പ്രൊലോഗ് — മഴയുടെ മണം
കൊച്ചി.
മഴക്കാലത്തിന്റെ അവസാന ദിവസങ്ങളിലൊന്നായിരുന്നു അത്.
ആശുപത്രിയുടെ പഴയ കെട്ടിടത്തിന്റെ ജനലുകളിൽ മഴത്തുള്ളികൾ പതിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
അകത്ത്, നീണ്ട ഇടനാഴിയിലൂടെ വെള്ള കോട്ടിട്ട ഒരു യുവാവ് പതുക്കെ നടന്നു.
അവന്റെ പേര്—
അർജുൻ വർമ്മ.
അന്ന് അവൻ ഒരു വലിയ ഡോക്ടറായിരുന്നില്ല.
ഒരു ഗവേഷകനുമല്ല.
പുതുതായി തന്റെ മെഡിക്കൽ ജീവിതത്തിലേക്ക് കടന്നുവരുന്ന ഒരു യുവ ഡോക്ടർ മാത്രം.
എന്നാൽ അവന്റെ മനസ്സിൽ മറ്റുള്ളവരിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായ ഒരു സ്വഭാവമുണ്ടായിരുന്നു.
അവന് ഉത്തരങ്ങളേക്കാൾ കൂടുതൽ ഇഷ്ടം ചോദ്യങ്ങളോടായിരുന്നു.
ഒരു മരുന്ന് എന്തുകൊണ്ട് പ്രവർത്തിക്കുന്നു?
ഒരു രോഗി ഒരേ ചികിത്സയ്ക്ക് വ്യത്യസ്തമായി പ്രതികരിക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ട്?
ഒരു രോഗലക്ഷണം മാറിയതുകൊണ്ട് രോഗം മാറിയെന്ന് പറയാമോ?
അവന് അറിയില്ലായിരുന്നു.
പക്ഷേ അറിയാത്തതിനെക്കുറിച്ച് ചോദിക്കാൻ അവന് ഭയമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
---
അധ്യായം 1 — ഒരു സാധാരണ ഡോക്ടർ
അർജുന്റെ മെഡിക്കൽ ജീവിതം ആരംഭിച്ചത് വളരെ സാധാരണമായിട്ടായിരുന്നു.
രാവിലെ ആശുപത്രി.
രോഗികൾ.
റിപ്പോർട്ടുകൾ.
വാർഡ് റൗണ്ടുകൾ.
രാത്രി ഡ്യൂട്ടി.
വീണ്ടും അടുത്ത ദിവസം അതേ ജീവിതം.
അവന്റെ മേശപ്പുറത്ത് എപ്പോഴും രണ്ട് കാര്യങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഒരു സ്റ്റെതസ്കോപ്പ്.
ഒരു നോട്ട്ബുക്ക്.
രോഗികളെ പരിശോധിച്ച ശേഷം അവൻ ചില കാര്യങ്ങൾ അതിൽ കുറിക്കും.
ചിലപ്പോൾ രോഗിയുടെ ലക്ഷണങ്ങൾ.
ചിലപ്പോൾ മരുന്നിന്റെ പേര്.
ചിലപ്പോൾ ഒരു ചോദ്യം മാത്രം.
“ഇത് എന്തുകൊണ്ട്?”
ഒരു ദിവസം അവന്റെ സഹപ്രവർത്തകൻ രാഹുൽ ആ നോട്ട്ബുക്ക് കണ്ടു.
“നീ രോഗികളെ ചികിത്സിക്കുകയാണോ, അതോ പരീക്ഷ എഴുതുകയാണോ?”
അർജുൻ ചിരിച്ചു.
“രണ്ടും.”
“എന്താണ് ഇത്രയും എഴുതുന്നത്?”
“ഓർമ്മിക്കാൻ.”
“എന്ത്?”
അർജുൻ നോട്ട്ബുക്ക് അടച്ചു.
“ഞാൻ മറക്കാൻ പാടില്ലാത്ത കാര്യങ്ങൾ.”
---
അധ്യായം 2 — പഞ്ചകർമ്മ വിഭാഗം
അർജുന്റെ ജോലി പിന്നീട് ആശുപത്രിയിലെ പഴയ പഞ്ചകർമ്മ വിഭാഗവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ചില ക്ലിനിക്കൽ പ്രവർത്തനങ്ങളിലേക്കും വ്യാപിച്ചു.
