കിഴക്കേടത്ത് മന
ഭാഗം 2 — അടഞ്ഞ വാതിൽ
“അത് അമ്പത്തിയെട്ട് വർഷം മുമ്പാണ് ജനിച്ചത്...”
രാഘവന്റെ വാക്കുകൾ ആദിത്യന്റെ ചെവിയിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും മുഴങ്ങി.
മുകളിലെ തെക്കേ മുറിയിൽ നിന്ന് കുഞ്ഞിന്റെ കരച്ചിൽ ഇപ്പോഴും കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അത് സാധാരണ കരച്ചിലായിരുന്നില്ല.
ജനിച്ച ഉടനെ അമ്മയുടെ നെഞ്ചിനായി കരയുന്ന കുഞ്ഞിന്റെ കരച്ചിൽ പോലെ.
പക്ഷേ അതിൽ എന്തോ അസ്വാഭാവികതയുണ്ടായിരുന്നു.
ഓരോ കരച്ചിലിനിടയിലും ഒരു നീണ്ട ഇടവേള.
പിന്നെ പെട്ടെന്ന് ഉച്ചത്തിലുള്ള കരച്ചിൽ.
വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദത.
ആദിത്യൻ പടികൾ കയറാൻ തുടങ്ങി.
രാഘവൻ അവന്റെ കൈ പിടിച്ചു.
“പോകരുത്.”
“എനിക്ക് അറിയണം.”
“അറിയാൻ ശ്രമിക്കുന്നവരാണ് ഈ വീട്ടിൽ ആദ്യം മരിച്ചത്.”
ആദിത്യൻ അയാളെ നോക്കി.
“ആരാണ് മരിച്ചത്?”
രാഘവൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
“എന്റെ കുടുംബത്തിൽ എന്താണ് സംഭവിച്ചത്?”
“ഇത് നിന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ മാത്രം കഥയല്ല.”
“പിന്നെ?”
“ഈ മനയുടെ കഥയാണ്.”
മുകളിലെത്തിയപ്പോൾ ഇരുവരും തെക്കേ മുറിയുടെ മുന്നിൽ നിന്നു.
വാതിൽ പകുതിയായി തുറന്നിരുന്നു.
അകത്ത് നിന്ന് തണുത്ത കാറ്റ് പുറത്തേക്ക് വന്നു.
ആദിത്യൻ വാതിൽ തള്ളി തുറന്നു.
മുറി ശൂന്യം.
പഴയ കട്ടിൽ.
ഒരു തകർന്ന കണ്ണാടി.
ചുമരിൽ പൊടിപിടിച്ച ചിത്രങ്ങൾ.
പക്ഷേ കുഞ്ഞിന്റെ കരച്ചിൽ ഇപ്പോഴും കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ആദിത്യൻ ചുറ്റും നോക്കി.
“ശബ്ദം എവിടെ നിന്നാണ് വരുന്നത്?”
രാഘവൻ മുറിയുടെ നിലത്തേക്ക് നോക്കി.
“താഴെ നിന്ന്.”
“താഴെയോ?”
“ഈ മുറിയുടെ താഴെ മറ്റൊരു മുറിയുണ്ട്.”
ആദിത്യൻ അമ്പരന്നു.
“എനിക്ക് അങ്ങനെ ഒരു മുറിയുണ്ടെന്ന് അറിയില്ല.”
“അത് ആരും അറിയാൻ പാടില്ല.”
രാഘവൻ കട്ടിലിന്റെ അരികിലേക്ക് നടന്നു.
പഴയ കട്ടിൽ മാറ്റിയപ്പോൾ താഴെ കല്ലുപാകിയ നിലത്ത് ചെറിയൊരു ഇരുമ്പുവളയം കാണപ്പെട്ടു.
അയാൾ അത് ഉയർത്തി.
കല്ല് പതുക്കെ മാറി.
താഴേക്ക് ഇറങ്ങുന്ന ഇടുങ്ങിയ പടികൾ.
അവിടെ നിന്ന് തണുത്ത കാറ്റിനൊപ്പം കുഞ്ഞിന്റെ കരച്ചിൽ കൂടുതൽ വ്യക്തമായി കേട്ടു.
ആദിത്യൻ ടോർച്ച് തെളിച്ചു.
