ഒരു മിനിറ്റ്രാവിലെ 4:32.അലാറം മുഴങ്ങുന്നതിന് മുമ്പേ നവദീപ് കണ്ണുതുറന്നു.മുറിയിലെ ഇരുട്ടിലേക്ക് കുറച്ച് നിമിഷം അവൻ വെറുതെ നോക്കി കിടന്നു.പിന്നെ ഫോൺ എടുത്തു.5:00 AM.സ്ക്രീനിലെ സമയം നോക്കി അവൻ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു.അവന്റെ ജീവിതത്തിലും ദിവസങ്ങൾ ഇങ്ങനെയായിരുന്നു.അലാറം… ആശുപത്രി… ജോലി… ക്ഷീണം… EMI… ഒറ്റപ്പെടൽ… ഉറക്കം.22 വയസ്സ്.ആയുർവേദം പഠിച്ചു.ഇപ്പോൾ ഒരു ആശുപത്രിയിൽ തെറാപ്പിസ്റ്റ്.മാസശമ്പളം — ₹12,000.അതിൽ നിന്ന് EMI.ബാക്കി വരുന്ന പണത്തിൽ ജീവിതം.പക്ഷേ ചില ദിവസങ്ങളിൽ…ബാക്കി പണം പോലും ഉണ്ടാകില്ല.അന്ന് ഭക്ഷണത്തിനുള്ള പണം പോലും അവന്റെ പോക്കറ്റിൽ ഉണ്ടാകാറില്ല.രാവിലെ 5:07.നഗരം മുഴുവൻ ഉറങ്ങുമ്പോൾ നവദീപ് ആശുപത്രിയിലേക്ക് നടന്നു.റോഡിലെ തെരുവുവിളക്കുകൾ മാത്രം അവന്റെ കൂടെയുണ്ടായിരുന്നു.അവൻ ആരോടും സംസാരിച്ചില്ല.അവൻ സ്വഭാവത്തിൽ തന്നെ ഒരു introvert ആയിരുന്നു.പക്ഷേ അവന്റെ ഉള്ളിൽ…ആയിരം വാക്കുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.പറയാൻ ഒരാളില്ലാത്ത വാക്കുകൾ.ആശുപത്രിയിലെത്തിയപ്പോൾ അവൻ തെറാപ്പി റൂം തുറന്നു.പുതിയൊരു ദിവസം.പഴയ അതേ ജോലി.രോഗികൾ വന്നു.അവൻ പുഞ്ചിരിച്ചു.അവരുടെ വേദന കുറയ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.അവരുടെ കൈ പിടിച്ചു.അവരുടെ ശരീരത്തിലെ വേദന മനസ്സിലാക്കാൻ പഠിച്ച അവൻ…സ്വന്തം മനസ്സിലെ വേദന മാത്രം ആരോടും