പെരിയാറിന്റെ മറഞ്ഞ നിധി
ഭാഗം 3 — കടലിന്റെ രഹസ്യം
അധ്യായം 19 — കൊച്ചിയിലേക്കുള്ള യാത്ര
മലയാറ്റൂരിലെ മഴ അവസാനിച്ചെങ്കിലും അഭയിയുടെ മനസ്സിലെ ചോദ്യങ്ങൾ അവസാനിച്ചിരുന്നില്ല.
അവന്റെ മേശപ്പുറത്ത് മൂന്ന് വസ്തുക്കൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.
മുത്തച്ഛന്റെ വെള്ളിനാണയം.
1987-ലെ പഴയ ഫോട്ടോ.
അവസാനമായി കിട്ടിയ ചെറിയ കത്ത്.
കത്തിലെ അവസാന വാക്കുകൾ അവന്റെ മനസ്സിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും മുഴങ്ങി:
“മൂന്നാമത്തെ വാതിൽ കടലിനരികിലാണ്.”
അതിനടിയിൽ ഒരു ചെറിയ ചിഹ്നം.
ഒരു തിരമാല.
അതിനൊപ്പം എഴുതിയിരുന്നത്:
“കൊച്ചി.”
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ അഭയ് അരുണിനെയും നിഖിലിനെയും റോഷനെയും വിളിച്ചു.
“നമുക്ക് കൊച്ചിയിലേക്ക് പോകണം.”
റോഷൻ ഉടൻ പറഞ്ഞു:
“ഇനി സ്വർണം അന്വേഷിക്കാൻ അല്ലേ?”
അഭയ് ചിരിച്ചു.
“അല്ല. ഇത്തവണ നമ്മൾ അന്വേഷിക്കുന്നത് ഒരു പഴയ രഹസ്യമാണ്.”
അരുൺ ചോദിച്ചു:
“എവിടെ തുടങ്ങും?”
അഭയ് വെള്ളിനാണയം മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു.
“കടലിൽ.”
---
അധ്യായം 20 — പഴയ തുറമുഖം
കൊച്ചിയിലെത്തിയ അവർ ആദ്യം പഴയ തുറമുഖ പ്രദേശത്തെത്തി.
കടലിന്റെ ഗന്ധം.
പഴയ കെട്ടിടങ്ങൾ.
വള്ളങ്ങൾ.
ചരിത്രം പറയുന്ന മതിലുകൾ.
അഭയ് മുത്തച്ഛന്റെ പുസ്തകത്തിലെ ഒരു പേജ് വീണ്ടും നോക്കി.
അതിൽ പഴയ വ്യാപാരപാതകളുടെ ഒരു ചിത്രം ഉണ്ടായിരുന്നു.
മലയാറ്റൂർ.
പെരിയാർ.
പിന്നെ കടൽ.
ഒരു വരി:
“നദി കൊണ്ടുവരുന്നതെല്ലാം കടൽ സൂക്ഷിക്കും.”
നിഖിൽ പറഞ്ഞു:
“ഇത് ഒരു കവിത പോലെയല്ലേ?”
അഭയ് തലകുലുക്കി.
“അല്ല. ഇത് ഒരു സൂചനയാണ്.”
അവർ ഒരു പഴയ കെട്ടിടത്തിന്റെ സമീപം നിന്നു.
കെട്ടിടത്തിന്റെ ചുവരിൽ ഒരു കല്ലുപലക.
അതിൽ ഒരു കപ്പലിന്റെ ചിഹ്നം.
അഭയ് വെള്ളിനാണയം പുറത്തെടുത്തു.
നാണയത്തിലെ ചിഹ്നവും കല്ലുപലകയിലെ ചിഹ്നവും തമ്മിൽ ചെറിയൊരു സാമ്യം.
അവൻ കല്ലിൽ കൈവെച്ചു.
ഒന്നും സംഭവിച്ചില്ല.
അരുൺ ചിരിച്ചു.
