ഡോസ്
ഒരു മെഡിക്കൽ ബയോ-ത്രില്ലർ
“ഒരു മരുന്നിന്റെ അളവ് തെറ്റിയാൽ ഒരു മനുഷ്യൻ അപകടത്തിലാകും.
പക്ഷേ ഒരു മുഴുവൻ സംവിധാനത്തിന്റെ ‘ഡോസ്’ തെറ്റിയാൽ… ഒരു സമൂഹം തന്നെ അപകടത്തിലാകും.”
---
പ്രൊലോഗ് — 2:17 AM
കൊച്ചിയിലെ സെന്റ് മാർക്ക് മെഡിക്കൽ സെന്ററിന്റെ അഞ്ചാം നിലയിലെ ഐസിയുവിൽ രാത്രി അസാധാരണമായി നിശ്ശബ്ദമായിരുന്നു.
മോണിറ്ററുകളുടെ ശബ്ദവും എയർ കണ്ടീഷണറിന്റെ മൃദുവായ മുഴക്കവും മാത്രമാണ് കേട്ടിരുന്നത്.
രാത്രി 2:17.
പെട്ടെന്ന് ഒരു മോണിറ്ററിൽ ചുവന്ന മുന്നറിയിപ്പ് തെളിഞ്ഞു.
ബീപ്പ്… ബീപ്പ്… ബീപ്പ്…
ഡ്യൂട്ടി ഡോക്ടറായ ഡോ. അനിരുദ്ധൻ കസേരയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റ് രോഗിയുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടി.
“എന്താണ് സംഭവിച്ചത്?”
നഴ്സ് മീര ഫയൽ നോക്കി.
“സാർ, രോഗിയുടെ നില പെട്ടെന്ന് മോശമായി.”
“ഇന്നലെ എങ്ങനെയായിരുന്നു?”
“സ്ഥിരമായിരുന്നു. ചെറിയ ഇൻഫെക്ഷൻ എന്ന് കരുതിയാണ് അഡ്മിറ്റ് ചെയ്തത്.”
അനിരുദ്ധൻ രോഗിയെ പരിശോധിച്ചു.
“ലാബ് റിപ്പോർട്ട്?”
“എല്ലാം ഇവിടെ.”
അദ്ദേഹം റിപ്പോർട്ടുകൾ ഒന്നൊന്നായി പരിശോധിച്ചു.
അപ്പോൾ ഒരു കാര്യം ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു.
രോഗിക്ക് കഴിഞ്ഞ ദിവസങ്ങളിൽ പലതവണ ആന്റിബയോട്ടിക് ചികിത്സ നൽകിയിരുന്നു.
അനിരുദ്ധൻ നെറ്റി ചുളിച്ചു.
“ഇത്രയും മരുന്ന് എന്തിനാണ്?”
മീര മറുപടി പറയാതെ നിന്നു.
അപ്പോഴാണ് ലാബിൽ നിന്ന് ഫോൺ വന്നത്.
അനിരുദ്ധൻ ഫോൺ എടുത്തു.
മറുവശത്ത് ഡോ. മായ മേനോൻ.
“അനിരുദ്ധാ… ഉടൻ ലാബിലേക്ക് വരണം.”
“എന്താണ്?”
ചില നിമിഷം മൗനം.
“ഇത് സാധാരണ കേസ് അല്ല.”
---
അധ്യായം 1 — മായ
ഡോ. മായ മേനോൻ മൈക്രോബയോളജി വിഭാഗത്തിലെ ഏറ്റവും മികച്ച ഗവേഷകരിൽ ഒരാളായിരുന്നു.
അവൾക്ക് രോഗങ്ങളെക്കാൾ കൂടുതൽ താൽപര്യം അവയുടെ പിന്നിലുള്ള മാതൃകകളിലായിരുന്നു.
ഒരു രോഗി രോഗബാധിതനാകുന്നത് സ്വാഭാവികമായിരിക്കാം.
പത്ത് രോഗികൾക്ക് ഒരേ പ്രശ്നം ഉണ്ടാകുന്നത് ഒരു സൂചനയായിരിക്കാം.
പക്ഷേ വ്യത്യസ്ത നഗരങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള രോഗികൾക്ക് സമാനമായ ചികിത്സാ പരാജയം സംഭവിച്ചാൽ…
അത് അവഗണിക്കാൻ കഴിയില്ല.
