അങ്കമാലിയിലെ പഴയ ആയുർവേദ ആശുപത്രിക്ക് പകൽ സമയത്ത് എപ്പോഴും ഒരു പ്രത്യേക ഗന്ധമായിരുന്നു—ചന്ദനത്തിന്റെ, ഔഷധക്കൂട്ടുകളുടെ, തുളസിയിലയുടെ, പിന്നെ മഴ നനഞ്ഞ മണ്ണിന്റെ ഗന്ധം.
അവിടെ ജോലി ചെയ്തിരുന്ന ഡോ. അമൃതയ്ക്ക് ആ ഗന്ധം ഇഷ്ടമായിരുന്നു.
പക്ഷേ, ആശുപത്രിയിലെ മറ്റെല്ലാ ഗന്ധങ്ങളേക്കാളും അവൾക്ക് പരിചിതമായ മറ്റൊരു സാന്നിധ്യമുണ്ടായിരുന്നു.
ജോസഫ്.
ആയുർവേദ തെറാപ്പിസ്റ്റായ ജോസഫ്.
രാവിലെ രോഗികളുടെ ചികിത്സയ്ക്കായി ഔഷധ എണ്ണകൾ തയ്യാറാക്കുമ്പോൾ, അമൃത പലപ്പോഴും അവനെ ഒളിഞ്ഞുനോക്കും. ജോസഫ് തിരിച്ചുനോക്കുമ്പോൾ അവൾ ഉടൻ തന്നെ ഫയലിലേക്ക് കണ്ണുതാഴ്ത്തും.
അവനും അങ്ങനെ തന്നെയായിരുന്നു.
അമൃത ചിരിക്കുമ്പോൾ ജോസഫിന്റെ മുഖത്ത് അറിയാതെ ഒരു പുഞ്ചിരി തെളിയും. അവൾ ക്ഷീണിതയായി തോന്നിയാൽ, ആരും പറയാതെ തന്നെ ഒരു കപ്പ് ചായ അവളുടെ മേശയ്ക്കരികിൽ എത്തും.
പക്ഷേ ഒരിക്കൽ പോലും അവർ തമ്മിൽ പ്രണയം പറഞ്ഞില്ല.
"എന്താ ഡോക്ടർ, ഇന്ന് വളരെ സന്തോഷത്തിലാണല്ലോ?"
ഒരു ദിവസം ജോസഫ് ചോദിച്ചു.
"ഒന്നുമില്ല."
"ഒന്നുമില്ലാത്ത സന്തോഷമാണോ?"
അമൃത ചിരിച്ചു.
"തെറാപ്പിസ്റ്റിന് രോഗികളെക്കാൾ കൂടുതൽ ആളുകളുടെ മനസ്സ് വായിക്കാൻ അറിയാമല്ലോ."
ജോസഫ് അവളെ നോക്കി.
"ചിലരുടെ മനസ്സ് മാത്രം വായിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല."
"ആരുടേത്?"
അവൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
അവിടെത്തന്നെ അവരുടെ കഥ നിശ്ശബ്ദമായി നിന്നു.
ഓണം അടുത്തെത്തി.
ആശുപത്രിയിൽ പൂക്കളം, ഓണക്കോടി, സദ്യ—എല്ലാം ഒരുക്കാൻ തുടങ്ങി. ജീവനക്കാരുടെ ആഘോഷത്തിനായി ഒരു വലിയ പരിപാടിയും തീരുമാനിച്ചു.
അന്നത്തെ ദിവസം ജോസഫിന് ഒരു പ്രത്യേക ഉത്തരവാദിത്വമുണ്ടായിരുന്നു.
അവൻ മാവേലിയാകണം.
വെള്ള താടിയും വലിയ കിരീടവും ധരിച്ച്, ചുവന്ന കുടയുമായി ജോസഫ് ആശുപത്രിയുടെ വാതിലിലൂടെ അകത്തേക്ക് വന്നപ്പോൾ എല്ലാവരും കൈയടിച്ചു.
പക്ഷേ അമൃത മാത്രം അവനെ നോക്കി നിശ്ചലമായി നിന്നു.
"എന്താ ഡോക്ടർ?" സഹപ്രവർത്തക ചോദിച്ചു.
അമൃത പതുക്കെ പറഞ്ഞു,
"ഇന്നത്തെ മാവേലി കുറച്ച് സുന്ദരനാണല്ലോ..."
അവൾ പറഞ്ഞത് ജോസഫ് കേട്ടില്ലെന്ന് അവൾ കരുതി.