“ഇവിടെ വാതിൽ തുറക്കില്ലെന്ന് തോന്നുന്നു.”
പക്ഷേ നിഖിൽ കല്ലിന്റെ താഴെ എന്തോ ശ്രദ്ധിച്ചു.
“അഭയ്... ഇവിടെ നോക്ക്.”
അവിടെ ഒരു ചെറിയ ലോഹവളയം.
അത് വലിച്ചപ്പോൾ കല്ലിന്റെ താഴെ ഒളിപ്പിച്ചിരുന്ന ചെറിയൊരു പെട്ടി പുറത്തുവന്നു.
പെട്ടിക്കുള്ളിൽ—
ഒരു പഴയ താക്കോൽ.
അതിന്റെ കൂടെ ഒരു നമ്പർ.
17.
---
അധ്യായം 21 — മുറി നമ്പർ 17
അവർ അടുത്തുള്ള പഴയ കെട്ടിടങ്ങളെക്കുറിച്ച് അന്വേഷിച്ചു.
ഒരു പഴയ ഗോഡൗണിൽ മുറികൾക്ക് നമ്പറുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ 17 ഇല്ല.
“മുറി 17 എവിടെ?” അഭയ് ചോദിച്ചു.
അവിടെ ജോലി ചെയ്തിരുന്ന വയോധികനായ ഒരാൾ അവരെ നോക്കി.
“അവിടെ ഒരിക്കലും മുറി 17 ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.”
അഭയ് താക്കോൽ കാണിച്ചു.
വൃദ്ധന്റെ മുഖം മാറി.
“ഈ താക്കോൽ നിങ്ങൾക്ക് എവിടെ നിന്ന് കിട്ടി?”
“പഴയ പെട്ടിയിൽ നിന്ന്.”
വൃദ്ധൻ കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതെ നിന്നു.
പിന്നീട് പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
“ഈ കെട്ടിടത്തിന്റെ പഴയ ഭാഗത്ത് ഒരു മുറിയുണ്ടായിരുന്നു. അത് രേഖകളിൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.”
“അപ്പോൾ?”
“മുറി 17.”
നാലുപേരും പരസ്പരം നോക്കി.
വൃദ്ധൻ ഒരു പഴയ ഇരുമ്പുവാതിലിന് സമീപം കൊണ്ടുപോയി.
ചുമരിന്റെ പിന്നിൽ വാതിൽ പകുതി മൂടപ്പെട്ടിരുന്നു.
അവിടെ നമ്പർ ഒന്നുമില്ല.
പക്ഷേ വാതിലിന്റെ താഴെ ചെറിയൊരു അടയാളം.
മൂന്ന് വരകൾ.
അഭയ് താക്കോൽ പൂട്ടിൽ ഇട്ടു.
ക്ലിക്ക്.
വാതിൽ തുറന്നു.
---
അധ്യായം 22 — മറഞ്ഞ മുറി
അകത്ത് പൂർണ്ണ ഇരുട്ട്.
റോഷൻ ടോർച്ച് തെളിച്ചു.
പൊടിപിടിച്ച മേശ.
പഴയ മരപ്പെട്ടികൾ.
ചുവരിൽ കടൽപ്പാതയുടെ മാപ്പുകൾ.
ഒരു കോണിൽ പഴയ കപ്പലിന്റെ മോഡൽ.
അഭയ് പതുക്കെ അകത്തേക്ക് നടന്നു.
മേശപ്പുറത്ത് ഒരു പുസ്തകം.
അതിന്റെ പുറത്ത് എഴുതിയിരുന്നു:
“കടൽപ്പാതയുടെ കാവൽക്കാർ.”
അഭയ് പുസ്തകം തുറന്നു.
ആദ്യ പേജിൽ ഒരു തീയതി.
1912.
അതിനടിയിൽ:
“മലയാറ്റൂരിൽ നിന്ന് വന്ന സന്ദേശം ഇന്ന് ലഭിച്ചു.”
