അധ്യായം 1 – പുതിയ തുടക്കം
മഴ നനഞ്ഞ പ്രഭാതം.
ആലപ്പുഴയിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ട കെ.എസ്.ആർ.ടി.സി. ബസ് മെല്ലെ അമ്പലപ്പുഴയിലേക്ക് നീങ്ങി. ജനലരികിൽ ഇരുന്നിരുന്ന അർജുൻ നായർ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. നെൽപ്പാടങ്ങളും കായലുകളും ക്ഷേത്രഗോപുരങ്ങളും പിന്നിലേക്ക് മറഞ്ഞുപോകുമ്പോൾ അവന്റെ മനസ്സിൽ പുതിയ സ്വപ്നങ്ങളായിരുന്നു.
"ഒരു നല്ല ആയുർവേദ തെറാപ്പിസ്റ്റാകണം..."
അതായിരുന്നു അവന്റെ ലക്ഷ്യം.
അവൻ ചേർന്നത് ശ്രീ ശങ്കര സർവകലാശാല റീജിയണൽ ക്യാമ്പസിലെ ഡിപ്ലോമ ഇൻ പഞ്ചകർമ്മ ആൻഡ് ഇന്റർനാഷണൽ സ്പാ തെറാപ്പി കോഴ്സിലായിരുന്നു. ഒരു വർഷം മാത്രമുള്ള കോഴ്സാണെങ്കിലും ജീവിതം മാറ്റിമറിക്കാൻ അതിന് കഴിയുമെന്ന് അവൻ വിശ്വസിച്ചു.
ക്യാമ്പസിൽ എത്തിയപ്പോൾ പഴയ കെട്ടിടങ്ങളും ഔഷധസസ്യങ്ങൾ നിറഞ്ഞ തോട്ടവും ശാന്തമായ അന്തരീക്ഷവും അവനെ ആകർഷിച്ചു.
അവിടെ അവൻ പരിചയപ്പെട്ടു ചില സുഹൃത്തുക്കളെ.
അനന്തു—എപ്പോഴും തമാശ പറയുന്ന ക്ലാസ്മേറ്റ്.
മീര—ക്ലാസിലെ ഏറ്റവും മിടുക്കി.
വിഷ്ണു—അധികം സംസാരിക്കാത്ത, എപ്പോഴും എന്തോ മറച്ചുവെക്കുന്ന വിദ്യാർത്ഥി.
ആദ്യ ദിവസം തന്നെ പ്രിൻസിപ്പൽ പറഞ്ഞു:
"ഇവിടെ നിങ്ങൾ പഠിക്കുന്നത് വെറും മസാജ് അല്ല. ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങളുടെ പാരമ്പര്യമാണ്."
എല്ലാവരും കൈയടിച്ചു.
പക്ഷേ ആ കൈയടിക്കിടയിൽ ഒരു വിചിത്ര ശബ്ദം അർജുൻ കേട്ടു.
പഴയ തെറാപ്പി ബ്ലോക്കിന്റെ മുകളിലെ ജനൽ പതിയെ അടഞ്ഞു.
അവൻ അങ്ങോട്ട് നോക്കി.
ഒരു നിമിഷം...
വെള്ള വസ്ത്രം ധരിച്ച ഒരാൾ ജനലരികിൽ നിൽക്കുന്നതായി തോന്നി.
വീണ്ടും നോക്കിയപ്പോൾ ആരുമില്ല.
"എന്താ നോക്കുന്നത്?" അനന്തു ചോദിച്ചു.
"ഒന്നുമില്ല..."
അർജുൻ മറുപടി പറഞ്ഞു.
എന്നാൽ അന്നുരാത്രി ഹോസ്റ്റലിൽ കിടന്നുറങ്ങാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ പഴയ തെറാപ്പി ബ്ലോക്കിൽ നിന്ന് ഒരു മണിനാദം കേട്ടു.
സമയം രാത്രി 12 മണി.
ആ കെട്ടിടം വർഷങ്ങളായി പൂട്ടിക്കിടക്കുന്നതാണെന്ന് എല്ലാവർക്കും അറിയാം.
അപ്പോൾ...
ആരാണ് അവിടെ?
അധ്യായം 2 – അർദ്ധരാത്രിയിലെ തെറാപ്പി ബ്ലോക്ക്
രാത്രി 12 മണി.
ഹോസ്റ്റലിലെ മിക്ക വിദ്യാർത്ഥികളും ഉറക്കത്തിലായിരുന്നു. പുറത്തേക്ക് ചെറിയ മഴ പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മരങ്ങളുടെ ഇലകൾ കാറ്റിൽ ആടുന്ന ശബ്ദത്തിനിടയിൽ വീണ്ടും ആ മണിനാദം മുഴങ്ങി.
ടങ്... ടങ്... ടങ്...
അർജുൻ കണ്ണുതുറന്നു.
"അനന്തു... കേൾക്കുന്നുണ്ടോ?"
അനന്തു പുതപ്പ് തലവരെ വലിച്ചിട്ട് പറഞ്ഞു.
"നീയും നിന്റെ ഭാവനയും... ഉറങ്ങ്."
പക്ഷേ അർജുന്റെ മനസ്സിൽ എന്തോ അസ്വസ്ഥതയുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ ജനൽ തുറന്ന് പുറത്തേക്ക് നോക്കി.
പഴയ തെറാപ്പി ബ്ലോക്കിന്റെ ഒരു മുറിയിൽ മാത്രം വെളിച്ചം.
"അത് അസാധ്യമാണ്..." അവൻ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു.
ധൈര്യം സംഭരിച്ച് അവൻ ഹോസ്റ്റലിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് നടന്നു. മഴത്തുള്ളികൾ മുഖത്ത് വീണു. കൈയിലെ മൊബൈലിന്റെ ടോർച്ച് മാത്രം വെളിച്ചമായി.
