പെരിയാറിന്റെ മറഞ്ഞ നിധി
ഭാഗം 2 — രണ്ടാമത്തെ വാതിൽ
അധ്യായം 10 — പുതിയ അടയാളം
രാത്രി പതിനൊന്ന് മണി.
മഴ ജനൽച്ചില്ലുകളിൽ ശക്തമായി പതിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
അഭയ് തന്റെ മുറിയിലെ മേശയ്ക്കരികിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. മുന്നിൽ മുത്തച്ഛനിൽ നിന്ന് ലഭിച്ച പഴയ വെള്ളിനാണയം.
കഴിഞ്ഞ ദിവസം കാട്ടിൽ നടന്ന സംഭവങ്ങൾ അവന്റെ മനസ്സിൽ നിന്ന് മാറിയിരുന്നില്ല.
പക്ഷേ ഇപ്പോൾ അവന്റെ മുന്നിലുണ്ടായിരുന്നത് അതിനേക്കാൾ വലിയൊരു രഹസ്യം.
നാണയത്തിന്റെ പുറകിൽ കണ്ട മൂന്ന് വരകളും മലയുടെ ചിഹ്നവും.
അവൻ ഒരു പേപ്പറിൽ ആ ചിഹ്നം വരച്ചു.
അരുൺ വീഡിയോ കോളിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.
“ഇത് ഒരു മാപ്പിന്റെ ഭാഗമാണെന്ന് നിനക്ക് ഉറപ്പാണോ?”
“ഉറപ്പില്ല,” അഭയ് പറഞ്ഞു. “പക്ഷേ മുത്തച്ഛന്റെ പഴയ പുസ്തകത്തിലും ഇതുപോലൊരു ചിഹ്നം ഞാൻ കണ്ടിട്ടുണ്ട്.”
നിഖിലും റോഷനും വീഡിയോ കോളിൽ ചേർന്നു.
നിഖിൽ ചോദിച്ചു:
“അപ്പോൾ പുസ്തകം വീണ്ടും നോക്കിയാലോ?”
അഭയ് അലമാരയിൽ നിന്ന് പഴയ പുസ്തകം എടുത്തു.
അവൻ പേജുകൾ ഒന്നൊന്നായി മറിച്ചു.
പെട്ടെന്ന് ഒരു പേജ് തുറന്നപ്പോൾ എല്ലാവരും നിശബ്ദരായി.
പേജിന്റെ കോണിൽ വളരെ ചെറിയൊരു ചിത്രം.
ഒരു മല.
മലയുടെ താഴെ മൂന്ന് തിരശ്ചീന വരകൾ.
അതിന്റെ അടുത്ത് ഒരു വാക്ക് മാത്രം:
“വരയാട്.”
അരുൺ ചോദിച്ചു:
“വരയാട് മല?”
അഭയ് തലകുലുക്കി.
“അതായിരിക്കാം.”
റോഷൻ ഉടൻ പറഞ്ഞു:
“പക്ഷേ കഴിഞ്ഞ തവണ നമ്മൾ കാട്ടിൽ പോയപ്പോൾ തന്നെ എത്ര പ്രശ്നങ്ങൾ ഉണ്ടായി. വീണ്ടും പോകേണ്ടതുണ്ടോ?”
അഭയ് മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
അവന്റെ കണ്ണുകൾ പുസ്തകത്തിലെ മറ്റൊരു വരിയിലായിരുന്നു.
“ആദ്യ വാതിൽ നിധിയെ കാത്തു. രണ്ടാമത്തെ വാതിൽ സത്യത്തെ കാത്തു.”
---
അധ്യായം 11 — മുത്തച്ഛന്റെ രഹസ്യം
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ അഭയ് തന്റെ അമ്മയോട് മുത്തച്ഛനെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചു.
“അമ്മേ, മുത്തച്ഛൻ ഒരിക്കലും മലയാറ്റൂർ കാട്ടിൽ പോയിട്ടുണ്ടോ?”
അമ്മ കുറച്ച് നിമിഷം ചിന്തിച്ചു.
“എന്തിനാണ് ഇപ്പോൾ അങ്ങനെ ചോദിക്കുന്നത്?”
“വെറുതെ.”
അമ്മ പഴയ അലമാര തുറന്നു.
അവിടെ ഒരു കറുത്ത ഫോട്ടോ ആൽബം.
അവൾ ഒരു ഫോട്ടോ പുറത്തെടുത്തു.
