അധ്യായം 1: ആ ഒരു ദിവസം
നിതിന് 23 വയസ്സ്.
ജീവിതത്തിന്റെ തിരക്കുകൾക്കിടയിൽ സ്വന്തം സ്വപ്നങ്ങളും ആഗ്രഹങ്ങളുമായി മുന്നോട്ടുപോകുന്ന ഒരു സാധാരണ ചെറുപ്പക്കാരൻ. അയ്യപ്പസ്വാമിയോട് ഭക്തിയുണ്ടെങ്കിലും ശബരിമലയുമായുള്ള അവന്റെ ബന്ധം അത്ര ആഴത്തിലുള്ളതായിരുന്നില്ല.
അവന്റെ കുട്ടിക്കാലത്ത്, അഞ്ചാം ക്ലാസിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ, ഒരിക്കൽ ശബരിമലയ്ക്ക് പോകാൻ അവസരം ലഭിച്ചിരുന്നു. എന്നാൽ അന്ന് അവന് പനി പിടിച്ചു. ആരോഗ്യസ്ഥിതിയും മോശമായിരുന്നു.
എല്ലാവരും യാത്രയ്ക്കുള്ള ഒരുക്കങ്ങൾ നടത്തുമ്പോൾ നിതിൻ മാത്രം വീട്ടിൽ വിശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു.
അന്ന് അവന്റെ മനസ്സിൽ ചെറിയൊരു സങ്കടമുണ്ടായിരുന്നു.
എന്നാൽ വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയപ്പോൾ ആ ഓർമ്മ മങ്ങിപ്പോയി.
ശബരിമല അവന്റെ ജീവിതത്തിൽ വീണ്ടും ഇത്ര വലിയൊരു സ്ഥാനം നേടുമെന്ന് അവൻ ഒരിക്കലും കരുതിയിരുന്നില്ല.
പക്ഷേ, ചില യാത്രകൾ നമ്മൾ തീരുമാനിക്കുന്നതല്ലല്ലോ…
ചില യാത്രകൾ നമ്മളെ തേടിവരുന്നതാണ്.
അധ്യായം 2: അമ്മയുടെ വാക്കുകൾ
2026-ലെ ഒരു സാധാരണ ദിവസം.
വീട്ടിൽ എല്ലാവരും അവരവരുടെ കാര്യങ്ങളിൽ തിരക്കിലായിരുന്നു.
അപ്പോഴാണ് നിതിന്റെ അമ്മ അവനോട് ഒരു കാര്യം പറഞ്ഞത്.
"നിതിനെ, ഈ വർഷം നീ ശബരിമലയ്ക്ക് പോകണം."
അവൻ അമ്മയെ നോക്കി.
"ഞാനോ? ഈ വർഷമോ?"
"അതെ. നീ ഇത്തവണ പോകണം."
അമ്മയുടെ വാക്കുകളിൽ എന്തോ ഒരു ഉറപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
നിതിൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
"അമ്മയ്ക്ക് ഇപ്പോൾ എന്താ ഇങ്ങനെ തോന്നാൻ?"
അമ്മ കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതിരുന്നു.
പിന്നീട് പറഞ്ഞു:
"നീ ചെറുപ്പത്തിൽ ഒരിക്കൽ ശബരിമലയ്ക്ക് പോകാൻ തീരുമാനിച്ചതല്ലേ? അന്ന് നിനക്ക് പനി വന്നു. അങ്ങനെ നിനക്ക് പോകാൻ പറ്റിയില്ല. അതിനുശേഷം നീ വീണ്ടും പോകുന്നതിനെക്കുറിച്ച് നമ്മൾ അധികം സംസാരിച്ചിട്ടുമില്ല."
നിതിൻ ആ പഴയ സംഭവം ഓർത്തു.
അഞ്ചാം ക്ലാസിൽ പഠിക്കുന്ന കാലം.
വീട്ടിലെ സന്തോഷം.
യാത്രയുടെ ഒരുക്കങ്ങൾ.
പിന്നീട് വന്ന പനി.
പോകാൻ കഴിയാതെ വീട്ടിൽ ഇരിക്കേണ്ടിവന്ന ആ ദിവസം.
അവൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
അമ്മ വീണ്ടും പറഞ്ഞു:
"ഈ വർഷം നീ പോകണം, മോനേ."