കമ്പ്യൂട്ടർ സ്ക്രീനിൽ പതിനൊന്ന് രോഗികളുടെ രേഖകൾ.
കൊച്ചി.
തൃശൂർ.
കോഴിക്കോട്.
കോട്ടയം.
പാലക്കാട്.
അവർക്കിടയിൽ നേരിട്ടുള്ള ബന്ധമൊന്നുമില്ല.
പക്ഷേ അവരുടെ മെഡിക്കൽ ചരിത്രത്തിൽ ഒരു പൊതുവായ കാര്യമുണ്ടായിരുന്നു.
ആന്റിബയോട്ടിക്കുകളുടെ ആവർത്തിച്ചുള്ള ഉപയോഗം.
മായ കസേരയിൽ പിന്നോട്ട് ചാരിയിരുന്നു.
“ഇത് പ്രതീക്ഷിച്ചതിലും വലിയ കാര്യമാണ്.”
അനിരുദ്ധൻ ചോദിച്ചു:
“നിനക്ക് എന്താണ് സംശയം?”
മായ സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കി.
“ആന്റിബയോട്ടിക് ദുരുപയോഗം വർഷങ്ങളായി നമ്മൾ സംസാരിക്കുന്ന പ്രശ്നമാണ്. പക്ഷേ ഇവിടെ എന്തോ മറ്റൊന്നുണ്ട്.”
“എന്ത്?”
“ആരോ ഈ പ്രശ്നത്തെ നിരീക്ഷിക്കുന്നുണ്ട്.”
---
അധ്യായം 2 — വെലോറ ഫാർമ
കേരളത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ഫാർമസ്യൂട്ടിക്കൽ കമ്പനികളിലൊന്നായിരുന്നു വെലോറ ഫാർമ.
രാജ്യത്തെ നൂറുകണക്കിന് ആശുപത്രികളിലേക്ക് അവർ മരുന്നുകൾ വിതരണം ചെയ്തിരുന്നു.
കമ്പനിയുടെ ചെയർമാൻ വിക്രം ശേഖർ ഒരു ശക്തനായ വ്യവസായി.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ പേര് മെഡിക്കൽ കോൺഫറൻസുകളിലും ബിസിനസ് മാഗസിനുകളിലും പതിവായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുമായിരുന്നു.
“ശാസ്ത്രം മനുഷ്യജീവിതത്തെ മെച്ചപ്പെടുത്താനാണ്.”
അദ്ദേഹം പലപ്പോഴും പറയുന്ന വാക്കുകൾ.
പക്ഷേ കമ്പനിയുടെ പഴയ ഗവേഷണ വിഭാഗത്തിലെ മുൻ ഡയറക്ടർ ഡോ. ആദിത്യ വർമ്മയ്ക്ക് ആ വാക്കുകളിൽ വിശ്വാസമില്ലായിരുന്നു.
അഞ്ച് വർഷം മുമ്പ് അദ്ദേഹം വെലോറ ഫാർമ വിട്ടിരുന്നു.
കാരണം?
ആരും അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.
ഒരു മഴയുള്ള രാത്രി ആദിത്യയുടെ ഫോണിലേക്ക് ഒരു സന്ദേശം വന്നു.
“നിങ്ങൾ നിർത്തിയിടത്ത് നിന്ന് അവർ വീണ്ടും തുടങ്ങി.”
ആദിത്യയുടെ മുഖം മാറി.
അടുത്ത സന്ദേശം:
“DOSE PROJECT ACTIVE.”
അദ്ദേഹം കുറച്ച് നിമിഷം സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കി.
അഞ്ച് വർഷം മുമ്പ് അടച്ചുപൂട്ടിയതായി കരുതിയിരുന്ന ഒരു ഗവേഷണ പദ്ധതിയുടെ പേര് വീണ്ടും അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുന്നിലുണ്ടായിരുന്നു.
---
അധ്യായം 3 — ഡോസ്
അടുത്ത ദിവസം മായയ്ക്ക് ഒരു അജ്ഞാത ഇമെയിൽ ലഭിച്ചു.
Subject:
DOSE
അതിനുള്ളിൽ ഒരു ഫയൽ മാത്രം.
ഫയലിൽ രോഗികളുടെ വിവരങ്ങൾ.
ആശുപത്രികളുടെ പേരുകൾ.
മരുന്നുകളുടെ വിതരണ വിവരങ്ങൾ.
