ഭാഗം 1 – ചക്രങ്ങളുടെ ശബ്ദം
അവന്റെ പേര് ആദിത്യൻ.
ഒരു സാധാരണ മിഡിൽ ക്ലാസ് കുടുംബത്തിലെ പത്താം ക്ലാസ് വിദ്യാർത്ഥി.
അച്ഛൻ ഒരു ചെറിയ കടയിൽ ജോലിക്കാരൻ. അമ്മ തയ്യൽ ജോലി ചെയ്ത് വീട്ടുചെലവുകൾ നിറവേറ്റുന്നു.
എല്ലാവരുടെയും പ്രതീക്ഷ ഒന്ന് മാത്രം...
"ആദിത്യൻ നല്ല മാർക്ക് വാങ്ങണം."
പക്ഷേ ആരും ചോദിച്ചില്ല...
"അവന് സന്തോഷമുണ്ടോ?"
രാവിലെ 5 മണി.
അലാറം മുഴങ്ങും.
ഉറക്കം മാറാത്ത കണ്ണുകളുമായി എഴുന്നേറ്റ് പുസ്തകം തുറക്കും.
5.40-ന് പഴയ സൈക്കിൾ എടുത്ത് വീട്ടിൽ നിന്ന് പുറപ്പെടും.
ലക്ഷ്യം...
6 മണിക്ക് ട്യൂഷൻ.
5 കിലോമീറ്റർ ദൂരം.
മഴയാണെങ്കിലും...
ഇടിമിന്നലാണെങ്കിലും...
കാറ്റാണെങ്കിലും...
അവൻ പോകും.
കാരണം ഒരു ദിവസം ട്യൂഷൻ മുടങ്ങിയാൽ ടീച്ചറുടെ ശാസനയും മാതാപിതാക്കളുടെ നിരാശയും കാത്തിരിക്കുന്നു.
ഒരു ദിവസം...
ശക്തമായ മഴ.
റോഡിൽ വെള്ളം നിറഞ്ഞു.
മിന്നൽ ആകാശം കീറി വീഴുന്നു.
സൈക്കിളിന്റെ ബ്രേക്ക് ശരിയായി പിടിക്കുന്നില്ല.
എങ്കിലും...
"ഇന്ന് പോവാതിരുന്നാൽ ചാപ്റ്റർ നഷ്ടമാകും..."
എന്ന് മനസ്സിൽ പറഞ്ഞ് അവൻ മുന്നോട്ട് പോയി.
ട്യൂഷനിലെത്തുമ്പോൾ യൂണിഫോം മുഴുവൻ നനഞ്ഞിരുന്നു.
ആരും അത് ശ്രദ്ധിച്ചില്ല.
എല്ലാവരും ചോദിച്ചത്...
"ഹോംവർക്ക് ചെയ്തോ?"
രാവിലെ ട്യൂഷൻ കഴിഞ്ഞ് സ്കൂളിലേക്ക്.
സ്കൂൾ കഴിഞ്ഞാൽ...
സ്പെഷ്യൽ ക്ലാസ്.
വൈകുന്നേരം വീട്ടിലെത്തുമ്പോൾ സമയം 6 മണി.
ഒരു ചായ കുടിച്ച ഉടനെ വീണ്ടും...
7 മണി മുതൽ രാത്രി 11 മണി വരെ ട്യൂഷൻ.
വീട്ടിലെത്തുമ്പോൾ...
രാത്രി 11.30.
ഹോംവർക്ക്.
പിന്നെ ഉറക്കം.
വീണ്ടും...
അതേ ജീവിതം.
അതേ സൈക്കിൾ.
അതേ മഴ.
അതേ സമ്മർദ്ദം.
പക്ഷേ...
അവന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഒരു ദിവസം ഒരു പെൺകുട്ടി കടന്നുവന്നു.
അവളുടെ പേര്...
അനന്യ.
അവളെ കണ്ട നിമിഷം...
അവന്റെ മഴയുള്ള ജീവിതത്തിൽ ഒരു ചെറിയ സൂര്യപ്രകാശം ഉദിച്ചു...
ഭാഗം 2 – ആദ്യ പ്രണയം
ജൂൺ മാസത്തിലെ ഒരു തിങ്കളാഴ്ച...
മഴ പെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു.
