പെരിയാറിന്റെ മറഞ്ഞ നിധി
ഭാഗം 4 — പഴയ ദ്വീപിന്റെ കാവൽക്കാരൻ
അധ്യായം 29 — ദ്വീപിലെ വെളിച്ചം
ബോട്ട് പതുക്കെ പഴയ ദ്വീപിനോട് അടുത്തുകൊണ്ടിരുന്നു.
രാത്രി കനത്തിരുന്നു.
കടലിന്റെ തിരമാലകൾ ബോട്ടിന്റെ വശങ്ങളിൽ ഇടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
അഭയ് കൈയിൽ പിടിച്ചിരുന്ന വെള്ളിനാണയം വീണ്ടും നോക്കി.
ദ്വീപിലെ ലൈറ്റ് ഇപ്പോഴും തെളിഞ്ഞും അണഞ്ഞും കൊണ്ടിരുന്നു.
ഒന്ന്.
രണ്ട്.
മൂന്ന്.
നാല്.
അത് ഒരു സാധാരണ ലൈറ്റ് ആയിരുന്നില്ല.
ആരെങ്കിലും മനപ്പൂർവ്വം സിഗ്നൽ നൽകുകയായിരുന്നു.
“അവിടെ ആരോ നമ്മളെ കാത്തിരിക്കുന്നു,” അരുൺ പറഞ്ഞു.
മാധവൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
അവന്റെ കണ്ണുകൾ ദ്വീപിൽ നിന്ന് മാറിയിരുന്നില്ല.
ദേവൻ ബോട്ടിന്റെ മുൻവശത്ത് നിന്നുകൊണ്ട് മാപ്പ് പരിശോധിക്കുകയായിരുന്നു.
“മാപ്പ് അനുസരിച്ച് പഴയ കെട്ടിടം ദ്വീപിന്റെ കിഴക്കുഭാഗത്താണ്,” അവൻ പറഞ്ഞു.
റോഷൻ ചോദിച്ചു:
“അവിടെ ആരാണ് താമസിക്കുന്നത്?”
ദേവൻ കുറച്ച് നിമിഷം മിണ്ടാതിരുന്നു.
“എനിക്ക് അറിയില്ല.”
അഭയ് അതിശയിച്ചു.
“നിങ്ങൾക്ക് അറിയില്ലേ?”
“ഇല്ല.”
“പക്ഷേ നിങ്ങൾ ഈ സ്ഥലത്തെക്കുറിച്ച് ഇത്രയും കാര്യങ്ങൾ അറിയുന്നു.”
ദേവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
“ചരിത്രത്തെക്കുറിച്ച് അറിയുന്നതും അതിന്റെ അവസാന രഹസ്യം അറിയുന്നതും രണ്ടാണ്.”
ബോട്ട് കരയ്ക്കടുത്തെത്തി.
അവർ ഇറങ്ങി.
മണലിൽ പഴയ കാൽപ്പാടുകൾ.
അത് പുതുതായി പതിച്ചതായിരുന്നു.
അഭയ് താഴേക്ക് കുനിഞ്ഞുനോക്കി.
“ഇവിടെ ആരോ നടന്നിട്ടുണ്ട്.”
മാധവൻ പറഞ്ഞു:
“അപ്പോൾ നമ്മൾ ഒറ്റയ്ക്കല്ല.”
---
അധ്യായം 30 — പഴയ ലൈറ്റ് ഹൗസ്
ദ്വീപിന്റെ നടുവിൽ ഒരു പഴയ ലൈറ്റ് ഹൗസ്.
ചുറ്റും കാട്ടുചെടികൾ.
കടൽക്കാറ്റിൽ ജനലുകൾ ശബ്ദമുണ്ടാക്കി.
വാതിൽ പകുതി തുറന്നുകിടന്നു.
അഭയ് പതുക്കെ അകത്തേക്ക് നടന്നു.
ചുവരുകളിൽ പഴയ ചിത്രങ്ങൾ.
കപ്പലുകൾ.
കടൽപ്പാതകൾ.
വ്യാപാരികളുടെ ചിത്രങ്ങൾ.
ഒരു ചുവരിൽ പഴയൊരു വാചകം:
“വഴി കാണിക്കുന്ന വെളിച്ചം എല്ലായ്പ്പോഴും തീയായിരിക്കണമെന്നില്ല.”
