കിഴക്കേടത്ത് മന
ഭാഗം 3 — പാതിരാത്രിയിലെ കരച്ചിൽ
രാഘവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ആദിത്യന് ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല.
മുറ്റത്ത് ബോധരഹിതയായി കിടക്കുന്ന യുവതിയെ അവൻ നോക്കി.
അവൾക്ക് ഇരുപത്തഞ്ചിനും മുപ്പതിനും ഇടയിൽ പ്രായം തോന്നിച്ചു. മഴ നനഞ്ഞ മുടി മുഖത്തോട് ഒട്ടിപ്പിടിച്ചിരുന്നു. വയർ വ്യക്തമായി വലുതായിരുന്നു.
“ഇവൾ ആരാണ്?”
ആദിത്യന്റെ ചോദ്യം കേട്ടിട്ടും രാഘവൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
“രാഘവേട്ടാ, ഞാൻ ചോദിച്ചത് കേട്ടില്ലേ? ഇവൾ ആരാണ്?”
രാഘവൻ പതുക്കെ അവളുടെ അരികിൽ മുട്ടുകുത്തി.
അവളുടെ കൈത്തണ്ടയിൽ വിരലുകൾ വച്ചു.
“ജീവനുണ്ട്.”
അവൾ കണ്ണുകൾ തുറന്നില്ല.
ആദിത്യൻ ഫോൺ എടുത്തു.
“ആശുപത്രിയിൽ കൊണ്ടുപോകാം.”
രാഘവൻ അവന്റെ കൈ തടഞ്ഞു.
“ആശുപത്രിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകാൻ പറ്റില്ല.”
“എന്തുകൊണ്ട്?”
“ഇവൾ ഇവിടെ എത്തിയത് എങ്ങനെയെന്ന് ആദ്യം അറിയണം.”
“അവൾ ഗർഭിണിയാണ്. ഇപ്പോൾ അതൊന്നുമല്ല പ്രധാന്യം.”
“അതാണ് പ്രധാന്യം.”
രാഘവൻ അവളുടെ വയറിലേക്ക് നോക്കി.
“ഈ കുഞ്ഞ് ജനിക്കരുത്.”
ആദിത്യൻ ഞെട്ടി.
“എന്താണ് പറയുന്നത്?”
“ഈ മനയിൽ ഒരിക്കൽ ഈ കുഞ്ഞ് ജനിച്ചാൽ—”
രാഘവൻ വാക്ക് നിർത്തി.
“എന്ത്?”
“ഒരു മരണം സംഭവിക്കും.”
ആദിത്യൻ അസഹിഷ്ണുതയോടെ പറഞ്ഞു.
“ഇതൊക്കെ അന്ധവിശ്വാസമാണ്.”
രാഘവൻ അവനെ നോക്കി.
“അങ്ങനെയാണെന്ന് കരുതിക്കോ.”
അയാൾ കുറച്ചു നേരം മിണ്ടാതിരുന്നു.
“പക്ഷേ 1968-ൽ സംഭവിച്ചതും അന്ധവിശ്വാസമായിരുന്നോ?”
---
യുവതിയെ മുകളിലെ ഒരു മുറിയിൽ കിടത്തി.
അവൾക്ക് ഇപ്പോഴും ബോധമില്ല.
ആദിത്യൻ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.
എവിടെയോ കണ്ടിട്ടുള്ള മുഖം.
പക്ഷേ എവിടെ?
അവന്റെ ഓർമ്മയിൽ തിരയുന്നതിനിടയിൽ അവളുടെ കണ്ണുകൾ പതുക്കെ തുറന്നു.
അവൾ ഭയത്തോടെ ചുറ്റും നോക്കി.
“ഞാൻ... എവിടെയാണ്?”
“കിഴക്കേടത്ത് മനയിൽ.”
അത് കേട്ടതോടെ അവൾ പെട്ടെന്ന് എഴുന്നേൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
“ഇല്ല!”
അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഭയം.
“എന്നെ ഇവിടെ കൊണ്ടുവന്നത് ആരാണ്?”