ആദിത്യൻ പതിവുപോലെ സൈക്കിളിൽ സ്കൂളിലെത്തി.
സ്കൂൾ അസംബ്ലി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ക്ലാസ് ടീച്ചർ പറഞ്ഞു:
"ഇന്ന് നമ്മുടെ ക്ലാസിലേക്ക് ഒരു പുതിയ വിദ്യാർത്ഥിനി വരുന്നു."
വാതിൽ തുറന്നു...
ഒരു പെൺകുട്ടി അകത്ത് കയറി.
വെള്ള റിബൺ കെട്ടിയ മുടി, ചുമലിൽ ഒരു ബാഗ്, മുഖത്ത് ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരി.
"എന്റെ പേര് അനന്യ."
അത്രയേ പറഞ്ഞുള്ളൂ.
പക്ഷേ ആദിത്യന്റെ മനസ്സിൽ എന്തോ മാറി.
ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി.
അനന്യയും ആദിത്യനും ഒരേ ബെഞ്ചിൽ ഇരിക്കാൻ തുടങ്ങി.
ഗണിതം മനസ്സിലാകാതെ വന്നാൽ ആദിത്യൻ പറഞ്ഞു കൊടുക്കും.
ഇംഗ്ലീഷിൽ ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടായാൽ അനന്യ സഹായിക്കും.
ട്യൂഷനിലും അവർ ഒരുമിച്ച് പഠിക്കാൻ തുടങ്ങി.
ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം ട്യൂഷൻ കഴിഞ്ഞ്...
പുറത്ത് കനത്ത മഴ.
അനന്യ ബസ് കാത്തുനിന്നു.
ആദിത്യൻ സൈക്കിൾ നിർത്തി.
"കുട വേണോ?"
അവൾ ചിരിച്ചു.
"നിനക്ക്?"
"ഞാൻ മഴയിൽ പോകാൻ പഠിച്ചവനാണ്."
ആ വാക്ക് കേട്ട് അനന്യയുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു ആദരം തെളിഞ്ഞു.
അന്ന് മുതൽ എല്ലാ ദിവസവും...
രാവിലെ സ്കൂളിൽ "ഗുഡ് മോണിംഗ്."
വൈകുന്നേരം...
"നാളെ കാണാം."
ചെറിയ സംഭാഷണങ്ങൾ.
ചെറിയ ചിരികൾ.
ചെറിയ സന്തോഷങ്ങൾ.
അവയാണ് ആദിത്യന്റെ ക്ഷീണിച്ച ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ആശ്വാസം.
പക്ഷേ...
കാലം ആരെയും കാത്തുനിൽക്കില്ല.
പത്താം ക്ലാസ് പരീക്ഷ അടുത്തെത്തി.
ട്യൂഷൻ സമയം കൂടി.
രാവിലെ 6 മണി.
വൈകുന്നേരം 7 മുതൽ 11 വരെ.
വീട്ടിൽ എത്തുമ്പോൾ എല്ലാവരും ഒരേ ചോദ്യം.
"എത്ര മാർക്ക് കിട്ടും?"
ആരും ചോദിച്ചില്ല...
"നീ സുഖമായിട്ടുണ്ടോ?"
ഒരു രാത്രി...
പുസ്തകം തുറന്ന് ഇരിക്കുമ്പോൾ ഫോൺ മുഴങ്ങി.
അനന്യയുടെ മെസേജ്.
"നാളെ സംസാരിക്കണം... വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട കാര്യമുണ്ട്."
ആ മെസേജ് കണ്ടപ്പോൾ ആദിത്യന്റെ ഹൃദയം വേഗത്തിൽ മിടിച്ചു.
അത് സന്തോഷമാണോ...
അല്ലെങ്കിൽ...
ജീവിതം മാറാൻ പോകുന്ന നിമിഷമാണോ...
അവനറിയില്ല.
ഭാഗം 3 – അവസാന സന്ദേശം
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ...
അഞ്ച് മണിക്ക് അലാറം മുഴങ്ങിയെങ്കിലും ആദിത്യന് ഉറക്കം ശരിയായി വന്നിരുന്നില്ല.
അനന്യയുടെ ആ മെസേജ് അവന്റെ മനസ്സിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും മുഴങ്ങുകയായിരുന്നു.
"നാളെ സംസാരിക്കണം... വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട കാര്യമുണ്ട്."