അവൾ ഫയൽ തുറന്ന് നോക്കുമ്പോൾ ഞെട്ടി.
ചില മരുന്നുകളുടെ ആവശ്യം ഉയരുന്നതിന് മുമ്പേ തന്നെ ചില കമ്പനികൾ വലിയ തോതിൽ അവയുടെ വിതരണം ക്രമീകരിച്ചിരുന്നു.
“ഇത് എങ്ങനെ സാധിക്കും?”
മായ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
അവൾ ആദിത്യയെ ബന്ധപ്പെട്ടു.
ആദിത്യ ആദ്യം സംസാരിക്കാൻ തയ്യാറായില്ല.
പക്ഷേ “DOSE” എന്ന വാക്ക് കേട്ടപ്പോൾ അദ്ദേഹം നിശ്ശബ്ദനായി.
“ആ ഫയൽ നിനക്ക് എവിടെ നിന്ന് കിട്ടി?”
“അത് അറിയില്ല. പക്ഷേ ഇത് എന്താണെന്ന് നിങ്ങൾക്കറിയാം.”
ദീർഘമായ മൗനം.
“അഞ്ച് വർഷം മുമ്പ് ഞാൻ വെലോറയിൽ ഒരു ഗവേഷണ പദ്ധതി നയിച്ചിരുന്നു.”
“DOSE?”
“അതെ.”
“പദ്ധതിയുടെ ലക്ഷ്യം എന്തായിരുന്നു?”
ആദിത്യ ജനലിലൂടെ മഴ നോക്കി.
“മരുന്നുകളുടെ ഉപയോഗവും രോഗികളുടെ പെരുമാറ്റവും പഠിക്കുക എന്നായിരുന്നു ഔദ്യോഗിക ലക്ഷ്യം.”
“ഔദ്യോഗികമല്ലാത്തത്?”
അദ്ദേഹം മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
---
അധ്യായം 4 — അവസാന രോഗി
ആശുപത്രിയിൽ പുതിയ രോഗികൾ എത്തിത്തുടങ്ങി.
പക്ഷേ മായയ്ക്ക് ഏറ്റവും വിഷമമുണ്ടാക്കിയ കേസ് ഒരു പതിനേഴുകാരന്റേതായിരുന്നു.
അവന് ഗുരുതരമായ ആരോഗ്യപ്രശ്നങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു.
അമ്മ ആശുപത്രി ഇടനാഴിയിൽ കരഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.
“ഡോക്ടർ… അവനെ രക്ഷിക്കണം.”
മായ അവളുടെ കൈ പിടിച്ചു.
“ഞങ്ങൾ കഴിയുന്നതെല്ലാം ചെയ്യും.”
അവൾ ഐസിയുവിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്നു.
അവളുടെ മനസ്സിൽ ഒരു ചോദ്യം.
ഇവർക്ക് മരുന്നുകൾ കിട്ടാത്തതാണോ പ്രശ്നം?
അല്ല.
അല്ലെങ്കിൽ തെറ്റായ രീതിയിൽ മരുന്നുകൾ ഉപയോഗിച്ചതാണോ?
അവൾ മെഡിക്കൽ രേഖകൾ വീണ്ടും പരിശോധിച്ചു.
പഴയ ചികിത്സകൾ.
പുതിയ ചികിത്സകൾ.
വിവിധ ആശുപത്രികൾ.
ഒരേ മാതൃക.
മായയ്ക്ക് ഇപ്പോൾ സംശയം ഉറപ്പായി.
ഇത് ഒരു ഒറ്റപ്പെട്ട മെഡിക്കൽ പ്രശ്നമല്ല.
---
അധ്യായം 5 — കാണാതായ മനുഷ്യൻ
ആദിത്യ മായയെ കാണാൻ നഗരത്തിലെ ഒരു പഴയ കഫേയിലെത്തി.
അവന്റെ കൈയിൽ ഒരു ചെറിയ ഫയൽ.
“ഇത് എനിക്ക് സുരക്ഷിതമായി സൂക്ഷിക്കാൻ കഴിഞ്ഞ അവസാന രേഖയാണ്.”
മായ ഫയൽ തുറന്നു.
അകത്ത് പഴയ ഗവേഷണ കുറിപ്പുകൾ.
കമ്പനിയുടെ ആന്തരിക റിപ്പോർട്ടുകൾ.
