അവനും അവന്റെ അഹങ്കാരവുംഒരു മനുഷ്യൻ തന്റെ സ്വന്തം അഹങ്കാരത്തെ തോൽപ്പിച്ച കഥഅധ്യായം 1 — അവൻ ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നുഅരവിന്ദ് ഒരു കുടുംബത്തിലെ ഏകമകനായിരുന്നു.അവന്റെ ജനനത്തോടെ ആ വീട്ടിലെ സന്തോഷം ഇരട്ടിയായി. അച്ഛൻ രാഘവനും അമ്മ സുമിത്രയും അവനെ വളരെയധികം സ്നേഹിച്ചു. അരവിന്ദിന് എന്ത് വേണമെങ്കിലും അവർ കഴിയുന്നത്ര നൽകി.പക്ഷേ ചെറുപ്പം മുതൽ തന്നെ അരവിന്ദിന്റെ സ്വഭാവത്തിൽ ഒരു പ്രത്യേകത ഉണ്ടായിരുന്നു.അവന് അധികം ആളുകളുമായി ഇടപഴകാൻ ഇഷ്ടമില്ലായിരുന്നു.അയൽവീട്ടിലെ കുട്ടികൾ കളിക്കാൻ വിളിച്ചാൽ,“എനിക്ക് കളിക്കണ്ട.”സ്കൂളിലെ കൂട്ടുകാർ ജന്മദിനത്തിന് വിളിച്ചാൽ,“ഞാൻ വരില്ല.”അമ്മ ചോദിക്കും:“മോനേ, നീ എന്താ എപ്പോഴും ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരിക്കുന്നത്?”അരവിന്ദ് മറുപടി പറയും:“എനിക്ക് ആരെയും വേണ്ട, അമ്മേ.”അമ്മ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവന്റെ തലയിൽ കൈവെക്കും.“ഒരു ദിവസം നിനക്ക് മനസ്സിലാകും മോനേ… ജീവിതത്തിൽ മനുഷ്യർ വേണം.”അരവിന്ദ് ആ വാക്കുകൾ ശ്രദ്ധിച്ചില്ല.അവൻ കരുതി—ഒറ്റയ്ക്ക് ജീവിക്കുന്നതാണ് ശക്തി.---അധ്യായം 2 — വളരുന്ന അഹങ്കാരംകാലം കടന്നു.അരവിന്ദ് സ്കൂൾ പൂർത്തിയാക്കി കോളേജിൽ ചേർന്നു.അവൻ പഠിക്കാൻ മിടുക്കനായിരുന്നു. പരീക്ഷകളിൽ നല്ല മാർക്ക് നേടി. അധ്യാപകർ അവനെ പ്രശംസിച്ചു.പക്ഷേ