ആ വിഭാഗം ആശുപത്രിയുടെ പുതിയ കെട്ടിടത്തിൽ നിന്ന് അല്പം അകലെയായിരുന്നു.
പഴയ ചുവരുകൾ.
മരവാതിലുകൾ.
ഔഷധസസ്യങ്ങളുടെ മണം.
എണ്ണകളുടെയും ഔഷധക്കൂട്ടുകളുടെയും പ്രത്യേക ഗന്ധം.
അവിടെ ജോലി ചെയ്തിരുന്ന മുതിർന്ന വൈദ്യൻ ഡോ. കൃഷ്ണൻ അർജുനെ പലപ്പോഴും ശ്രദ്ധിക്കുമായിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം അദ്ദേഹം ചോദിച്ചു:
“നിനക്ക് ഈ വിഭാഗം ഇഷ്ടമാണോ?”
“അതെ.”
“എന്തുകൊണ്ട്?”
അർജുൻ ചിന്തിച്ചു.
“ഇവിടെ രോഗികളെ വെറും റിപ്പോർട്ടുകളായി കാണുന്നില്ലെന്ന് തോന്നുന്നു.”
കൃഷ്ണൻ പുഞ്ചിരിച്ചു.
“അത് നല്ല കാരണമാണ്.”
പിന്നെ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു:
“പക്ഷേ ഒരു കാര്യം ഓർക്കണം. പരമ്പരാഗത അറിവിനെയും ശാസ്ത്രീയ തെളിവിനെയും തമ്മിൽ ശത്രുക്കളാക്കരുത്.”
അർജുൻ ശ്രദ്ധയോടെ കേട്ടു.
“അവ രണ്ടും തമ്മിൽ സംസാരിക്കാൻ പഠിക്കണം.”
ആ വാക്കുകൾ അർജുന്റെ മനസ്സിൽ പതിഞ്ഞു.
---
അധ്യായം 3 — ചോദ്യം ചെയ്യുന്ന രോഗി
ഒരു വൈകുന്നേരം ഒരു വയോധികൻ അർജുന്റെ മുന്നിലെത്തി.
“ഡോക്ടർ, മരുന്ന് കഴിച്ചിട്ടും എനിക്ക് പഴയ പോലെ നടക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല.”
അർജുൻ പരിശോധന നടത്തി.
റിപ്പോർട്ടുകൾ പരിശോധിച്ചു.
ചികിത്സാ ചരിത്രം വായിച്ചു.
“നിങ്ങളുടെ നിലയിൽ ചെറിയ പുരോഗതി കാണുന്നുണ്ട്.”
വയോധികൻ ഉടൻ ചോദിച്ചു:
“എത്ര ദിവസത്തിൽ പൂർണ്ണമായി സുഖപ്പെടും?”
അർജുൻ നിശ്ശബ്ദനായി.
അവന് ഒരു കൃത്യമായ തീയതി പറയാൻ കഴിയില്ലായിരുന്നു.
“അത് ഇപ്പോൾ പറയാൻ കഴിയില്ല.”
വയോധികന്റെ മുഖത്ത് നിരാശ.
“അപ്പോൾ നിങ്ങൾക്ക് ഉറപ്പില്ലേ?”
അർജുൻ സത്യസന്ധമായി പറഞ്ഞു:
“ഇല്ല. എനിക്ക് എല്ലാത്തിലും ഉറപ്പില്ല.”
അന്ന് വൈകുന്നേരം ആശുപത്രിയുടെ പുറത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ അർജുൻ ആ സംഭാഷണം വീണ്ടും ഓർത്തു.
ഒരു ഡോക്ടറുടെ ഏറ്റവും ബുദ്ധിമുട്ടുള്ള വാക്ക് ചിലപ്പോൾ—
“എനിക്ക് അറിയില്ല.”
പക്ഷേ അതേ വാക്കാണ് ശരിയായ ഗവേഷണത്തിന്റെ തുടക്കമെന്നും അവന് പിന്നീട് മനസ്സിലായി.