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ നിതിന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു ചെറിയ കൗതുകം ജനിച്ചു.
എന്തുകൊണ്ടാണ് അമ്മ ഇപ്പോൾ ഇങ്ങനെ പറയുന്നത്?
അവന് അറിയില്ലായിരുന്നു.
ആ വാക്കുകൾക്കു പിന്നിൽ മറ്റൊരു ഓർമ്മയുണ്ടായിരുന്നു.
അത് അവന്റെ മുത്തശ്ശിയുടെ ഓർമ്മയായിരുന്നു.
അധ്യായം 3: അയ്യപ്പനെ വിളിച്ച മുത്തശ്ശി
നിതിന്റെ മുത്തശ്ശി അയ്യപ്പസ്വാമിയുടെ വലിയൊരു ഭക്തയായിരുന്നു.
അവളുടെ ദിവസങ്ങൾ പലപ്പോഴും അയ്യപ്പനാമം ഉരുവിട്ടുകൊണ്ടാണ് കടന്നുപോയിരുന്നത്.
വീട്ടിൽ എന്തെങ്കിലും വിഷമമുണ്ടായാൽ അവൾ ആദ്യം വിളിക്കുന്നത് അയ്യപ്പനെയായിരുന്നു.
ആർക്കെങ്കിലും സഹായം ആവശ്യമുണ്ടായാലും അവൾ അയ്യപ്പനെ പ്രാർത്ഥിക്കും.
"സ്വാമിയേ ശരണമയ്യപ്പാ…"
ആ വാക്കുകൾ അവളുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു.
അവളുടെ വിശ്വാസം വെറും പ്രാർത്ഥനയിൽ ഒതുങ്ങിയിരുന്നില്ല. കുടുംബത്തിലെ ഓരോരുത്തർക്കും നല്ലത് സംഭവിക്കണമെന്ന് അവൾ ആത്മാർഥമായി ആഗ്രഹിച്ചു.
പ്രത്യേകിച്ച് നിതിനോട് അവൾക്ക് വലിയ സ്നേഹമായിരുന്നു.
അവനെ കാണുമ്പോൾ അവളുടെ മുഖത്ത് സന്തോഷം നിറയും.
അവന്റെ കാര്യങ്ങൾ ചോദിച്ചറിയും.
അവന് നല്ലത് വരണമെന്ന് പ്രാർത്ഥിക്കും.
ഒരു ദിവസം നിതിൻ മുത്തശ്ശിയോടൊപ്പം ഇരിക്കുമ്പോൾ അവൾ അവനോട് പറഞ്ഞു:
"മോനേ, നീ ഒരിക്കൽ ശബരിമലയ്ക്ക് പോകണം."
നിതിൻ ചിരിച്ചു.
"പോകാം, മുത്തശ്ശീ."
അവൾ അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.
"അയ്യപ്പൻ വിളിക്കുമ്പോൾ പോകണം, മോനേ."
അന്ന് ആ വാക്കുകളുടെ ആഴം അവന് മനസ്സിലായിരുന്നില്ല.
അതൊരു സാധാരണ ഉപദേശമായി മാത്രമാണ് അവൻ കരുതിയത്.
പക്ഷേ, ആ വാക്കുകൾ അവന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കൽ ഇത്ര വലിയ അർഥം നേടുമെന്ന് അവൻ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.
അധ്യായം 4: മുത്തശ്ശിയുടെ അവസാന ഓർമ്മ
കാലം ആരെയും കാത്തുനിൽക്കില്ല.
ദിവസങ്ങളും മാസങ്ങളും വർഷങ്ങളും കടന്നുപോയി.
നിതിൻ വളർന്നു.
കുട്ടിക്കാലത്തെ ഓർമ്മകൾ പതിയെ മങ്ങിത്തുടങ്ങി.
എന്നാൽ അവന്റെ മുത്തശ്ശിയുടെ സ്നേഹവും പ്രാർത്ഥനകളും കുടുംബത്തിന്റെ ഓർമ്മകളിൽ എന്നും നിലനിന്നു.
കഴിഞ്ഞ വർഷം മുത്തശ്ശി ഈ ലോകത്തോട് വിടപറഞ്ഞു.
അവളുടെ വിയോഗം കുടുംബത്തിന് വലിയൊരു വേദനയായിരുന്നു.