നിഖിൽ അത് വായിച്ചു.
“ഇത് വീണ്ടും ഒരു സൂചനയാണ്.”
അവർ പടികൾ കയറി.
മുകളിലെ മുറിയിൽ പഴയ ഒരു വിളക്ക്.
വിളക്കിന് താഴെ ഒരു പുസ്തകം.
അഭയ് പുസ്തകം തുറന്നു.
ആദ്യ പേജിൽ:
“കാവൽക്കാരന്റെ ദിനപുസ്തകം.”
അവൻ അടുത്ത പേജ് മറിച്ചു.
വർഷം:
1991.
അഭയിയുടെ ഹൃദയം വേഗത്തിൽ മിടിച്ചു.
“ഇത് സുരേഷിന്റേതായിരിക്കാം.”
അവൻ വായിക്കാൻ തുടങ്ങി.
“ഞാൻ ഈ ദ്വീപിലേക്ക് വന്നത് രേഖ സംരക്ഷിക്കാനാണ്. എന്നെ അന്വേഷിക്കുന്നവർ ഉണ്ടെന്ന് എനിക്ക് അറിയാം. പക്ഷേ ഞാൻ ഇവിടെ ഒറ്റയ്ക്കല്ല.”
അടുത്ത വരി പകുതി മാഞ്ഞിരുന്നു.
“എന്നോടൊപ്പം...”
അതിനുശേഷം പേജുകൾ കീറിയിരുന്നു.
---
അധ്യായം 31 — രഹസ്യ മുറി
അവർ മുറി മുഴുവൻ പരിശോധിച്ചു.
അരുൺ ചുവരിൽ തട്ടി നോക്കി.
ഒരു ഭാഗത്ത് വ്യത്യസ്തമായ ശബ്ദം.
“ഇവിടെ എന്തോ ഉണ്ട്.”
അവൻ മാധവനെ വിളിച്ചു.
ചുവരിലെ പഴയ മരപ്പലക നീക്കിയപ്പോൾ പിന്നിൽ ഒരു ചെറിയ ഇടം.
അതിൽ ഒരു ഇരുമ്പുപെട്ടി.
പെട്ടി തുറന്നു.
അകത്ത് ഒരു പഴയ ഫോട്ടോ.
ഫോട്ടോയിൽ—
സുരേഷ്.
അവന്റെ കൂടെ ഒരു അപരിചിതനായ യുവാവ്.
അവരുടെ പിന്നിൽ ഇതേ ലൈറ്റ് ഹൗസ്.
ഫോട്ടോയുടെ താഴെ തീയതി:
1993.
അഭയ് പറഞ്ഞു:
“അപ്പോൾ സുരേഷ് 1991-ൽ ഇവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. 1993-ലും ജീവനോടെയുണ്ടായിരുന്നു.”
മാധവൻ ഫോട്ടോ എടുത്തു.
“ഈ മനുഷ്യനെ ഞാൻ ഒരിക്കലും കണ്ടിട്ടില്ല.”
ദേവൻ ഫോട്ടോ ശ്രദ്ധിച്ചു.
അവന്റെ മുഖം മാറി.
“എനിക്ക് ഈ മുഖം പരിചിതമാണ്.”
“ആരാണ്?”
“അറിയില്ല. പക്ഷേ ഈ കുടുംബചിഹ്നം ഞാൻ കണ്ടിട്ടുണ്ട്.”
അവൻ ഫോട്ടോയുടെ കോണിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി.
അവിടെ ഒരു ചെറിയ മുദ്ര.
ഒരു തിരമാലയ്ക്കുള്ളിൽ മൂന്ന് വരകൾ.
അതേ ചിഹ്നം.
---
അധ്യായം 32 — കടലിനടിയിലെ വഴി
പെട്ടിയുടെ അടിയിൽ ഒരു മാപ്പ് കൂടി ഉണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ അത് ദ്വീപിന്റെ മാപ്പല്ല.
ദ്വീപിന്റെ താഴെയുള്ള പാറക്കുഴികളുടെ മാപ്പ്.
ഒരു ചുവന്ന വര കടലിലേക്ക് പോകുന്നു.
അതിനടുത്ത്:
“തിരമാല താഴുമ്പോൾ മാത്രം വഴി കാണും.”
