കിഴക്കേടത്ത് മനഭാഗം 4 — മരണങ്ങളുടെ കണക്ക്നന്ദനയെ ആശുപത്രിയിലെത്തിക്കാനായി അവർ എങ്ങനെയോ മനയുടെ കിഴക്കേ വാതിൽ തുറന്നു.പുറത്ത് കാർ തയ്യാറായി കിടന്നിരുന്നു.പക്ഷേ കാർ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്യാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ എഞ്ചിൻ അനങ്ങിയില്ല.“ഇത് എന്താണ്?”ആദിത്യൻ വീണ്ടും കീ തിരിച്ചു.ഒന്നുമില്ല.മഴ പെയ്യാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു.നന്ദന പിന്നിലെ സീറ്റിൽ ബോധരഹിതയായി കിടക്കുകയായിരുന്നു.രാഘവൻ അവളുടെ നാഡി പരിശോധിച്ചു.“ജീവനുണ്ട്.”“കുഞ്ഞ്?”രാഘവൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.അവൻ നന്ദനയുടെ വയറിൽ കൈവച്ചു.“ചലനം ഇല്ല.”ആദിത്യന്റെ മുഖം മാറി.“നമുക്ക് നടക്കാം.”“ആശുപത്രി എത്ര ദൂരം?”“മൂന്ന് കിലോമീറ്റർ.”രാഘവൻ കാറിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി.“നീ നന്ദനയെ എടുത്തോളൂ.”ആദിത്യൻ അവളെ കൈകളിൽ എടുത്തു.മഴയിൽ അവർ കാട്ടുവഴിയിലൂടെ നടന്നു.പക്ഷേ പത്തു മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ആദിത്യൻ നിന്നു.മുന്നിൽ വീണ്ടും—കിഴക്കേടത്ത് മന.“ഇത് എങ്ങനെ?”രാഘവൻ പിന്നോട്ട് നോക്കി.അവരും വന്ന വഴി കാണാനില്ല.ചുറ്റും മനയുടെ മതിൽ മാത്രം.“നമ്മൾ വീണ്ടും മനയുടെ മുന്നിലെത്തി.”രാഘവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു:“മന നമ്മളെ പോകാൻ അനുവദിക്കുന്നില്ല.”---അന്ന് പുലർച്ചെ അഞ്ചുമണിയോടെയാണ് നന്ദനയുടെ ബോധം തിരിച്ചെത്തിയത്.അവൾ കണ്ണുതുറന്നപ്പോൾ ആശുപത്രി കിടക്കയിലായിരുന്നു.അവളുടെ അരികിൽ ആദിത്യൻ.രാഘവൻ ജനലിനരികിൽ.“ഞാൻ... ആശുപത്രിയിലാണോ?”“അതെ.”നന്ദന ആദ്യം വയറിൽ കൈവച്ചു.“കുഞ്ഞ്?”ഡോക്ടർ അകത്തേക്ക് വന്നു.“കുഞ്ഞിന് ഇപ്പോൾ