പുലർകാലത്തെ മഞ്ഞുതുള്ളിരാത്രിയുടെ അവസാന യാമങ്ങളിലൊന്നായിരുന്നു അത്.ചുറ്റുമുള്ള ലോകം മുഴുവൻ ഉറക്കത്തിലായിരുന്നു. വീടുകളുടെ മുറ്റങ്ങളിൽ കെട്ടിക്കിടന്ന ഇരുട്ടിനിടയിലൂടെ ദൂരെയെവിടെയോ ഒരു കോഴി കൂവി. പാടത്തിന്റെ അരികിലെ തെങ്ങോലകൾ തണുത്ത കാറ്റിൽ പതുക്കെ ഉലഞ്ഞു. പുലരിയുടെ വരവറിയിച്ച് കിഴക്കേ ആകാശത്ത് നേർത്ത വെള്ളിവര തെളിഞ്ഞുതുടങ്ങിയിരുന്നു.അനു ഉണർന്നത് ഒരു സ്വപ്നത്തിൽ നിന്നായിരുന്നു.വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം അവൾ വീണ്ടും തന്റെ പഴയ വീട്ടിലെ മുറിയിലായിരുന്നു. ജനാല തുറന്നപ്പോൾ തണുത്ത കാറ്റ് അവളുടെ മുഖത്ത് തട്ടി. മുന്നിലെ പാടം മഞ്ഞിൽ പുതഞ്ഞുകിടക്കുകയായിരുന്നു.അവൾ കുറച്ചുനേരം ജനാലയ്ക്കരികിൽ നിന്നു.അപ്പോഴാണ് അവളുടെ കണ്ണുകൾ ഒരു മഞ്ഞുതുള്ളിയിൽ പതിഞ്ഞത്.പുല്ലിന്റെ തുമ്പിൽ വിറച്ചുകൊണ്ട് നിൽക്കുന്ന ഒരു ചെറിയ മഞ്ഞുതുള്ളി.“ഇത്ര ചെറുതായിട്ടും എത്ര മനോഹരമാണ്...”അവൾ അറിയാതെ പുഞ്ചിരിച്ചു.പക്ഷേ ആ പുഞ്ചിരിക്ക് പിന്നിൽ ഒരു വലിയ വേദനയുണ്ടായിരുന്നു.ആ വീട് അവളുടെ ബാല്യത്തിന്റെ ഓർമ്മകളായിരുന്നു.അമ്മയുടെ ശബ്ദം, അടുക്കളയിൽ നിന്നുയരുന്ന കാപ്പിയുടെ മണം, മഴയുള്ള രാത്രികളിൽ അച്ഛന്റെ കഥകൾ, മുറ്റത്ത് വീണുകിടക്കുന്ന മാവിലകൾ, പാടവരമ്പിലൂടെ ഓടിനടന്നിരുന്ന ബാല്യം...എല്ലാം അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.പക്ഷേ അവയൊന്നും അവളുടെ അച്ഛൻ