ബ്ലോക്കിന്റെ വാതിൽക്കൽ എത്തിയപ്പോൾ, വർഷങ്ങളായി പൂട്ടിയിട്ടിരുന്ന വാതിൽ അല്പം തുറന്നുകിടക്കുകയായിരുന്നു.
അവൻ പതുക്കെ അകത്തേക്ക് കടന്നു.
അകത്ത് ഔഷധങ്ങളുടെ മണം നിറഞ്ഞിരുന്നു. ചുമരുകളിൽ പഴയ പഞ്ചകർമ്മ ചികിത്സയുടെ ചിത്രങ്ങൾ. പൊടിപിടിച്ച മരക്കട്ടിലുകൾ. ഒരു മൂലയിൽ ശിരോധാര പാത്രം മെല്ലെ ആടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
പെട്ടെന്ന്...
ഒരു നിഴൽ ഇടനാഴിയിലൂടെ ഓടിപ്പോയി.
"ആരാണ്?" അർജുൻ വിളിച്ചു.
മറുപടി ഇല്ല.
അവൻ പിന്തുടർന്നു.
അവസാന മുറിയുടെ വാതിൽ തുറന്നുകിടക്കുകയായിരുന്നു.
അകത്ത് കടന്നപ്പോൾ ഒരു പഴയ മരമേശ. അതിന്മുകളിൽ തോൽ കൊണ്ട് പൊതിഞ്ഞ ഒരു ഡയറി.
അർജുൻ അത് തുറന്നു.
ആദ്യ പേജിൽ എഴുതിയിരുന്നത്:
"ഈ ഡയറി വായിക്കുന്നവർ സൂക്ഷിക്കുക. 'നാഗവൈദ്യം' എന്ന രഹസ്യം തെറ്റായ കൈകളിൽ എത്തിയാൽ നിരവധി ജീവനുകൾ നഷ്ടമാകും."
അവൻ അടുത്ത പേജ് തുറക്കാൻ പോകുമ്പോൾ...
പിന്നിൽ നിന്ന് ആരോ വാതിൽ ശക്തിയായി അടച്ചു.
ധടാം!
മുറി മുഴുവൻ ഇരുട്ടിലായി.
ആ ഇരുട്ടിൽ ഒരു ശബ്ദം മാത്രം...
"ആ ഡയറി അവിടെ വെച്ചിട്ട് പോകൂ... ഇല്ലെങ്കിൽ നാളെ സൂര്യോദയം നീ കാണില്ല."
അർജുന്റെ കൈകൾ വിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി.
അധ്യായം 3 – രഹസ്യ ഡയറിയും അജ്ഞാത ശത്രുവും
മുറിയിൽ കനത്ത നിശ്ശബ്ദത.
അർജുന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് അവന് തന്നെ കേൾക്കാമായിരുന്നു.
"ആരാണ്?" അവൻ ധൈര്യം കൂട്ടി ചോദിച്ചു.
മറുപടി ഇല്ല.
മൊബൈൽ ടോർച്ച് വീണ്ടും തെളിഞ്ഞു. മുറിയിലാകെ വെളിച്ചം പരന്നു. എന്നാൽ അവിടെ ആരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
പക്ഷേ വാതിൽ അകത്തുനിന്ന് പൂട്ടിയ നിലയിലായിരുന്നു.
അവൻ പതുക്കെ ഡയറി കൈയിലെടുത്തു. അവസാന പേജുകൾ നനഞ്ഞ് മാഞ്ഞിരുന്നു. വായിക്കാൻ കഴിഞ്ഞത് ഏതാനും വരികൾ മാത്രം.
"പഞ്ചകർമ്മം രോഗശാന്തിക്കുള്ള ചികിത്സ മാത്രമല്ല. ചില ഔഷധസസ്യങ്ങളുടെ രഹസ്യം കോടിക്കണക്കിന് രൂപ വിലമതിക്കുന്നതാണ്. അത് തെറ്റായ കൈകളിൽ എത്തരുത്..."
അപ്പോൾ പെട്ടെന്ന്...
ടക്... ടക്... ടക്...
ജാലകത്തിൽ ആരോ മുട്ടി.
അർജുൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
വെള്ള മഴക്കോട്ടിട്ട് നിൽക്കുന്ന ഒരു രൂപം.
ടോർച്ചിന്റെ വെളിച്ചം അതിലേക്ക് വീണ നിമിഷം ആ രൂപം ഓടി മറഞ്ഞു.
വാതിൽ എങ്ങനെയോ തുറന്നു. അർജുൻ പുറത്തേക്ക് ഓടി. മഴ ശക്തമായി പെയ്യുകയായിരുന്നു.
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ ക്യാമ്പസിൽ വലിയ ചർച്ച.
"ഇന്നലെ രാത്രി ആരോ പഴയ തെറാപ്പി ബ്ലോക്കിൽ കയറിയിട്ടുണ്ട്."
സെക്യൂരിറ്റി ജീവനക്കാരൻ പറഞ്ഞു.
പ്രിൻസിപ്പൽ എല്ലാവരെയും വിളിച്ചുകൂട്ടി.
"ആ ബ്ലോക്കിലേക്ക് ഇനി ആരും പോകാൻ പാടില്ല. അത് സുരക്ഷിതമല്ല."
അർജുൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
ഡയറി അവന്റെ ബാഗിലായിരുന്നു.
ഉച്ചയ്ക്ക് ലൈബ്രറിയിൽ പഠിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ മീര അവന്റെ അടുത്ത് വന്നു.
"അർജുൻ... നിനക്ക് എന്തോ സംഭവിച്ചിട്ടുണ്ട്. മുഖം കണ്ടാൽ അറിയാം."
അവൻ എല്ലാം പറയണമോ എന്ന് ആലോചിച്ചു.