ട്യൂഷൻ കഴിഞ്ഞ് സ്കൂളിലെത്തി.
ഇടവേളയിൽ അനന്യ അവനെ ലൈബ്രറിയുടെ മുന്നിലേക്ക് വിളിച്ചു.
അവളുടെ മുഖത്ത് പതിവ് പുഞ്ചിരി ഇല്ലായിരുന്നു.
കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു.
"ആദിത്യാ..."
"എന്താ?"
കുറച്ച് നിമിഷം മിണ്ടാതിരുന്ന ശേഷം അവൾ പറഞ്ഞു.
"ഇനി നമ്മൾ സംസാരിക്കണ്ട."
ആദിത്യൻ ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല.
"എന്തുകൊണ്ട്?"
"വീട്ടിൽ അറിഞ്ഞു... എനിക്ക് ഇപ്പോൾ പഠനം മാത്രം ശ്രദ്ധിക്കണം. ഫോണും എടുത്തു. നമുക്ക് ഇനി സുഹൃത്തുക്കളായിരുന്നാലും പ്രശ്നമാകും."
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അവന്റെ ലോകം നിശ്ചലമായി.
"ഞാൻ എന്തെങ്കിലും തെറ്റ് ചെയ്തോ?"
"ഇല്ല..."
"അപ്പോൾ?"
"വിധി..."
അവൾ തിരിഞ്ഞ് നടന്നു.
ഒരു പ്രാവശ്യം പോലും പിന്നോട്ട് നോക്കിയില്ല.
ആ ദിവസം സ്കൂളിലെ എല്ലാ ശബ്ദങ്ങളും ആദിത്യന് നിശ്ശബ്ദമായി തോന്നി.
ഗണിത അധ്യാപകൻ പഠിപ്പിച്ചു.
അവന് ഒന്നും കേൾക്കാനായില്ല.
സുഹൃത്തുക്കൾ ചിരിച്ചു.
അവന് ചിരിക്കാനായില്ല.
വൈകുന്നേരം മഴ പെയ്തു.
അതേ അഞ്ച് കിലോമീറ്റർ സൈക്കിൾ യാത്ര.
പക്ഷേ ഇന്ന് മഴത്തുള്ളികളേക്കാൾ കൂടുതൽ അവന്റെ കണ്ണുനീർ വീണു.
വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ അമ്മ ചോദിച്ചു.
"എന്താ മോനേ... മുഖം വാടിയല്ലോ?"
അവൻ ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
"ഒന്നുമില്ല അമ്മേ..."
പക്ഷേ ആ ചിരി കൃത്രിമമായിരുന്നു.
രാത്രി 11 മണിക്ക് ട്യൂഷൻ കഴിഞ്ഞ് വീട്ടിലെത്തി.
പുസ്തകം തുറന്നു.
അക്ഷരങ്ങൾ എല്ലാം മങ്ങിക്കാണുന്നു.
മനസ്സിൽ ഒരേയൊരു ചോദ്യം.
"എന്തുകൊണ്ട് എന്റെ ജീവിതത്തിൽ സന്തോഷം അധികനേരം നിൽക്കാറില്ല?"
അന്ന് രാത്രി...
ആദിത്യന് ഉറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
പരീക്ഷയുടെ സമ്മർദ്ദം...
പ്രണയത്തിന്റെ വേർപാട്...
വീട്ടുകാരുടെ പ്രതീക്ഷ...
ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള ഭയം...
എല്ലാം ഒരുമിച്ച് അവന്റെ മനസ്സിനെ തളർത്തി.
ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി...
"എനിക്ക് കഴിയുമോ?"
എന്ന ചോദ്യം അവന്റെ മനസ്സിൽ ഉയർന്നു.
ഭാഗം 4 – സമ്മർദ്ദത്തിന്റെ ഇരുട്ട്
ജനുവരി.
പത്താം ക്ലാസ് മോഡൽ പരീക്ഷകൾ തുടങ്ങി.
ആദിത്യന്റെ ജീവിതം ഇപ്പോൾ ഒരു യന്ത്രം പോലെ ആയിരുന്നു.
രാവിലെ 4:45 – എഴുന്നേൽക്കുക.
6:00 – ട്യൂഷൻ.
5 കിലോമീറ്റർ സൈക്കിളിൽ യാത്ര.