“ഞങ്ങൾക്കറിയില്ല. നിങ്ങൾ മുറ്റത്ത് ബോധമില്ലാതെ കിടക്കുകയായിരുന്നു.”
അവൾ ആദിത്യനെ നോക്കി.
പെട്ടെന്ന് അവളുടെ മുഖം മാറി.
“നീ...”
“എന്ത്?”
അവൾ വിറയ്ക്കുന്ന വിരൽ ആദിത്യന്റെ കഴുത്തിലേക്ക് ചൂണ്ടി.
“ആ പാട്...”
ആദിത്യൻ കൈകൊണ്ട് കഴുത്ത് തൊട്ടു.
“എന്താണ്?”
“അതേ പാട്.”
“എന്ത് പാട്?”
അവൾ മറുപടി പറയാതെ കണ്ണുകൾ അടച്ചു.
“നിങ്ങളുടെ പേര് എന്താണ്?”
രാഘവൻ ചോദിച്ചു.
അവൾ കുറച്ച് നിമിഷം മിണ്ടാതെ കിടന്നു.
“നന്ദന.”
ആദിത്യൻ ഞെട്ടി.
“നന്ദന?”
“അതെ.”
“നന്ദന മേനോൻ?”
അവൾ അവനെ നോക്കി.
“എങ്ങനെ അറിയാം?”
ആദിത്യൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
അവൻ ആ പേര് മുമ്പ് കേട്ടിരുന്നു.
മനയിലെ പഴയ രേഖകളിൽ.
നന്ദന — ജനനം 1998.
പക്ഷേ ആ രേഖയുടെ അരികിൽ എഴുതിയിരുന്നത്:
“കുടുംബവുമായി ബന്ധമില്ല.”
---
രാത്രി വീണ്ടും ആഴത്തിലേക്ക് നീങ്ങി.
നന്ദന ഉറങ്ങുകയായിരുന്നു.
ആദിത്യന് ഉറക്കം വന്നില്ല.
അവന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു ചോദ്യം മാത്രം.
നന്ദനയും 1968-ൽ കാണാതായ പെൺകുഞ്ഞും തമ്മിൽ എന്താണ് ബന്ധം?
അവൻ പഴയ ലൈബ്രറിയിലേക്ക് പോയി.
മേശപ്പുറത്ത് കിടന്നിരുന്ന കറുത്ത പുസ്തകം വീണ്ടും തുറന്നു.
1968-ലെ പേജിലേക്ക് വിരൽ നീങ്ങി.
അവിടെ രണ്ടു കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ രേഖയുണ്ടായിരുന്നു.
ഒന്ന്:
അനന്തൻ — ആൺ.
മറ്റൊന്ന്:
പേര് രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടില്ല — പെൺ.
താഴെ ചുവന്ന മഷിയിൽ:
“അവൾ ജീവനോടെ ഉണ്ടെങ്കിൽ, അവളുടെ രക്തം ഈ വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചുവരും.”
ആദിത്യൻ അടുത്ത പേജ് മറിച്ചു.
1998.
അവിടെ ഒരു വരി.
“നന്ദന — ജനനം.”
അവൻ ഞെട്ടി.
അതേ പേജിന്റെ താഴെ:
“അവൾക്ക് സത്യം പറയരുത്.”
അപ്പോൾ പിന്നിൽ നിന്ന് ഒരു ശബ്ദം.
“എന്ത് സത്യം?”
ആദിത്യൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
നന്ദന വാതിൽക്കൽ നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
“നിങ്ങൾ എഴുന്നേറ്റോ?”
“അതെ.”
അവൾ മുറിയിലേക്ക് വന്നു.
“ഞാൻ ഇവിടെ എങ്ങനെ എത്തി?”
“അറിയില്ല.”
“എനിക്ക് ഓർമ്മയുള്ളത്...”
അവൾ നെറ്റിയിൽ കൈവച്ചു.
“ഞാൻ ഇന്നലെ രാത്രി എന്റെ വീട്ടിലായിരുന്നു.”
“എവിടെ?”