അപ്പോഴാണ് അവന്റെ ബാഗിനുള്ളിലെ ഫോൺ വിറച്ചത്.
പരിചയമില്ലാത്ത ഒരു നമ്പർ.
സന്ദേശം തുറന്നപ്പോൾ അവന്റെ മുഖം വിളറി.
"ഡയറി തിരികെ കൊടുക്കൂ. ഇല്ലെങ്കിൽ അടുത്തത് നിന്റെ ഊഴമാണ്."
അർജുൻ ചുറ്റും നോക്കി.
ലൈബ്രറിയിൽ ഇരുന്നിരുന്ന ഓരോ മുഖവും ഇപ്പോൾ അവന് സംശയാസ്പദമായി തോന്നി.
അധ്യായം 4 – മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന കണ്ണുകൾ
അന്ന് രാത്രി അർജുന് ഉറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
ആ അജ്ഞാത നമ്പറിൽ നിന്ന് വന്ന സന്ദേശം അവന്റെ മനസ്സിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
"ഡയറി തിരികെ കൊടുക്കൂ... ഇല്ലെങ്കിൽ അടുത്തത് നിന്റെ ഊഴമാണ്."
രാവിലെ പ്രാക്ടിക്കൽ ക്ലാസ് തുടങ്ങി. ഡോ. ഹരിദാസ് വിദ്യാർത്ഥികൾക്ക് അഭ്യംഗം, ശിരോധാര, നസ്യം എന്നീ ചികിത്സാരീതികളുടെ പ്രാധാന്യം വിശദീകരിക്കുകയായിരുന്നു.
"ഒരു നല്ല തെറാപ്പിസ്റ്റ് രോഗിയുടെ ശരീരം മാത്രമല്ല, മനസ്സും വായിക്കാൻ പഠിക്കണം," അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.
അർജുൻ ശ്രദ്ധിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും, അവന്റെ കണ്ണുകൾ ഇടയ്ക്കിടെ ക്ലാസിലെ വിഷ്ണുവിലേക്കായിരുന്നു. വിഷ്ണു പലതവണ അവന്റെ ബാഗിലേക്ക് നോക്കുന്നത് അവൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.
ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അർജുൻ ലൈബ്രറിയിലേക്ക് പോയി.
അവിടെ ലൈബ്രേറിയൻ ഒരു പഴയ രജിസ്റ്റർ അവന് കാണിച്ചു.
"നീ ഇന്നലെ ചോദിച്ച പഴയ തെറാപ്പി ബ്ലോക്കിന്റെ വിവരങ്ങൾ ഇതിലുണ്ട്."
രജിസ്റ്റർ തുറന്നപ്പോൾ, പത്ത് വർഷം മുമ്പ് ആ ബ്ലോക്കിൽ നടന്ന ഒരു അപകടത്തെക്കുറിച്ചുള്ള രേഖകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.
അവസാന വരി വായിച്ചപ്പോൾ അർജുന്റെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു.
"ആയുർവേദ ഗവേഷകനായ ഡോ. ദേവദാസ് ദുരൂഹ സാഹചര്യത്തിൽ കാണാതായി. കേസ് ഇന്നും പരിഹരിച്ചിട്ടില്ല."
അന്നേരം ലൈബ്രറിയിലെ വൈദ്യുതി പോയി.
ഇരുട്ട്.
പിന്നിൽ നിന്ന് ആരോ മൃദുവായി പറഞ്ഞു:
"ആ പേര് വീണ്ടും അന്വേഷിക്കരുത്..."
അർജുൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
ആരും ഇല്ല.
വൈദ്യുതി തിരിച്ചുവന്നപ്പോൾ രജിസ്റ്ററിന്റെ ആ പേജ് കീറിയെടുത്ത നിലയിലായിരുന്നു.
ആരാണ് അത് എടുത്തത്?
എന്തിനാണ് ഡോ. ദേവദാസിന്റെ പേര് മറയ്ക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത്?
ഡയറിയും കാണാതായ ഗവേഷകനും തമ്മിൽ എന്താണ് ബന്ധം?
അർജുൻ മനസ്സിൽ ഉറപ്പിച്ചു.
"ഇനി ഞാൻ പിന്മാറില്ല. ഈ രഹസ്യത്തിന്റെ അവസാനം വരെ ഞാൻ പോകും."
പക്ഷേ, ക്യാമ്പസിന്റെ മറുവശത്ത്, ഒരു കറുത്ത കാർ നിർത്തിയിരുന്നു.
അതിന്റെ ഉള്ളിലിരുന്ന ഒരാൾ അർജുന്റെ ഫോട്ടോ നോക്കി ചിരിച്ചു.
"കളി തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു..."
അധ്യായം 5 – ആദ്യ ഇര
മറുനാൾ രാവിലെ ക്യാമ്പസ് പതിവുപോലെ തിരക്കിലായിരുന്നു.
വിദ്യാർത്ഥികൾ ക്ലാസുകളിലേക്ക് ഓടുന്നു. ഔഷധസസ്യങ്ങളുടെ തോട്ടത്തിൽ പ്രാക്ടിക്കൽ നടക്കുന്നു. എന്നാൽ അർജുന്റെ മനസ്സിൽ ഇന്നലത്തെ സംഭവങ്ങൾ മാത്രമായിരുന്നു.
ഡയറി അവൻ ഹോസ്റ്റൽ മുറിയിലെ അലമാരയിൽ ഒളിപ്പിച്ചു.
"ഇനി ആരെയും വിശ്വസിക്കരുത്," അവൻ സ്വയം പറഞ്ഞു.
ഉച്ചയ്ക്ക് പഞ്ചകർമ്മ പ്രാക്ടിക്കൽ നടക്കുകയായിരുന്നു.
ഡോ. ഹരിദാസ് വിദ്യാർത്ഥികളെ ഗ്രൂപ്പുകളായി തിരിച്ച് ചികിത്സാരീതികൾ പരിശീലിപ്പിച്ചു.
അപ്പോൾ പെട്ടെന്ന്...
ക്യാമ്പസിന്റെ മറുവശത്ത് നിന്ന് ഒരു നിലവിളി.
"ആരോ വീണു... വേഗം വരൂ!"
എല്ലാവരും ഓടിച്ചെന്നു.
പഴയ തെറാപ്പി ബ്ലോക്കിന്റെ പടിക്കെട്ടിന് താഴെ ഒരു സെക്യൂരിറ്റി ജീവനക്കാരൻ രക്തത്തിൽ കുളിച്ച് കിടക്കുകയായിരുന്നു.
അയാളുടെ കൈയിൽ ഒരു കടലാസ് മുറുകെ പിടിച്ചിരുന്നു.
പോലീസ് എത്തി സ്ഥലം വളഞ്ഞു.
ഇൻസ്പെക്ടർ സുരേഷ് കടലാസ് തുറന്ന് വായിച്ചു.
അതിൽ ചുവന്ന മഷിയിൽ എഴുതിയിരുന്നത്:
"രഹസ്യം അന്വേഷിക്കുന്ന എല്ലാവരുടെയും അവസാനം ഇതായിരിക്കും."
അർജുന്റെ ഹൃദയം വേഗത്തിൽ മിടിച്ചു.
കാരണം...
അതേ കൈയക്ഷരമായിരുന്നു ഡയറിയിലുണ്ടായിരുന്നത്.
വൈകുന്നേരം ഹോസ്റ്റലിലേക്ക് മടങ്ങിയ അർജുൻ തന്റെ അലമാര തുറന്നു.
അവൻ ഞെട്ടിപ്പോയി.
ഡയറി കാണാനില്ല.
പക്ഷേ അതിന്റെ സ്ഥാനത്ത് ഒരു ചെറിയ മരപ്പെട്ടി.
പെട്ടി തുറന്നപ്പോൾ അതിനുള്ളിൽ ഒരു പഴയ താമ്രത്താക്കോലും ഒരു ചെറിയ കുറിപ്പും.
കുറിപ്പിൽ എഴുതിയിരുന്നത്:
"ഡയറി സുരക്ഷിതമാണ്. സത്യം അറിയണമെങ്കിൽ ഇന്ന് രാത്രി 11 മണിക്ക് ഔഷധത്തോട്ടത്തിന്റെ നടുവിലുള്ള പഴയ കിണറിനരികിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് വരിക."
അർജുൻ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി.
ഹോസ്റ്റലിന് എതിർവശത്ത്, മരത്തിന്റെ നിഴലിൽ ഒരാൾ നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അവന്റെ കണ്ണുകൾ നേരെ അർജുനിലേക്കായിരുന്നു...
അധ്യായം 6 – അർദ്ധരാത്രിയിലെ കൂടിക്കാഴ്ച
രാത്രി 10:55.
ഹോസ്റ്റലിലെ ലൈറ്റുകൾ ഒന്നൊന്നായി അണഞ്ഞു. വിദ്യാർത്ഥികൾ ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതിവീഴുമ്പോൾ, അർജുൻ ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ മുറിയിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി.
കൈയിൽ മൊബൈൽ ടോർച്ചും, പോക്കറ്റിൽ താമ്രത്താക്കോലും മാത്രം.
ഔഷധത്തോട്ടത്തിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ ചുറ്റും അപൂർവമായ നിശ്ശബ്ദത. തുളസി, അശ്വഗന്ധ, ബ്രഹ്മി, വേപ്പ് എന്നിവയുടെ മണം രാത്രിക്കാറ്റിൽ കലർന്നിരുന്നു.
പഴയ കിണറിനരികിൽ എത്തിയപ്പോൾ ഘടികാരം 11:00 അടിച്ചു.
ആരും ഇല്ല.
അർജുൻ ചുറ്റും നോക്കി.
പെട്ടെന്ന്...
"അർജുൻ..."
ഒരു ശബ്ദം.
അവൻ തിരിഞ്ഞു.
കറുത്ത ഷാൾ കൊണ്ട് മുഖം മറച്ച ഒരാൾ മരത്തിന്റെ പിന്നിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്നു.
"നിങ്ങൾ ആരാണ്?" അർജുൻ ചോദിച്ചു.
അയാൾ പതുക്കെ മുഖം തുറന്നു.
അത്...
ക്യാമ്പസിലെ ലൈബ്രേറിയൻ രാഘവൻ സാർ!
"ശബ്ദമുണ്ടാക്കരുത്," അദ്ദേഹം മൃദുവായി പറഞ്ഞു. "നീ എടുത്ത ഡയറി ആരുടേതാണെന്ന് നിനക്കറിയില്ല."
"അപ്പോൾ അത് എവിടെയാണ്?"
"സുരക്ഷിതമായ സ്ഥലത്ത്. നിന്റെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാനാണ് ഞാൻ അത് എടുത്തത്."
അർജുൻ ആശയക്കുഴപ്പത്തിലായി.
"ആരാണ് എന്നെ കൊല്ലാൻ ശ്രമിക്കുന്നത്?"
രാഘവൻ സാർ മറുപടി പറയാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴേക്കും...
ധടാം!
ഒരു വെടിയൊച്ച രാത്രിയെ കീറി.
രാഘവൻ സാറിന്റെ തോളിൽ വെടിയേറ്റു.
അദ്ദേഹം നിലത്തേക്ക് വീണു.
"ഓടിക്കോ...!" അദ്ദേഹം നിലവിളിച്ചു.
കറുത്ത വസ്ത്രം ധരിച്ച ഒരാൾ മരങ്ങൾക്കിടയിൽ നിന്ന് ഓടിവരുന്നത് അർജുൻ കണ്ടു.
അർജുൻ ജീവനുംകൊണ്ട് ഓടി.
പിന്നിൽ കാലൊച്ചകൾ.
മഴ നനഞ്ഞ മണ്ണിൽ കാൽ വഴുതി അവൻ വീണു.
അപ്പോഴാണ് അവന്റെ കൈയിൽ എന്തോ തട്ടി.
മണ്ണിനടിയിൽ പാതി മറഞ്ഞുകിടന്ന ഒരു ഇരുമ്പ് പെട്ടി.
താമ്രത്താക്കോൽ അതിന്റെ പൂട്ടിൽ കൃത്യമായി യോജിച്ചു.
കുലുങ്ങുന്ന കൈകളോടെ അർജുൻ പൂട്ടുതുറന്നു.
പെട്ടിക്കുള്ളിൽ ഒരു പഴയ ഓലക്കെട്ടും ഒരു കറുപ്പ്-വെളുപ്പ് ഫോട്ടോയും.
ഫോട്ടോ കണ്ട നിമിഷം അവന്റെ ശ്വാസം നിലച്ചു.
ഫോട്ടോയിൽ നിൽക്കുന്നത്...
യുവാവായിരുന്ന ഡോ. ഹരിദാസ്.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ അരികിൽ കാണാതായ ഗവേഷകൻ ഡോ. ദേവദാസ്.
പിന്നിൽ എഴുതിയിരുന്നത്:
"സത്യം ഒരിക്കലും മരിക്കില്ല. ഞങ്ങളെ വഞ്ചിച്ചത് ഞങ്ങളുടെ സ്വന്തം ആളാണ്."
അപ്പോഴേക്കും പിന്നിൽ നിന്ന് ഒരു ടോർച്ചിന്റെ വെളിച്ചം അർജുന്റെ മുഖത്ത് പതിച്ചു.
"പെട്ടി താഴെ വയ്ക്കൂ..."
ആ ശബ്ദം അവന് വളരെ പരിചിതമായിരുന്നു.
അത്... ഡോ. ഹരിദാസിന്റെ ശബ്ദമായിരുന്നു.
അധ്യായം 7 – ഗുരുവോ... കുറ്റവാളിയോ?
ടോർച്ചിന്റെ വെളിച്ചം അർജുന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് പതിച്ചു.
"പെട്ടി താഴെ വയ്ക്കൂ..."
ഡോ. ഹരിദാസ് മുന്നോട്ട് നടന്നു വന്നു. പതിവുപോലെ ശാന്തമായ മുഖം. പക്ഷേ ആ കണ്ണുകളിൽ അർജുൻ ഇതുവരെ കാണാത്ത ഒരു തണുപ്പ് ഉണ്ടായിരുന്നു.
"സാർ... നിങ്ങളാണോ?" അർജുൻ വിറയലോടെ ചോദിച്ചു.
ഹരിദാസ് പുഞ്ചിരിച്ചു.
"അർജുൻ, ചില രഹസ്യങ്ങൾ അന്വേഷിക്കാതിരിക്കുന്നതാണ് നല്ലത്."
"ഡോ. ദേവദാസ് എവിടെയാണ്? ഈ ഡയറിയും ഓലക്കെട്ടും എന്തിനാണ് ഒളിപ്പിച്ചത്?"
ഹരിദാസ് മറുപടി പറയാതെ കൈ നീട്ടി.
"പെട്ടി എനിക്ക് തരൂ."
അപ്പോഴേക്കും പരിക്കേറ്റ നിലയിൽ രാഘവൻ സാർ എഴുന്നേൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
"അർജുൻ... വിശ്വസിക്കരുത്... അയാളല്ല..."
വാക്കുകൾ പൂർത്തിയാക്കുന്നതിന് മുമ്പ്, കറുത്ത വസ്ത്രം ധരിച്ച ആ അജ്ഞാതൻ രാഘവൻ സാറിനെ തള്ളിയിട്ട് ഇരുട്ടിലേക്ക് ഓടി.
ഒരു നിമിഷം എല്ലാവരുടെയും ശ്രദ്ധ അങ്ങോട്ടായി.
ആ അവസരം മുതലെടുത്ത് അർജുൻ പെട്ടിയുമായി ഔടി.
ക്യാമ്പസിന്റെ പിന്നിലെ ഔഷധത്തോട്ടത്തിലൂടെ ഓടിയ അർജുൻ ഒരു പഴയ ഗവേഷണ ലാബിന്റെ മുന്നിലെത്തി.
വാതിൽ പാതി തുറന്നുകിടക്കുകയായിരുന്നു.
അവൻ അകത്തുകയറി വാതിൽ അടച്ചു.
പൊടിപിടിച്ച അലമാരകൾ, പഴയ ഗ്ലാസ് കുപ്പികൾ, ഉണങ്ങിയ ഔഷധസസ്യങ്ങൾ...
ഒരു ചുമരിൽ വലിയ അക്ഷരത്തിൽ എഴുതിയിരുന്നു:
"ഔഷധം ജീവൻ രക്ഷിക്കാനാണ്... അധികാരം നേടാനല്ല."
അവൻ പെട്ടിയിലെ ഓലക്കെട്ട് തുറന്നു.
ഓരോ ഓലയിലും അപൂർവ ഔഷധസസ്യങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള വിവരങ്ങളും ഒരു രഹസ്യ ചികിത്സാരീതിയുടെ ഭാഗങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു.
അവസാന ഓലയിൽ ഒരു മാപ്പ്.
ആ മാപ്പ് ക്യാമ്പസിനുള്ളിലെ ഒരു സ്ഥലത്തേക്കാണ് വിരൽചൂണ്ടിയത്.
"സർപ്പക്കാവ്."
ക്യാമ്പസിന്റെ പിന്നിൽ വർഷങ്ങളായി ആരും പോകാത്ത ഒരു സർപ്പക്കാവ്.
അവിടെയാണ് അവസാന രഹസ്യം ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നത്.
അപ്പോൾ ലാബിന്റെ വാതിലിൽ ആരോ ശക്തിയായി മുട്ടി.
ധം... ധം... ധം...
"അർജുൻ..."
പുറത്തുനിന്ന് ഡോ. ഹരിദാസിന്റെ ശബ്ദം.
"വാതിൽ തുറക്കൂ. നിനക്കറിയാത്ത സത്യങ്ങളുണ്ട്."
അർജുൻ വാതിലിലേക്ക് നോക്കി.
പക്ഷേ അതേ സമയം...
ലാബിന്റെ പിന്നിലെ ചുമരിൽ ഒരു രഹസ്യവാതിൽ പതുക്കെ തുറക്കാൻ തുടങ്ങി.
അതിനുള്ളിൽ നിന്ന് ഒരു പ്രായമായ മനുഷ്യന്റെ ശബ്ദം കേട്ടു.
"അർജുൻ... വേഗം അകത്തേക്ക് വാ... ഞാൻ ഡോ. ദേവദാസ് ആണ്."
അർജുൻ സ്തംഭിച്ചുപോയി.
പത്ത് വർഷമായി കാണാതായ ആളെ... ജീവനോടെ?
അധ്യായം 8 – ജീവനോടെ തിരികെ വന്ന ഗവേഷകൻ
അർജുൻ ഒരു നിമിഷം പോലും ആലോചിച്ചില്ല.
രഹസ്യവാതിലിലൂടെ അകത്തേക്ക് കയറിയതും വാതിൽ സ്വയം അടഞ്ഞു.
ഇടുങ്ങിയ ഭൂഗർഭപാത.
ചുമരുകളിൽ പഴയ എണ്ണവിളക്കുകൾ കത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വായുവിൽ ഔഷധങ്ങളുടെ ഗന്ധം.
അൽപദൂരം നടന്നപ്പോൾ ഒരു ചെറിയ മുറിയിലെത്തി.
അവിടെ വെള്ള താടിയും മെലിഞ്ഞ ശരീരവുമുള്ള ഒരു വൃദ്ധൻ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.
"ഡോ... ദേവദാസ്?" അർജുൻ മൃദുവായി ചോദിച്ചു.
വൃദ്ധൻ പുഞ്ചിരിച്ചു.
"അതെ... എല്ലാവരും ഞാൻ മരിച്ചെന്ന് വിശ്വസിച്ചു. പക്ഷേ ഞാൻ ജീവനോടെയുണ്ട്."
അർജുന്റെ മനസ്സിൽ നൂറുകണക്കിന് ചോദ്യങ്ങൾ.
"എന്തുകൊണ്ടാണ് നിങ്ങൾ ഒളിഞ്ഞിരുന്നത്?"
ഡോ. ദേവദാസ് ആഴത്തിൽ ശ്വാസമെടുത്തു.
"ഞാൻ കണ്ടെത്തിയ ചില അപൂർവ ആയുർവേദ ചികിത്സാരീതികൾ സ്വന്തമാക്കാൻ ഒരു സംഘം ശ്രമിച്ചു. കോടിക്കണക്കിന് രൂപ വിലവരുന്ന അറിവായിരുന്നു അത്. ഞാൻ എതിർത്തപ്പോൾ... അവർ എന്നെ കൊല്ലാൻ ശ്രമിച്ചു."
"ആ സംഘം ആരാണ്?"
ദേവദാസ് നേരിട്ട് മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
"നീ വിശ്വസിക്കുന്ന ഒരാൾ."
അപ്പോഴേക്കും മുകളിലായി വലിയൊരു ശബ്ദം.
ധടാം!
രഹസ്യപാതയുടെ വാതിൽ ആരോ പൊളിക്കുകയായിരുന്നു.
ദേവദാസ് വേഗത്തിൽ ഒരു തുണിയിൽ പൊതിഞ്ഞ ഓലക്കെട്ട് അർജുന്റെ കൈയിൽ കൊടുത്തു.
"ഇത് സുരക്ഷിതമായി സൂക്ഷിക്കണം. ഇതിൽ പഞ്ചകർമ്മവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട നൂറ്റാണ്ടുകൾ പഴക്കമുള്ള അറിവുണ്ട്."
"പക്ഷേ സാർ, നിങ്ങൾ?"
"എന്നെക്കുറിച്ച് വിഷമിക്കേണ്ട. നീ ഇവിടെ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടണം."
അതേസമയം വാതിൽ തകർന്നു വീണു.
കറുത്ത വസ്ത്രം ധരിച്ച മൂന്ന് ആളുകൾ ടോർച്ചുകളുമായി അകത്തേക്ക് കയറി.
അവരുടെ പിന്നിൽ പതുക്കെ നടന്നുവന്നത്...
ഡോ. ഹരിദാസ്.
അദ്ദേഹം ശാന്തമായി പറഞ്ഞു:
"ദേവദാസ്... ഇത്ര വർഷം ഒളിച്ചിരുന്നിട്ടും അവസാനം നിന്നെ ഞാൻ കണ്ടെത്തി."
ദേവദാസ് എഴുന്നേറ്റു നിന്നു.
"ഹരിദാസ്... ഞാൻ നിന്നെ സുഹൃത്ത് എന്ന് കരുതി. പക്ഷേ നീ അറിവിനെ പണത്തിന് വിറ്റു."
ഹരിദാസിന്റെ മുഖത്തെ പുഞ്ചിരി മാഞ്ഞു.
"ഈ ലോകത്ത് അറിവിനേക്കാൾ വിലയുള്ളത് പണമാണ്."
അർജുൻ ഇതെല്ലാം കേട്ട് ഞെട്ടി.