പക്ഷേ അവൻ കേട്ടിരുന്നു.
അന്ന് വൈകുന്നേരം ഒരു വിചിത്ര സംഭവം നടന്നു.
ആശുപത്രിയിലെ പഴയ ഔഷധമുറിയുടെ വാതിൽ പെട്ടെന്ന് അടഞ്ഞു.
അകത്ത് നിന്ന് എന്തോ വീണ ശബ്ദം.
എല്ലാവരും ഓടിയെത്തി.
വാതിൽ തുറന്നപ്പോൾ, പഴയ അലമാരയുടെ പിന്നിൽ ഒരു ചെറിയ മരപ്പെട്ടി കിടക്കുന്നത് കണ്ടു.
അമൃത അത് എടുത്തു.
പെട്ടിയുടെ മുകളിൽ ഒരു പഴയ കുറിപ്പ്:
"ഇത് തുറക്കേണ്ടത് ഒരാൾ മാത്രം."
അവൾ അമ്പരന്നു.
ജോസഫ് മാവേലിയുടെ വേഷത്തിൽ അവളുടെ പിന്നിൽ നിന്നു.
"തുറക്കണോ?"
"ഭയമില്ലേ?"
"നിങ്ങൾ കൂടെയുണ്ടെങ്കിൽ ഇല്ല."
അമൃതയുടെ ഹൃദയം പെട്ടെന്ന് ശക്തമായി മിടിച്ചു.
പെട്ടി തുറന്നപ്പോൾ അതിനുള്ളിൽ ഒരു പഴയ കത്ത്.
കത്തിൽ എഴുതിയിരുന്നത്:
"ചില പ്രണയങ്ങൾ പറയാതെ പോയാൽ, അവ അടുത്ത തലമുറയുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ വീണ്ടും ജനിക്കും."
താഴെ രണ്ട് പേരുകളുടെ ആദ്യാക്ഷരങ്ങൾ മാത്രം.
A & J.
അമൃതയും ജോസഫും പരസ്പരം നോക്കി.
"ഇത് യാദൃശ്ചികമല്ല," ജോസഫ് പറഞ്ഞു.
അതേ നിമിഷം ആശുപത്രിയിലെ ലൈറ്റുകൾ അണഞ്ഞു.
ഇരുട്ടിൽ അമൃതയുടെ കൈ ജോസഫിന്റെ കൈയിൽ പതിഞ്ഞു.
അവൻ അത് വിട്ടില്ല.
കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ലൈറ്റുകൾ വീണ്ടും തെളിഞ്ഞു.
പക്ഷേ ജോസഫ് അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
അമൃത പരിഭ്രാന്തയായി.
"ജോസഫ്!"
ആരും മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
അവൾ ആശുപത്രിയുടെ പുറകുവശത്തേക്ക് ഓടി.
അവിടെ, പഴയ ആൽമരത്തിന്റെ ചുവട്ടിൽ, മാവേലിയുടെ കിരീടം മാത്രം കിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അമൃതയുടെ ഹൃദയം തകർന്നുപോയതുപോലെ തോന്നി.
അവൾ കിരീടം എടുത്തപ്പോൾ അതിനുള്ളിൽ മറ്റൊരു ചെറിയ കുറിപ്പ്.
"നീ എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, പൂക്കളത്തിനരികിലെ വിളക്ക് തെളിയിക്കൂ."
അവൾ ഓടിയെത്തി പൂക്കളത്തിനരികിലെത്തി.
അവിടെ നൂറുകണക്കിന് വിളക്കുകൾക്കിടയിൽ ഒരൊറ്റ വിളക്ക് അണഞ്ഞുകിടക്കുകയായിരുന്നു.
അമൃത അത് തെളിച്ചു.
പിന്നിൽ നിന്ന് ഒരു ശബ്ദം.
"ഡോക്ടർ..."
അവൾ തിരിഞ്ഞു.
മാവേലിയുടെ വേഷമില്ലാതെ ജോസഫ് അവിടെ നിന്നു.
അമൃതയുടെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞു.
"എവിടെയായിരുന്നു?"
"നിങ്ങൾക്ക് ഒരു കാര്യം പറയാൻ ധൈര്യം കണ്ടെത്തുകയായിരുന്നു."
"എന്ത് കാര്യം?"
ജോസഫ് പതുക്കെ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.
"ഞാൻ നിങ്ങളെ സ്നേഹിക്കുന്നു."
