സ്ഥലം — അങ്കമാലി, എറണാകുളം
---
അധ്യായം 1
ഇരുപത്തിരണ്ട്
അങ്കമാലിയിലെ പുലർച്ചകൾക്ക് ഒരു പ്രത്യേക ശബ്ദമുണ്ട്.
ബസുകളുടെ ഹോൺ.
ട്രെയിനുകളുടെ ദൂരെയുള്ള ശബ്ദം.
ചായക്കടകളിലെ സംസാരങ്ങൾ.
റോഡിലൂടെ പാഞ്ഞുപോകുന്ന ബൈക്കുകൾ.
ആ ശബ്ദങ്ങൾക്കിടയിൽ എന്നും ഒരു പഴയ നീല ബൈക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നു.
അത് ഓടിച്ചിരുന്നത് ഇരുപത്തിരണ്ടുകാരനായ അരുൺ.
അരുൺ ഒരു delivery boy ആയിരുന്നു.
വലിയ സ്വപ്നങ്ങളൊന്നും അവനുണ്ടായിരുന്നില്ല.
അമ്മയ്ക്ക് നല്ലൊരു വീട്.
വീട്ടിലെ കടം തീർക്കണം.
ഒരിക്കൽ സ്വന്തമായി ഒരു ചെറിയ ബൈക്ക് സർവീസ് കട തുടങ്ങണം.
അവന്റെ ലോകം അത്രയേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.
അച്ഛൻ മരിച്ചിട്ട് ആറു വർഷമായി.
അതിനുശേഷം അമ്മ സുജാതയും അരുണും മാത്രമായിരുന്നു.
“അരുൺ, ചായ കുടിച്ചിട്ട് പോ.”
അമ്മ അടുക്കളയിൽ നിന്ന് വിളിച്ചു.
“വൈകും അമ്മേ.”
“വൈകിയാലും വയറു കാലിയാക്കി പോകരുത്.”
അരുൺ ചിരിച്ചു.
“ഇന്നത്തെ അവസാന delivery കഴിഞ്ഞിട്ട് ഞാൻ നേരെ വീട്ടിൽ വരും.”
അമ്മ അവനെ നോക്കി.
“ശരി. സൂക്ഷിച്ച് പോ.”
അരുൺ ബൈക്ക് സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു.
അവൻ പോകുന്നത് നോക്കി നിന്ന അമ്മയ്ക്ക് അന്ന് എന്തോ ഒരു അസ്വസ്ഥത തോന്നി.
പക്ഷേ അതിന്റെ കാരണം അവൾക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു.
---
അധ്യായം 2
അവസാന ഓർഡർ
രാത്രി 9:32.
അരുണിന്റെ ഫോണിൽ notification വന്നു.
New Delivery.
അവൻ order സ്വീകരിച്ചു.
സ്ഥലം അങ്കമാലിയിലെ ഒരു വലിയ apartment complex.
“ഇതും കഴിഞ്ഞാൽ വീട്ടിലേക്ക്.”
അരുൺ ബൈക്ക് ഓടിച്ചു.
9:47-ന് അവൻ apartment-ന്റെ ഗേറ്റിലെത്തി.
Security guard അവനെ തടഞ്ഞു.
“Delivery?”
“അതെ.”
അരുൺ order കാണിച്ചു.
അവൻ അകത്തേക്ക് പോയി.
ലിഫ്റ്റിൽ കയറി.
ഒരു ഫ്ലാറ്റിന്റെ വാതിലിൽ എത്തി.
വാതിൽ തുറന്നത് ഒരു യുവാവായിരുന്നു.
അരുൺ ഭക്ഷണം കൈമാറി.
Payment completed.
“Thank you.”
“Thank you, sir.”
അരുൺ തിരിഞ്ഞു.
ലിഫ്റ്റിലേക്ക് നടന്നു.
അവൻ പോയി.
അവന് അറിയില്ലായിരുന്നു—
ആ apartment-ൽ നിന്ന് പുറത്തേക്കിറങ്ങിയ അവസാനത്തെ ആളുകളിൽ ഒരാളായിരുന്നു അവൻ.