ഫോട്ടോയിൽ അഭയിയുടെ മുത്തച്ഛൻ യുവാവായിരുന്ന കാലം.
അവന്റെ കൂടെ മറ്റൊരു മൂന്ന് പേർ.
പിന്നിൽ കാട്.
ഒരു വലിയ പാറ.
അഭയ് ഫോട്ടോ കൈയിലെടുത്തു.
അവന്റെ ഹൃദയം ശക്തമായി മിടിച്ചു.
ഫോട്ടോയുടെ പിന്നിൽ അതേ മൂന്ന് വരകളുള്ള മലയുടെ ചിഹ്നം ഉണ്ടായിരുന്നു.
“ഇത് എവിടെ എടുത്തതാണ്?”
അമ്മ പറഞ്ഞു:
“എനിക്ക് അറിയില്ല. അച്ഛൻ ഒരിക്കലും അതിനെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചിട്ടില്ല.”
അഭയ് ഫോട്ടോ തിരിച്ചു നോക്കി.
പിന്നിൽ ഒരു തീയതി.
1987.
അതിന്റെ താഴെ ചെറിയ അക്ഷരങ്ങളിൽ:
“മൂന്നാമൻ തിരിച്ചെത്തിയില്ല.”
അഭയ് ഞെട്ടി.
“അമ്മേ... ഇതെഴുതിയത് ആരാണ്?”
അമ്മയ്ക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു.
അഭയ് ഫോട്ടോ ഒളിപ്പിച്ചില്ല.
അവൻ അത് കൂട്ടുകാരെ കാണിച്ചു.
റോഷൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
“അപ്പോൾ നിന്റെ മുത്തച്ഛനും ഈ രഹസ്യത്തെക്കുറിച്ച് അറിഞ്ഞിരുന്നു.”
---
അധ്യായം 12 — പഴയ സുഹൃത്ത്
അവർ മാധവനെ വീണ്ടും കാണാൻ തീരുമാനിച്ചു.
മലയാറ്റൂരിലെ ഒരു ചെറിയ ചായക്കടയിൽ മാധവൻ അവരെ കാത്തിരുന്നു.
അഭയ് ഫോട്ടോ മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു.
മാധവന്റെ മുഖഭാവം മാറി.
“ഈ ഫോട്ടോ നിങ്ങൾക്ക് എവിടെ നിന്നാണ് കിട്ടിയത്?”
“എന്റെ മുത്തച്ഛന്റെ ആൽബത്തിൽ.”
മാധവൻ കുറച്ചുനേരം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
പിന്നീട് പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
“ഇവരിൽ ഒരാളെ എനിക്ക് അറിയാം.”
“ആരെ?”
“നിന്റെ മുത്തച്ഛനെ.”
നാലുപേരും അതിശയിച്ചു.
മാധവൻ തുടർന്നു:
“1987-ൽ അവർ ചില പഴയ രേഖകൾ അന്വേഷിച്ച് ഇവിടെ വന്നിരുന്നു. പക്ഷേ അവർക്ക് കണ്ടെത്താനായത് ഒരു പാറമുറിയും ചില രേഖകളും മാത്രമായിരുന്നു.”
അഭയ് ചോദിച്ചു:
“മൂന്നാമൻ ആരായിരുന്നു?”
മാധവൻ ദീർഘമായി ശ്വാസം വിട്ടു.
“അതാണ് ഇന്നും വ്യക്തമല്ലാത്ത കാര്യം.”
“അവൻ മരിച്ചോ?”
“അത് ആരും ഉറപ്പിച്ച് പറഞ്ഞിട്ടില്ല.”
മുറിയിൽ നിശബ്ദത.
“അവൻ കാട്ടിൽ നിന്ന് തിരികെ വന്നില്ല,” മാധവൻ പറഞ്ഞു.
അരുൺ ചോദിച്ചു:
“അപ്പോൾ ആ രഹസ്യം ഇന്നും അവിടെ ഉണ്ടോ?”
മാധവൻ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി.
“ഒരുപക്ഷേ.”
---
അധ്യായം 13 — രണ്ടാമത്തെ യാത്ര
ഈ തവണ അവർ ഒറ്റയ്ക്ക് പോകാൻ തീരുമാനിച്ചില്ല.
മാധവനും കൂടെയുണ്ടായിരുന്നു.
വനമേഖലയിലേക്ക് പ്രവേശിക്കേണ്ട ഭാഗം നിയമപരമായി അനുവദിച്ച വഴിയിലൂടെ മാത്രമാണെന്ന് ഉറപ്പാക്കിയ ശേഷം അവർ യാത്ര തുടങ്ങി.