---
അധ്യായം 4 — ആദ്യ സംശയം
അർജുൻ ജോലി ചെയ്തിരുന്ന വിഭാഗത്തിലേക്ക് പല തരത്തിലുള്ള രോഗികൾ വന്നിരുന്നു.
ചിലർ വേഗത്തിൽ മെച്ചപ്പെട്ടു.
ചിലർക്ക് സമയം ആവശ്യമായി.
ചിലർക്ക് പ്രതീക്ഷിച്ച മാറ്റം ഉണ്ടായില്ല.
അർജുൻ ഓരോ കേസും ശ്രദ്ധയോടെ നോക്കി.
ഒരു ദിവസം ഒരു രോഗിയുടെ നിലയിൽ അപ്രതീക്ഷിതമായ ചെറിയ പുരോഗതി കണ്ടു.
രോഗിയുടെ കുടുംബം സന്തോഷിച്ചു.
“ഡോക്ടർ, ചികിത്സ ഫലം കണ്ടു!”
അർജുൻ പുഞ്ചിരിച്ചു.
പക്ഷേ അവന്റെ മനസ്സിൽ മറ്റൊരു ചോദ്യം.
“തീർച്ചയായും ചികിത്സ തന്നെയാണോ കാരണം?”
അവൻ തന്റെ നോട്ട്ബുക്കിൽ എഴുതി:
> “ഒരു മാറ്റം സംഭവിച്ചു എന്നത് സത്യം.
> പക്ഷേ ആ മാറ്റത്തിന് കാരണം എന്താണെന്ന് തെളിയിച്ചിട്ടില്ല.”
അത് അവന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഒരു ചെറിയ കുറിപ്പായിരുന്നു.
പക്ഷേ അതിന് വലിയൊരു അർത്ഥമുണ്ടായിരുന്നു.
---
അധ്യായം 5 — അനന്യ
അർജുൻ ആദ്യമായി ഡോ. അനന്യ മേനനെ കണ്ടത് ഒരു മെഡിക്കൽ കോൺഫറൻസിലായിരുന്നു.
ന്യൂറോളജിയിൽ വിദഗ്ധയായിരുന്നു അനന്യ.
അവളുടെ അവതരണം അവസാനിച്ചപ്പോൾ അർജുൻ അവളോട് ഒരു ചോദ്യം ചോദിച്ചു.
“ഒരു രോഗിയുടെ ലക്ഷണങ്ങളിൽ പുരോഗതി കാണുമ്പോൾ, ചികിത്സയ്ക്ക് പുറമെ മറ്റ് കാരണങ്ങളും പരിഗണിക്കേണ്ടതില്ലേ?”
അനന്യ അവനെ നോക്കി.
“തീർച്ചയായും.”
“പക്ഷേ ക്ലിനിക്കൽ പ്രാക്ടീസിൽ അത് എങ്ങനെ ഉറപ്പാക്കാം?”
അനന്യ കുറച്ചുനേരം ആലോചിച്ചു.
“എല്ലാം ഉറപ്പാക്കാൻ കഴിയില്ല.”
അർജുൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.
“പിന്നെ?”
“അതിനാലാണ് ഗവേഷണം.”
അവൾ പുഞ്ചിരിച്ചു.
“ക്ലിനിക്കൽ അനുഭവം നിനക്ക് ഒരു ചോദ്യം നൽകും.”
“ഗവേഷണം ആ ചോദ്യത്തെ പരിശോധിക്കും.”
ആ സംഭാഷണം അർജുൻ മറന്നില്ല.
---
അധ്യായം 6 — രാത്രിയിലെ നോട്ട്ബുക്ക്
ആ രാത്രി വീട്ടിലെത്തിയ ശേഷം അർജുൻ തന്റെ നോട്ട്ബുക്ക് തുറന്നു.
പുതിയൊരു പേജ്.
മുകളിൽ തീയതി.
താഴെ മൂന്ന് വരികൾ.
1. രോഗിയിൽ മാറ്റം കാണുന്നത് എന്താണ് അർത്ഥമാക്കുന്നത്?
2. ചികിത്സയും സ്വാഭാവിക പുരോഗതിയും എങ്ങനെ വേർതിരിക്കും?
3. ഒരു ഡോക്ടർക്ക് തന്റെ സ്വന്തം നിരീക്ഷണത്തെ എത്രമാത്രം വിശ്വസിക്കാം?