---
അധ്യായം 3
രാത്രി
10:18.
Apartment-ൽ നിന്ന് ഒരു ഫോൺകോൾ പോലീസിലേക്ക് പോയി.
അവിടെ താമസിച്ചിരുന്ന രാഹുൽ മേനോൻ, 31, ഗുരുതരമായി പരിക്കേറ്റ നിലയിൽ കണ്ടെത്തപ്പെട്ടു.
പോലീസ് സ്ഥലത്തെത്തി.
വാതിൽ പരിശോധിച്ചു.
CCTV പരിശോധിച്ചു.
അവിടെ എത്തിയ ആളുകളുടെ പട്ടിക പരിശോധിച്ചു.
അതിൽ ഒരു പേര് പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു.
Arun — Delivery Partner.
പോലീസ് അവന്റെ വിവരങ്ങൾ ശേഖരിച്ചു.
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ അരുണിന്റെ വീട്ടിൽ പോലീസ് എത്തി.
---
അധ്യായം 4
വാതിലിലെ മുട്ടൽ
“അരുൺ ഇവിടെ ഉണ്ടോ?”
സുജാത വാതിൽ തുറന്നു.
“ഉണ്ട്… എന്താണ്?”
“അവനെ സ്റ്റേഷനിലേക്ക് വരണം.”
അരുൺ പുറത്തേക്ക് വന്നു.
“എന്തിനാണ് സാർ?”
“അത് സ്റ്റേഷനിൽ പറഞ്ഞോളാം.”
അമ്മയുടെ മുഖം മാറി.
“എന്റെ മകൻ എന്ത് ചെയ്തു?”
ആരും മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
അരുൺ അമ്മയെ നോക്കി.
“അമ്മ പേടിക്കണ്ട. ഞാൻ ഉടനെ വരാം.”
അവൻ പോലീസിനൊപ്പം പോയി.
പക്ഷേ ആ ദിവസം അവൻ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങിയില്ല.
---
അധ്യായം 5
പ്രതി
സ്റ്റേഷനിൽ മണിക്കൂറുകൾ ചോദ്യം ചെയ്യൽ നടന്നു.
“9:47-ന് നീ apartment-ൽ എത്തി?”
“അതെ.”
“എത്ര നേരം അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു?”
“രണ്ടോ മൂന്നോ മിനിറ്റ്.”
“അതിനുശേഷം?”
“ഞാൻ പോയി.”
“വീണ്ടും അവിടെ വന്നില്ലേ?”
“ഇല്ല.”
അരുൺ വീണ്ടും വീണ്ടും അതേ മറുപടി പറഞ്ഞു.
പക്ഷേ അന്വേഷണ ഉദ്യോഗസ്ഥർക്ക് ചില സംശയങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു.
CCTV-യിൽ അവൻ apartment-ൽ പ്രവേശിക്കുന്നത് വ്യക്തമായിരുന്നു.
Delivery record അവിടെ എത്തിയത് തെളിയിച്ചു.
അവന്റെ phone location-ഉം അതേ പ്രദേശം കാണിച്ചു.
“ഇതെല്ലാം നിന്റെ വിരുദ്ധമായ തെളിവുകളാണ്.”
അരുൺ തല ഉയർത്തി.
“പക്ഷേ സാർ, ഞാൻ കുറ്റം ചെയ്തിട്ടില്ല.”
അവന്റെ വാക്കുകൾ മുറിയിൽ തട്ടി തിരിച്ചുവന്നു.
---
അധ്യായം 6
അമ്മ
സുജാത പോലീസ് സ്റ്റേഷന്റെ പുറത്ത് മണിക്കൂറുകളോളം ഇരുന്നു.
അവൾക്ക് വലിയ ബന്ധങ്ങളൊന്നുമില്ല.
പണമില്ല.
സ്വാധീനമുള്ള ആരെയും അറിയില്ല.