“കിഴക്കേടത്ത് നിന്ന് പതിനഞ്ച് കിലോമീറ്റർ അകലെയുള്ള മംഗലശ്ശേരി.”
“പിന്നെ?”
“രാത്രിയിൽ ആരോ വാതിൽ മുട്ടി.”
അവൾ പതുക്കെ പറയാൻ തുടങ്ങി.
“വാതിൽ തുറന്നപ്പോൾ ഒരു വയോധിക സ്ത്രീ.”
“അവൾ എന്താണ് പറഞ്ഞത്?”
“‘നീ വരേണ്ട സമയം ആയി’ എന്ന്.”
“പിന്നെ?”
“അവൾ എന്നെ ഒരു വഴിയിലൂടെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി.”
“ആ വഴി?”
“കാട്ടിനുള്ളിലൂടെ.”
നന്ദനയുടെ ശബ്ദം വിറച്ചു.
“അവൾ എന്നെ കിഴക്കേടത്ത് മനയുടെ മുന്നിൽ കൊണ്ടുവന്നു.”
“അവൾ എവിടെ പോയി?”
“ഞാൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോൾ...”
നന്ദന കണ്ണുകൾ അടച്ചു.
“അവൾ ഇല്ലായിരുന്നു.”
---
“ആ വയോധികയെ നിങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് അറിയാമായിരുന്നോ?”
“ഇല്ല.”
“അവളുടെ മുഖം ഓർമ്മയുണ്ടോ?”
“ഉണ്ട്.”
“എങ്ങനെയായിരുന്നു?”
നന്ദന കുറച്ച് നേരം ആലോചിച്ചു.
“നിങ്ങളുടെ മനയിലെ ചിത്രത്തിലുള്ള സ്ത്രീയെപ്പോലെ.”
ആദിത്യന്റെ ഹൃദയം ശക്തമായി ഇടിച്ചു.
“ദേവകിയെപ്പോലെ?”
നന്ദന തലകുനിച്ചു.
“അതെ.”
അവൾ പെട്ടെന്ന് വയറിൽ കൈവച്ചു.
“അവൾ എന്റെ കുഞ്ഞിനെക്കുറിച്ച് എന്തോ പറഞ്ഞു.”
“എന്ത്?”
“‘അവൻ ജനിച്ചാൽ അവൻ അറിയും’ എന്ന്.”
“അവൻ?”
“അതെ.”
നന്ദനയുടെ മുഖത്ത് ആശയക്കുഴപ്പം.
“എനിക്ക് ഡോക്ടർ പറഞ്ഞത് കുഞ്ഞ് ആണാണെന്നാണ്.”
ആദിത്യൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
അവന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു ചിന്ത തെളിഞ്ഞു.
1968-ലെ ആൺകുഞ്ഞ് അനന്തൻ.
രണ്ടാമത്തെ കുഞ്ഞ് പെൺകുഞ്ഞ്.
പക്ഷേ നന്ദനയുടെ കുഞ്ഞ് ആൺ.
അതായത് ഈ കഥയ്ക്ക് മറ്റൊരു ബന്ധമുണ്ട്.
---
അർദ്ധരാത്രി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മന വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദമായി.
പുറത്ത് കാറ്റ് കുറഞ്ഞു.
മഴയും നിന്നു.
പക്ഷേ 2:17-ന്—
കുഞ്ഞിന്റെ കരച്ചിൽ.
നന്ദന പെട്ടെന്ന് ഉറക്കത്തിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു.
“കേൾക്കുന്നുണ്ടോ?”
ആദിത്യൻ വാതിലിനരികിൽ നിന്നു.
“എന്ത്?”
“കുഞ്ഞ്.”
അവനും കേട്ടു.
പാതിരാത്രിയിലെ അതേ കരച്ചിൽ.
താഴത്തെ നിലയിൽ നിന്ന്.
നന്ദന കിടക്കയിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി.
“അത് എന്റെ കുഞ്ഞല്ല.”
“എവിടേക്കാണ് പോകുന്നത്?”