അരുൺ പറഞ്ഞു:
“ഇത് കടലിനടിയിലേക്ക് പോകുന്ന വഴിയാണോ?”
മാധവൻ മാപ്പ് പരിശോധിച്ചു.
“ഇവിടെ ഒരു പഴയ പ്രകൃതിദത്ത ഗുഹയുണ്ടെന്ന് കേട്ടിട്ടുണ്ട്.”
റോഷൻ ഉടൻ പറഞ്ഞു:
“അപ്പോൾ നമുക്ക് അതിലേക്ക് പോകരുത്.”
അഭയ് ചിരിച്ചു.
“നീ ഇത് പറയുമെന്ന് എനിക്ക് അറിയാമായിരുന്നു.”
“കാരണം കഴിഞ്ഞ മൂന്ന് തവണയും നമുക്ക് അപകടം തന്നെയല്ലേ കിട്ടിയത്!”
മാധവൻ പറഞ്ഞു:
“നമുക്ക് നിയമപരമായും സുരക്ഷിതമായും മാത്രം അന്വേഷിക്കാം. കടലിനടിയിലേക്ക് സ്വയം ഇറങ്ങാൻ ആരും ശ്രമിക്കരുത്.”
അവർ ഗുഹയുടെ പ്രവേശനം കണ്ടെത്താൻ ദ്വീപിന്റെ പാറക്കരയിലേക്ക് പോയി.
അവിടെ ഒരു വലിയ കല്ല്.
അതിൽ പഴയ ചിഹ്നം.
മൂന്ന് വരകൾ.
അഭയ് നാണയം കല്ലിനടുത്തേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു.
പെട്ടെന്ന് കല്ലിന്റെ താഴെ ചെറിയൊരു ഭാഗം നീങ്ങി.
അകത്ത് നിന്ന് ഒരു ലോഹ ശബ്ദം.
ഒരു ചെറിയ പെട്ടി പുറത്തേക്ക് വീണു.
---
അധ്യായം 33 — കാവൽക്കാരന്റെ കത്ത്
പെട്ടിക്കുള്ളിൽ ഒരു കത്ത്.
അഭയ് തുറന്നു.
“ഇത് വായിക്കുന്നവർക്കായി.”
അവൻ വായിച്ചു:
“എന്റെ പേര് സുരേഷ്.
നിങ്ങൾ അന്വേഷിക്കുന്ന നിധിയുടെ അവസാന ഭാഗം ഈ ദ്വീപിലുണ്ട്.
പക്ഷേ നിങ്ങൾ കരുതുന്നതുപോലെ അത് സ്വർണ്ണമല്ല.
യഥാർത്ഥ നിധി ഒരു പഴയ രാജമുദ്രയും അതിനോട് ബന്ധപ്പെട്ട രേഖകളുമാണ്.
അത് ഉപയോഗിച്ച് പഴയ ഭൂമികളുടെ ചരിത്രം തെളിയിക്കാൻ കഴിയും.
ചിലർ അതിനെ സ്വന്തമാക്കാൻ ശ്രമിക്കും.
അതുകൊണ്ട് അത് ഒളിപ്പിക്കേണ്ടി വന്നു.
എന്നെക്കുറിച്ച് അന്വേഷിക്കേണ്ട.
ഞാൻ കാവൽക്കാരനായി തുടരുകയാണ്.”
കത്തിന്റെ അവസാനം:
“എന്നാൽ ഒരുദിവസം എന്റെ കാവൽ അവസാനിക്കും.”
അഭയ് കത്ത് താഴ്ത്തി.
“അദ്ദേഹം ഇപ്പോഴും ജീവനോടെയുണ്ടോ?”
മുറിയിൽ ആരും മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
അപ്പോൾ—
പുറത്ത് ഒരു വാതിൽ അടഞ്ഞ ശബ്ദം.
ധം!
എല്ലാവരും തിരിഞ്ഞു.
---
അധ്യായം 34 — അടഞ്ഞ വാതിൽ
അവർ പുറത്തേക്ക് ഓടി.
ലൈറ്റ് ഹൗസിന്റെ പ്രധാന വാതിൽ അടഞ്ഞുകിടന്നു.
മാധവൻ അത് തുറക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
തുറന്നില്ല.
“ഇത് ആരാണ് അടച്ചത്?”
പുറത്ത് ആരുമില്ല.
അവർ ജനലിലൂടെ നോക്കി.
കടൽക്കരയിൽ ഒരു മനുഷ്യന്റെ നിഴൽ.
അവൻ പതുക്കെ നടക്കുകയായിരുന്നു.
അഭയ് വിളിച്ചു:
“നിർത്തൂ!”
മനുഷ്യൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
ഒരു നിമിഷം അവന്റെ മുഖം വെളിച്ചത്തിൽ തെളിഞ്ഞു.
വൃദ്ധൻ.
വെള്ളമുടി.
ശാന്തമായ കണ്ണുകൾ.
അവൻ കൈയിൽ എന്തോ പിടിച്ചിരുന്നു.
വെള്ളിനാണയത്തിന്റെ മറ്റൊരു പകുതി.
അഭയ് വാതിലിലേക്ക് ഓടി.
പക്ഷേ വൃദ്ധൻ ഇതിനകം മരങ്ങൾക്കിടയിൽ അപ്രത്യക്ഷനായിരുന്നു.
ദേവൻ പറഞ്ഞു:
“അവൻ സുരേഷ് ആയിരിക്കാം.”
---
അധ്യായം 35 — താഴത്തെ മുറി
അവർ വീണ്ടും അകത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞു.
നിഖിൽ പറഞ്ഞു:
“വാതിൽ പുറത്തുനിന്നല്ല അടച്ചത്.”
എല്ലാവരും അവനെ നോക്കി.
“എന്താണ്?”
“വാതിലിന്റെ പൂട്ടിൽ പൊടി ഇല്ല. അതായത് ഇത് അടുത്തിടെ ഉപയോഗിച്ചു.”
അരുൺ ചുവരിൽ വീണ്ടും പരിശോധിച്ചു.
അവിടെ ഒരു ചെറിയ ലിവർ.
അത് താഴേക്ക് അമർത്തിയപ്പോൾ—
ക്ലിക്ക്.
നിലയുടെ ഒരു ഭാഗം തുറന്നു.
താഴേക്ക് പോകുന്ന പടികൾ.
റോഷൻ പറഞ്ഞു:
“എനിക്ക് ഈ സിനിമ ഇഷ്ടമല്ല.”
അഭയ് ചിരിച്ചു.
“ഇത് സിനിമയല്ല.”
അവർ താഴേക്ക് ഇറങ്ങി.
പടികൾ അവസാനിച്ചത് ഒരു ചെറിയ കല്ലുമുറിയിൽ.
മുറിയുടെ നടുവിൽ വലിയൊരു ഇരുമ്പുപെട്ടി.
പെട്ടിയുടെ മുകളിൽ:
“കാവൽക്കാരൻ മാത്രം തുറക്കുക.”
മാധവൻ പറഞ്ഞു:
“ഇത് തുറക്കാൻ പാടില്ല.”
അഭയ് ചോദിച്ചു:
“എന്തുകൊണ്ട്?”
“ഇത് ഒരു ചരിത്രസാക്ഷ്യമായിരിക്കാം. ആദ്യം വിദഗ്ധർ പരിശോധിക്കണം.”
അഭയ് തലകുലുക്കി.
“ശരി.”
അവൻ പെട്ടി തുറന്നില്ല.
പക്ഷേ പെട്ടിയുടെ അരികിൽ കിടന്നിരുന്ന ഒരു ചെറിയ കവർ എടുത്തു.
അതിൽ എഴുതിയിരുന്നത്:
“അടുത്ത കാവൽക്കാരന്.”
---
അധ്യായം 36 — അടുത്ത കാവൽക്കാരൻ
കത്ത് തുറന്നു.
“നിങ്ങൾ ഇവിടെ എത്തിയെങ്കിൽ, ആദ്യ മൂന്ന് വാതിലുകളും കടന്നുകഴിഞ്ഞു.
പക്ഷേ നാലാമത്തെ വാതിൽ തുറക്കാൻ ഒരു വസ്തുവിന് മാത്രം കഴിയും.
അത് നിധിയല്ല.
അത് ഓർമ്മയാണ്.