ഒരു ബന്ധുവിനെ വിളിച്ചു.
“ഒരു lawyer വേണം.”
“നോക്കാം.”
മറ്റൊരു ബന്ധുവിനെ വിളിച്ചു.
“എത്ര പണം വേണം?”
അവൾക്ക് മറുപടി പറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
അവസാനം അവൾ കോടതിയുടെ സഹായം തേടി.
അവിടെ നിന്നാണ് Legal Aid എന്ന വഴിയെക്കുറിച്ച് അവൾ അറിഞ്ഞത്.
അവളുടെ മകനുവേണ്ടി നിയമസഹായം തേടാൻ അവൾ അപേക്ഷിച്ചു.
അവൾക്ക് ഒരു അഭിഭാഷകയെ ലഭിച്ചു.
അഡ്വ. മീര നായർ.
---
അധ്യായം 7
മീര
മീരയ്ക്ക് മുപ്പത്തിയഞ്ച് വയസ്സായിരുന്നു.
കോടതിയിലെ വർഷങ്ങളുടെ പരിചയം അവളുടെ സംസാരത്തിൽ കാണാമായിരുന്നു.
അവൾ അരുണിനെ കണ്ടപ്പോൾ ആദ്യം ഫയൽ തുറന്നില്ല.
“നിന്റെ കഥ പറയൂ.”
അരുൺ എല്ലാം പറഞ്ഞു.
Delivery.
Apartment.
9:47.
ഭക്ഷണം കൈമാറിയത്.
തിരിച്ച് വന്നത്.
മീര ശ്രദ്ധയോടെ കേട്ടു.
“നീ എന്തെങ്കിലും മറച്ചുവെക്കുന്നുണ്ടോ?”
“ഇല്ല.”
“ഒന്നും?”
“ഇല്ല മാഡം.”
മീര ഫയൽ തുറന്നു.
“ശരി. ഇനി നിന്റെ വാക്കുകൾ തെളിവുകളുമായി പരിശോധിക്കാം.”
---
അധ്യായം 8
ജാമ്യം
കോടതിയിൽ ആദ്യമായി നിൽക്കുമ്പോൾ അരുണിന് കാലുകൾ വിറച്ചു.
മുന്നിൽ ജഡ്ജി.
ഒരു വശത്ത് prosecution.
മറ്റുവശത്ത് മീര.
അരുൺ പ്രതിയുടെ ഭാഗത്ത്.
മീര എഴുന്നേറ്റു.
“എന്റെ കക്ഷി ഒരു സാധാരണ delivery worker ആണ്. അന്വേഷണവുമായി സഹകരിക്കാൻ തയ്യാറാണ്. നിയമാനുസൃതമായി പരിഗണിക്കാവുന്ന സാഹചര്യങ്ങളിൽ ജാമ്യം അനുവദിക്കണമെന്ന് അപേക്ഷിക്കുന്നു.”
Prosecution എതിർത്തു.
“അന്വേഷണം തുടരുകയാണ്.”
കോടതി ഇരുവശത്തെയും വാദങ്ങൾ കേട്ടു.
ആ ദിവസം അരുണിന് ആശ്വാസം ലഭിച്ചില്ല.
എന്നാൽ മീര അവനോട് പറഞ്ഞു:
“കേസ് തീർന്നിട്ടില്ല. ഇത് തുടക്കമാണ്.”
---
അധ്യായം 9
9:47
മീര വീട്ടിലെത്തി കേസ് ഫയൽ വീണ്ടും തുറന്നു.
അവൾ timeline എഴുതി.
9:32 — Order accepted.
9:47 — Apartment arrival.
9:49 — Delivery completed.
10:18 — Emergency call.
അവൾ പേന നിർത്തി.
“ഇവിടെ എന്തോ ഉണ്ട്.”
അവൾ വീണ്ടും CCTV footage ആവശ്യപ്പെട്ടു.
ആദ്യ footage-ൽ അരുണിന്റെ പ്രവേശനവും പുറത്തുപോകലും ഉണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ apartment-ന്റെ പിന്നിലെ service entrance-ന്റെ footage പൂർണ്ണമായിരുന്നില്ല.