“അത് എന്നെ വിളിക്കുകയാണ്.”
അവൾ വാതിൽ തുറന്നു.
ആദിത്യൻ പിന്നാലെ പോയി.
പടികൾ ഇറങ്ങുമ്പോൾ കരച്ചിൽ കൂടുതൽ ശക്തമായി.
താഴത്തെ നടുമുറ്റത്ത് എത്തിയപ്പോൾ ശബ്ദം നിലച്ചുപോയി.
നിശ്ശബ്ദത.
പിന്നെ—
ടപ്... ടപ്... ടപ്...
നനഞ്ഞ കാൽപ്പാടുകൾ.
ഈ തവണ അവ മുകളിലേക്കല്ല.
നിലാവറയിലേക്കായിരുന്നു.
നന്ദന ആ പാടുകൾ നോക്കി.
“ഞാൻ ഇവ കണ്ടിട്ടുണ്ട്.”
“എവിടെ?”
“എന്റെ സ്വപ്നത്തിൽ.”
“എന്ത് സ്വപ്നം?”
“ഒരു കുഞ്ഞ്...”
അവൾ കണ്ണുകൾ അടച്ചു.
“ഒരു സ്ത്രീ ആ കുഞ്ഞിനെ തൊട്ടിലിൽ കിടത്തുന്നു.”
“സ്ത്രീ ആരാണ്?”
“എനിക്ക് അറിയില്ല.”
“പിന്നെ?”
“അവൾ തിരിഞ്ഞ് എന്നെ നോക്കും.”
നന്ദന വിറച്ചു.
“അവളുടെ മുഖം...”
“ആരുടേത്?”
“എന്റേത്.”
---
അപ്പോഴേക്കും രാഘവനും അവിടെയെത്തി.
“ഇവിടെ വരാൻ പാടില്ലായിരുന്നു.”
അയാൾ നിലത്തിലെ കാൽപ്പാടുകൾ കണ്ടു.
മുഖം മങ്ങിയുപോയി.
“ഇവ വീണ്ടും തുടങ്ങി.”
ആദിത്യൻ ചോദിച്ചു:
“എന്താണ് തുടങ്ങിയത്?”
“ജനനത്തിന് മുമ്പുള്ള മരണങ്ങളുടെ അടയാളങ്ങൾ.”
“വ്യക്തമായി പറയൂ.”
രാഘവൻ ദീർഘമായി ശ്വാസമെടുത്തു.
“1968-ൽ ദേവകി പ്രസവിച്ച രാത്രിയും ഇതുപോലെ കാൽപ്പാടുകൾ കണ്ടിരുന്നു.”
“അപ്പോൾ?”
“ആ രാത്രി ദേവകി മരിച്ചു.”
“പക്ഷേ കുഞ്ഞ്?”
“ഒരു കുഞ്ഞ് ജീവനോടെ.”
“രണ്ടാമത്തെ കുഞ്ഞ്?”
രാഘവൻ നന്ദനയെ നോക്കി.
“അവളെ ആരോ കൊണ്ടുപോയി.”
“ആരാണ്?”
“നിന്റെ അച്ഛൻ.”
ആദിത്യൻ ഞെട്ടി.
“എന്റെ അച്ഛനോ?”
“അതെ.”
“അത് അസാധ്യമാണ്.”
“എന്തുകൊണ്ട്?”
“1968-ൽ അച്ഛന് എത്ര വയസ്സായിരുന്നു?”
“പതിനേഴു.”
ആദിത്യൻ മിണ്ടാതായി.
രാഘവൻ തുടർന്നു.
“അന്ന് കുടുംബത്തിൽ നടന്നതെല്ലാം നിന്റെ അച്ഛൻ കണ്ടിരുന്നു.”
“അപ്പോൾ ആ പെൺകുഞ്ഞിനെ എന്ത് ചെയ്തു?”
രാഘവൻ മറുപടി പറയാൻ തയ്യാറായില്ല.
“പറയൂ!”
“അവളെ ഒരു കുടുംബത്തിന് ഏൽപ്പിച്ചു.”
“ഏത് കുടുംബം?”