അവൻ പേന താഴെവെച്ചു.
കുറച്ചുനേരം ആ മൂന്ന് ചോദ്യങ്ങളെയും നോക്കി.
പിന്നെ പേജിന്റെ അടിയിൽ ഒരു വാക്ക് എഴുതി:
Research.
---
അധ്യായം 7 — പുതിയ രോഗി
മാസങ്ങൾ കടന്നുപോയി.
ഒരു ദിവസം ആശുപത്രിയിൽ തിരക്കേറിയ രാവിലെ.
അർജുൻ രോഗികളെ പരിശോധിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു.
അപ്പോഴാണ് നഴ്സ് ഒരു പുതിയ ഫയലുമായി എത്തിയത്.
“ഡോക്ടർ, പുതിയ രോഗി.”
അർജുൻ ഫയൽ വാങ്ങി.
പേര് വായിച്ചു.
വിവേക് മേനോൻ.
പ്രായം—
34.
അർജുൻ അടുത്ത പേജ് തുറന്നു.
അവിടെ എഴുതിയിരുന്നത്:
History of stroke.
അവൻ അടുത്ത റിപ്പോർട്ട് വായിച്ചു.
അവിടെ മറ്റൊരു നാഡീസംബന്ധമായ രോഗത്തിന്റെ സാധ്യത രേഖപ്പെടുത്തിയിരുന്നു.
അർജുൻ പുരികം ചുളിച്ചു.
“ഇവന്റെ പഴയ റിപ്പോർട്ടുകൾ മുഴുവൻ കിട്ടിയോ?”
നഴ്സ് പറഞ്ഞു:
“ഇപ്പോൾ കിട്ടിയത് ഇത്രയേ ഉള്ളൂ.”
“ആദ്യത്തെ സ്കാൻ?”
“കുടുംബം കൊണ്ടുവരുമെന്ന് പറഞ്ഞു.”
അർജുൻ ഫയൽ അടച്ചു.
“ശരി. രോഗിയെ കാണാം.”
---
അധ്യായം 8 — വിവേക്
വാർഡിൽ വിവേക് ശാന്തമായി കിടക്കുകയായിരുന്നു.
അടുത്ത് അവന്റെ സഹോദരി മീര.
അർജുൻ സ്വയം പരിചയപ്പെടുത്തി.
“ഞാൻ ഡോ. അർജുൻ.”
മീര തലകുനിച്ചു.
“ഡോക്ടർ, അവൻ മുമ്പ് സാധാരണ ജീവിതമായിരുന്നു.”
“എന്താണ് സംഭവിച്ചത്?”
“ആദ്യം ചെറിയ തലകറക്കം. പിന്നെ കൈക്ക് ബലം കുറഞ്ഞു. കുറച്ച് മണിക്കൂറിനുള്ളിൽ സംസാരിക്കാനും ബുദ്ധിമുട്ടായി.”
അർജുൻ വിവേകിനെ പരിശോധിച്ചു.
അവന്റെ കണ്ണുകളുടെ ചലനം.
കൈകളുടെ പ്രതികരണം.
കാലുകളുടെ ചലനം.
സംസാരശേഷി.
ഓരോ കാര്യവും നോട്ട്ബുക്കിൽ കുറിച്ചു.
വിവേക് പ്രതികരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
പക്ഷേ വളരെ ക്ഷീണിതനായിരുന്നു.
അർജുൻ അവന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ചു.
“വേഗം വേണ്ട. പതുക്കെ.”
അവൻ മീരയെ നോക്കി.
“ഇപ്പോൾ നമുക്ക് കൂടുതൽ പരിശോധനകൾ വേണം.”
മീരയുടെ കണ്ണുകളിൽ ഭയം.
“അവൻ സുഖപ്പെടുമോ?”
അർജുൻ ഒരു നിമിഷം മിണ്ടാതെ നിന്നു.
“ഞങ്ങൾ കഴിയുന്നത്ര ശ്രമിക്കും.”
---
അധ്യായം 9 — ആദ്യ റിപ്പോർട്ട്
വിവേകിന്റെ പരിശോധനാഫലങ്ങൾ ഒന്നൊന്നായി എത്തിത്തുടങ്ങി.