അവരുടെ ലക്ഷ്യം കാട്ടിന്റെ ആഴത്തിലേക്ക് അനധികൃതമായി കയറുക അല്ല.
പഴയ ചരിത്രരേഖയിൽ പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഒരു പാറസ്ഥലം കണ്ടെത്തുക എന്നതായിരുന്നു.
മഴ കഴിഞ്ഞതിനാൽ കാട് മുഴുവൻ നനഞ്ഞിരുന്നു.
മരങ്ങളിൽ നിന്ന് വെള്ളത്തുള്ളികൾ വീണുകൊണ്ടിരുന്നു.
അവർ ഒരു ചെറിയ മലഞ്ചരിവ് കയറി.
മാധവൻ പഴയ മാപ്പ് തുറന്നു.
“ഇവിടെയായിരിക്കണം.”
അഭയ് ചുറ്റും നോക്കി.
ഒരു വലിയ കല്ല്.
അതിന്റെ മുകളിൽ പച്ചപ്പു വളർന്നിരുന്നു.
പാറയുടെ വശത്ത് ഒരു അടയാളം.
മൂന്ന് വരകൾ.
അഭയ് നാണയം പുറത്തെടുത്തു.
അടയാളങ്ങൾ കൃത്യമായി ഒത്തുപോയി.
അപ്പോൾ നിഖിൽ പറഞ്ഞു:
“ഇവിടെ എന്തോ എഴുതിയിട്ടുണ്ട്.”
അവർ പാറ വൃത്തിയാക്കി.
അക്ഷരങ്ങൾ തെളിഞ്ഞു.
“വാതിൽ തുറക്കേണ്ടത് കൈകൊണ്ടല്ല.”
അരുൺ ആശയക്കുഴപ്പത്തിലായി.
“പിന്നെ എങ്ങനെ?”
മാധവൻ ചുറ്റും നോക്കി.
അവൻ ഒരു ചെറിയ കല്ല് ശ്രദ്ധിച്ചു.
കല്ലിന്റെ മുകളിൽ പഴയ ഒരു ചിഹ്നം.
അത് അമർത്തിയപ്പോൾ—
ക്ലിക്ക്.
പാറയുടെ ഒരു ഭാഗം അകത്തേക്ക് നീങ്ങി.
അതിനുള്ളിൽ ഒരു ചെറിയ കുഴി.
പക്ഷേ അവിടെ നിധിയില്ല.
ഒരു പഴയ വെങ്കലപ്പെട്ടി മാത്രം.
---
അധ്യായം 14 — മൂന്നാമത്തെ മനുഷ്യൻ
പ്പെട്ടി തുറന്നു.
അകത്ത് ഒരു പഴയ ഡയറി.
പേജുകൾ മഞ്ഞനിറമായിരുന്നു.
ആദ്യ പേജിൽ:
“1987 — ഞാൻ തിരികെ വരുമെന്ന് കരുതിയിരുന്നില്ല.”
അഭയ് വായിച്ചു തുടങ്ങി.
ഡയറി എഴുതിയത് സുരേഷ് എന്ന വ്യക്തിയായിരുന്നു.
മാധവൻ ആ പേര് കേട്ടപ്പോൾ ഞെട്ടി.
“സുരേഷ്...”
“നിങ്ങൾക്ക് അറിയാമോ?”
“അവൻ തന്നെയായിരിക്കണം ഫോട്ടോയിലെ മൂന്നാമൻ.”
ഡയറിയിൽ എഴുതിയിരുന്നത്:
“ഞങ്ങൾ കണ്ടെത്തിയ പെട്ടി സ്വർണ്ണത്തിന്റേതല്ല. അതിനുള്ളിൽ ഒരു രേഖയുണ്ട്. ആ രേഖ ചില പഴയ ഭൂമിയുടമസ്ഥതകളെക്കുറിച്ചാണ്. അത് തെറ്റായ ആളുകളുടെ കൈയിൽ പോയാൽ പല കുടുംബങ്ങൾക്കും പ്രശ്നമാകും.”
അടുത്ത പേജ്.
“അതിനാൽ ഞാൻ പെട്ടി മറ്റൊരു സ്ഥലത്തേക്ക് മാറ്റുന്നു.”
അടുത്ത പേജിൽ ഒരു മാപ്പ്.