ചില സാമ്പത്തിക രേഖകൾ.
അവസാന പേജിൽ വലിയ അക്ഷരങ്ങളിൽ:
PROJECT DOSE
താഴെ ഒരു വാചകം:
“Medical dependency can become a market.”
മായയുടെ മുഖം കടുപ്പമായി.
“ഇത് മരുന്ന് നിർമ്മാണ പദ്ധതിയല്ല.”
ആദിത്യ തലകുലുക്കി.
“അല്ല.”
“പിന്നെ?”
“മനുഷ്യരുടെ മരുന്നിനോടുള്ള ആശ്രിതത്വത്തെ ബിസിനസാക്കി മാറ്റാനുള്ള ശ്രമം.”
മായ ഞെട്ടി.
“ഇത് നിയമവിരുദ്ധമാണോ?”
“അതിലും അപകടകരമാണ്.”
“എങ്ങനെ?”
“നിയമം ചില കാര്യങ്ങൾ തടയും. പക്ഷേ മനുഷ്യരുടെ ഭയം നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയില്ല.”
അപ്പോഴേക്കും കഫേയുടെ പുറത്തൊരു കറുത്ത കാർ നിർത്തി.
ആദിത്യ ജനലിലൂടെ നോക്കി.
“നമുക്ക് പോകണം.”
---
അധ്യായം 6 — ആക്രമണം
അവർ കഫേയിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങിയതോടെ ആദിത്യയുടെ ഫോൺ തകർന്നുവീണു.
അത് ആരോ അകലത്തിൽ നിന്ന് എറിഞ്ഞ കല്ല് തട്ടി വീഴുകയായിരുന്നു.
മായ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
റോഡിന്റെ മറുവശത്ത് ഒരു മനുഷ്യൻ ഓടിപ്പോകുന്നു.
ആദിത്യ പറഞ്ഞു:
“അവൻ നമ്മളെ നിരീക്ഷിക്കുകയായിരുന്നു.”
“ആരാണ്?”
“അറിയില്ല.”
അവർ പൊലീസിൽ പരാതി നൽകി.
പക്ഷേ അന്നുതന്നെ മറ്റൊരു സംഭവം.
മായയുടെ ലാബിൽ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന ചില രേഖകൾ അപ്രത്യക്ഷമായി.
സിസിടിവി പരിശോധിച്ചപ്പോൾ ഒരു മണിക്കൂർ ദൃശ്യങ്ങൾ ഇല്ലായിരുന്നു.
ആരോ അകത്ത് കടന്നിരുന്നു.
---
അധ്യായം 7 — ഫാർമസിസ്റ്റ്
ആശുപത്രിയിലെ യുവ ഫാർമസിസ്റ്റായ രാഹുൽ മായയെ രഹസ്യമായി കണ്ടു.
“മാഡം, ഞാൻ ഒരു കാര്യം പറയണം.”
“പറയൂ.”
“ചില മരുന്നുകളുടെ ആവശ്യകത ഉയരുന്നതിന് മുമ്പ് തന്നെ ചില ഓർഡറുകൾ നൽകിയിരുന്നു.”
“ആരാണ് ഓർഡർ ചെയ്തത്?”
രാഹുൽ ഒരു പേപ്പർ നൽകി.
പേരുകൾ കണ്ട മായ ഞെട്ടി.
അവയിൽ ആശുപത്രികളും വിതരണ കമ്പനികളും മാത്രമല്ലായിരുന്നു.
വെലോറ ഫാർമയുടെ ഒരു സ്വകാര്യ ഗവേഷണ വിഭാഗവും ഉണ്ടായിരുന്നു.
“ഇത് നിങ്ങൾക്ക് എവിടെ നിന്ന് കിട്ടി?”
രാഹുൽ പറഞ്ഞു:
“എനിക്ക് ഒരു സുഹൃത്ത് തന്നതാണ്.”
“അവൻ എവിടെയാണ്?”
രാഹുൽ തലകുനിച്ചു.
“അവൻ ഇപ്പോൾ ഇല്ല.”
മായ നിശ്ശബ്ദയായി.
---
അധ്യായം 8 — ബയോതീവ്രവാദത്തിന്റെ നിഴൽ
അന്വേഷണം മുന്നോട്ട് പോകുമ്പോൾ ഒരു വാക്ക് അവരുടെ ഫയലുകളിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
BIOTERRORISM
മായ ഭയപ്പെട്ടു.