“എന്തുകൊണ്ട്?”
മീരയുടെ സംശയം വളർന്നു.
---
അധ്യായം 10
10:11
അരുണിന്റെ ഫോൺ രേഖകളിൽ ഒരു notification ഉണ്ടായിരുന്നു.
10:11 PM.
മീര ചോദിച്ചു:
“ഈ സമയത്ത് നിന്റെ ഫോൺ ആരാണ് ഉപയോഗിച്ചത്?”
“ഞാനല്ല.”
“നീ എവിടെയായിരുന്നു?”
“ഞാൻ വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴിയിലായിരുന്നു.”
അവൾ delivery application-ന്റെ records പരിശോധിച്ചു.
10:11-ന് അരുണിന്റെ account-ൽ ഒരു ചെറിയ system activity.
അരുൺ ഞെട്ടി.
“മാഡം, ഞാൻ ആ സമയത്ത് ബൈക്കിലായിരുന്നു.”
“അപ്പോൾ ഇത് ആരാണ് ചെയ്തത്?”
ഉത്തരം ഇല്ല.
---
അധ്യായം 11
സാക്ഷി
അന്വേഷണത്തിനിടെ ഒരു ചെറിയ ചായക്കട ഉടമയെ കണ്ടെത്തി.
പേര് ബഷീർ.
അവൻ പറഞ്ഞു:
“അന്ന് രാത്രി ഞാൻ ഒരാളെ കണ്ടിരുന്നു.”
“ആരെ?”
“അറിയില്ല.”
“എങ്ങനെയായിരുന്നു?”
“കറുത്ത jacket. Helmet ധരിച്ചിരുന്നു.”
“സമയം?”
“പത്ത് മണിക്ക് മുമ്പ്.”
മീര ചോദിച്ചു:
“അവൻ delivery boy ആയിരുന്നോ?”
ബഷീർ തലകുലുക്കി.
“അല്ല.”
“അവൻ എവിടേക്കാണ് പോയത്?”
ബഷീർ apartment-ന്റെ പിന്നിലെ വഴിയിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി.
മീരയുടെ കണ്ണുകൾ ചുരുങ്ങി.
പിന്നിലെ service road.
---
അധ്യായം 12
മറ്റൊരു ബൈക്ക്
പോലീസ് CCTV വീണ്ടും പരിശോധിച്ചു.
ഒരു ബൈക്ക്.
നമ്പർ വ്യക്തമായിരുന്നില്ല.
പക്ഷേ bike model വ്യക്തമായിരുന്നു.
അത് അരുണിന്റെ ബൈക്കല്ല.
മീര അന്വേഷണ ഉദ്യോഗസ്ഥനോട് ചോദിച്ചു:
“ഈ വാഹനത്തെക്കുറിച്ച് അന്വേഷിച്ചോ?”
“അന്വേഷണം നടക്കുന്നു.”
“എത്ര ദിവസം?”
മറുപടി ഇല്ല.
കേസിൽ ആദ്യമായി അരുണിന്റെ പുറത്തേക്ക് ഒരു പുതിയ വഴിയുണ്ടായി.
---
അധ്യായം 13
ഭീഷണി
അരുണിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് ഒരു രാത്രി ഫോൺ വന്നു.
“കേസ് പിൻവലിക്കണം.”
സുജാത ഭയന്നു.
“ആരാണ്?”
ഫോൺ വിച്ഛേദിച്ചു.
അടുത്ത ദിവസം മീരയെ അറിയിച്ചു.
മീര പറഞ്ഞു:
“ഇത് അവഗണിക്കരുത്. വിവരം പോലീസിനെ അറിയിക്കണം.”
സുജാത ചോദിച്ചു:
“മാഡം… എന്റെ മകനെ എന്തെങ്കിലും ചെയ്യുമോ?”
മീര കുറച്ച് നിമിഷം മിണ്ടാതെ നിന്നു.
