വിവരണം

പെൻസിലും പേപ്പറുംമഴ പെയ്തു തോർന്ന ഒരു പുലർച്ചയായിരുന്നു അത്. ജനാലയ്ക്കരികിൽ ഇരുന്ന് പുറത്തേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ അരുൺ കണ്ടത്, മുറ്റത്തെ മാവിൻ ഇലകളിൽ തങ്ങി നിന്ന മഞ്ഞുതുള്ളികളെയാണ്. ഓരോ തുള്ളിയിലും പ്രഭാതസൂര്യന്റെ വെളിച്ചം പതിഞ്ഞപ്പോൾ അവ ചെറു നക്ഷത്രങ്ങളെപ്പോലെ തിളങ്ങി.മേശപ്പുറത്ത് ഒരു വെള്ള പേപ്പറും അതിനരികിൽ ഒരു പഴയ പെൻസിലും കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു.അവൻ പെൻസിൽ കൈയിലെടുത്തു. പക്ഷേ എന്തെഴുതണമെന്ന് അറിയില്ലായിരുന്നു.“പെൻസിലും പേപ്പറും ഉണ്ടെങ്കിൽ ഒരു കഥ എഴുതാൻ കഴിയുമോ?”അവൻ സ്വയം ചോദിച്ചു.പേപ്പർ നിശ്ശബ്ദമായിരുന്നു.പെൻസിലും നിശ്ശബ്ദമായിരുന്നു.പക്ഷേ ആ നിശ്ശബ്ദതയ്ക്കുള്ളിൽ ഒരുപാട് കഥകൾ ഒളിച്ചിരിക്കുന്നതുപോലെ അവന് തോന്നി.അരുൺ ചെറുപ്പം മുതൽ എഴുതാൻ ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു. സ്കൂളിലെ നോട്ട് ബുക്കിന്റെ അവസാന പേജുകളിൽ അവൻ കഥകളും കവിതകളും വരച്ചു നിറയ്ക്കുമായിരുന്നു. അധ്യാപകർ അവന്റെ എഴുത്തിനെ പ്രശംസിച്ചിരുന്നു.“നീ ഒരിക്കൽ നല്ലൊരു എഴുത്തുകാരനാകും,” മലയാളം അധ്യാപകനായ രാഘവൻ മാഷ് ഒരിക്കൽ പറഞ്ഞിരുന്നു.അന്ന് അരുൺ ആ വാക്കുകൾ വിശ്വസിച്ചിരുന്നു.പക്ഷേ ജീവിതം വളർന്നപ്പോൾ സ്വപ്നങ്ങൾ പലതും വഴിയിൽ ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടി വന്നു.അച്ഛന്റെ മരണം, വീട്ടിലെ സാമ്പത്തിക ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ,