സ്വന്തം മരണവാർത്ത പത്രത്തിലൂടെ വായിച്ചറിഞ്ഞ ഹതഭാഗ്യനാണ് ഞാൻ. ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടെന്ന തോന്നൽ നശിച്ചിട്ട് നാളൊരുപാടായി.എങ്കിലും എനിക്ക് കരച്ചിൽ വന്നു. അല്ലെങ്കിലും എനിക്ക് വേണ്ടി കരയാൻ ഞാൻ മാത്രമേ ഉള്ളൂ. മരണം ആ തുണ്ട് കടലാസ്സിൽ ഇരുന്ന് പുഞ്ചിരിക്കുന്നുവെന്നു തോന്നി. ആ വാർത്ത കൊടുത്തത് ഞാനാണ്. എനിക്ക് ഭ്രാന്താണോ എന്നൊരു പക്ഷെ നിങ്ങൾക്ക് തോന്നിയേക്കാം. തോന്നിയാലും അത്ഭുതമൊന്നുമില്ല. ആ വാർത്ത വായിച്ചു ആരെങ്കിലും നെഞ്ച് തല്ലി കരയാൻ വേണ്ടിയല്ല ഞാനിതു ചെയ്തത്. അങ്ങനെ ആരും കരയുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല. ഒരു ജയിൽ പുള്ളിയുടെ സന്തതിക്ക് അന്തിമോപചാരം അർപ്പിക്കാൻ ആരും കാണില്ലല്ലോ.
ലോറിക്കാരും മറ്റു യാത്രക്കാരും വാഹനമൊതുക്കി ചാറ്റുപാടും നോക്കി ആരുമില്ലെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തിയതിനു ശേഷം മൂത്രമൊഴിച്ചു പോകാറുള്ള, വൃത്തികെട്ട ഗ ന്ധമുള്ള, കൊതുകുകൾ കൂട്ടകച്ചേരി നടത്തുന്ന, മൂന്നുവഴികളും കൂട്ടി മുട്ടുന്ന ഈ തെരുവിലെ ആ ഒറ്റ മുറി വീട് എനിക്ക് നല്ലതൊന്നും സമ്മാനിച്ചിട്ടില്ല. അമ്മയെ കണ്ട ഓർമയില്ല. ഒരു ഫോട്ടോ പോലും സൂക്ഷിക്കാത്ത അച്ഛനോട് ചെറുപ്പത്തിൽ നല്ല ദേഷ്യം തോന്നിയിട്ട് ഉണ്ട്. അച്ഛൻ രാവിലെ വീട് വിട്ടെറങ്ങിയാൽ രാത്രിയിലെ വരൂ.പകൽ മുഴുവനും പട്ടിണിയായിരിക്കും. മൂന്നു കടകളാണ് തെരുവിന്റെ അറ്റത്തുള്ളത് അടുത്തുള്ളത്. തടിച്ച, കുടവയറുള്ള രാമസ്വാമിയുടെ ലോട്ടറിക്കട. സദാസമയവും മുറുക്കി തുപ്പുന്നത് കൊണ്ട് അയാളുടെ വായ ചുമന്നിരിക്കും. രാവിലെ അയാളുടെ മുന്നിൽ പെട്ടുപോകരുത്. എങ്ങാനും അയാളുടെ കണ്ണിൽ പെട്ടാൽ അയാൾ വിളിക്കും. " എടാ അസത്തെ ഇവിടെ വന്നേ" പേടിച്ച് പേടിച്ചു അടുത്ത് ചെല്ലും.
അയാൾ പറയും " രാത്രി നീയല്ലേ ഇവിടെ മൂത്രമൊഴിച്ചു വെച്ചത് നീ തന്നെ വൃത്തിയാക്കിക്കോ ".