“ഇത് ശരിക്കും ബയോതീവ്രവാദമാണോ?”
ആദിത്യ പറഞ്ഞു:
“നമ്മൾ ഇതുവരെ കണ്ട തെളിവുകൾ അതിലേക്ക് വിരൽചൂണ്ടുന്നു. പക്ഷേ അതിന്റെ പിന്നിലെ ലക്ഷ്യം മനസ്സിലാക്കണം.”
മായ പറഞ്ഞു:
“രോഗം ഉണ്ടാക്കുക?”
“അത് മാത്രം അല്ല.”
“പിന്നെ?”
“രോഗഭയം സൃഷ്ടിക്കുക.”
മായ നിശ്ശബ്ദയായി.
ആദിത്യ തുടർന്നു:
“ഭയം വന്നാൽ മനുഷ്യൻ ചികിത്സ തേടും. ചികിത്സ തേടുമ്പോൾ മരുന്ന് തേടും. മരുന്നിന്റെ ആവശ്യം ഉയർന്നാൽ വിപണി മാറും.”
മായ പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
“അപ്പോൾ രോഗം അവരുടെ ആയുധമല്ല.”
“അല്ല.”
“മനുഷ്യരുടെ ഭയമാണ്.”
---
അധ്യായം 9 — വിക്രം ശേഖർ
വെലോറ ഫാർമയുടെ ഹെഡ്ക്വാർട്ടേഴ്സിൽ വിക്രം ശേഖർ ഒറ്റയ്ക്കിരുന്നു.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുന്നിൽ ഒരു റിപ്പോർട്ട്.
DOSE — PHASE TWO
അദ്ദേഹം റിപ്പോർട്ട് അടച്ചു.
അപ്പോൾ വാതിൽ തുറന്നു.
“സാർ, ഡോ. മായ ചില കാര്യങ്ങൾ കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ട്.”
വിക്രം ശാന്തമായി ചോദിച്ചു:
“എത്രത്തോളം?”
“വളരെ അധികം.”
“അവൾക്ക് തെളിവുണ്ടോ?”
“ചിലത്.”
വിക്രം എഴുന്നേറ്റു.
“അവൾക്ക് മുഴുവൻ സത്യം കിട്ടുന്നതിന് മുമ്പ് ഈ കഥ അവസാനിക്കണം.”
---
അധ്യായം 10 — വഞ്ചന
മായ തന്റെ ഏറ്റവും അടുത്ത സഹപ്രവർത്തകനായ അനിരുദ്ധനെയും സംശയിക്കാൻ തുടങ്ങി.
ഒരു രാത്രി ആശുപത്രിയുടെ ഡാറ്റാബേസിൽ നിന്ന് ചില രേഖകൾ നീക്കം ചെയ്യപ്പെട്ടിരുന്നു.
അവ അവസാനമായി തുറന്നത് അനിരുദ്ധന്റെ അക്കൗണ്ടിൽ നിന്നായിരുന്നു.
മായ അവനെ നേരിട്ട് ചോദ്യം ചെയ്തു.
“നീ എന്താണ് മറയ്ക്കുന്നത്?”
അനിരുദ്ധൻ നിശ്ശബ്ദനായി.
“എനിക്ക് വേറെ വഴിയില്ലായിരുന്നു.”
“എന്താണ് നീ ചെയ്തത്?”
“എന്റെ കുടുംബത്തെ ഭീഷണിപ്പെടുത്തിയിരുന്നു.”
മായയുടെ മുഖം മാറി.
“ആരാണ്?”
അനിരുദ്ധൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
“വെലോറ ഫാർമ.”
---
അധ്യായം 11 — സത്യം
അനിരുദ്ധൻ എല്ലാം പറഞ്ഞു.
കമ്പനിയിലെ ചിലർ മെഡിക്കൽ ഡാറ്റ ദുരുപയോഗം ചെയ്തിരുന്നു.
മരുന്നുകളുടെ ഉപയോഗരീതികൾ നിരീക്ഷിച്ചിരുന്നു.
അസാധാരണമായ രോഗവ്യാപനങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള വിവരങ്ങൾ ചില പ്രത്യേക വിഭാഗങ്ങൾക്ക് മുൻകൂട്ടി ലഭിച്ചിരുന്നു.
