അങ്കമാലിയിലെ പഴയ ആയുർവേദ ആശുപത്രിക്ക് പകൽ സമയത്ത് എപ്പോഴും ഒരു പ്രത്യേക ഗന്ധമായിരുന്നു—ചന്ദനത്തിന്റെ, ഔഷധക്കൂട്ടുകളുടെ, തുളസിയിലയുടെ, പിന്നെ മഴ നനഞ്ഞ മണ്ണിന്റെ ഗന്ധം.അവിടെ ജോലി ചെയ്തിരുന്ന ഡോ. അമൃതയ്ക്ക് ആ ഗന്ധം ഇഷ്ടമായിരുന്നു.പക്ഷേ, ആശുപത്രിയിലെ മറ്റെല്ലാ ഗന്ധങ്ങളേക്കാളും അവൾക്ക് പരിചിതമായ മറ്റൊരു സാന്നിധ്യമുണ്ടായിരുന്നു.ജോസഫ്.ആയുർവേദ തെറാപ്പിസ്റ്റായ ജോസഫ്.രാവിലെ രോഗികളുടെ ചികിത്സയ്ക്കായി ഔഷധ എണ്ണകൾ തയ്യാറാക്കുമ്പോൾ, അമൃത പലപ്പോഴും അവനെ ഒളിഞ്ഞുനോക്കും. ജോസഫ് തിരിച്ചുനോക്കുമ്പോൾ അവൾ ഉടൻ തന്നെ ഫയലിലേക്ക് കണ്ണുതാഴ്ത്തും.അവനും അങ്ങനെ തന്നെയായിരുന്നു.അമൃത ചിരിക്കുമ്പോൾ ജോസഫിന്റെ മുഖത്ത് അറിയാതെ ഒരു പുഞ്ചിരി തെളിയും. അവൾ ക്ഷീണിതയായി തോന്നിയാൽ, ആരും പറയാതെ തന്നെ ഒരു കപ്പ് ചായ അവളുടെ മേശയ്ക്കരികിൽ എത്തും.പക്ഷേ ഒരിക്കൽ പോലും അവർ തമ്മിൽ പ്രണയം പറഞ്ഞില്ല."എന്താ ഡോക്ടർ, ഇന്ന് വളരെ സന്തോഷത്തിലാണല്ലോ?"ഒരു ദിവസം ജോസഫ് ചോദിച്ചു."ഒന്നുമില്ല.""ഒന്നുമില്ലാത്ത സന്തോഷമാണോ?"അമൃത ചിരിച്ചു."തെറാപ്പിസ്റ്റിന് രോഗികളെക്കാൾ കൂടുതൽ ആളുകളുടെ മനസ്സ് വായിക്കാൻ അറിയാമല്ലോ."ജോസഫ് അവളെ നോക്കി."ചിലരുടെ മനസ്സ് മാത്രം വായിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല.""ആരുടേത്?"അവൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.അവിടെത്തന്നെ അവരുടെ