മഴയോ... തണുപ്പോ... ഇടിമിന്നലോ...
ഒരു ദിവസവും മുടക്കം ഇല്ല.
8:30 മുതൽ 4:00 വരെ – സ്കൂൾ.
അതിന് ശേഷം സ്പെഷ്യൽ ക്ലാസ്.
വീട്ടിലെത്തുമ്പോൾ വൈകുന്നേരം 6 മണി.
ഒരു കപ്പ് ചായ.
വീണ്ടും...
7:00 മുതൽ 11:00 വരെ ട്യൂഷൻ.
രാത്രി 12 മണിയോടെ ഉറക്കം.
വീണ്ടും അതേ ദിവസം...
വീണ്ടും അതേ പോരാട്ടം...
അനന്യ ഇനി അവനോട് സംസാരിച്ചിരുന്നില്ല.
ഒരേ ക്ലാസിൽ ഇരുന്നിട്ടും...
രണ്ട് അപരിചിതരെ പോലെ.
അത് ആദിത്യന്റെ മനസ്സിനെ കൂടുതൽ തകർത്തു.
ഒരു ദിവസം ഗണിത മോഡൽ പരീക്ഷ.
ചോദ്യപേപ്പർ കൈയിൽ കിട്ടി.
അവന് അറിയാവുന്ന ചോദ്യങ്ങൾ തന്നെ.
പക്ഷേ...
കൈ വിറയ്ക്കുന്നു.
ഹൃദയം ശക്തിയായി മിടിക്കുന്നു.
ശ്വാസം വേഗത്തിലാകുന്നു.
അക്ഷരങ്ങൾ മങ്ങുന്നു.
തലചുറ്റൽ.
"ആദിത്യാ... എന്താ പറ്റിയത്?"
ടീച്ചർ ഓടിയെത്തി.
അവൻ മറുപടി പറയാൻ പോലും കഴിഞ്ഞില്ല.
അവനെ സ്റ്റാഫ് റൂമിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.
കുറച്ച് വെള്ളം കുടിച്ച ശേഷം അവൻ ശാന്തനായി.
ഡോക്ടർ പറഞ്ഞത് ഒരു വാക്ക് മാത്രം.
"ഇത് അമിതമായ സമ്മർദ്ദം കൊണ്ടാണ്. വിശ്രമം വേണം."
പക്ഷേ...
വിശ്രമം എന്ന വാക്ക് അവന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ അച്ഛൻ ചോദിച്ചു.
"പരീക്ഷ എങ്ങനെയായിരുന്നു?"
ആദിത്യൻ തല താഴ്ത്തി.
"കുറച്ച് ബുദ്ധിമുട്ടി..."
അച്ഛൻ കുറച്ച് നേരം മിണ്ടാതെ നിന്നു.
പിന്നെ അവന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ച് പറഞ്ഞു.
"മാർക്ക് പ്രധാനമാണ്... പക്ഷേ നീ അതിലും പ്രധാനമാണ്."
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ...
ആദിത്യന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
ഒരുപാട് ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം...
ആരോ അവന്റെ മനസ്സ് മനസ്സിലാക്കിയതുപോലെ തോന്നി.
ആ രാത്രിയിൽ...
പുസ്തകം തുറക്കുന്നതിന് മുമ്പ് അവൻ ജനലിലൂടെ മഴ നോക്കി.
മനസ്സിൽ ഒരു പ്രതീക്ഷ മാത്രം...
"ഇരുട്ടിന് ശേഷം ഒരു പുലരി ഉണ്ടാകുമല്ലോ..."
ഭാഗം 5 – പൊതുപരീക്ഷയുടെ ആദ്യ ദിവസം
മാർച്ച് മാസം...
അവസാനം ആ ദിവസം എത്തി.
എസ്.എസ്.എൽ.സി. പൊതുപരീക്ഷയുടെ ആദ്യ ദിവസം.
രാവിലെ 4:30.
അലാറം മുഴങ്ങുന്നതിന് മുമ്പേ ആദിത്യൻ എഴുന്നേറ്റിരുന്നു.
പുറത്ത് ചെറുമഴ.
ജനലിലൂടെ മഴത്തുള്ളികൾ പതിക്കുന്ന ശബ്ദം.
