നിഴലായി നടന്നവൻപാലക്കാടിന്റെ മണ്ണിൽ മറഞ്ഞുപോയ ഒരു ഒടി വിദ്യയുടെ കഥഅധ്യായം 1 — കരിമ്പനകളുടെ നാട്ടിൽപാലക്കാടിന്റെ ആ ഗ്രാമത്തിന് പകൽ മറ്റേതൊരു ഗ്രാമത്തെയും പോലെയായിരുന്നു.വയലുകൾ.കരിമ്പനകൾ.ചെറിയ തോടുകൾ.പഴയ കാവുകൾ.മണ്ണുകൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ വീടുകൾ.വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ കാളകളുടെ കഴുത്തിലെ മണിയൊച്ചയും, അമ്പലത്തിൽ നിന്നുയരുന്ന ചെണ്ടയുടെ ശബ്ദവും, അടുപ്പിൽ കത്തുന്ന വിറകിന്റെ മണവും.പക്ഷേ രാത്രി...രാത്രി ആ ഗ്രാമത്തിന്റേതായിരുന്നില്ല.പ്രത്യേകിച്ച് അമാവാസി രാത്രികളിൽ.അന്ന് സൂര്യൻ മറഞ്ഞാൽ മുതിർന്നവർ കുട്ടികളെ വീട്ടിനുള്ളിലേക്ക് വിളിച്ചുകയറ്റും.“വാതിൽ അടയ്ക്കൂ.”“പുറത്തിറങ്ങരുത്.”“ആരെയും പിന്നാലെ നോക്കരുത്.”“വഴിയിൽ ആരെങ്കിലും വിളിച്ചാലും മറുപടി പറയരുത്.”കാരണം ആ രാത്രികളിൽ ഗ്രാമത്തിന്റെ അതിരുകളിലൂടെ ഒരാൾ നടക്കുമെന്നായിരുന്നു വിശ്വാസം.മനുഷ്യനെപ്പോലെ.പക്ഷേ മനുഷ്യനല്ല.അവന്റെ നിഴൽ അവന്റെ ശരീരത്തോട് ചേർന്നിരിക്കില്ല.അവൻ നടന്നാൽ കാലടിശബ്ദം കേൾക്കില്ല.അവൻ വിളിച്ചാൽ ശബ്ദം പരിചിതനായ ഒരാളുടേതായിരിക്കും.അവനെ കണ്ടവർ അധികകാലം ജീവിച്ചിട്ടില്ലെന്നും നാട്ടിൽ കഥയുണ്ടായിരുന്നു.ആ മനുഷ്യന് ഒരു പേരുണ്ടായിരുന്നു.കരിങ്കുറ്റി.പക്ഷേ പഴയവർ അവനെ മറ്റൊരു പേരിലാണ് വിളിച്ചിരുന്നത്.ഒടിയൻ.---ആ ഗ്രാമത്തിലേക്ക് പതിനെട്ട് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം തിരിച്ചെത്തിയതായിരുന്നു അരവിന്ദൻ.നഗരത്തിൽ ജോലി ചെയ്തിരുന്ന അവൻ തന്റെ അമ്മയുടെ മരണവാർത്ത അറിഞ്ഞാണ് പാലക്കാട്ടെ തറവാട്ടിലേക്ക് വന്നത്.വീട്ടിലെത്തുമ്പോൾ വൈകുന്നേരമായിരുന്നു.പഴയ ഓടിട്ട