“നമ്മൾ നിയമപരമായി മുന്നോട്ട് പോകാം.”
---
അധ്യായം 14
രാഹുലിന്റെ സുഹൃത്ത്
രാഹുലിന്റെ അടുത്ത സുഹൃത്തായ നിഖിൽ അന്വേഷണത്തിൽ പുതിയൊരു വിവരം നൽകി.
“രാഹുലിന് ചില പ്രശ്നങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു.”
“എന്ത് പ്രശ്നം?”
“അവൻ ആരെയോ ഭയപ്പെട്ടിരുന്നു.”
“ആരെ?”
“എനിക്ക് അറിയില്ല.”
“പേര്?”
നിഖിൽ മിണ്ടിയില്ല.
അവസാനം പറഞ്ഞു:
“അവൻ ഒരു business deal-നെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞിരുന്നു.”
കേസിന് മറ്റൊരു വാതിൽ തുറന്നു.
---
അധ്യായം 15
മറച്ചുവച്ച രേഖ
രാഹുലിന്റെ ഓഫീസിൽ നിന്ന് ചില documents ലഭിച്ചു.
ഒരു business dispute.
ഒരു വലിയ തുക.
രണ്ട് പേരുകൾ.
രാഹുൽ മേനോൻ.
വിക്രം ദേവ്.
വിക്രം ഒരു ബിസിനസുകാരനായിരുന്നു.
അവൻ പോലീസിനോട് പറഞ്ഞു:
“എനിക്ക് രാഹുലുമായി business dispute ഉണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ ഞാൻ കുറ്റം ചെയ്തിട്ടില്ല.”
മീര അവനെ ആദ്യമായി കണ്ടപ്പോൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
പക്ഷേ അവൾ ശ്രദ്ധിച്ച ഒരു കാര്യമുണ്ടായിരുന്നു.
വിക്രം ധരിച്ചിരുന്ന കൈവാച്ച്.
അതിന്റെ strap-ൽ ചെറിയൊരു scratch.
CCTV-യിൽ കണ്ട അജ്ഞാതനായ ആളിന്റെ കൈയിലും സമാനമായ ഒരു watch ഉണ്ടെന്ന് ഒരു still image സൂചിപ്പിച്ചു.
അത് തെളിയിക്കാൻ കൂടുതൽ പരിശോധന ആവശ്യമായിരുന്നു.
---
അധ്യായം 16
കോടതിയിൽ
Trial ആരംഭിച്ചു.
Prosecution സാക്ഷികളെ വിളിച്ചു.
Security guard.
CCTV operator.
Investigating officer.
Delivery company representative.
ഓരോരുത്തരും തങ്ങൾക്ക് അറിയാവുന്ന കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു.
അരുൺ മിണ്ടാതെ കേട്ടിരുന്നു.
അവൻ ഇടയ്ക്കിടെ അമ്മയെ നോക്കും.
അമ്മ കോടതി മുറിയുടെ പിന്നിൽ ഇരിക്കും.
മീര കുറിപ്പെടുക്കും.
---
അധ്യായം 17
ചോദ്യം
CCTV operator സാക്ഷിപീഠത്തിൽ.
മീര എഴുന്നേറ്റു.
“നിങ്ങൾ നൽകിയ footage പൂർണ്ണമാണോ?”
“അതെ.”
“Service entrance footage?”
അവൻ നിശ്ശബ്ദനായി.
“അതിൽ recording gap ഉണ്ടല്ലോ?”
“ഉണ്ട്.”
“എത്ര നേരം?”
“ഏകദേശം പതിനഞ്ച് മിനിറ്റ്.”
കോടതിമുറിയിൽ ചെറിയ ചലനം.
മീര വീണ്ടും ചോദിച്ചു:
“അരുണിന്റെ delivery കഴിഞ്ഞതിന് ശേഷം ആ gap-ൽ ആരെങ്കിലും അകത്ത് പ്രവേശിച്ചിട്ടുണ്ടാകാമോ?”
Prosecution എതിർപ്പ് ഉന്നയിച്ചു.