പക്ഷേ ഏറ്റവും വലിയ രഹസ്യം ഇപ്പോഴും പുറത്തുവന്നിരുന്നില്ല.
മായ ചോദിച്ചു:
“ഇതെല്ലാം ആരുടെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം?”
അനിരുദ്ധൻ ഒരു പേര് പറഞ്ഞു.
മായയുടെ കണ്ണുകൾ വലുതായി.
“അത് സാധ്യമല്ല.”
“എന്തുകൊണ്ട്?”
“ആ വ്യക്തി വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പേ മരിച്ചെന്ന് എല്ലാവരും കരുതിയതാണ്.”
---
അധ്യായം 12 — മരിച്ച മനുഷ്യന്റെ ഒപ്പ്
മായയും ആദിത്യയും പഴയ രേഖകൾ പരിശോധിച്ചു.
അവരുടെ മുന്നിൽ ഒരു ഒപ്പ്.
വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് മരണപ്പെട്ടതായി രേഖപ്പെടുത്തിയിരുന്ന ഒരു ശാസ്ത്രജ്ഞന്റെ ഒപ്പ്.
ഡോ. അരവിന്ദ് റാവു.
DOSE പദ്ധതിയുടെ യഥാർത്ഥ സ്ഥാപകൻ.
പക്ഷേ ഒരു കാര്യം വിചിത്രമായിരുന്നു.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ മരണത്തിന് ശേഷമുള്ള വർഷങ്ങളിലും അതേ ഒപ്പ് പല രേഖകളിലും ഉണ്ടായിരുന്നു.
ആദിത്യ പറഞ്ഞു:
“ഇത് ഒരാളുടെ ഒപ്പ് മാത്രമല്ല.”
“പിന്നെ?”
“ഒരു തിരിച്ചറിയൽ.”
മായ പതുക്കെ മനസ്സിലാക്കി.
ഡോ. അരവിന്ദ് റാവു മരിച്ചിട്ടില്ലായിരിക്കാം.
---
അധ്യായം 13 — അവസാന ഡോസ്
അവർ പഴയ ഗവേഷണ കേന്ദ്രത്തിലെത്തി.
കെട്ടിടം വർഷങ്ങളായി അടഞ്ഞുകിടക്കുകയായിരുന്നു.
അകത്ത് പൊടിയും പഴയ ഉപകരണങ്ങളും മാത്രം.
പക്ഷേ താഴത്തെ നിലയിൽ ഒരു മുറി പ്രവർത്തിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
വാതിൽ തുറന്നപ്പോൾ സ്ക്രീനിൽ ഒരു വാചകം:
DOSE — FINAL STAGE
മായയുടെ ഹൃദയം വേഗത്തിൽ ഇടിച്ചു.
അപ്പോൾ പിന്നിൽ നിന്ന് ഒരു ശബ്ദം.
“നിങ്ങൾ വളരെ വൈകിയാണ് എത്തിയത്.”
അവർ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
അവിടെ നിന്നിരുന്ന മനുഷ്യനെ കണ്ടപ്പോൾ ആദിത്യയുടെ മുഖം നിറംവിട്ടു.
ഡോ. അരവിന്ദ് റാവു.
“നിങ്ങൾ…?”
റാവു ചിരിച്ചു.
“മരിച്ചെന്ന് കരുതിയിരുന്നോ?”
മായ ചോദിച്ചു:
“ഇതെല്ലാം എന്തിനാണ്?”
റാവു മറുപടി നൽകി:
“ലോകം മരുന്നുകളെ ആശ്രയിക്കുന്നു. ഞാൻ ആ ആശ്രിതത്വം പഠിച്ചു.”
“പക്ഷേ മനുഷ്യരെ നിങ്ങൾ പരീക്ഷണങ്ങളാക്കി.”
“മനുഷ്യർ തന്നെ ഒരു വിപണിയാണ്, ഡോക്ടർ.”
മായ കോപത്തോടെ പറഞ്ഞു:
“അത് ശാസ്ത്രമല്ല.”
റാവു ചിരിച്ചു.
“ശാസ്ത്രത്തിന് ധാർമ്മികത ഇല്ലെങ്കിൽ അത് ശാസ്ത്രമല്ലെന്ന് നിങ്ങൾ കരുതുന്നു. പക്ഷേ ലോകം അങ്ങനെ പ്രവർത്തിക്കുന്നില്ല.”