അവൻ കരുതിയിരുന്ന ആദർശ അധ്യാപകൻ തന്നെയായിരുന്നു ഈ ഗൂഢാലോചനയുടെ കേന്ദ്രബിന്ദു.
എന്നാൽ അപ്പോൾ അപ്രതീക്ഷിതമായി...
പിന്നിൽ നിന്നിരുന്ന കറുത്ത വസ്ത്രധാരികളിൽ ഒരാൾ ഹരിദാസിന്റെ നേരെ തോക്ക് ചൂണ്ടി.
"കളി മാറി, ഡോക്ടർ..."
ഹരിദാസ് അമ്പരന്നു.
"നീ...?"
ആ മനുഷ്യൻ മുഖംമൂടി മാറ്റി.
അത്...
വിഷ്ണു!
ക്ലാസിൽ എപ്പോഴും മിണ്ടാതിരുന്ന വിദ്യാർത്ഥി.
പക്ഷേ അവന്റെ യഥാർത്ഥ ലക്ഷ്യം എന്താണ്?
അധ്യായം 9 – വിദ്യാർത്ഥിയുടെ ഇരട്ടമുഖം
ഭൂഗർഭമുറിയിൽ ഒരു നിമിഷം നിശ്ശബ്ദത നിറഞ്ഞു.
വിഷ്ണുവിന്റെ കയ്യിലെ തോക്ക് നേരെ ഡോ. ഹരിദാസിന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് നീണ്ടുനിന്നു.
അർജുനും ഡോ. ദേവദാസും സ്തംഭിച്ചുനിന്നു.
"വിഷ്ണു... നീ?" ഹരിദാസ് വിറച്ച സ്വരത്തിൽ ചോദിച്ചു.
വിഷ്ണു ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
"അതെ സാർ. ഒരു വർഷമായി ഞാൻ ഈ കോഴ്സിൽ പഠിക്കുന്നത് പഞ്ചകർമ്മം പഠിക്കാനല്ല."
"അപ്പോൾ?"
"നിങ്ങളെയും ഈ രഹസ്യത്തെയും നിരീക്ഷിക്കാനാണ്."
അർജുൻ ആശയക്കുഴപ്പത്തിലായി.
"നീ ആരാണ്?"
വിഷ്ണു പതുക്കെ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് ഒരു തിരിച്ചറിയൽ കാർഡ് പുറത്തെടുത്തു.
കേരള ക്രൈം ബ്രാഞ്ച് – അണ്ടർകവർ ഓഫീസർ.
"എന്റെ യഥാർത്ഥ പേര് വിഷ്ണു അല്ല," അവൻ പറഞ്ഞു. "ഏഴ് വർഷമായി പുരാതന ആയുർവേദ ഗ്രന്ഥങ്ങൾ കടത്തുന്ന സംഘത്തെ അന്വേഷിക്കുകയാണ്."
ഹരിദാസിന്റെ മുഖം കടുത്തു.
"അപ്പോൾ നീ എന്നെ വഞ്ചിക്കുകയായിരുന്നു."
"അല്ല, നിയമത്തിന് മുന്നിൽ കൊണ്ടുവരികയായിരുന്നു."
അപ്പോഴേക്കും ഭൂഗർഭപാതയുടെ മറുവശത്ത് നിന്ന് ഒരു വലിയ പൊട്ടിത്തെറി.
ബൂം!
പൊടിയും പുകയും നിറഞ്ഞു.
ആ തിരക്കിനിടയിൽ ഹരിദാസ് ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു.
"അയാളെ പിടിക്കൂ!" വിഷ്ണു വിളിച്ചുപറഞ്ഞു.
അർജുനും വിഷ്ണുവും പിന്നാലെ ഓടി.
ഭൂഗർഭപാതയുടെ അവസാനം അവർ എത്തിയത് ക്യാമ്പസിന്റെ പിന്നിലെ പഴയ സർപ്പക്കാവിലേക്കായിരുന്നു.
പൗർണ്ണമി നിലാവ് മരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ വീണു.
ഹരിദാസ് ഒരു കറുത്ത എസ്യുവിയിലേക്ക് ഓടിക്കയറി.
വാഹനം സ്റ്റാർട്ടായി.
അപ്പോൾ വിഷ്ണു ടയറിന് നേരെ വെടിയുതിർത്തു.
ധാം!
മുൻ ടയർ പൊട്ടി.
വാഹനം നിയന്ത്രണം വിട്ട് ഒരു വലിയ ആൽമരത്തിൽ ഇടിച്ചു.
പക്ഷേ...
ഹരിദാസ് അപ്പോഴേക്കും കാറിൽ നിന്ന് ചാടി ഇരുട്ടിലേക്ക് മറഞ്ഞിരുന്നു.
വിഷ്ണു നിലത്ത് കിടന്നിരുന്ന ഒരു ഫയൽ എടുത്തു.
അതിൽ വിദേശ കമ്പനികളുമായി നടത്തിയ രഹസ്യ ഇടപാടുകളുടെ രേഖകളും ബാങ്ക് വിവരങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു.
"ഇതാണ് നമുക്ക് വേണ്ട തെളിവ്," വിഷ്ണു പറഞ്ഞു.
അപ്പോഴാണ് അർജുന്റെ ഫോൺ മുഴങ്ങിയത്.
സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞത് ഒരു അജ്ഞാത നമ്പർ.
അവൻ കോൾ എടുത്തു.
മറുവശത്ത് ഒരു സ്ത്രീയുടെ ശബ്ദം.
"അർജുൻ... ഹരിദാസ് മാത്രമല്ല. ഇതിന് പിന്നിൽ ഇനിയും ഒരാളുണ്ട്."
കോൾ വിച്ഛേദിച്ചു.
അർജുൻ വിഷ്ണുവിനെ നോക്കി.
"കളി ഇതുവരെ തീർന്നിട്ടില്ല."