അമൃത കുറച്ച് നിമിഷം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
പിന്നെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ ചോദിച്ചു:
"ഇത്രയും കാലം പറയാൻ ഇത്ര പേടിയായിരുന്നോ?"
"അതെ."
"എന്തിനായിരുന്നു പേടി?"
ജോസഫ് അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.
"നിങ്ങൾ 'ഇല്ല' എന്ന് പറഞ്ഞാൽ എന്റെ ഓണം എന്നേക്കുമായി തീർന്നുപോകുമല്ലോ."
അമൃത ചിരിച്ചു.
"അപ്പോൾ കേട്ടോളൂ, ജോസഫ്..."
അവൾ അവന്റെ കൈ പിടിച്ചു.
"എന്റെ ഓണം ഇന്ന് മാത്രമാണ് തുടങ്ങുന്നത്."
അകലെയായി ചെണ്ടമേളം മുഴങ്ങി.
പൂക്കളത്തിന് മുകളിലൂടെ കാറ്റ് വീശി.
ആയിരം വിളക്കുകളുടെ വെളിച്ചത്തിൽ, ആ ആശുപത്രിയുടെ പഴയ മതിലുകൾക്കിടയിൽ, വർഷങ്ങളായി പറയാതെ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന രണ്ട് ഹൃദയങ്ങൾ ഒടുവിൽ ഒരേ താളത്തിൽ മിടിക്കാൻ തുടങ്ങി.
അന്ന് അങ്കമാലിയിലെ ആ ആയുർവേദ ആശുപത്രിയിൽ മാവേലി വന്നത് ഓണം ആഘോഷിക്കാനായിരുന്നു.
പക്ഷേ, അവൻ കൊണ്ടുവന്ന ഏറ്റവും വലിയ സമ്മാനം—
ഒരു പ്രണയത്തിന്റെ തുറന്നുപറച്ചിലായിരുന്നു.
“എന്റെ ഓണം ഇന്ന് മാത്രമാണ് തുടങ്ങുന്നത്.”
അമൃതയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് ജോസഫ് ചിരിച്ചു.
പക്ഷേ ആ ചിരിക്ക് അധികനേരം ആയുസ്സുണ്ടായില്ല.
ആശുപത്രിയുടെ പഴയ കെട്ടിടത്തിന്റെ മുകളിലത്തെ നിലയിൽ നിന്ന് പെട്ടെന്ന് ഒരു വലിയ ശബ്ദം കേട്ടു.
ധടാം!
അമൃതയും ജോസഫും ഒരുമിച്ച് അങ്ങോട്ടോടി.
പഴയ ഔഷധമുറിയുടെ വാതിൽ തുറന്നുകിടക്കുകയായിരുന്നു. കുറച്ചുമുമ്പ് അവർ കണ്ടെത്തിയിരുന്ന മരപ്പെട്ടി അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
“ആരെങ്കിലും ഇത് എടുത്തിട്ടുണ്ട്,” ജോസഫ് പറഞ്ഞു.
അമൃതയുടെ മുഖത്ത് ആശങ്ക നിറഞ്ഞു.
“ആ കത്തിലെ A & J… അത് നമ്മളെക്കുറിച്ചാണെന്ന് നീ കരുതുന്നുണ്ടോ?”
“അറിയില്ല. പക്ഷേ ഈ ആശുപത്രിയിൽ നമ്മൾ വിചാരിക്കുന്നതിലും വലിയൊരു രഹസ്യമുണ്ട്.”
അപ്പോഴാണ് പിന്നിൽ നിന്ന് ഒരു ശബ്ദം.
“ആ രഹസ്യം അന്വേഷിക്കാതിരിക്കുന്നതാണ് നല്ലത്.”
ഇരുവരും തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
ആശുപത്രിയിലെ പഴയ കാവൽക്കാരനായ വർഗീസ് അവിടെ നിന്നിരുന്നു.
“എന്താണ് വർഗീസ് ചേട്ടാ?”
അയാൾ കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതെ നിന്നു.
“ഇരുപത്തിയഞ്ച് വർഷം മുമ്പും ഇതുപോലെ ഒരു ഓണരാത്രി ഉണ്ടായിരുന്നു.”
അമൃത ഞെട്ടി.
“എന്ത് സംഭവിച്ചു?”
വർഗീസ് പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
“അന്ന് ഈ ആശുപത്രിയിലെ ഒരു യുവ ഡോക്ടറും ഒരു തെറാപ്പിസ്റ്റും തമ്മിൽ പ്രണയത്തിലായിരുന്നു. അവർ വിവാഹം കഴിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചിരുന്നു. പക്ഷേ ഓണത്തിന്റെ അന്ന് രാത്രി... തെറാപ്പിസ്റ്റിനെ കാണാതായി.”