അരുൺ ചോദിച്ചു:
“മലയാറ്റൂരിൽ നിന്ന് കൊച്ചിയിലേക്ക്?”
“അതെ.”
അവർ അടുത്ത പേജ് വായിച്ചു.
പഴയകാലത്ത് ചില വിലപ്പെട്ട രേഖകളും വസ്തുക്കളും നദിയിലൂടെ കടൽത്തീരത്തേക്ക് കൊണ്ടുവന്നിരുന്നുവെന്ന് അതിൽ സൂചനയുണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ ഒരു പ്രത്യേക പെട്ടി ഒരിക്കലും തുറക്കരുതെന്ന് രേഖപ്പെടുത്തിയിരുന്നു.
അതിനുള്ളിൽ സ്വർണമാത്രമല്ല.
ഒരു രാജകീയ മുദ്ര.
ആ മുദ്രയുടെ സഹായത്തോടെ പഴയ ഭൂമിയുടെയും വ്യാപാരത്തിന്റെയും ചില രേഖകൾക്ക് അധികാരപരമായ പ്രാധാന്യം ലഭിക്കുമായിരുന്നു.
അഭയ് പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
“അതാണ് യഥാർത്ഥ രഹസ്യം.”
---
അധ്യായം 23 — അജ്ഞാതനായ മനുഷ്യൻ
പെട്ടെന്ന് പുറത്തുനിന്ന് കാലടിശബ്ദം.
ടക്... ടക്... ടക്...
എല്ലാവരും നിശബ്ദരായി.
വാതിലിന്റെ ഇടവഴിയിലൂടെ ഒരു നിഴൽ.
ആരോ മുറിയുടെ മുന്നിൽ നിന്നു.
റോഷൻ ടോർച്ച് ഓഫ് ചെയ്തു.
കാലടികൾ അകത്തേക്ക് വന്നു.
ഒരു മനുഷ്യൻ.
അവന്റെ കൈയിൽ പഴയ രേഖകളുടെ ഫയൽ.
അവൻ മേശപ്പുറത്ത് കിടന്നിരുന്ന പുസ്തകം എടുത്തു.
അഭയ് പതുക്കെ മേശയുടെ പിന്നിലേക്ക് മാറി.
അരുൺ ശ്വാസം പോലും പിടിച്ചു.
അപ്പോൾ മനുഷ്യൻ പറഞ്ഞു:
“നിങ്ങൾ വരുമെന്ന് എനിക്ക് അറിയാമായിരുന്നു.”
നാലുപേരും ഞെട്ടി.
അവൻ തിരിഞ്ഞു.
അത് അവർ മുമ്പ് കണ്ടിരുന്ന കറുത്ത മഴക്കോട്ടുകാരൻ ആയിരുന്നു.
മലയാറ്റൂർ കാട്ടിൽ അവരെ പിന്തുടർന്ന മനുഷ്യൻ.
റോഷൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
“ഇവനാണല്ലോ!”
മനുഷ്യൻ പുഞ്ചിരിച്ചു.
“എന്റെ പേര് ദേവൻ.”
അഭയ് ചോദിച്ചു:
“നിങ്ങൾ എന്താണ് അന്വേഷിക്കുന്നത്?”
ദേവൻ മറുപടി നൽകി:
“നിങ്ങളുടെ മുത്തച്ഛനും മാധവനും വർഷങ്ങളായി അന്വേഷിച്ചിരുന്ന അവസാന രേഖ.”
---
അധ്യായം 24 — രഹസ്യത്തിന്റെ പിന്നിലെ രഹസ്യം
ദേവൻ പഴയ പുസ്തകം മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു.
“നിങ്ങൾ കരുതുന്നത് ഇതെല്ലാം സ്വർണ്ണത്തിനുവേണ്ടിയാണെന്നാണ്.”
“അല്ലേ?”
“ഇല്ല.”