വീട്ടിൽ അവളുടെ ശബ്ദം കേൾക്കാതായപ്പോൾ എല്ലാവർക്കും എന്തോ ഒരു ശൂന്യത അനുഭവപ്പെട്ടു.
അയ്യപ്പസ്വാമിയുടെ നാമം കേൾക്കുമ്പോൾ അവളെ ഓർക്കാതിരിക്കാൻ ആർക്കും കഴിഞ്ഞില്ല.
നിതിനും അങ്ങനെതന്നെയായിരുന്നു.
ചില സമയങ്ങളിൽ മുത്തശ്ശിയുടെ മുഖം അവന്റെ മനസ്സിൽ തെളിയും.
അവളുടെ സ്നേഹം ഓർമ വരും.
അവൾ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ മനസ്സിൽ മുഴങ്ങും.
"മോനേ, നീ ഒരിക്കൽ ശബരിമലയ്ക്ക് പോകണം."
അവൾ ജീവനോടെ ഉണ്ടായിരുന്നപ്പോൾ ആ വാക്കുകൾക്ക് ഇത്ര വലിയ വില കൊടുത്തിരുന്നില്ലെന്ന് നിതിന് തോന്നി.
ഇപ്പോൾ അവൾ അരികിലില്ല.
പക്ഷേ, അവളുടെ വാക്കുകൾ അവന്റെ മനസ്സിൽ ജീവിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അധ്യായം 5: അമ്മയുടെ ഓർമ്മ
ഒരു ദിവസം അമ്മ നിതിനോട് മുത്തശ്ശിയെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു.
പഴയ കാര്യങ്ങൾ ഓർത്തപ്പോൾ അമ്മയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
സംസാരത്തിനിടയിൽ അമ്മ പെട്ടെന്ന് പറഞ്ഞു:
"നിതിനെ, നിനക്കറിയാമോ? മുത്തശ്ശിക്ക് നിന്നെ ശബരിമലയ്ക്ക് പോകുന്നത് കാണണമെന്ന് വലിയ ആഗ്രഹമായിരുന്നു."
നിതിൻ അമ്മയെ നോക്കി.
"മുത്തശ്ശി അങ്ങനെ പറഞ്ഞിരുന്നോ?"
"അതെ, മോനേ. നീ ശബരിമലയ്ക്ക് പോകണമെന്ന് അവൾ പലപ്പോഴും ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു."
നിതിൻ കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതിരുന്നു.
അമ്മ തുടർന്നു:
"നീ അഞ്ചാം ക്ലാസിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ പോകാൻ തീരുമാനിച്ചതല്ലേ? അന്ന് നിനക്ക് പനി വന്നതുകൊണ്ട് പോകാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അതിനുശേഷം നീ വീണ്ടും പോകുമെന്ന് ഞാനും കരുതിയിരുന്നില്ല."
നിതിന്റെ മനസ്സിൽ പഴയ ഓർമ്മകൾ ഒന്നൊന്നായി തെളിഞ്ഞു.
അമ്മയുടെ വാക്കുകളും മുത്തശ്ശിയുടെ ആഗ്രഹവും ഒരേ നൂലിൽ കോർത്തതുപോലെ അവന് തോന്നി.
അവൻ പതുക്കെ ചോദിച്ചു:
"അമ്മേ… ഈ വർഷം എനിക്ക് ശബരിമലയ്ക്ക് പോകണമെന്ന് തോന്നിയത് അതുകൊണ്ടാണോ?"
അമ്മ പുഞ്ചിരിച്ചു.
"എനിക്കറിയില്ല, മോനേ. പക്ഷേ, നീ പോകണം എന്ന് എന്റെ മനസ്സ് പറയുന്നു."
ആ നിമിഷം നിതിന്റെ മനസ്സിൽ എന്തോ ഒന്ന് മാറി.
ശബരിമല ഇനി ഒരു തീർത്ഥാടനസ്ഥലം മാത്രമായിരുന്നില്ല.
അത് അവന്റെ കുട്ടിക്കാലത്തിന്റെ ഓർമ്മയായിരുന്നു.
അമ്മയുടെ ആഗ്രഹമായിരുന്നു.
മുത്തശ്ശിയുടെ വിശ്വാസമായിരുന്നു.
അവൻ ഇതുവരെ തിരിച്ചറിയാത്ത ഒരു ബന്ധമായിരുന്നു.