“ഞാൻ താഴേക്ക് പോകുന്നു.”
“ഞാനും വരാം.”
രാഘവൻ മുന്നിൽ നടന്നു.
പടികൾ വളരെ പഴയതായിരുന്നു.
ഓരോ പടിയിലും പൊടി.
ചിലയിടങ്ങളിൽ ചുമരിൽ കറുത്ത പാടുകൾ.
പടികൾ അവസാനിച്ചത് ഒരു ചെറിയ നിലവറയിലാണ്.
നിലവറയുടെ നടുവിൽ ഒരു മരത്തൊട്ടിൽ.
അതിൽ ഒന്നുമില്ല.
പക്ഷേ തൊട്ടിൽ പതുക്കെ ആടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
ആദിത്യൻ നിശ്ചലമായി.
“ഇത് ആരാണ് ആട്ടുന്നത്?”
രാഘവൻ മിണ്ടിയില്ല.
തൊട്ടിൽ പതുക്കെ നിർത്തി.
അപ്പോഴാണ് പിന്നിൽ നിന്ന് ഒരു സ്ത്രീയുടെ ശബ്ദം.
“അത് എന്റെ കുഞ്ഞാണ്.”
ഇരുവരും ഒരേസമയം തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
ആരും ഇല്ല.
പക്ഷേ ശബ്ദം വീണ്ടും.
“എന്റെ കുഞ്ഞിനെ എനിക്ക് തിരികെ തരൂ...”
ആദിത്യന്റെ ശരീരം വിറച്ചു.
“ആരാണ്?”
“അമ്മയെ കൊന്നവരോട് ചോദിക്കൂ...”
ശബ്ദം കരച്ചിലായി മാറി.
“എന്റെ കുഞ്ഞിനെ അവർ എവിടെയാണ് ഒളിപ്പിച്ചത്?”
രാഘവൻ പെട്ടെന്ന് മുട്ടുകുത്തി.
“ദേവകിയമ്മേ... ഞങ്ങളെ ക്ഷമിക്കണം.”
ആദിത്യൻ അവനെ നോക്കി.
“ദേവകി?”
രാഘവൻ കണ്ണുകൾ അടച്ചു.
“അതെ.”
“അവൾ ഇവിടെ ഉണ്ടോ?”
രാഘവൻ തലകുനിച്ചു.
“അവൾ ഒരിക്കലും ഈ മന വിട്ടുപോയിട്ടില്ല.”
---
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ ആദിത്യൻ പഴയ രേഖകൾ മുഴുവൻ പുറത്തെടുത്തു.
അവൻ ആദ്യം അന്വേഷിച്ചത് 1968 ജൂലൈ 14-നായിരുന്നു.
ഒരു പഴയ ജനനരജിസ്റ്റർ കിട്ടി.
പേര്:
ദേവകി കിഴക്കേടത്ത്.
പ്രായം: 24.
സ്ഥിതി: പ്രസവം.
കുഞ്ഞ്: ആൺ.
അടുത്ത വരി മായ്ച്ചിരുന്നു.
ജനനത്തിന് പിന്നാലെ ഒരു മരണരേഖ.
സ്ത്രീ — ദേവകി.
കാരണം:
“അധിക രക്തസ്രാവം.”
ആദിത്യൻ രേഖ കൈയിൽ പിടിച്ച് നിശ്ചലമായി.
“അപ്പോൾ ദേവകി പ്രസവത്തിൽ മരിച്ചു.”
പക്ഷേ അവൻ കണ്ട ഫോട്ടോ?
അവളുടെ കയ്യിലെ കുഞ്ഞ്?
അതിലും പ്രധാനമായി—
രണ്ടാമത്തെ കുഞ്ഞിനെക്കുറിച്ച് എഴുതിയിരുന്നത് എന്ത്?
അവൻ പഴയ താളിയോലകളുടെ ഇടയിൽ നിന്ന് മറ്റൊരു കത്ത് കണ്ടെത്തി.
കത്ത് എഴുതിയത് ദേവകിയുടെ അമ്മാവനായ നാരായണൻ.