അവൻ ഒരു പഴയ ചിത്രം പുറത്തെടുത്തു.
ചിത്രത്തിൽ മൂന്ന് പേർ.
അഭയിയുടെ മുത്തച്ഛൻ.
മാധവൻ.
സുരേഷ്.
അവരുടെ പിന്നിൽ ഒരു കപ്പൽ.
ചിത്രത്തിന്റെ താഴെ എഴുതിയിരുന്നു:
“കാവൽക്കാരുടെ അവസാന യാത്ര.”
ദേവൻ തുടർന്നു:
“1987-ൽ സുരേഷ് കൊച്ചിയിൽ എത്തി. അവൻ കണ്ടെത്തിയ രേഖ ഒരു പഴയ ഭൂമിയുടെ ഉടമസ്ഥാവകാശത്തെക്കുറിച്ചായിരുന്നു. അത് തെറ്റായ ആളുകളുടെ കൈയിലെത്തിയാൽ വലിയ പ്രശ്നമുണ്ടാകുമായിരുന്നു.”
അഭയ് ചോദിച്ചു:
“പിന്നെ സുരേഷ് എവിടെ പോയി?”
ദേവൻ ജനലിലൂടെ കടലിലേക്ക് നോക്കി.
“അവൻ കടലിൽ പോയി.”
“തിരികെ വന്നില്ലേ?”
“വന്നു.”
എല്ലാവരും ഞെട്ടി.
“പക്ഷേ മറ്റൊരു പേരിൽ.”
---
അധ്യായം 25 — സുരേഷിന്റെ അവസാന സന്ദേശം
ദേവൻ ഒരു ചെറിയ ടേപ്പ് റെക്കോർഡർ പുറത്തെടുത്തു.
“ഇത് 1991-ൽ റെക്കോർഡ് ചെയ്തതാണ്.”
അവൻ പ്ലേ അമർത്തി.
പഴയ ശബ്ദം.
“ഇത് ആരെങ്കിലും കേൾക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ... ഞാൻ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന രേഖ സുരക്ഷിതമാണ്. പക്ഷേ ഒരാൾ അത് കണ്ടെത്താൻ ശ്രമിക്കുന്നു. അതിനാൽ രേഖ ഒരു സ്ഥലത്തുനിന്ന് മറ്റൊരിടത്തേക്ക് മാറ്റുന്നു.”
ശബ്ദം കുറച്ച് നിമിഷം നിശബ്ദമായി.
പിന്നെ:
“മലയാറ്റൂർ മുതൽ പെരിയാർ.
പെരിയാർ മുതൽ കൊച്ചി.
കൊച്ചിയിൽ നിന്ന് കടൽ.”
ടേപ്പ് അവസാനിച്ചു.
അഭയ് പതുക്കെ ചോദിച്ചു:
“കടലിൽ എവിടെ?”
ദേവൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
അവൻ മേശപ്പുറത്ത് ഒരു പഴയ മാപ്പ് വിരിച്ചു.
മാപ്പിൽ കൊച്ചിയുടെ തീരത്ത് ഒരു ചെറിയ ചുവന്ന അടയാളം.
അതിനടിയിൽ:
“മൂന്നാം വാതിൽ.”
---
അധ്യായം 26 — രാത്രിയിലെ കടൽ
അന്ന് രാത്രി അവർ കടൽത്തീരത്തേക്ക് പോയി.
മാധവനും അവരോടൊപ്പം ചേർന്നു.
ദേവനും.
ആരും മറ്റൊരാളെ പൂർണ്ണമായി വിശ്വസിച്ചിരുന്നില്ല.
കടൽ ശക്തമായി ഇരമ്പുകയായിരുന്നു.
മാപ്പിലെ ചിഹ്നം ഒരു പഴയ കല്ലുമതിലിനരികെയായിരുന്നു.
അവിടെ ഒരു വൃത്താകൃതിയിലുള്ള കല്ല്.