“മംഗലശ്ശേരി.”
നന്ദനയുടെ മുഖം പെട്ടെന്ന് വെളുത്തു.
“മംഗലശ്ശേരി...”
അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“അതാണ് എന്റെ വീട്.”
---
മൂവരും നിശ്ചലമായി നിന്നു.
ആദിത്യൻ നന്ദനയെ നോക്കി.
“നീ...”
നന്ദനയുടെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞു.
“എന്റെ അമ്മയും അച്ഛനും എന്നോട് ഒരിക്കലും ഇതൊന്നും പറഞ്ഞിട്ടില്ല.”
രാഘവൻ പറഞ്ഞു:
“നിന്റെ യഥാർത്ഥ അമ്മ ദേവകിയാണ്.”
നന്ദന പിന്നോട്ട് മാറി.
“അല്ല.”
“അതെ.”
“അല്ല!”
അവൾ ചെവികൾ അടച്ചു.
“എന്റെ അമ്മ എന്നെ പ്രസവിച്ചതാണ്.”
രാഘവൻ മിണ്ടാതെ നിന്നു.
അപ്പോൾ മനയുടെ പഴയ ഘടികാരം പന്ത്രണ്ട് തവണ മുഴങ്ങി.
ടോങ്...
ഓരോ ശബ്ദത്തോടും കൂടെ വീട്ടിലെ വാതിലുകൾ ഒന്നിന് പിന്നാലെ അടഞ്ഞു.
ടോങ്...
ജനലുകൾ അടഞ്ഞു.
ടോങ്...
മുകളിലെ മുറിയിൽ നിന്ന് എന്തോ വീണ ശബ്ദം.
ടോങ്...
നന്ദനയുടെ വയറിൽ കുഞ്ഞ് ശക്തമായി ചലിച്ചു.
അവൾ വേദനയോടെ വയർ പിടിച്ചു.
“ആഹ്!”
ആദിത്യൻ അവളെ പിടിച്ചു.
“എന്തായി?”
“വേദന...”
രാഘവൻ അവളുടെ വയറിലേക്ക് നോക്കി.
“ഇത് സമയമല്ല.”
“എന്ത്?”
“പ്രസവത്തിന് ഇനിയും രണ്ട് മാസം ബാക്കിയുണ്ട്.”
നന്ദന വീണ്ടും വേദനയിൽ കുനിഞ്ഞു.
അപ്പോൾ—
മുകളിലത്തെ നിലയിൽ നിന്ന് കുഞ്ഞിന്റെ കരച്ചിൽ.
പക്ഷേ ഇത്തവണ ആ കരച്ചിലിനൊപ്പം മറ്റൊരു ശബ്ദവും.
ഒരു സ്ത്രീ ചിരിക്കുന്ന ശബ്ദം.
“ഒന്ന് പോയി... ഇനി രണ്ടാമത്തേത്...”
രാഘവൻ വിറച്ചു.
“ദേവകി...”
ആദിത്യൻ മുകളിലേക്ക് നോക്കി.
“അവൾ എന്താണ് പറയുന്നത്?”
രാഘവൻ മറുപടി പറയുന്നതിന് മുമ്പ്—
മുകളിലെ ജനലിൽ വെള്ള സാരിയുടുത്ത ഒരു സ്ത്രീ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
അവൾ താഴേക്ക് നോക്കി.
നന്ദനയെ നോക്കി.
പിന്നെ അവളുടെ കൈ വയറിലേക്ക് നീട്ടി.
നന്ദന പെട്ടെന്ന് നിലവിളിച്ചു.
“അവൾ എന്റെ കുഞ്ഞിനെ എടുക്കാൻ വരുന്നു!”
അതേ നിമിഷം ജനൽ ശൂന്യമായി.
പക്ഷേ നന്ദനയുടെ വയറിലെ കുഞ്ഞിന്റെ ചലനം പെട്ടെന്ന് നിന്നു.
“കുഞ്ഞ്...”
അവൾ ഭയത്തോടെ പറഞ്ഞു.