അധ്യായം 6: സ്വപ്നത്തിലെ ശബരിമല
അന്ന് രാത്രി നിതിൻ ഉറങ്ങാൻ കിടന്നു.
മനസ്സിൽ മുഴുവൻ ശബരിമലയെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തകളായിരുന്നു.
മുത്തശ്ശിയുടെ മുഖം.
അവളുടെ പ്രാർത്ഥനകൾ.
അമ്മയുടെ വാക്കുകൾ.
കുട്ടിക്കാലത്ത് നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ യാത്ര.
ഇതെല്ലാം ഓർത്തുകൊണ്ടിരിക്കെ എപ്പോഴോ അവൻ ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതിവീണു.
അവൻ ഒരു സ്വപ്നം കണ്ടു.
ചുറ്റും മലനിരകൾ.
മഞ്ഞുപുതച്ച വഴികൾ.
മരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ വീശുന്ന തണുത്ത കാറ്റ്.
ദൂരെനിന്ന് കേൾക്കുന്ന ശരണമന്ത്രങ്ങൾ.
"സ്വാമിയേ ശരണമയ്യപ്പാ…"
നിതിൻ ആ വഴിയിലൂടെ നടക്കുകയായിരുന്നു.
അവന്റെ ചുറ്റും അയ്യപ്പഭക്തർ.
ഓരോ മുഖത്തും ഭക്തിയും പ്രതീക്ഷയും.
ഓരോ ചുവടിലും ശരണമന്ത്രം.
സ്വപ്നത്തിൽ അവന്റെ മനസ്സ് അസാധാരണമായൊരു ശാന്തത അനുഭവിച്ചു.
പെട്ടെന്ന് അവൻ മുന്നിൽ ഒരു പരിചിതമായ രൂപം കണ്ടു.
അത് അവന്റെ മുത്തശ്ശിയായിരുന്നു.
അവൾ അവനെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു.
നിതിൻ അത്ഭുതത്തോടെ വിളിച്ചു:
"മുത്തശ്ശീ!"
അവൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
സ്നേഹത്തോടെ അവനെ നോക്കിനിന്നു.
അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ സന്തോഷമുണ്ടായിരുന്നു.
നിതിൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നടക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
പക്ഷേ, അവൾ പതിയെ അകലുന്നതുപോലെ തോന്നി.
അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ ചലിച്ചു.
"മോനേ…"
അവൻ വീണ്ടും വിളിച്ചു.
"മുത്തശ്ശീ, പോകരുതേ!"
അടുത്ത നിമിഷം ചുറ്റും മുഴങ്ങിയ ശരണമന്ത്രം കൂടുതൽ ശക്തമായി.
"സ്വാമിയേ ശരണമയ്യപ്പാ!"
ആ ശബ്ദത്തിനിടയിൽ നിതിൻ ഉണർന്നു.
അവന്റെ ഹൃദയം വേഗത്തിൽ മിടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
മുറിയിൽ നിശ്ശബ്ദത.
പുറത്ത് രാത്രിയുടെ ഇരുട്ട്.
എന്നാൽ അവന്റെ മനസ്സിൽ ആ സ്വപ്നം തെളിഞ്ഞുനിന്നു.
അവൻ കുറച്ചുനേരം കണ്ണടച്ച് കിടന്നു.
പിന്നീട് പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
"സ്വാമിയേ ശരണമയ്യപ്പാ…"
ആ രാത്രി അവന് വീണ്ടും ഉറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞെങ്കിലും ആ സ്വപ്നം അവന്റെ മനസ്സിൽനിന്ന് മാഞ്ഞുപോയില്ല.
അധ്യായം 7: ഒരു തീരുമാനത്തിന്റെ തുടക്കം
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ നിതിൻ അമ്മയുടെ അടുത്തെത്തി.
"അമ്മേ…"
"എന്താ മോനേ?"
"ഞാൻ ശബരിമലയ്ക്ക് പോകാം."
അമ്മ അവനെ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി.
"സത്യമാണോ?"
നിതിൻ പുഞ്ചിരിച്ചു.
"അതെ, അമ്മേ. ഇത്തവണ ഞാൻ പോകണം."
അമ്മയുടെ മുഖത്ത് സന്തോഷം നിറഞ്ഞു.