«“കുഞ്ഞ് രണ്ടാണ്. ഒരാളെ മാത്രം രേഖപ്പെടുത്തണം. രണ്ടാമത്തെ കുഞ്ഞിനെ ആരും കാണരുത്. വീട്ടിന്റെ മാനവും വംശത്തിന്റെ പേരും രക്ഷിക്കണമെങ്കിൽ ഈ സത്യം മണ്ണിനടിയിൽ തന്നെ വേണം.”»
ആദിത്യന്റെ നെഞ്ചിൽ ഒരു ഭാരം കയറി.
രണ്ടു കുഞ്ഞുങ്ങൾ.
പക്ഷേ ഒരാളുടെ മാത്രം രേഖ.
മറ്റേ കുഞ്ഞ് എവിടെ?
---
വൈകുന്നേരം രാഘവനെ വീണ്ടും ചോദ്യം ചെയ്യാൻ ആദിത്യൻ തീരുമാനിച്ചു.
“രാഘവേട്ടാ, ദേവകിക്ക് ഇരട്ടക്കുഞ്ഞുങ്ങളായിരുന്നോ?”
രാഘവൻ മിണ്ടാതിരുന്നു.
“ഒരാൾ ആരായിരുന്നു?”
“അത് എനിക്ക് അറിയില്ല.”
“നിങ്ങൾ കള്ളം പറയുകയാണ്.”
രാഘവൻ പെട്ടെന്ന് എഴുന്നേറ്റു.
“നിനക്ക് ഈ കാര്യങ്ങളിൽ ഇടപെടേണ്ട.”
“എന്റെ കുടുംബത്തെക്കുറിച്ചാണ് ഞാൻ അന്വേഷിക്കുന്നത്.”
“അതാണ് അപകടം.”
“എന്ത് അപകടം?”
രാഘവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
“ഈ മനയിൽ ചില സത്യങ്ങൾ പുറത്തുവരുമ്പോൾ ആദ്യം മരിക്കുന്നത് സത്യം പറഞ്ഞ ആളാണ്.”
ആദിത്യൻ ചിരിച്ചു.
“അങ്ങനെയെങ്കിൽ നിങ്ങൾ എന്തുകൊണ്ട് ഇതുവരെ ജീവനോടെ?”
രാഘവന്റെ മുഖം പെട്ടെന്ന് മാറി.
“ഞാൻ സത്യം പറഞ്ഞിട്ടില്ല.”
---
അന്ന് രാത്രി മനയിൽ വൈദ്യുതി പോയി.
മഴയില്ലായിരുന്നു.
പക്ഷേ കാറ്റ് ശക്തമായിരുന്നു.
ആദിത്യൻ മെഴുകുതിരിയുമായി പഴയ ലൈബ്രറിയിലേക്ക് പോയി.
അവിടെ കുടുംബത്തിന്റെ പഴയ രേഖകൾ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന അലമാര തുറക്കുകയായിരുന്നു.
ഒരു പഴയ പുസ്തകം അവന്റെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു.
തൊലിയിൽ പൊതിഞ്ഞ കറുത്ത പുസ്തകം.
മുകളിൽ ഒരു വാക്ക് മാത്രം:
“ജനനങ്ങൾ.”
അവൻ പുസ്തകം തുറന്നു.
ഓരോ വർഷത്തെയും കുടുംബജനനങ്ങൾ രേഖപ്പെടുത്തിയിരുന്നു.
1950.
1951.
1952.
1953.
1954.
അവിടെ രണ്ട് പേരുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.
ദേവകിയുടെ മകൻ — അനന്തൻ.
അതിനുതാഴെ ചെറിയ അക്ഷരത്തിൽ:
“രണ്ടാമത്തേത് — രേഖപ്പെടുത്തരുത്.”
ആദിത്യന്റെ കൈകൾ തണുത്തു.
അടുത്ത പേജിൽ ചുവന്ന മഷിയിൽ എഴുതിയിരുന്നു:
“അവൾ വീണ്ടും ജനിക്കും.”
“അവൾ?”
അവൻ പുസ്തകം അടച്ചു.
പിന്നിൽ ആരോ നിൽക്കുന്നുണ്ടെന്ന തോന്നൽ.
അവൻ പതുക്കെ തിരിഞ്ഞു.
വാതിലിനരികിൽ വെള്ള സാരി ധരിച്ച സ്ത്രീ.
അവളുടെ മുഖം വ്യക്തമായിരുന്നില്ല.