“കുഞ്ഞ് അനങ്ങുന്നില്ല.”
ആദിത്യൻ അവളെ നോക്കി.
രാഘവൻ നിലവിളിച്ചു:
“വേഗം! അവളെ ആശുപത്രിയിൽ കൊണ്ടുപോകണം!”
അവർ നന്ദനയെ എടുത്ത് പുറത്തേക്ക് ഓടി.
പക്ഷേ മനയുടെ വലിയ വാതിൽ തുറന്നില്ല.
എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും.
അകത്ത് നിന്ന് ആരോ പിടിച്ചുവച്ചതുപോലെ.
അപ്പോഴാണ് പിന്നിൽ നിന്ന് കുഞ്ഞിന്റെ കരച്ചിൽ.
ആദിത്യൻ പതുക്കെ തിരിഞ്ഞു.
മനയുടെ നടുമുറ്റത്ത് ഒരു തൊട്ടിൽ.
അതിനുള്ളിൽ—
ഒരു കുഞ്ഞ്.
കുഞ്ഞിന്റെ കഴുത്തിൽ അതേ കറുത്ത പാട്.
ആദിത്യൻ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.
കുഞ്ഞ് കരച്ചിൽ നിർത്തി.
കണ്ണുകൾ തുറന്നു.
പിന്നെ വളരെ വ്യക്തമായ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു:
“അച്ഛാ... വാതിൽ തുറക്കരുത്.”
ആദിത്യന്റെ ശരീരം മുഴുവൻ മരവിച്ചു.
“നീ ആരാണ്?”
കുഞ്ഞ് ചിരിച്ചു.
അപ്പോൾ മനയുടെ എല്ലാ വിളക്കുകളും ഒരുമിച്ച് തെളിഞ്ഞു.
ചുമരിലെ പഴയ കുടുംബചിത്രങ്ങൾ ഒന്നിന് പിന്നാലെ നിലത്തേക്ക് വീണു.
അവസാനമായി വീണ ചിത്രം—
1968-ലെ ദേവകിയുടെ ചിത്രം.
ചിത്രത്തിൽ ഇപ്പോൾ ദേവകിയുടെ കൈയിൽ രണ്ട് കുഞ്ഞുങ്ങളായിരുന്നു.
ഒന്ന് ആൺ.
ഒന്ന് പെൺ.
പക്ഷേ ചിത്രത്തിന്റെ താഴെ പുതിയൊരു വരി തെളിഞ്ഞിരുന്നു:
“മൂന്നാമത്തെ കുഞ്ഞ് വരുന്നു.”
നന്ദന വീണ്ടും നിലവിളിച്ചു.
അവളുടെ പ്രസവവേദന ആരംഭിച്ചിരുന്നു.
പുറത്ത്, വർഷങ്ങളായി പൂട്ടിയിട്ടിരുന്ന കിഴക്കേടത്ത് മനയുടെ കിഴക്കേ വാതിൽ സ്വയം തുറന്നു.
അതിന് അപ്പുറം കറുത്ത കാട്ടുവഴി.
ആ വഴിയുടെ അറ്റത്ത്—
വെള്ള സാരിയുടുത്ത ദേവകി നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
അവൾ കൈകൊണ്ട് നന്ദനയെ വിളിച്ചു.
“വാ...”
അടുത്ത നിമിഷം നന്ദന ബോധരഹിതയായി വീണു.
ആദിത്യൻ അവളെ പിടിച്ചു.
അവന്റെ ചെവിയിൽ വളരെ പതുക്കെ ഒരു ശബ്ദം കേട്ടു:
“ഈ ജനനം നിന്റെ ജീവിതത്തിലെ അവസാനത്തെ ജനനമല്ല...”
അവൻ ചുറ്റും നോക്കി.
ആരും ഇല്ല.
പക്ഷേ അവന്റെ കൈയിൽ എന്തോ തണുത്തത് വീണു.
ഒരു ചെറിയ വെള്ളി പാദസരം.
അത് 1968-ൽ കാണാതായ കുഞ്ഞിന്റേതായിരുന്നു.
തുടരും...