അർജുൻ അവ പരിശോധിച്ചു.
ചില കാര്യങ്ങൾ പ്രതീക്ഷിച്ചതുപോലെ.
ചിലത് അങ്ങനെ അല്ല.
ഒരു റിപ്പോർട്ട് വീണ്ടും വായിച്ചു.
പിന്നെ മറ്റൊന്ന്.
അവൻ അനന്യയെ വിളിച്ചു.
“ഒരു കേസ് ഉണ്ട്.”
“വിവേക് മേനോൻ?”
“അതെ.”
“എന്താണ് പ്രശ്നം?”
“റിപ്പോർട്ടുകൾ തമ്മിൽ മുഴുവൻ പൊരുത്തപ്പെടുന്നില്ല.”
അനന്യ ശാന്തമായി ചോദിച്ചു:
“നീ എന്താണ് കരുതുന്നത്?”
അർജുൻ കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതെ നിന്നു.
“എനിക്ക് ഇതുവരെ ഒന്നും കരുതാൻ തോന്നുന്നില്ല.”
അനന്യ ചിരിച്ചു.
“അത് നല്ല തുടക്കമാണ്.”
---
അധ്യായം 10 — കാണാത്ത ചിത്രം
വിവേകിന്റെ പഴയ രേഖകൾ ശേഖരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
അവന്റെ ആദ്യ ചികിത്സാ രേഖകൾ.
ആദ്യ രക്തപരിശോധന.
ആദ്യ ന്യൂറോളജിക്കൽ വിലയിരുത്തൽ.
പിന്നെ—
ആദ്യ MRI.
അത് എവിടെയും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
ആർക്കൈവിൽ അന്വേഷിച്ചു.
ന്യൂറോളജി വിഭാഗത്തിൽ അന്വേഷിച്ചു.
രേഖകൾ പരിശോധിച്ചു.
ഒന്നുമില്ല.
അർജുൻ ആ രാത്രി തന്റെ നോട്ട്ബുക്ക് തുറന്നു.
അവൻ എഴുതി:
“രേഖ കാണാനില്ല.”
കുറച്ചുനേരം ആ വരിയിലേക്ക് നോക്കി.
പിന്നെ അതിന്റെ താഴെ:
“കാരണം അറിയില്ല.”
അവൻ മൂന്നാമത്തെ വരി എഴുതി:
“അനുമാനിക്കരുത്.”
പേന അടച്ചു.
---
അധ്യായം 11 — ആദ്യ രാത്രി
വിവേക് ആശുപത്രിയിൽ തുടരുകയായിരുന്നു.
ദിവസങ്ങൾ കടന്നു.
അവന്റെ നിലയിൽ വലിയ മാറ്റമൊന്നുമില്ല.
ഒരു രാത്രി അർജുൻ വാർഡിൽ റൗണ്ട് ചെയ്യുകയായിരുന്നു.
സമയം രാത്രി രണ്ട് കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
മഴ ജനലിൽ പതിക്കുന്ന ശബ്ദം മാത്രം.
അർജുൻ വിവേകിന്റെ കിടക്കയ്ക്കരികിൽ എത്തി.
വിവേക് കണ്ണടച്ചുകിടന്നു.
അർജുൻ സാധാരണ പരിശോധന നടത്തി.
പിന്നെ ഫയൽ തുറന്നു.
അവൻ വീണ്ടും അതേ ചോദ്യം വായിച്ചു.
What happened to the patient?
അതിനുള്ള വ്യക്തമായ ഉത്തരം ഇല്ല.
അവൻ ഫയൽ അടച്ചു.
അപ്പോഴാണ്—
വിവേകിന്റെ വിരൽ ചെറുതായി ചലിച്ചത്.
അർജുൻ നിശ്ചലനായി.
അവൻ വീണ്ടും നോക്കി.
ഒന്നുമില്ല.
അവൻ കുറച്ചുനേരം കാത്തുനിന്നു.
വീണ്ടും—
ഒരു ചെറിയ ചലനം.
അർജുൻ ഉടൻ നഴ്സിനെ വിളിച്ചു.
“വൈറ്റൽസ് പരിശോധിക്കൂ.”
നഴ്സ് എത്തി.