കോടതി നിയമാനുസൃതമായി ചോദ്യം പരിഗണിച്ചു.
മീര രേഖകളിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.
അവൾക്ക് വേണ്ടിയിരുന്നത് ഒരു കാര്യം മാത്രം.
സംശയത്തിന് ഇടയുണ്ടോ?
---
അധ്യായം 18
ഫോൺ
Electronic evidence കേസിൽ നിർണായകമായി.
അരുണിന്റെ phone location മാത്രം അവൻ കുറ്റം ചെയ്തതായി തെളിയിക്കില്ല.
അവന്റെ delivery record അവൻ അവിടെ എത്തിയതായി തെളിയിക്കും.
പക്ഷേ അതിനുശേഷം എന്ത് സംഭവിച്ചു?
അതാണ് ചോദ്യം.
10:11-ലെ activity പരിശോധിച്ചപ്പോൾ അത് അരുണിന്റെ സാധാരണ ഉപയോഗരീതിയുമായി പൊരുത്തപ്പെടുന്നില്ലെന്ന് സാങ്കേതിക പരിശോധനയിൽ കണ്ടെത്തി.
മീര ചോദിച്ചു:
“അരുൺ ആ സമയത്ത് ബൈക്ക് ഓടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നോ?”
അരുൺ പറഞ്ഞു:
“അതെ.”
“നീ ആ notification തുറന്നോ?”
“ഇല്ല.”
“അപ്പോൾ?”
അവൻ തലകുലുക്കി.
“എനിക്ക് അറിയില്ല.”
---
അധ്യായം 19
സത്യം പുറത്തേക്ക്
പോലീസ് മറ്റൊരു CCTV source കണ്ടെത്തി.
ഒരു ചെറിയ കടയുടെ camera.
അതിൽ 10:06-ന് ഒരു കറുത്ത jacket ധരിച്ച വ്യക്തി service road-ൽ നിന്ന് പുറത്തുവരുന്നത് കാണാമായിരുന്നു.
അവന്റെ കൈയിൽ ഒരു bag.
അവൻ കയറിയത് ഒരു കാറിൽ.
കാറിന്റെ നമ്പറിലെ ചില അക്കങ്ങൾ വ്യക്തമായിരുന്നു.
അന്വേഷണം ആ നമ്പറിലേക്ക് എത്തി.
കാർ?
വിക്രം ദേവിന്റെ.
---
അധ്യായം 20
വീണ്ടും ചോദ്യം ചെയ്യൽ
വിക്രത്തെ വീണ്ടും ചോദ്യം ചെയ്തു.
“നിങ്ങളുടെ കാർ അന്ന് രാത്രി അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നോ?”
“ഇല്ല.”
പോലീസ് രേഖ കാണിച്ചു.
“CCTV-യിൽ നിങ്ങളുടെ കാർ കാണുന്നു.”
വിക്രം മിണ്ടാതായി.
“നിങ്ങൾ രാഹുലിനെ കണ്ടോ?”
“ഇല്ല.”
“അപ്പോൾ കാർ അവിടെ എങ്ങനെ?”
അവൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
അവസാനം അന്വേഷണം മറ്റൊരു ദിശയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.
അരുണിനെതിരെ ഉണ്ടായിരുന്ന തെളിവുകൾ വീണ്ടും പരിശോധിക്കപ്പെട്ടു.
---
അധ്യായം 21
ഒരു തെറ്റായ ധാരണ
മീര അരുണിനോട് പറഞ്ഞു:
“നിന്നെ കുടുക്കിയതാണെന്ന് ഇപ്പോൾ ശക്തമായ സംശയമുണ്ട്. പക്ഷേ കോടതിയിൽ സംശയം മാത്രം മതിയാകില്ല. തെളിവുകൾ പ്രധാനമാണ്.”
അരുൺ ചോദിച്ചു:
“അപ്പോൾ ഞാൻ ജയിക്കുമോ?”
മീര ചിരിച്ചില്ല.