“ദേവകി?”
സ്ത്രീ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
അവൾ കൈ ഉയർത്തി മുകളിലത്തെ നിലയിലേക്ക് ചൂണ്ടി.
പിന്നെ അപ്രത്യക്ഷയായി.
ആദിത്യൻ അവൾ ചൂണ്ടിയ ദിശയിലേക്ക് നോക്കി.
അവിടെ ഒരു പഴയ ചിത്രം തൂങ്ങിയിരുന്നു.
അവൻ ചിത്രം എടുത്തു.
ചിത്രത്തിന്റെ പിന്നിൽ ഒരു ചെറിയ താക്കോൽ ഒട്ടിച്ചുവച്ചിരുന്നു.
താക്കോലിൽ കൊത്തിയിരുന്നത്:
“നിലാവറ.”
---
അർദ്ധരാത്രിയോടെ ആദിത്യൻ നിലാവറ അന്വേഷിച്ചു.
മനയുടെ കിഴക്കുഭാഗത്തുള്ള പഴയ അരമുറി തുറന്ന് നോക്കിയപ്പോൾ ചുമരിന്റെ പിന്നിൽ ചെറിയൊരു വാതിൽ കണ്ടു.
വാതിലിൽ താക്കോൽ ഇട്ടു.
ക്ലിക്ക്.
വാതിൽ തുറന്നു.
അകത്ത് പൂർണ്ണ ഇരുട്ട്.
മതിലുകളിൽ പഴയ വിളക്കുകൾ.
തറയിൽ പൊടിപിടിച്ച പെട്ടികൾ.
ഒരു മൂലയിൽ വലിയ മരപ്പെട്ടി.
അവൻ അത് തുറന്നു.
അകത്ത് ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ വസ്ത്രം.
ചെറിയ വെള്ളി പാദസരം.
ഒരു ഉണങ്ങിയ പൂമാല.
അതിന്റെ അടിയിൽ ഒരു കത്ത്.
അവൻ വായിച്ചു.
“എന്റെ മകളെ അവർ കൊണ്ടുപോയി.”
താഴെ ഒപ്പ്:
ദേവകി.
ആദിത്യൻ വീണ്ടും വായിച്ചു.
“മകൾ?”
അപ്പോൾ ദേവകിയുടെ രണ്ടാമത്തെ കുഞ്ഞ് ആൺകുട്ടിയല്ല.
പെൺകുട്ടി.
അടുത്ത വരി:
“അവൾ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നു. പക്ഷേ ഈ വീട്ടിൽ അവൾക്ക് അമ്മയാകാൻ പാടില്ല.”
അവസാന വരി രക്തംപോലെ ചുവന്ന മഷിയിൽ:
“അവൾ ഒരിക്കൽ മടങ്ങിവരും.”
അപ്പോഴാണ് പിന്നിൽ വാതിൽ അടഞ്ഞത്.
ആദിത്യൻ തിരിഞ്ഞു.
വാതിൽ അകത്ത് നിന്ന് പൂട്ടിയിരുന്നു.
“ആരുണ്ട്?”
മറുപടി ഇല്ല.
പെട്ടെന്ന് മുറിയിലെ ഒരു വിളക്ക് സ്വയം തെളിഞ്ഞു.
അതിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ ചുമരിൽ ഒരു ചിത്രം തെളിഞ്ഞു.
ഒരു യുവതി.
കയ്യിൽ കുഞ്ഞ്.
അവളുടെ പിന്നിൽ നിൽക്കുന്ന പുരുഷൻ—
ആദിത്യന്റെ അച്ഛൻ.
പക്ഷേ ഇത്തവണ ചിത്രത്തിനുള്ളിലെ കുഞ്ഞിന്റെ മുഖം വ്യക്തമായിരുന്നു.
ആ കുഞ്ഞിന്റെ കഴുത്തിൽ ചെറിയൊരു കറുത്ത പാട്.
അതേ പാട് ആദിത്യന്റെ കഴുത്തിന്റെ വലതുവശത്തും ഉണ്ടായിരുന്നു.
അവൻ വിറച്ചു.
“ഇത് എങ്ങനെ...?”
അവൻ ചിത്രത്തിലേക്ക് കൈ നീട്ടി.