അതിനടിയിൽ:
“ആദ്യ നിധി കണ്ടെത്തുന്നവർ രണ്ടാമത്തെ വാതിൽ തുറക്കും. പക്ഷേ രണ്ടാമത്തെ വാതിലിന് പിന്നിൽ സ്വർണമില്ല.”
അഭയ് മിണ്ടാതെ നിന്നു.
അരുൺ ചോദിച്ചു:
“അപ്പോൾ നാം എന്താണ് അന്വേഷിക്കുന്നത്?”
അഭയ് പറഞ്ഞു:
“സത്യം.”
---
അധ്യായം 15 — പിന്തുടരുന്ന നിഴൽ
അവർ ഡയറി പരിശോധിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ മാധവൻ പെട്ടെന്ന് എഴുന്നേറ്റു.
“നമുക്ക് പോകാം.”
“എന്താണ്?”
“ആരെങ്കിലും നമ്മളെ പിന്തുടരുന്നു.”
അവർ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
ദൂരെയുള്ള മരങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒരു മനുഷ്യന്റെ നിഴൽ.
അവൻ നിശ്ചലമായി നിന്നു.
അഭയ് വിളിച്ചു:
“ആരാണ് അവിടെ?”
ഉത്തരം ഇല്ല.
അവർ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.
നിഴൽ അപ്രത്യക്ഷമായി.
റോഷൻ പറഞ്ഞു:
“കഴിഞ്ഞ തവണ നമ്മളെ പിന്തുടർന്നവരിൽ ഒരാളായിരിക്കുമോ?”
മാധവൻ പറഞ്ഞു:
“അത് ഉറപ്പില്ല. പക്ഷേ ഡയറിയുടെ വിവരം ആരെങ്കിലും അറിഞ്ഞിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അപകടമാണ്.”
അവർ വേഗത്തിൽ പുറത്തേക്കുള്ള വഴിയിലേക്ക് നീങ്ങി.
അപ്പോൾ അഭയ് ഡയറിയുടെ അവസാന പേജ് കണ്ടു.
അവിടെ ഒരു വിലാസം.
“പെരിയാർ പഴയ കടവ് — കല്ലുപാലത്തിന് താഴെ.”
---
അധ്യായം 16 — പഴയ കടവ്
സന്ധ്യയോടെ അവർ പഴയ കടവിലെത്തി.
പെരിയാർ ശാന്തമായി ഒഴുകുകയായിരുന്നു.
പാലത്തിനടിയിൽ പഴയ കല്ലുകൾ.
മാധവൻ മാപ്പ് പരിശോധിച്ചു.
“ഇവിടെയാണ്.”
അഭയ് ഒരു കല്ല് നീക്കി.
അതിനടിയിൽ ചെറിയ ഇരുമ്പുപെട്ടി.
അത് തുറന്നപ്പോൾ ഒരു പഴയ മുദ്ര.
അതോടൊപ്പം ഒരു കത്ത്.
അഭയ് കത്ത് വായിച്ചു.
“ഈ വസ്തുക്കൾ കണ്ടെത്തുന്നവർക്ക്—
സ്വർണം എടുത്തുകൊണ്ടുപോകാൻ ശ്രമിക്കരുത്.
ചരിത്രം സംരക്ഷിക്കുക.
ഈ രേഖകൾ ബന്ധപ്പെട്ട അധികാരികൾക്ക് കൈമാറുക.
അതാണ് യഥാർത്ഥ നിധിയുടെ സംരക്ഷണം.”
അതിനൊപ്പം ഒരു പഴയ ഫോട്ടോ.
ഫോട്ടോയിൽ സുരേഷ്.
അവൻ ജീവനോടെയായിരുന്നു.
ഫോട്ടോയുടെ തീയതി:
1991.
റോഷൻ ഞെട്ടി.
“അപ്പോൾ അയാൾ 1987-ൽ മരിച്ചിട്ടില്ല!”
മാധവൻ ഫോട്ടോ നോക്കി.
“അപ്പോൾ അവൻ എവിടെയാണ് പോയത്?”
അതിനിടയിൽ പിന്നിൽ നിന്ന് ഒരു ശബ്ദം.
“നിങ്ങൾക്ക് അത് അറിയണമെന്നുണ്ടോ?”
എല്ലാവരും തിരിഞ്ഞു.
ഒരു വൃദ്ധൻ.
കൈയിൽ പഴയ വടി.
കണ്ണുകളിൽ വിചിത്രമായ ശാന്തത.