വിവേകിന്റെ നില പരിശോധിച്ചു.
എല്ലാം സ്ഥിരമായിരുന്നു.
അർജുൻ അവന്റെ വിരലിലേക്ക് നോക്കി.
അത് വീണ്ടും ചലിച്ചില്ല.
---
അധ്യായം 12 — ഒരു ചോദ്യം
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ അർജുൻ ആ സംഭവത്തെക്കുറിച്ച് അനന്യയോട് പറഞ്ഞു.
“ഒരു ചെറിയ ചലനം കണ്ടു.”
“ഒരിക്കൽ മാത്രം?”
“രണ്ടുതവണ.”
“രോഗി ബോധപൂർവ്വം ചെയ്തതാണെന്ന് ഉറപ്പുണ്ടോ?”
അർജുൻ തലകുനിച്ചു.
“ഇല്ല.”
“അപ്പോൾ?”
അർജുൻ പുഞ്ചിരിച്ചു.
“എനിക്ക് അറിയില്ല.”
അനന്യ പറഞ്ഞു:
“അത് എഴുതിവെക്കൂ.”
“എന്തിന്?”
“കാരണം ചിലപ്പോൾ ചെറിയ നിരീക്ഷണങ്ങളാണ് വലിയ ചോദ്യങ്ങളിലേക്ക് നയിക്കുന്നത്.”
അർജുൻ നോട്ട്ബുക്ക് തുറന്നു.
അവൻ തീയതി എഴുതി.
സമയം എഴുതി.
പിന്നെ ഒരു വരി:
“വിവേക് — ചെറിയ വിരൽചലനം.”
അതിനടിയിൽ—
“കാരണം: അറിയില്ല.”
---
എപ്പിലോഗ് — ആദ്യ പടി
ആ ദിവസത്തിന് ശേഷം അർജുൻ തന്റെ ജീവിതത്തെ മറ്റൊരു രീതിയിൽ കാണാൻ തുടങ്ങി.
അവൻ ഇപ്പോഴും ഒരു ഡോക്ടറായിരുന്നു.
രോഗികളെ ചികിത്സിച്ചു.
റിപ്പോർട്ടുകൾ വായിച്ചു.
രാത്രി ഡ്യൂട്ടി ചെയ്തു.
പക്ഷേ ഓരോ രോഗിയിലും അവൻ മറ്റൊരു കാര്യം അന്വേഷിക്കാൻ തുടങ്ങി.
ചോദ്യം.
വിവേക് മേനോന്റെ കേസ് അവന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു ചെറിയ കല്ലുപോലെ കിടന്നു.
ആദ്യ MRI എവിടെ?
റിപ്പോർട്ടുകൾ എന്തുകൊണ്ട് വ്യത്യസ്തമാണ്?
വിവേകിന്റെ അവസ്ഥയിൽ ആ ചെറിയ മാറ്റം എന്തുകൊണ്ട് സംഭവിച്ചു?
അതിന് പിന്നിൽ ചികിത്സയാണോ?
സ്വാഭാവികമായ മാറ്റമാണോ?
അല്ലെങ്കിൽ ഇപ്പോഴും നമുക്ക് മനസ്സിലാകാത്ത മറ്റെന്തെങ്കിലും കാരണമുണ്ടോ?
അർജുൻ ഉത്തരമൊന്നും കണ്ടെത്തിയില്ല.
പക്ഷേ അവൻ ഒരു കാര്യം തീരുമാനിച്ചു.
അറിയാത്തതിനെക്കുറിച്ച് അനുമാനിക്കാതെ, അതിനെ അന്വേഷിക്കണം.
അവൻ തന്റെ നോട്ട്ബുക്ക് അടച്ചു.
പുറത്ത് മഴ പെയ്യുകയായിരുന്നു.
അടുത്ത പേജിൽ അവൻ എഴുതിയത് ഒരു വാക്ക് മാത്രം—
RESEARCH.
അത് ഒരു പുസ്തകത്തിന്റെ ആദ്യ അധ്യായമായിരുന്നില്ല.
അത് ഒരു ഗവേഷകന്റെ ജനനമായിരുന്നു.
തുടരും…
പഞ്ചകർമ്മം — ഭാഗം 2
ഒരു രോഗിയുടെ നിഴൽ