അപ്പോൾ പിന്നിൽ നിന്ന് കുഞ്ഞിന്റെ കരച്ചിൽ.
വളരെ അടുത്ത്.
അവൻ പതുക്കെ തിരിഞ്ഞു.
നിലാവറയുടെ മൂലയിൽ ഒരു പഴയ തൊട്ടിൽ.
അതിൽ—
ഒരു കുഞ്ഞ്.
വെള്ളത്തുണിയിൽ പൊതിഞ്ഞ്.
കുഞ്ഞ് കരയുകയായിരുന്നു.
ആദിത്യൻ തൊട്ടിലിനരികിലേക്ക് ഓടി.
“ആരാണ് നിന്നെ ഇവിടെ കൊണ്ടുവന്നത്?”
കുഞ്ഞ് കരച്ചിൽ നിർത്തി.
പെട്ടെന്ന് കണ്ണുകൾ തുറന്നു.
കുഞ്ഞിന്റെ കണ്ണുകൾ—
അസാധാരണമായി കറുപ്പ്.
അത് ആദിത്യനെ നോക്കി.
പിന്നെ ഒരു സ്ത്രീയുടെ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു:
“അച്ഛാ...”
ആദിത്യൻ പിന്നിലേക്ക് വീണു.
അതേ നിമിഷം നിലാവറയുടെ വാതിൽ പുറത്തുനിന്ന് ആരോ തുറന്നു.
രാഘവൻ ഓടിയെത്തി.
“ഇവിടെ എന്താണ് ചെയ്യുന്നത്?”
ആദിത്യൻ വിറച്ച് തൊട്ടിലിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി.
“കുഞ്ഞ്...”
രാഘവൻ തൊട്ടിലിലേക്ക് നോക്കി.
അവിടെ ഒന്നുമില്ല.
ശൂന്യമായ തൊട്ടിൽ മാത്രം.
പക്ഷേ അതിന്റെ അടിയിൽ ഒരു പുതിയ രക്തത്തുള്ളി.
രാഘവൻ അത് കണ്ടതോടെ പതുക്കെ പിന്നിലേക്ക് മാറി.
“അത് വീണ്ടും തുടങ്ങി...”
“എന്ത്?”
രാഘവൻ വിറയുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു:
“കിഴക്കേടത്ത് മനയുടെ പഴയ ശാപം.”
“എന്താണ് ആ ശാപം?”
രാഘവൻ മറുപടി പറയുന്നതിന് മുമ്പ് മനയുടെ പുറത്ത് നിന്ന് ഒരു സ്ത്രീയുടെ നിലവിളി ഉയർന്നു.
ഇത്തവണ നിലവിളി യഥാർത്ഥമായിരുന്നു.
ആദിത്യനും രാഘവനും പുറത്തേക്ക് ഓടി.
മുറ്റത്ത് ഒരു യുവതി ബോധരഹിതയായി കിടക്കുകയായിരുന്നു.
അവൾ ഗർഭിണിയായിരുന്നു.
രാഘവൻ അവളെ കണ്ടതോടെ നിലത്ത് ഇരുന്നുപോയി.
“ഇവൾ ഇവിടെ എങ്ങനെ എത്തി?”
ആദിത്യൻ അവളെ നോക്കി.
അവളുടെ കഴുത്തിൽ—
ഒരു പഴയ കറുത്ത പാട്.
അത് തന്നെയായിരുന്നു ചിത്രത്തിലെ കുഞ്ഞിന്റെ കഴുത്തിലുണ്ടായിരുന്നത്.
അപ്പോഴാണ് ബോധരഹിതയായ യുവതിയുടെ വയറ്റിൽ നിന്ന് കുഞ്ഞിന്റെ ചലനം വ്യക്തമായി കാണപ്പെട്ടത്.
രാഘവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
“അവൾ തിരിച്ചുവന്നു...”
ആദിത്യൻ ചോദിച്ചു:
“ആരാണ്?”
രാഘവൻ അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.
“1968-ൽ ഈ മനയിൽ നിന്ന് അപ്രത്യക്ഷയായ ആ പെൺകുഞ്ഞ്.”
അവൻ ഒരു നിമിഷം നിശ്ശബ്ദമായി.
“അവൾ ഇപ്പോൾ നിന്റെ മുന്നിലാണ്.”
തുടരും...
