൽ പുതിയൊരു വരി എഴുതി.
“നമ്മൾ ഒന്നിച്ചില്ലെങ്കിലും,
നമ്മുടെ പ്രണയം തോറ്റിട്ടില്ല.
കാരണം കാലം നമ്മളെ വേർപെടുത്തിയെങ്കിലും,
ഒരു തുണ്ട് പേപ്പറിൽ എഴുതിയ വാക്കുകളെ
കാലത്തിന് ഒരിക്കലും മായ്ക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.”
അവൾ ആ പേപ്പർ പെട്ടിയിൽ വച്ചു.
പുറത്ത് മഴ തുടർന്നുകൊണ്ടിരുന്നു.
വർഷങ്ങൾക്കുമുമ്പ് പോലെ തന്നെ.
അവളുടെ ഹൃദയത്തിലും...
ഒരു പഴയ പ്രണയം വീണ്ടും മഴയായി പെയ്യുകയായിരുന്നു.
ചില പ്രണയങ്ങൾ അവസാനിക്കുന്നില്ല.
അവ വെറും ഒരു തുണ്ട് പേപ്പറിനുള്ളിൽ ഒളിച്ചിരിക്കും—
വീണ്ടും ആരെങ്കിലും അത് തുറന്ന് വായിക്കുന്നതുവരെ.