അവൾക്ക് അതൊരു സാധാരണ തീരുമാനമായിരുന്നില്ല.
മകന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു പുതിയ ആഗ്രഹം ജനിച്ചതിന്റെ സന്തോഷമായിരുന്നു അത്.
നിതിൻ തുടർന്നു:
"ഇന്നലെ രാത്രി ഞാൻ ഒരു സ്വപ്നം കണ്ടു."
അമ്മ ചോദിച്ചു:
"എന്ത് സ്വപ്നം?"
നിതിൻ കണ്ടതെല്ലാം അമ്മയോട് പറഞ്ഞു.
ശബരിമലയുടെ മലനിരകൾ.
ശരണമന്ത്രങ്ങൾ.
അവസാനം കണ്ട മുത്തശ്ശി.
എല്ലാം കേട്ടശേഷം അമ്മ കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതിരുന്നു.
അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
"മോനേ… മുത്തശ്ശി നിന്നെ എത്രമാത്രം സ്നേഹിച്ചിരുന്നുവെന്ന് നിനക്കറിയാമല്ലോ?"
നിതിൻ പതുക്കെ തലയാട്ടി.
"അറിയാം, അമ്മേ."
"അവൾക്ക് അയ്യപ്പനിൽ വലിയ വിശ്വാസമായിരുന്നു. ജീവിതത്തിൽ എന്തു വന്നാലും അവൾ ആദ്യം വിളിക്കുന്നത് അയ്യപ്പനെയായിരുന്നു."
നിതിൻ അമ്മയുടെ കൈയിൽ പിടിച്ചു.
"അമ്മേ, ഈ യാത്ര ഞാൻ മുത്തശ്ശിക്കുവേണ്ടിയും പോകും."
അമ്മ അവനെ ചേർത്തുപിടിച്ചു.
ആ നിമിഷം ഇരുവരുടെയും മനസ്സിൽ ഒരേ പ്രാർത്ഥനയായിരുന്നു.
"സ്വാമിയേ ശരണമയ്യപ്പാ!"
അധ്യായം 8: യാത്രയുടെ അർഥം
നിതിൻ ശബരിമലയിലേക്കുള്ള യാത്രയെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാൻ തുടങ്ങി.
ഇത്തവണ അവന് ആ യാത്രയുടെ അർഥം വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു.
അത് ഒരു സ്ഥലം സന്ദർശിക്കുന്നതിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ല.
കുട്ടിക്കാലത്ത് പൂർത്തിയാകാതെപോയ ഒരു ആഗ്രഹം.
മുത്തശ്ശിയുടെ സ്നേഹനിറഞ്ഞ വാക്കുകൾ.
അമ്മയുടെ മനസ്സിലെ ആഗ്രഹം.
സ്വന്തം വിശ്വാസത്തെ തിരിച്ചറിയാനുള്ള അവസരം.
ഇതെല്ലാം ആ യാത്രയുടെ ഭാഗമായിരുന്നു.
മുമ്പ് ശബരിമലയെക്കുറിച്ച് ഓർക്കുമ്പോൾ അവന് ഓർമ വന്നിരുന്നത് അഞ്ചാം ക്ലാസിലെ ആ ദിവസമായിരുന്നു.
പക്ഷേ, ഇപ്പോൾ അവന്റെ മനസ്സിൽ മറ്റൊരു ചിത്രം തെളിഞ്ഞു.
മല കയറുന്ന ഭക്തർ.
ശരണം വിളിക്കുന്ന ജനക്കൂട്ടം.
കഠിനമായ വഴികളിലൂടെ മുന്നോട്ടുപോകുന്ന മനുഷ്യർ.
ഓരോ ചുവടിലും മനസ്സിൽ നിറയുന്ന വിശ്വാസം.
അവൻ ചിന്തിച്ചു:
"ജീവിതത്തിൽ ചില കാര്യങ്ങൾ വൈകിയേക്കാം. ചില ആഗ്രഹങ്ങൾ വർഷങ്ങളോളം മനസ്സിന്റെ ഒരിടത്ത് ഉറങ്ങിക്കിടന്നേക്കാം. പക്ഷേ, ഒരിക്കൽ അവയ്ക്ക് വീണ്ടും ജീവൻ ലഭിക്കും."
അവന്റെ മനസ്സിൽ മുത്തശ്ശിയുടെ വാക്കുകൾ വീണ്ടും മുഴങ്ങി.