അമ്മ അടുക്കളയിൽ ചായ തയ്യാറാക്കുകയായിരുന്നു.
അച്ഛൻ പതിവുപോലെ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
പക്ഷേ പുറത്തേക്ക് പോകുന്നതിന് മുമ്പ് അവന്റെ നെറ്റിയിൽ കൈവെച്ച് പറഞ്ഞു:
"ഭയപ്പെടണ്ട... നിനക്ക് അറിയാവുന്നത് എഴുതിയാൽ മതി."
ആ വാക്കുകൾ ആദിത്യന്റെ മനസ്സിന് ചെറിയൊരു ധൈര്യം നൽകി.
പരീക്ഷാ സെന്ററിലെത്തിയപ്പോൾ...
നൂറുകണക്കിന് വിദ്യാർത്ഥികൾ.
ചിലർ അവസാന നിമിഷം പുസ്തകം മറിച്ചുനോക്കുന്നു.
ചിലർ പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു.
ചിലർ ഭയന്ന് നിൽക്കുന്നു.
ആദിത്യനും അതേ ഭയത്തിലായിരുന്നു.
അപ്പോൾ...
കുറച്ച് ദൂരെ അനന്യയെ കണ്ടു.
അവളും അവനെ കണ്ടു.
രണ്ടുപേരുടെയും കണ്ണുകൾ തമ്മിൽ കണ്ടുമുട്ടി.
ഒരു നിമിഷം...
ഒരുപാട് ഓർമ്മകൾ മനസ്സിലൂടെ കടന്നുപോയി.
പക്ഷേ ആരും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
അനന്യ ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരി മാത്രം സമ്മാനിച്ചു.
ആ പുഞ്ചിരി...
മാസങ്ങൾക്ക് ശേഷം ആദിത്യന്റെ മനസ്സിന് കിട്ടിയ ആദ്യ ആശ്വാസമായിരുന്നു.
ബെൽ മുഴങ്ങി.
ചോദ്യപേപ്പർ കൈയിൽ കിട്ടി.
ആദ്യ അഞ്ച് മിനിറ്റ്...
ഹൃദയം ശക്തിയായി മിടിച്ചു.
പിന്നെ...
അച്ഛന്റെ വാക്കുകൾ ഓർമ്മ വന്നു.
"ഭയപ്പെടണ്ട..."
ആദിത്യൻ ആഴത്തിൽ ശ്വാസമെടുത്തു.
പേന എടുത്തു.
എഴുതാൻ തുടങ്ങി.
ഒരു ചോദ്യത്തിന് ശേഷം മറ്റൊന്ന്...
സമയം എങ്ങനെ പോയെന്ന് പോലും അറിഞ്ഞില്ല.
പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞു.
പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോൾ എല്ലാവരും ഉത്തരങ്ങൾ ചർച്ച ചെയ്യുകയായിരുന്നു.
പക്ഷേ ആദിത്യൻ ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല.
അവൻ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി.
മഴ മാറിയിരുന്നു.
മേഘങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ സൂര്യപ്രകാശം തെളിഞ്ഞു.
ആദിത്യൻ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു:
"ജീവിതവും ഇതുപോലെയാകാം... എത്ര വലിയ മഴയായാലും, ഒരിക്കൽ സൂര്യൻ വീണ്ടും ഉദിക്കും."
എന്നാൽ...
ഇനിയും പരീക്ഷകൾ ബാക്കിയുണ്ട്.
ഇനിയും ജീവിതത്തിന്റെ വലിയ പരീക്ഷകൾ മുന്നിലുണ്ട്.
അവനെ കാത്തിരുന്നത് ഒരു ഫലമാത്രമല്ല...
ജീവിതം തന്നെ മാറ്റിമറിക്കുന്ന ഒരു വാർത്തയായിരുന്നു.
ഭാഗം 6 – റിസൾട്ടിന്റെ ദിവസം
മാർച്ച് കഴിഞ്ഞു.
ഏപ്രിൽ കടന്നു.
മെയ് മാസം...
പൊതുപരീക്ഷ കഴിഞ്ഞതോടെ ട്യൂഷനും സ്പെഷ്യൽ ക്ലാസും അവസാനിച്ചു.
പല മാസങ്ങൾക്കുശേഷം ആദിത്യൻ രാവിലെ ആറുമണിക്ക് എഴുന്നേൽക്കേണ്ടി വന്നില്ല.