അവൻ പറഞ്ഞു:
“സുരേഷ് മരിച്ചിട്ടില്ല.”
അഭയ് മുന്നോട്ട് വന്നു.
“അപ്പോൾ അദ്ദേഹം എവിടെയാണ്?”
വൃദ്ധൻ മറുപടി പറഞ്ഞു:
“നിങ്ങൾ തിരയുന്ന നിധിയുടെ അവസാന കാവൽക്കാരനായിരുന്നു അദ്ദേഹം.”
---
അധ്യായം 17 — അവസാന കത്ത്
വൃദ്ധൻ തന്റെ ബാഗിൽ നിന്ന് ഒരു കവറെടുത്തു.
“ഇത് നിങ്ങളുടെ മുത്തച്ഛനുവേണ്ടി എഴുതിയ കത്താണ്. പക്ഷേ അത് അദ്ദേഹത്തിന് നൽകാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.”
അഭയ് കത്ത് തുറന്നു.
അതിനുള്ളിൽ:
“സുഹൃത്തേ,
നാം അന്വേഷിച്ച വസ്തു സ്വർണം മാത്രമല്ല.
നമ്മുടെ നാട്ടിന്റെ പഴയ ചരിത്രമാണ്.
ഒരു ദിവസം നിന്റെ കൊച്ചുമക്കൾ ഈ അടയാളം കണ്ടാൽ അവരോട് പറയുക — നിധി കൈവശം വെക്കരുത്. സത്യം മാത്രം കൈവശം വെക്കുക.”
അഭയിയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
മുത്തച്ഛൻ എന്തുകൊണ്ട് ഈ രഹസ്യം ഒരിക്കലും പറഞ്ഞില്ലെന്ന് ഇപ്പോൾ അവന് മനസ്സിലായി.
അദ്ദേഹം നിധിയെക്കാൾ വലിയ ഒന്നിനെ സംരക്ഷിക്കുകയായിരുന്നു.
ചരിത്രം.
---
അധ്യായം 18 — അവസാനമല്ല
അടുത്ത ദിവസങ്ങളിൽ കണ്ടെത്തിയ രേഖകൾ ബന്ധപ്പെട്ട അധികാരികൾക്കും ചരിത്രവിദഗ്ധർക്കും കൈമാറി.
നാണയങ്ങളും പഴയ വസ്തുക്കളും പരിശോധിക്കാൻ നടപടികൾ ആരംഭിച്ചു.
അഭയും കൂട്ടുകാരും വീണ്ടും അവരുടെ സാധാരണ ജീവിതത്തിലേക്ക് മടങ്ങി.
പക്ഷേ അഭയിയുടെ മേശപ്പുറത്ത് ഒരു വസ്തു മാത്രം.
മുത്തച്ഛന്റെ വെള്ളിനാണയം.
ഒരു രാത്രി അവൻ അത് വീണ്ടും എടുത്തു.
അപ്പോൾ അതിന്റെ അരികിൽ മുമ്പ് കാണാത്ത ഒരു ചെറിയ വരി അവൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.
അവൻ ടോർച്ച് വെളിച്ചം വീശി.
അക്ഷരങ്ങൾ തെളിഞ്ഞു.
“മൂന്നാമത്തെ വാതിൽ കടലിനരികിലാണ്.”
അഭയ് ഞെട്ടി.
അവൻ ഉടൻ അരുണിനെ വിളിച്ചു.
“അരുൺ...”
“എന്താ?”
“നിധിയുടെ കഥ തീർന്നിട്ടില്ല.”
“വീണ്ടും എന്ത് കണ്ടു?”
അഭയ് നാണയത്തിന്റെ ചിത്രം അയച്ചു.
അവിടെ ഒരു പുതിയ ചിഹ്നം.
ഒരു തിരമാല.
അതിനടിയിൽ മൂന്ന് അക്ഷരങ്ങൾ:
“കൊച്ചി.”
ഫോണിന്റെ മറുവശത്ത് കുറച്ച് നിമിഷം നിശബ്ദത.
അരുൺ പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
“അപ്പോൾ അടുത്ത യാത്ര...”
അഭയ് ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി.
ദൂരെയുള്ള ആകാശത്ത് ഇടിമിന്നൽ.
അവൻ പറഞ്ഞു:
“പെരിയാറിൽ നിന്ന് കടലിലേക്ക്.”
അവരുടെ പുതിയ സാഹസത്തിന്റെ വാതിൽ തുറന്നു.
തുടരും...