“ഞാൻ ജയം വാഗ്ദാനം ചെയ്യില്ല.”
“പിന്നെ?”
“നിനക്ക് ലഭിക്കേണ്ട നീതിക്കായി നമുക്ക് കഴിയുന്നതെല്ലാം ചെയ്യും.”
അരുൺ ആദ്യമായി ശാന്തമായി ശ്വാസമെടുത്തു.
---
അധ്യായം 22
22
വിധിക്ക് മുൻപുള്ള ദിവസം.
അരുൺ ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.
മീര ചോദിച്ചു:
“ഈ title-ന്റെ അർത്ഥം അറിയാമോ?”
അരുൺ ചിരിച്ചു.
“എന്റെ വയസ്സ്.”
“അതെ.”
“പക്ഷേ അതിനപ്പുറം?”
അവൻ മിണ്ടിയില്ല.
മീര പറഞ്ഞു:
“22 വയസ്സിൽ ഒരാളുടെ ജീവിതം ഒരു കേസിന്റെ പേരിൽ അവസാനിക്കേണ്ടതില്ല.”
അരുൺ അമ്മയെ ഓർത്തു.
തന്റെ പഴയ ബൈക്കിനെ ഓർത്തു.
ആദ്യത്തെ ജോലി.
ആദ്യത്തെ ശമ്പളം.
എല്ലാം.
അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞു.
---
അധ്യായം 23
അവസാന വാദം
കോടതിമുറിയിൽ നിശ്ശബ്ദത.
മീര എഴുന്നേറ്റു.
“ഒരു വ്യക്തി ഒരു സ്ഥലത്ത് ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്നത് മാത്രം കൊണ്ട് അയാൾ കുറ്റം ചെയ്തുവെന്ന് തെളിയിക്കാനാവില്ല. ഈ കേസിലെ തെളിവുകൾ മുഴുവൻ പരിശോധിക്കേണ്ടതാണ്.”
അവൾ timeline ചൂണ്ടിക്കാട്ടി.
9:47 — delivery.
9:49 — order completed.
10:06 — unidentified person.
10:11 — suspicious electronic activity.
10:18 — emergency call.
“ഈ ഇടവേളയിലെ സംഭവങ്ങൾ prosecution-ന്റെ കഥയിൽ പൂർണ്ണമായി വിശദീകരിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല.”
അവൾ നിർത്തി.
“ഒരു കേസിൽ ആരോപണം ഉണ്ടായിരിക്കാം. പക്ഷേ കുറ്റം തെളിയിക്കേണ്ട ഉത്തരവാദിത്തം നിയമം നിർദ്ദേശിക്കുന്ന രീതിയിൽ prosecution-നാണ്.”
കോടതിമുറിയിൽ വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദത.
---
അധ്യായം 24
വിധി
അരുൺ അമ്മയുടെ കൈ പിടിച്ചു.
ജഡ്ജി വിധി വായിച്ചു.
കേസിലെ തെളിവുകൾ പരിശോധിച്ചു.
അരുണിനെതിരായ ആരോപണങ്ങൾ തെളിയിക്കുന്നതിൽ prosecution പരാജയപ്പെട്ടതായി കോടതി കണ്ടെത്തി.
അവനെതിരെ ഉണ്ടായിരുന്ന പ്രധാന തെളിവുകൾക്ക് മതിയായ ഉറപ്പില്ലെന്ന് കോടതി വിലയിരുത്തി.
അവസാനം—
അരുൺ കുറ്റക്കാരനല്ലെന്ന് കോടതി വിധിച്ചു.
സുജാത കരഞ്ഞു.
അരുൺ കണ്ണുകൾ അടച്ചു.
അവൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
മീര അവന്റെ തോളിൽ കൈവച്ചു.
“വീട്ടിലേക്ക് പോകാം.”
---
അധ്യായം 25
പുറത്തേക്ക്
കോടതിയുടെ പടികൾ ഇറങ്ങുമ്പോൾ അരുണ് നിശ്ശബ്ദനായിരുന്നു.