എന്നാൽ...
ശരീരം വിശ്രമിച്ചെങ്കിലും മനസ്സ് വിശ്രമിച്ചില്ല.
"റിസൾട്ട് എങ്ങനെയാകും?"
ആ ചോദ്യമാണ് ഓരോ ദിവസവും അവനെ പിന്തുടർന്നത്.
ഒരു ദിവസം രാവിലെ...
ഫോണിൽ ഒരു സന്ദേശം വന്നു.
"SSLC Result will be published today at 3:00 PM."
ആദിത്യന്റെ ഹൃദയം വേഗത്തിൽ മിടിച്ചു.
അമ്മ ക്ഷേത്രത്തിൽ വിളക്ക് തെളിച്ചു.
അച്ഛൻ പുറത്തൊന്നും കാണിച്ചില്ല.
പക്ഷേ, ഉള്ളിൽ വലിയ ടെൻഷനായിരുന്നു.
ഉച്ചയ്ക്ക് മൂന്ന് മണി.
ഇന്റർനെറ്റ് വളരെ സ്ലോ.
വെബ്സൈറ്റ് തുറക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല.
ഓരോ സെക്കൻഡും ഒരു മണിക്കൂർ പോലെ തോന്നി.
അവസാനം...
സ്ക്രീനിൽ റിസൾട്ട് തെളിഞ്ഞു.
ആദിത്യന്റെ കൈകൾ വിറച്ചു.
അവൻ പതുക്കെ മാർക്കുകൾ നോക്കി.
മലയാളം – A+
ഇംഗ്ലീഷ് – A+
ഗണിതം – A+
സയൻസ് – A+
സോഷ്യൽ – A+
ഐ.ടി – A+
ആകെ...
Full A+
ആദിത്യന് വിശ്വസിക്കാനായില്ല.
കണ്ണുകളിൽ കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞു.
അമ്മ അവനെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു.
അച്ഛൻ ആദ്യമായി അവന്റെ മുന്നിൽ കരഞ്ഞു.
"നീ ഞങ്ങളുടെ അഭിമാനമാണ് മോനേ..."
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ...
മഴയിലൂടെ സൈക്കിൾ ചവിട്ടിയ എല്ലാ ദിവസങ്ങളും...
ഉറക്കമില്ലാതെ പഠിച്ച എല്ലാ രാത്രികളും...
പരിഹാസങ്ങളും...
സമ്മർദ്ദവും...
കണ്ണീരും...
എല്ലാം ഒരു നിമിഷത്തിൽ അർത്ഥവത്തായി.
വൈകുന്നേരം ഫോൺ മുഴങ്ങി.
അപരിചിത നമ്പർ.
"ഹലോ..."
മറുവശത്ത് ഒരു പരിചിത ശബ്ദം.
"കോൺഗ്രാറ്റ്സ്... ആദിത്യ."
അത്...
അനന്യയായിരുന്നു.
"നീ വിജയിക്കുമെന്ന് എനിക്കറിയാമായിരുന്നു."
ആദിത്യൻ കുറച്ച് നിമിഷം മിണ്ടിയില്ല.
പിന്നെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
"നന്ദി..."
രണ്ടുപേരും ഒന്നും അധികം പറഞ്ഞില്ല.
എന്നാൽ...
ആ നിശ്ശബ്ദതയിൽ തന്നെ ഒരുപാട് വികാരങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.
ആ രാത്രി...
വീട്ടുമുറ്റത്ത് നിന്ന് ആകാശത്തേക്ക് നോക്കിയ ആദിത്യൻ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു:
"ചില പ്രണയങ്ങൾ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ നിലനിൽക്കില്ല... പക്ഷേ അവ നമ്മെ ശക്തരാക്കും."
അവന് അറിയില്ലായിരുന്നു...
ഈ വിജയം അവന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ അവസാനമല്ല...
ഒരു പുതിയ യാത്രയുടെ തുടക്കമായിരുന്നു.
ഭാഗം 7 – ഒരു പുതിയ സ്വപ്നം
റിസൾട്ട് വന്നതോടെ...
ഗ്രാമത്തിലെ എല്ലാവരും ആദിത്യനെ അഭിനന്ദിച്ചു.