ദൂരെയിരുന്ന്, ക്യാമ്പസിന്റെ മുകളിലെ കുന്നിൽ നിന്നൊരു അജ്ഞാതൻ ബൈനോക്കുലറിലൂടെ എല്ലാം നിരീക്ഷിക്കുകയായിരുന്നു.
അവന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു.
"രണ്ടാം ഘട്ടം ആരംഭിക്കട്ടെ..."
പഞ്ചകർമ്മം
അധ്യായം 10 – നിഴലുകളുടെ നായകൻ
സർപ്പക്കാവിലെ സംഭവത്തിന് ശേഷം ക്യാമ്പസ് മുഴുവൻ പോലീസ് കാവലിലായി.
വിദ്യാർത്ഥികൾക്കിടയിൽ അഭ്യൂഹങ്ങൾ പരന്നു.
"ഡോ. ഹരിദാസ് ഒളിവിലാണത്രേ..."
"പഴയ തെറാപ്പി ബ്ലോക്കിൽ നിധിയുണ്ടത്രേ..."
"കാണാതായ ഗവേഷകൻ ജീവനോടെയുണ്ടെന്നാണ് കേൾക്കുന്നത്..."
പക്ഷേ യഥാർത്ഥ സത്യം അറിഞ്ഞിരുന്നത് അർജുനും, വിഷ്ണുവും, ഡോ. ദേവദാസും മാത്രമായിരുന്നു.
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ, ഡോ. ദേവദാസിനെ രഹസ്യ സുരക്ഷാ കേന്ദ്രത്തിലേക്ക് മാറ്റി.
പോകുന്നതിന് മുമ്പ് അദ്ദേഹം അർജുനെ വിളിച്ചു.
"നീ ഇനി ഒരു വിദ്യാർത്ഥി മാത്രമല്ല, അർജുൻ. ഈ അറിവിന്റെ കാവൽക്കാരനാണ്."
അദ്ദേഹം ഒരു ചെറു മരപ്പെട്ടി അർജുന്റെ കൈയിൽ നൽകി.
"ഇത് ഇപ്പോൾ തുറക്കരുത്. നിന്റെ കോഴ്സ് പൂർത്തിയാകുന്ന ദിവസം മാത്രം."
ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി.
ക്ലാസുകൾ വീണ്ടും സാധാരണ നിലയിലായി.
വിദ്യാർത്ഥികൾ പരീക്ഷയുടെ തിരക്കിലേക്ക് കടന്നു.
അർജുൻ തന്റെ പ്രാക്ടിക്കൽ പരീക്ഷയിൽ അഭ്യംഗം, ശിരോധാര, നസ്യം, പിഴിച്ചിൽ എന്നിവ കൃത്യമായി നിർവഹിച്ചു.
ഫലം വന്ന ദിവസം...
അർജുൻ ഒന്നാം റാങ്കോടെ ഡിപ്ലോമ വിജയിച്ചു.
അനന്തു സന്തോഷത്തോടെ അവനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.
"നീ പറഞ്ഞില്ലേ... ഒരു നല്ല തെറാപ്പിസ്റ്റാകുമെന്ന്."
മീര ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു:
"ഇനി ലോകം കാണാനുള്ള സമയമാണ്."
കോഴ്സ് പൂർത്തിയായതിന്റെ പിറ്റേന്ന് അർജുൻ ഡോ. ദേവദാസ് നൽകിയ മരപ്പെട്ടി തുറന്നു.
അതിനുള്ളിൽ ഒരു കത്ത്.
"അർജുൻ, നിന്റെ യഥാർത്ഥ യാത്ര ഇപ്പോഴാണ് ആരംഭിക്കുന്നത്. കേരളത്തിലെ ഒരു പ്രശസ്ത ആയുർവേദ റിസോർട്ടിൽ നിനക്കായി ഒരു ജോലി കാത്തിരിക്കുന്നു. പക്ഷേ ഓർക്കുക... ഹരിദാസിനെ കണ്ടെത്തിയിട്ടില്ല. അവൻ തിരികെ വരും."
കത്തിനൊപ്പം ഒരു നിയമന ഉത്തരവും ഉണ്ടായിരുന്നു.
അർജുൻ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി.
ക്യാമ്പസിലെ ഒരു വർഷം അവനെ ഒരു സാധാരണ വിദ്യാർത്ഥിയിൽ നിന്ന് ധൈര്യമുള്ള മനുഷ്യനാക്കി മാറ്റിയിരുന്നു.
എന്നാൽ...
ക്യാമ്പസിൽ നിന്ന് കിലോമീറ്ററുകൾ അകലെ, ഒരു വിദേശ തുറമുഖത്ത് ഒരു കപ്പലിന്റെ ഡെക്കിൽ നിന്നുകൊണ്ട് ഡോ. ഹരിദാസ് ഫോൺ വിളിക്കുകയായിരുന്നു.
"കേരളത്തിലെ ജോലി തീർന്നിട്ടില്ല."
മറുവശത്ത് നിന്ന് ഒരു ശബ്ദം കേട്ടു.
"അർജുനെയും ആ ഓലക്കെട്ടിനെയും കണ്ടെത്തൂ. അടുത്ത ഘട്ടം വിദേശത്താണ്."
ഹരിദാസ് കടലിലേക്ക് നോക്കി.
അവന്റെ മുഖത്ത് വീണ്ടും അതേ പുഞ്ചിരി.
അർജുന്റെ വിദ്യാർത്ഥിജീവിതം അവസാനിച്ചു. പക്ഷേ യഥാർത്ഥ പോരാട്ടം ഇപ്പോഴാണ് തുടങ്ങുന്നത്...
The end
But.....
........രണ്ടാം ഭാഗം........
....Part 2.....
"ഇന്റർനാഷണൽ സ്പാ തെറാപ്പിസ്റ്റ്"