അവൻ പുറത്തേക്ക് നോക്കി.
അങ്കമാലിയിലെ റോഡ്.
അതേ ശബ്ദങ്ങൾ.
അതേ വാഹനങ്ങൾ.
പക്ഷേ അവന് എല്ലാം പുതിയതായി തോന്നി.
അമ്മ ചോദിച്ചു:
“ഇനി എന്ത് ചെയ്യും?”
അരുൺ കുറച്ച് നേരം മിണ്ടാതെ നിന്നു.
“ജോലിക്ക് പോകും.”
അമ്മ ചിരിച്ചു.
“വീണ്ടും delivery ആണോ?”
“അതെ.”
“ഭയമില്ലേ?”
അരുൺ ബൈക്കിന്റെ handle പിടിച്ചു.
“ഇല്ല.”
---
അധ്യായം 26
ഒരു പുതിയ തുടക്കം
കുറച്ച് മാസങ്ങൾക്ക് ശേഷം അരുൺ delivery ജോലി തുടർന്നു.
പക്ഷേ അവന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഒരു മാറ്റമുണ്ടായി.
അവൻ നിയമത്തെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ പഠിച്ചു.
തന്നെപ്പോലെ പണമില്ലാത്ത ആളുകൾക്ക് നിയമസഹായം ലഭിക്കാമെന്ന് അവൻ മനസ്സിലാക്കി.
ഒരു ദിവസം ഒരു പുതിയ delivery boy അവനോട് പറഞ്ഞു:
“ചേട്ടാ, ഒരു പ്രശ്നത്തിൽ പെട്ടാൽ പണമില്ലെങ്കിൽ എന്ത് ചെയ്യും?”
അരുൺ കുറച്ച് നിമിഷം അവനെ നോക്കി.
പിന്നെ പറഞ്ഞു:
“പണമില്ലാത്തത് കൊണ്ട് നീതി നിനക്ക് ഇല്ലാതാകില്ല.”
അവൻ Legal Aid-നെക്കുറിച്ച് അവനോട് പറഞ്ഞു.
അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു ചെറിയ പ്രതീക്ഷ തെളിഞ്ഞു.
---
അവസാന അധ്യായം
22
വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു.
അരുൺ തന്റെ ചെറിയ bike service shop ആരംഭിച്ചു.
കടയുടെ മുകളിൽ ഒരു ചെറിയ board ഉണ്ടായിരുന്നു.
22
അമ്മ ചോദിച്ചു:
“ഇത് എന്തിനാണ്?”
അരുൺ ചിരിച്ചു.
“എന്റെ ജീവിതം മാറിയ വയസ്സ്.”
അമ്മ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
അവന്റെ തലയിൽ കൈവച്ചു.
അരുൺ കടയുടെ വാതിൽ തുറന്നു.
പുറത്ത് അങ്കമാലിയുടെ തിരക്ക്.
അകത്ത് പുതിയൊരു ജീവിതം.
അവൻ പിന്നിലേക്ക് നോക്കി.
ഒരിക്കൽ താൻ കുറ്റക്കാരനായി കണക്കാക്കപ്പെട്ട ആ ദിവസങ്ങളെ ഓർത്തു.
അവൻ മനസ്സിലാക്കിയ ഒരു സത്യം മാത്രം അവശേഷിച്ചു:
ഒരു മനുഷ്യന്റെ ജീവിതത്തെ ഒരു ആരോപണം നിർവചിക്കേണ്ടതില്ല.
അവന്റെ മുന്നിൽ ഇനിയും ഒരു നീണ്ട വഴി ഉണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ ഇത്തവണ—
അവൻ ആ വഴിയിലൂടെ സ്വന്തം പേരിൽ നടക്കുകയായിരുന്നു.
അരുൺ.
വയസ്സ് — 22.
അവന്റെ കഥ — അവസാനിച്ചിട്ടില്ല.
അവിടെ നിന്നാണ് യഥാർത്ഥ ജീവിതം ആരംഭിച്ചത്.