"ഫുൾ A+ നേടിയ കുട്ടി."
അധ്യാപകരും ബന്ധുക്കളും ഒരേ ചോദ്യം ചോദിച്ചു.
"ഇനി എന്താണ് പഠിക്കാൻ പോകുന്നത്?"
ആർക്കെങ്കിലും എൻജിനീയറാകണം.
ആർക്കെങ്കിലും ഡോക്ടറാകണം.
ആർക്കെങ്കിലും ഐ.എ.എസ്.
പക്ഷേ...
ആദിത്യന്റെ മനസ്സിൽ വേറൊരു സ്വപ്നമായിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം...
അമ്മയ്ക്ക് കടുത്ത നടുവേദന.
ആശുപത്രിയിൽ മരുന്ന് കഴിച്ചിട്ടും വലിയ മാറ്റമില്ല.
അടുത്തുള്ള ഒരു ആയുർവേദ ആശുപത്രിയിൽ പോയി.
അവിടെ ഒരു പഞ്ചകർമ്മ തെറാപ്പിസ്റ്റ് ചികിത്സ ചെയ്തു.
കുറച്ച് ദിവസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ അമ്മയുടെ വേദന കുറഞ്ഞു.
ആ ദിവസം ആദിത്യൻ ആദ്യമായി ചിന്തിച്ചു.
"മരുന്ന് കൊടുക്കുന്ന ഡോക്ടർ മാത്രമല്ല... രോഗിയെ കൈപിടിച്ച് സുഖപ്പെടുത്തുന്ന ഈ തെറാപ്പിസ്റ്റും ഒരു ഹീറോയാണ്."
ആ ദിവസം മുതൽ...
അവന്റെ സ്വപ്നം മാറി.
"എനിക്ക് ഒരു നല്ല പഞ്ചകർമ്മ തെറാപ്പിസ്റ്റാകണം."
അവൻ ആയുർവേദ കോളേജുകളെക്കുറിച്ച് അന്വേഷിക്കാൻ തുടങ്ങി.
ശരീരത്തെയും മനസ്സിനെയും ഒരുപോലെ ചികിത്സിക്കുന്ന ആ ലോകം അവനെ ആകർഷിച്ചു.
ഒരു വൈകുന്നേരം...
പഴയ സൈക്കിൾ വൃത്തിയാക്കുമ്പോൾ അച്ഛൻ ചോദിച്ചു.
"ഇതെന്തിനാ ഇത്ര ശ്രദ്ധിച്ച് കഴുകുന്നത്?"
ആദിത്യൻ പുഞ്ചിരിച്ചു.
"ഈ സൈക്കിളില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ ഇന്ന് ഇവിടെ എത്തുമായിരുന്നില്ല."
അച്ഛൻ മിണ്ടാതെ നിന്നു.
ആ പഴയ സൈക്കിൾ...
അവന്റെ ജീവിതത്തിലെ ആദ്യ കൂട്ടുകാരനായിരുന്നു.
മഴയിലും...
വെയിലിലും...
ഇടിമിന്നലിലും...
ഒരിക്കലും അവനെ കൈവിട്ടില്ല.
രാത്രിയിൽ...
ആദിത്യൻ തന്റെ പഴയ ഡയറി തുറന്നു.
ആദ്യ പേജിൽ എഴുതിയിരുന്നത്:
"എനിക്ക് കഴിയില്ല..."
അവൻ ആ വരയ്ക്ക് മുകളിൽ ഒരു വര വരച്ചു.
താഴെ പുതിയൊരു വാചകം എഴുതി.
"എനിക്ക് കഴിയും... കാരണം ഞാൻ തോറ്റിട്ടില്ല."
ആ രാത്രിയിൽ...
മഴ വീണ്ടും പെയ്തു.
പക്ഷേ ഇത്തവണ...
ആ മഴയ്ക്ക് സങ്കടത്തിന്റെ ശബ്ദമല്ലായിരുന്നു.
പ്രതീക്ഷയുടെ സംഗീതമായിരുന്നു.
"സമാപനം". but...
ഒരു പത്താം ക്ലാസ് വിദ്യാർത്ഥിയുടെ മഴയിലൂടെയും കണ്ണീരിലൂടെയും കടന്നുപോയ യാത്ര ഇവിടെ അവസാനിക്കുന്നില്ല...