കല്ലിന്റെ നടുവിൽ ഒരു ചെറിയ കുഴി.
അഭയ് വെള്ളിനാണയം അതിൽ വെച്ചു.
ഒന്നും സംഭവിച്ചില്ല.
അരുൺ പറഞ്ഞു:
“ശ്രമം പരാജയം.”
പക്ഷേ നിഖിൽ മാപ്പ് നോക്കി.
“നാണയം മറിച്ചിടണം.”
അഭയ് നാണയം മറിച്ചു.
ക്ലിക്ക്.
കല്ലിന്റെ ഒരു ഭാഗം നീങ്ങി.
അതിനുള്ളിൽ ഒരു ഇരുമ്പ് പെട്ടി.
അവർ പെട്ടി പുറത്തെടുത്തു.
എല്ലാവരുടെയും കണ്ണുകൾ അതിലേക്ക്.
മാധവൻ പറഞ്ഞു:
“ശ്രദ്ധിക്കുക.”
പെട്ടി തുറന്നു.
അകത്ത് സ്വർണം ഇല്ല.
ഒരു പഴയ രാജമുദ്ര.
ചില രേഖകൾ.
ഒരു ചെറിയ ഫോട്ടോ.
ഫോട്ടോയിലെ മനുഷ്യനെ കണ്ടപ്പോൾ അഭയ് ഞെട്ടി.
അത്—
സുരേഷ്.
പക്ഷേ ഫോട്ടോയുടെ പിന്നിൽ എഴുതിയിരുന്നത്:
“2026-ൽ ഇത് കണ്ടെത്തുന്നവർക്കായി.”
അഭയ് ശ്വാസം പിടിച്ചു.
“ഇത് എങ്ങനെ സാധിക്കും?”
ദേവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
“അതാണ് നമ്മൾ കണ്ടെത്തേണ്ട അടുത്ത രഹസ്യം.”
---
അധ്യായം 27 — നാലാമത്തെ സൂചന
പെട്ടിയുടെ അടിയിൽ മറ്റൊരു പേപ്പർ.
അഭയ് അത് എടുത്തു.
അതിന്മുകളിൽ എഴുതിയിരുന്നത്:
“മൂന്നാം വാതിൽ തുറന്നു.
പക്ഷേ കാവൽക്കാരൻ ഇപ്പോഴും ജീവനോടെ.”
താഴെ ഒരു പേര്.
സുരേഷ്.
അതിനൊപ്പം ഒരു സ്ഥലം:
“പഴയ ദ്വീപ്.”
അരുൺ പറഞ്ഞു:
“ഇനി എന്താണ് ഈ പഴയ ദ്വീപ്?”
മാധവൻ മാപ്പ് നോക്കി.
അവന്റെ മുഖം പെട്ടെന്ന് മാറി.
“ഇത് സാധാരണ ദ്വീപല്ല.”
“എന്താണ്?”
“പണ്ടത്തെ കടൽവ്യാപാരപാതയിലെ ഒരു ചെറിയ ദ്വീപ്. ഇപ്പോൾ അവിടെ ആരും താമസിക്കുന്നില്ല.”
റോഷൻ ചോദിച്ചു:
“അവിടെ സുരേഷ് ഉണ്ടാകുമോ?”
മാധവൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
അഭയ് കടലിലേക്ക് നോക്കി.
ദൂരത്ത് ഒരു ചെറിയ ദ്വീപിന്റെ ഇരുണ്ട രൂപം.
അവിടെ ഒരു പഴയ ലൈറ്റ്.
ഒരു നിമിഷം മാത്രം തെളിഞ്ഞു.
പിന്നെ അണഞ്ഞു.
അഭയ് പറഞ്ഞു:
“അവിടെ ആരോ ഉണ്ട്.”
---
അധ്യായം 28 — പുതിയ യാത്ര
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ അവർ ഒരു നിയമാനുസൃതമായ ബോട്ടുയാത്രയ്ക്കുള്ള ഒരുക്കം തുടങ്ങി.