"അയ്യപ്പൻ വിളിക്കുമ്പോൾ പോകണം, മോനേ."
അവൻ പുഞ്ചിരിച്ചു.
"മുത്തശ്ശീ… ഞാൻ വരുന്നു."
അധ്യായം 9: സ്വാമിയേ ശരണമയ്യപ്പാ
ആ രാത്രി നിതിൻ വീണ്ടും ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി.
നക്ഷത്രങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ആകാശം.
തണുത്ത കാറ്റ്.
നിശ്ശബ്ദമായ രാത്രി.
അവന്റെ മനസ്സിൽ മുത്തശ്ശിയുടെ മുഖം തെളിഞ്ഞു.
അവൾ ഇപ്പോൾ കൂടെയില്ലെങ്കിലും അവളുടെ സ്നേഹവും പ്രാർത്ഥനകളും അവന്റെ ഓർമ്മകളിൽ ജീവിച്ചിരുന്നു.
ഒരു നിമിഷം അവൻ കണ്ണുകളടച്ചു.
അവന്റെ ചുണ്ടുകളിൽനിന്ന് പതുക്കെ ഒരു വാക്ക് പുറത്തുവന്നു.
"സ്വാമിയേ ശരണമയ്യപ്പാ!"
ആ വാക്കുകൾ അവന്റെ മനസ്സിൽ പ്രതിധ്വനിച്ചു.
അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു:
ചില യാത്രകൾ കാലുകൾകൊണ്ടല്ല തുടങ്ങുന്നത്.
അവ മനസ്സിലാണ് തുടങ്ങുന്നത്.
ചില വിളികൾ ചെവികൾകൊണ്ട് കേൾക്കാനാവില്ല.
അവ ഹൃദയംകൊണ്ടാണ് അനുഭവിക്കുന്നത്.
നിതിന്റെ ശബരിമലയാത്രയും അങ്ങനെതന്നെയായിരുന്നു.
അഞ്ചാം ക്ലാസിൽ പനി കാരണം നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ യാത്ര.
വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം അമ്മയുടെ വാക്കുകളിലൂടെ വീണ്ടും വന്ന ആഗ്രഹം.
അയ്യപ്പനെ ജീവിതത്തിന്റെ ഓരോ നിമിഷത്തിലും വിളിച്ചിരുന്ന മുത്തശ്ശിയുടെ വിശ്വാസം.
അവസാനം ഒരു സ്വപ്നമായി അവന്റെ മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞ ശബരിമല.
ഇവയെല്ലാം ചേർന്ന് അവന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഒരു പുതിയ അധ്യായം തുറക്കുകയായിരുന്നു.
അവൻ മനസ്സിൽ ഉറപ്പിച്ചു.
ഈ യാത്ര പോകണം.
മുത്തശ്ശിയുടെ ഓർമ്മകൾക്കായി.
അമ്മയുടെ സന്തോഷത്തിനായി.
സ്വന്തം മനസ്സിന്റെ സമാധാനത്തിനായി.
അയ്യപ്പസ്വാമിയുടെ സന്നിധിയിൽ എത്തി ഒരു നിമിഷം കണ്ണടച്ച് പ്രാർത്ഥിക്കാനായി.
"സ്വാമിയേ ശരണമയ്യപ്പാ!"
---
ശുഭം
അവസാന കുറിപ്പ്
ചില മനുഷ്യർ നമ്മളെ വിട്ടുപോയാലും അവരുടെ സ്നേഹം നമ്മളെ വിട്ടുപോകില്ല.
അവർ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ പുതിയ അർഥം നേടും.
നിതിന്റെ ജീവിതത്തിൽ മുത്തശ്ശി അങ്ങനെയൊരു ഓർമ്മയായിരുന്നു.
അവന്റെ ശബരിമലയാത്ര ഒരു യാത്ര മാത്രമായിരുന്നില്ല.
അത് ഒരു മുത്തശ്ശിയുടെ വിശ്വാസത്തെയും ഒരു അമ്മയുടെ ആഗ്രഹത്തെയും ഒരു ചെറുപ്പക്കാരന്റെ മനസ്സിനെയും ബന്ധിപ്പിച്ച കഥയായിരുന്നു.
സ്വാമിയേ ശരണമയ്യപ്പാ! 🙏