ജോസഫിന്റെ മുഖം മാറി.
“പിന്നെ?”
“അവനെ പിന്നെ ഒരിക്കലും കണ്ടെത്തിയില്ല.”
അമൃതയുടെ ശരീരത്തിലൂടെ ഒരു തണുപ്പ് പടർന്നു.
“ആ ഡോക്ടർ ആരായിരുന്നു?”
വർഗീസ് അവളെ നോക്കി.
“ഡോക്ടറുടെ പേര്... അമല.”
അമൃതയുടെ കണ്ണുകൾ വലുതായി.
അവളുടെ അമ്മയുടെ പേര് അമല ആയിരുന്നു.
ആ രാത്രി അമൃതയ്ക്ക് ഉറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
അമ്മയുടെ പഴയ പെട്ടി അവൾ തുറന്നു.
അതിനുള്ളിൽ പഴയ ഫോട്ടോകളും കത്തുകളും ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഒരു ഫോട്ടോ അവളുടെ കൈയിൽ നിന്ന് താഴെ വീണു.
ഫോട്ടോയിൽ യുവതിയായ അമല.
അവളുടെ അരികിൽ ഒരു യുവാവ്.
അവന്റെ മുഖം കണ്ടപ്പോൾ അമൃതയുടെ ഹൃദയം നിലച്ചു.
അവൻ...
ജോസഫിനെപ്പോലെ തന്നെയായിരുന്നു.
“ഇത് ആരാണ്?”
ജോസഫ് പിന്നിൽ നിന്ന് ചോദിച്ചു.
അമൃത ഫോട്ടോ അവന് നൽകി.
ഫോട്ടോയുടെ പിന്നിൽ എഴുതിയിരുന്നു:
“എന്റെ ജോസഫിന് — ഓണം കഴിഞ്ഞാൽ നമ്മൾ ഒരുമിച്ച് പോകും.”
ജോസഫ് നിശ്ശബ്ദനായി.
അപ്പോൾ അവന്റെ ഫോൺ മുഴങ്ങി.
അപരിചിതമായ നമ്പർ.
“ജോസഫ് സംസാരിക്കുന്നുണ്ടോ?”
“അതെ. ആരാണ്?”
മറുപടി:
“ആ പഴയ പെട്ടി നിങ്ങൾ തുറന്നുവെങ്കിൽ... അടുത്തത് നിങ്ങളുടെ കൈയിൽ നിന്ന് പോകും.”
കോൾ വിച്ഛേദിച്ചു.
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ ആശുപത്രിയിൽ വലിയ തിരക്ക്.
ഓണാഘോഷത്തിനുള്ള ഒരുക്കങ്ങൾ നടക്കുമ്പോൾ, ജോസഫ് കാണാതായി.
അമൃത പരിഭ്രാന്തയായി അവനെ അന്വേഷിച്ചു.
അവസാനം അവൾ പഴയ ഔഷധമുറിയിലെത്തി.
അവിടെ ചുമരിൽ ഒരു ചെറിയ വാതിൽ കണ്ടു.
വാതിലിന് പിന്നിൽ ഇരുണ്ട ഒരു മുറി.
അകത്ത് പഴയ രേഖകൾ, കത്തുകൾ, ഫോട്ടോകൾ.
അവൾ ഒരു ഫയൽ തുറന്നു.
അതിനുള്ളിൽ ഇരുപത്തിയഞ്ച് വർഷം പഴക്കമുള്ള ഒരു റിപ്പോർട്ട്.
“ജോസഫ് — ആശുപത്രിയിൽ നിന്ന് കാണാതായി.”
അമൃതയുടെ കൈകൾ വിറച്ചു.
അപ്പോഴാണ് പിന്നിൽ നിന്ന് ആരോ അവളുടെ വായ മൂടിയത്.
കണ്ണുതുറന്നപ്പോൾ അവൾ ആശുപത്രിയുടെ പഴയ സ്റ്റോർ റൂമിലായിരുന്നു.
അവളുടെ മുന്നിൽ വർഗീസ്.
“നിങ്ങളോ?”
“ക്ഷമിക്കണം, മോളേ. പക്ഷേ സത്യം നീ അറിയണം.”
“ജോസഫ് എവിടെ?”
വർഗീസ് കണ്ണുതാഴ്ത്തി.
“ഇവിടെയുണ്ട്.”