തലയാട്ടി നിഷേധിച്ചു കൊണ്ട് ഓടാൻ തുടങ്ങുമ്പോ അയാൾ പിഞ്ഞി തുടങ്ങിയ എന്റെ ഷർട്ടിന്റെ കോളറിൽ പിടുത്തമിടും. കണ്ണ് നീര് തുടച്ചു കൊണ്ട് അയാളുടെ കടയുടെ മുൻവശം വെള്ളമൊഴിച്ചു കഴുകും. തൊട്ടടുത്ത പലചരക്കു കട നടത്തുന്ന കൃഷ്ണൻ നായർ ചോദിക്കും,
" എന്തിനാ രാമാ നീയാ അമ്മയില്ലാത്ത കൊച്ചിനെ ഇങ്ങനെ സങ്കടപ്പെടുത്തുന്നത്"
" പേടിപ്പിച്ചു നിർത്തിയില്ലെങ്കി എന്റെ കൃഷ്ണാ ഇവറ്റകളൊക്കെ തലേല് കേറി നിരങ്ങും "
അച്ഛനോട് ഇതെല്ലാം പറയണമെന്നുണ്ട്. പക്ഷെ, മൂക്കറ്റം മദ്യപിച്ചു ബോധമില്ലാതെ വരുന്ന അച്ഛനോട് എന്ത് പറയാൻ? രാവിലെ പോയാൽ രാത്രി വരുന്നത് കൊണ്ട്. സംസാരം കുറവായിരുന്നു. രാത്രി കയ്യിൽ എന്തേലും പൊതിയുണ്ടാകും അതിൽ അല്പം ഭക്ഷണവും കാണും. അതുകൊണ്ട് വിശപ്പടക്കി വെള്ളം കുടിച്ച്, അവിടവിടെ പൊട്ടിപൊളിഞ്ഞ സിമന്റിട്ട തറയിൽ പായ വിരിച്ചു കിടക്കും. ചിലപ്പോൾ വേഗം ഉറങ്ങും മറ്റു ചിലപ്പോൾ അമ്മയെ ആലോചിച്ച് കിടക്കും. അമ്മയെ കാണാൻ എങ്ങനെ ഇരിക്കും? അമ്മ വെളുത്തിട്ട് ആയിരിക്കോ? അമ്മക്ക് മുട്ടൊപ്പം മുടി ഉണ്ടായിരിക്കോ? അങ്ങനെ നൂറു സംശയങ്ങൾ പൊങ്ങി വരും. ഒരിക്കൽ ഞാൻ അച്ഛനോട് ചോദിച്ചു.
പുരികം ചുളിച്ച് ദേഷ്യത്തിൽ അച്ഛൻ പറഞ്ഞത് ഇപ്പ്രകാരം ആണ്. " നിന്റെ അമ്മ ചത്തുപോയി. ഇനി ചോദിച്ചാൽ നിന്റെ നാവു ഞാൻ അരിഞ്ഞെടുക്കും. "
കുറച്ചു കൂടി വളർന്നപ്പോൾ മനസിലായി അച്ഛന് അമ്മയോടുള്ളത്ര വെറുപ്പ് വേറെ ആരോടും ഇല്ലെന്ന്. ഈ ലോകത്ത് അച്ഛൻ ഏറ്റവും കൂടുതൽ വെറുക്കുന്ന വെക്തി അമ്മയാണ്.
അമ്മയെക്കുറിച്ചുള്ള ചോദ്യങ്ങൾ അതോടെ ഞാൻ നിർത്തി.
പക്ഷേ, എന്റെ പതിനഞ്ചാം വയസ്സിൽ ഒരു രാത്രി, തെരുവിനെ ഞെട്ടിച്ചുകൊണ്ട് പോലീസുകാരുടെ ബൂട്സിന്റെ ശബ്ദം ഞങ്ങളുടെ മുറിക്ക് മുന്നിൽ വന്ന് നിന്നു. അച്ഛൻ അന്ന് മദ്യപിച്ചിരുന്നില്ല. തികച്ചും ശാന്തനായി, ഒന്നും പ്രതിരോധിക്കാതെ അച്ഛൻ പോലീസിന് കൈകൾ നീട്ടിക്കൊടുത്തു.
പോകുന്നതിന് മുൻപ് അച്ഛൻ എന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ചു പറഞ്ഞു:
"ഒരു തെറ്റുകാരന്റെ മകനായി നീ ജീവിക്കേണ്ടി വന്നതിൽ ഖേദിക്കുന്നു. പക്ഷേ, നീ അറിയണം... നിന്റെ അമ്മ ചത്തതല്ല, എന്നെയും നിന്നെയും ഈ തെരുവിൽ ഉപേക്ഷിച്ച്, പണമുള്ള മറ്റൊരാളുടെ കൂടെ ഒളിച്ചോടിയതാണ്. ആ ദേഷ്യത്തിൽ ഞാൻ..."
അച്ഛൻ വാചകം പൂർത്തിയാക്കിയില്ല. ഒരു കൊലപാതകക്കേസിലാണ് അച്ഛൻ അകത്തായതെന്ന് പിന്നീട് ഞാൻ അറിഞ്ഞു. ആരെയാണ് അച്ഛൻ കൊന്നത്? അമ്മയെയോ അതോ അമ്മയുടെ കൂടെപ്പോയ ആളെയോ? എനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു. അതോടെ തെരുവ് എന്നെ 'കൊലപാതകിയുടെ മകൻ' എന്ന് വിളിച്ചു. രാമസ്വാമിയും കൃഷ്ണൻ നായരും എന്നെ ആ തെരുവിൽ നിന്ന് അടിച്ചോടിച്ചു.
വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയി. പട്ടിണിയും പരിവട്ടവുമായി ഞാൻ മറ്റൊരു നഗരത്തിൽ വളർന്നു. ഒരു ചെറിയ അച്ചടിശാലയിൽ എനിക്ക് ജോലി കിട്ടി. അവിടെയിരുന്നാണ് പത്രത്തിൽ മരണവാർത്തകൾ നൽകുന്ന രീതി ഞാൻ പഠിച്ചത്. കാലം അച്ഛന്റെ ആയുസ്സ് ജയിലിനുള്ളിൽ തീർത്തു കൊടുത്തു. കഴിഞ്ഞ വാരം അച്ഛൻ ജയിലിൽ കിടന്ന് മരിച്ചെന്ന വാർത്ത എന്നെത്തേടി വന്നു.
അച്ഛന്റെ മരണം എന്നെ പൂർണ്ണമായും തനിച്ചാക്കി. എന്റെ ഭൂതകാലം എന്നെ വേട്ടയാടിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു. എവിടെച്ചെന്നാലും ജയിൽപ്പുള്ളിയുടെ മകൻ എന്ന ലേബൽ എന്നെ ജീവിക്കാൻ അനുവദിച്ചില്ല. ശ്വാസം കഴിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും ഒരു ശവത്തെപ്പോലെയാണ് ഞാൻ ജീവിച്ചിരുന്നത്.
അപ്പോഴാണ് ആ ചിന്ത എന്നിൽ ഉദിച്ചത്. ഞാൻ ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടെന്ന് ഈ ലോകം അറിയേണ്ടതില്ല. എന്റെ ഈ ദുരിതം പിടിച്ച ജീവിതത്തിന് ഒരു വിരാമമിടണം. അങ്ങനെയാണ് സ്വന്തം വിവരങ്ങൾ വെച്ച്, അച്ചടിശാലയിലെ സ്വാധീനം ഉപയോഗിച്ച് ഞാൻ ആ മരണവാർത്ത പത്രത്തിൽ നൽകിയത്.
പത്രത്താൾ മടക്കി ഞാൻ എന്റെ ചെറിയ പെട്ടിയുമെടുത്ത് ആ തെരുവിലേക്ക് ഒരിക്കൽ കൂടി നടന്നു. വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ഞാൻ അവിടെയെത്തുമ്പോൾ കാര്യങ്ങൾക്കൊന്നും വലിയ മാറ്റമില്ലായിരുന്നു. ലോട്ടറിക്കടയിൽ രാമസ്വാമിക്ക് പ്രായമേറിയിരിക്കുന്നു. കൃഷ്ണൻ നായരുടെ കട കുറച്ചുകൂടി വലുതായിട്ടുണ്ട്.
ഞാൻ ആ പഴയ മൂന്ന് വഴികൾ കൂടുന്ന കവലയിൽ നിന്നു. പത്രത്തിലെ എന്റെ മരണവാർത്ത കൃഷ്ണൻ നായർ ഉറക്കെ വായിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു:
"കവലയിലെ പഴയ താമസക്കാരൻ കൃഷ്ണൻകുട്ടിയുടെ മകൻ ദേവൻ (26) നിര്യാതനായി..."
വാർത്ത കേട്ട് രാമസ്വാമി ഒരു നിമിഷം മുറുക്കാൻ തുപ്പുന്നത് നിർത്തി.
"കഷ്ടം, ആ പാവം കൊച്ച് ഒടുവിൽ ചത്തുപോയല്ലേ കൃഷ്ണാ? നമ്മളതിനെ ഒരുപാട് വിഷമിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഓർക്കുമ്പോൾ ഇപ്പോൾ വിഷമം തോന്നുന്നു," രാമസ്വാമി നെടുവീർപ്പിട്ടു.
അതാദ്യമായി അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ എനിക്ക് വേണ്ടി ഒരു തുള്ളി കണ്ണീരും പശ്ചാത്താപവും ഞാൻ കണ്ടു. ജീവിച്ചിരുന്നപ്പോൾ എനിക്ക് തരാത്ത സ്നേഹവും പരിഗണനയും എന്റെ മരണവാർത്ത അവർക്ക് നൽകിയിരിക്കുന്നു!
ഞാൻ മെല്ലെ പുഞ്ചിരിച്ചു. തലയിൽ കെട്ടിയിരുന്ന തോർത്ത് കുറച്ചുകൂടി മുഖത്തേക്ക് താഴ്ത്തിയിട്ട്, ആരും തിരിച്ചറിയാതെ ഞാൻ റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിലേക്ക് നടന്നു.
പത്രത്തിൽ മരിച്ചത് 'ജയിൽപ്പുള്ളിയുടെ മകനായ' പഴയ ഞാനാണ്. ഇനി എനിക്ക് പുതിയൊരു നഗരത്തിൽ, പുതിയൊരു പേരിൽ, ആരുടെയും ശാപവാക്കുകൾ കേൾക്കാതെ വെറുമൊരു മനുഷ്യനായി ജീവിക്കണം. അതെ, ജീവിക്കാൻ വേണ്ടിയാണ് ഞാൻ എന്റെ മരണവാർത്ത എഴുതിയത്!