ഈ യാത്രയിൽ അവർ ഒറ്റയ്ക്ക് പോകില്ല.
മാധവനും ബന്ധപ്പെട്ട അധികൃതരുമായി വിവരം പങ്കുവെച്ചു.
പഴയ രേഖകൾ സംരക്ഷിക്കേണ്ടതുണ്ടെന്ന് എല്ലാവർക്കും മനസ്സിലായി.
പക്ഷേ അഭയിയുടെ മനസ്സിൽ മറ്റൊരു ചോദ്യം.
സുരേഷ് ശരിക്കും ജീവനോടെയുണ്ടോ?
അവൻ കടലിലെ ആ ദ്വീപിൽ ഉണ്ടോ?
1987 മുതൽ മറഞ്ഞിരുന്ന രഹസ്യത്തിന്റെ അവസാന കാവൽക്കാരൻ അവനാണോ?
ബോട്ട് തീരത്ത് നിന്ന് പുറപ്പെട്ടു.
മലയാറ്റൂരിലെ കാടുകളിൽ നിന്ന് ആരംഭിച്ച യാത്ര ഇപ്പോൾ കടലിലേക്ക് എത്തിയിരുന്നു.
പെരിയാറിന്റെ ഒഴുക്ക് പിന്നിൽ.
കൊച്ചിയുടെ തീരം പിന്നിൽ.
മുന്നിൽ മാത്രം—
അജ്ഞാതമായ ദ്വീപ്.
അഭയ് കൈയിലെ വെള്ളിനാണയം നോക്കി.
അതിന്റെയരികിൽ ഇപ്പോൾ ഒരു പുതിയ വരി തെളിഞ്ഞതായി തോന്നി.
അവൻ അത് വെളിച്ചത്തിലേക്ക് ഉയർത്തി.
അക്ഷരങ്ങൾ വ്യക്തമായി.
“നാലാമത്തെ വാതിൽ തുറക്കുമ്പോൾ കാവൽക്കാരനെ നേരിൽ കാണും.”
അഭയ് പതുക്കെ ചിരിച്ചു.
അരുൺ ചോദിച്ചു:
“എന്താണ്?”
അഭയ് മറുപടി നൽകി:
“നമ്മുടെ അടുത്ത അധ്യായം അവിടെ തുടങ്ങും.”
ബോട്ട് മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.
ദ്വീപിലെ പഴയ ലൈറ്റ് വീണ്ടും തെളിഞ്ഞു.
ഒന്ന്.
രണ്ട്.
മൂന്ന്.
പിന്നെ—
നാല് തവണ.
മാധവൻ പെട്ടെന്ന് എഴുന്നേറ്റു.
“അത് ഒരു സിഗ്നലാണ്.”
എല്ലാവരും ദ്വീപിലേക്ക് നോക്കി.
ഇരുട്ടിനുള്ളിൽ ഒരു മനുഷ്യന്റെ രൂപം.
അവൻ കൈ ഉയർത്തി.
അവന്റെ കൈയിൽ—
അതേ വെള്ളിനാണയത്തിന്റെ മറ്റൊരു പകുതി.
അഭയിയുടെ കണ്ണുകൾ വലുതായി.
അവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
“സുരേഷ്...”
കടൽ തിരമാലകളുടെ ശബ്ദത്തിൽ അവന്റെ പേര് അലിഞ്ഞുപോയി.
ബോട്ട് ദ്വീപിനോട് അടുത്തുകൊണ്ടിരുന്നു.
പക്ഷേ ആരും അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല—
അവിടെ അവർ കണ്ടെത്താൻ പോകുന്നത് ഒരു മനുഷ്യനെയോ...
ഒരു നിധിയെയോ...
അല്ലെങ്കിൽ നൂറുവർഷമായി മറച്ചുവെച്ച മറ്റൊരു ചരിത്രത്തെയോ.
തുടരും...