---
അധ്യായം 14 — വെളിപ്പെടുത്തൽ
അപ്പോഴേക്കും പൊലീസും അന്വേഷണ സംഘവും കെട്ടിടത്തിലെത്തി.
ആദിത്യ മുൻകൂട്ടി എല്ലാ തെളിവുകളും സുരക്ഷിതമായി പുറത്തേക്ക് അയച്ചിരുന്നു.
റാവുവിന്റെ മുഖത്തെ ചിരി അപ്രത്യക്ഷമായി.
വിക്രം ശേഖറും അറസ്റ്റിലായി.
അന്വേഷണം രാജ്യവ്യാപകമായി വ്യാപിച്ചു.
പല കമ്പനികളും പരിശോധിക്കപ്പെട്ടു.
മരുന്നുകളുടെ വിലയും വിതരണവും നിയന്ത്രിക്കുന്ന സംവിധാനങ്ങളിൽ മാറ്റങ്ങൾ വന്നു.
ആന്റിബയോട്ടിക് ദുരുപയോഗത്തിനെതിരെ പുതിയ നിയന്ത്രണങ്ങൾ ശക്തമാക്കി.
പക്ഷേ മായയ്ക്ക് അറിയാമായിരുന്നു—
ഇത് ഒരു വിജയത്തിന്റെ അവസാനം മാത്രമാണ്.
---
എപ്പിലോഗ്
ഒരു വർഷം കഴിഞ്ഞു.
ഡോ. മായ മേനോൻ പുതിയ ഗവേഷണ കേന്ദ്രത്തിന്റെ ഉദ്ഘാടനം ചെയ്തു.
വേദിയിൽ അവൾ പറഞ്ഞത്:
“മരുന്ന് മനുഷ്യന്റെ ശത്രുവല്ല.
അത് മനുഷ്യനെ രക്ഷിക്കാനുള്ള ശാസ്ത്രത്തിന്റെ വലിയ നേട്ടമാണ്.
പക്ഷേ മരുന്നിനെ ലാഭത്തിന്റെയും ഭയത്തിന്റെയും ആയുധമാക്കുന്ന മനുഷ്യരാണ് അപകടം.”
കയ്യടി ഉയർന്നു.
പരിപാടി കഴിഞ്ഞ് അവൾ ഓഫീസിലേക്ക് മടങ്ങി.
മേശപ്പുറത്ത് ഒരു ചെറിയ കവർ.
അയച്ചയാളുടെ പേര് ഇല്ല.
അവൾ കവർ തുറന്നു.
അകത്ത് ഒരു പേപ്പർ മാത്രം.
അതിൽ എഴുതിയിരുന്നത്:
DOSE — 02
മായയുടെ മുഖത്ത് ആശങ്ക.
താഴെ മറ്റൊരു വാചകം:
“ആദ്യ ഡോസ് നിങ്ങൾ കണ്ടെത്തി.
രണ്ടാമത്തേത് ഇപ്പോഴും ലോകത്തിനുള്ളിലാണ്.”
മായ പതുക്കെ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി.
നഗരം സാധാരണ പോലെ തന്നെ മുന്നോട്ട് പോകുകയായിരുന്നു.
ആയിരക്കണക്കിന് ആളുകൾ ആശുപത്രികളിലേക്ക്.
ലക്ഷക്കണക്കിന് മരുന്നുകൾ ഫാർമസികളിലേക്ക്.
ലോകം അതിന്റെ പതിവ് ജീവിതത്തിലേക്ക്.
പക്ഷേ എവിടെയോ…
ആരോ ഒരാൾ അടുത്ത നീക്കം ആരംഭിച്ചിരുന്നു.
മായ പേപ്പർ മടക്കി.
ഫോൺ എടുത്തു.
ഒരു നമ്പർ ഡയൽ ചെയ്തു.
“ആദിത്യ…”
അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഭയം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
“നമ്മുടെ കഥ തീർന്നിട്ടില്ല.”
മറുവശത്ത് ആദിത്യ ചോദിച്ചു:
“എന്താണ് സംഭവിച്ചത്?”
മായ ജനലിലൂടെ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി.
“ഡോസ് 02.”
കോൾ അവസാനിച്ചു.
പുറത്ത് മഴ പെയ്യാൻ തുടങ്ങി.
ഡോസ്
— ആദ്യഘട്ടം അവസാനിക്കുന്നു —