വാതിൽ തുറന്നു.
ജോസഫ് അകത്തേക്ക് വന്നു.
അമൃത ഓടിയെത്തി അവന്റെ കൈ പിടിച്ചു.
“എന്താണ് നടക്കുന്നത്?”
ജോസഫ് അവളെ നോക്കി.
“ഞാൻ അന്വേഷിച്ചതിന്റെ സത്യം കിട്ടി.”
അവൻ ഒരു പഴയ കത്ത് അവളുടെ കൈയിൽ നൽകി.
കത്തിൽ എഴുതിയിരുന്നത്:
“ജോസഫിനെ ആരും കൊന്നിട്ടില്ല. അവൻ സ്വന്തം ഇഷ്ടപ്രകാരം അപ്രത്യക്ഷനായി. കാരണം ആശുപത്രിയിലെ ചിലർ അവന്റെ പ്രണയത്തെ അംഗീകരിച്ചില്ല.”
വർഗീസ് കണ്ണുനീർ തുടച്ചു.
“അന്ന് ഞാൻ എല്ലാം കണ്ടിരുന്നു. പക്ഷേ ഭയന്ന് ആരോടും പറഞ്ഞില്ല.”
അമൃതയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
“എന്റെ അമ്മയ്ക്ക് എന്തായി?”
“അവൾ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ അവനെ കാത്തിരുന്നു.”
ഓണത്തിന്റെ രാത്രി വീണ്ടും എത്തി.
ആശുപത്രി മുഴുവൻ വിളക്കുകളാൽ പ്രകാശിച്ചു.
ചെണ്ടമേളം മുഴങ്ങി.
പൂക്കളം പൂർത്തിയായി.
അമൃത ജോസഫിന്റെ അരികിൽ നിന്നു.
“ഇനി ഒരു രഹസ്യവും വേണ്ട.”
ജോസഫ് ചിരിച്ചു.
“ഇനി ഒരു പേടിയും വേണ്ട.”
അവൻ അവളുടെ കൈ പിടിച്ചു.
അപ്പോൾ ആശുപത്രിയുടെ പ്രധാന വാതിലിലൂടെ ഒരു വയോധികൻ അകത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു.
വർഗീസ് അയാളെ കണ്ടതും നിശ്ചലനായി.
“ജോസഫ്...!”
അമൃതയും തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
വയോധികൻ പതുക്കെ ചിരിച്ചു.
“ഇത്രയും വർഷം കഴിഞ്ഞിട്ടും ഈ ആശുപത്രിയിലെ ഓണം മാറിയിട്ടില്ല.”
ജോസഫ് ഞെട്ടി.
“അപ്പോൾ... നിങ്ങൾ?”
വയോധികൻ അവനെ നോക്കി.
“നിന്റെ അച്ഛന്റെ സുഹൃത്ത്.”
അവൻ അമൃതയുടെ കൈയിൽ ഒരു പഴയ കത്ത് നൽകി.
“ഇത് നിന്റെ അമ്മയ്ക്കായി എഴുതിയതായിരുന്നു. പക്ഷേ ഒരിക്കലും അവളുടെ കൈയിൽ എത്തിയില്ല.”
അമൃത കത്ത് തുറന്നു.
അവസാന വരി വായിച്ചപ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞു:
“ഒരു ദിവസം നമ്മുടെ പ്രണയം വീണ്ടും ഈ ആശുപത്രിയിൽ ജനിക്കും.”
അവൾ ജോസഫിനെ നോക്കി.
ജോസഫ് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
അമൃത അവന്റെ കൈ മുറുകെ പിടിച്ചു.
പുറത്ത് മാവേലിയുടെ ഘോഷയാത്ര കടന്നുപോയി.
ചെണ്ടയുടെ താളത്തിനൊപ്പം ആകാശത്ത് നിലാവ് തെളിഞ്ഞു.
ഇരുപത്തിയഞ്ച് വർഷം മുമ്പ് പൂർത്തിയാകാതെ പോയ ഒരു പ്രണയകഥ...
അതേ ആശുപത്രിയിൽ...
അതേ ഓണരാത്രിയിൽ...
വീണ്ടും ജനിച്ചു.
മാവേലി വന്നത് ഓണം ആഘോഷിക്കാനല്ലായിരുന്നു.
അവൻ കൊണ്ടുവന്നത്—
കാലം പോലും തോൽപ്പിക്കാനാകാത്ത ഒരു പ്രണയത്തിന്റെ തെളിവായിരുന്നു.
അവസാനം.
