ചെറുതവളകളും ചീവീടുകളും കരഞ്ഞ ആ രാത്രിചെറുതവളകളും ചീവീടുകളും ഉറക്കെ കരഞ്ഞ ആ രാത്രി ഞാൻ ആ പാടവരമ്പത്ത് തനിച്ചായി.മഴ പെയ്തുതോർന്നിരുന്നു. പാടത്തിന്റെ ഇരുവശത്തുമുള്ള വെള്ളക്കെട്ടുകളിൽ നിന്ന് തവളകളുടെ കരച്ചിൽ ഉയർന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. ചീവീടുകളുടെ നിർത്താതെയുള്ള ശബ്ദം അതിനൊപ്പം ചേർന്നപ്പോൾ ആ രാത്രി ഒരു വിചിത്രമായ സംഗീതം പോലെ തോന്നി.പക്ഷേ, ആ സംഗീതത്തിനിടയിൽ ഞാൻ മാത്രം നിശ്ശബ്ദനായിരുന്നു.കൈയിലെ ടോർച്ച് ഇടയ്ക്കിടെ തെളിയുകയും അണയുകയും ചെയ്തു. മൊബൈൽ ഫോണിൽ നെറ്റ്‌വർക്ക് ഇല്ല. സമയം രാത്രി പതിനൊന്നര കഴിഞ്ഞിരുന്നു.ഞാൻ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുകയായിരുന്നു.അല്ല...വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങാൻ എനിക്ക് മനസ്സുണ്ടായിരുന്നില്ല.അവിടെ ഇനി എനിക്ക് കാത്തിരിക്കുന്നത് ആരുമില്ലെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയതുകൊണ്ടായിരുന്നു ഞാൻ ആ പാടവരമ്പിലൂടെ ഒറ്റയ്ക്ക് നടന്നത്.മൂന്ന് വർഷം മുമ്പ് ഇതേ വഴിയിലൂടെ ഞാൻ അവസാനമായി നടന്നത് ഓർമ്മ വന്നു.അന്ന് എന്റെ കൂടെ അവളുണ്ടായിരുന്നു.മീര.എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കൽ എങ്കിലും "എന്നേക്കും" എന്ന വാക്കിൽ വിശ്വസിക്കാൻ കാരണമായ പെൺകുട്ടി.ഞങ്ങൾ വളർന്നത് ഒരേ ഗ്രാമത്തിലാണ്. വീടുകൾ തമ്മിൽ വലിയ ദൂരമില്ലെങ്കിലും ഞങ്ങളുടെ ജീവിതങ്ങൾ തമ്മിൽ വലിയ വ്യത്യാസമുണ്ടായിരുന്നു.