നിങ്ങളുടെ കൈയിലെ നാണയത്തിന്റെ രണ്ട് ഭാഗങ്ങളും ഒന്നിപ്പിക്കുക.”
അഭയ് തന്റെ നാണയം പുറത്തെടുത്തു.
അപ്പോൾ ദേവൻ തന്റെ കൈയിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന മറ്റൊരു പകുതി എടുത്തു.
അത് മാധവന്റെ മുന്നിൽ വെച്ചു.
രണ്ട് ഭാഗങ്ങളും ചേർത്തപ്പോൾ ഒരു പൂർണ്ണ വൃത്തം.
അതിന്റെ നടുവിൽ പുതിയൊരു ചിത്രം തെളിഞ്ഞു.
ഒരു കപ്പൽ.
കപ്പലിന് താഴെ:
“ആലപ്പുഴ.”
അരുൺ ഞെട്ടി.
“ഇനി ആലപ്പുഴയോ?”
റോഷൻ തലയിൽ കൈവെച്ചു.
“നമുക്ക് ഒരു ദിവസം വീട്ടിൽ ഇരിക്കാൻ പറ്റുമോ?”
എല്ലാവരും ചിരിച്ചു.
പക്ഷേ മാധവൻ ചിരിച്ചില്ല.
അവൻ നാണയം ശ്രദ്ധിച്ചു.
“ഇത് സാധാരണ ചിഹ്നമല്ല.”
“എന്താണ്?”
“ഇത് പഴയൊരു കടൽവ്യാപാര സംഘത്തിന്റെ അടയാളമാണ്.”
അഭയ് ചോദിച്ചു:
“അവർ എന്താണ് കൊണ്ടുപോയിരുന്നത്?”
മാധവൻ മറുപടി നൽകി:
“ചരിത്രം പറയുന്നു അവർ സുഗന്ധവ്യഞ്ജനങ്ങളും വിലപിടിപ്പുള്ള വസ്തുക്കളും കൊണ്ടുപോയിരുന്നുവെന്ന്.”
ദേവൻ പതുക്കെ കൂട്ടിച്ചേർത്തു:
“പക്ഷേ ചരിത്രം പറയാത്ത ഒരു കാര്യമുണ്ട്.”
“എന്ത്?”
“അവർ ഒരു രഹസ്യ രേഖയും കൊണ്ടുപോയിരുന്നു.”
---
അധ്യായം 37 — സുരേഷിന്റെ വരവ്
അപ്പോൾ മുകളിലത്തെ നിലയിൽ കാലടിശബ്ദം.
ഈ പ്രാവശ്യം എല്ലാവരും ആയുധമൊന്നും എടുത്തില്ല.
അവർ ശാന്തമായി നിന്നു.
പടികളിലൂടെ ഒരാൾ താഴേക്ക് ഇറങ്ങി.
വെള്ളമുടി.
വയസ്സായ മുഖം.
കൈയിൽ പഴയ വടി.
അവൻ അവരെ നോക്കി.
“അഭയ്.”
അഭയ് ഞെട്ടി.
“എന്റെ പേര് നിങ്ങൾക്ക് എങ്ങനെ അറിയാം?”
വൃദ്ധൻ പുഞ്ചിരിച്ചു.
“നിന്റെ മുത്തച്ഛന്റെ കണ്ണുകൾ തന്നെയാണ് നിനക്കുള്ളത്.”
അഭയ് ശ്വാസം പിടിച്ചു.
“നിങ്ങൾ... സുരേഷാണോ?”
വൃദ്ധൻ തലകുലുക്കി.
“അതെ.”
മാധവൻ മുന്നോട്ട് വന്നു.
“സുരേഷ്!”
രണ്ടുപേരും കുറച്ചുനേരം പരസ്പരം നോക്കി.
വർഷങ്ങളായിരുന്ന രഹസ്യം ആ നിമിഷം തകർന്നു.
സുരേഷ് പറഞ്ഞു:
“നിങ്ങൾ ഒടുവിൽ ഇവിടെ എത്തി.”
അഭയ് ചോദിച്ചു:
“എന്തിനാണ് ഇത്രയും വർഷം ഒളിച്ചിരുന്നത്?”
സുരേഷ് പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
“കാരണം നിധി തേടുന്നവർ മാറി. പക്ഷേ നിധിയുടെ പിന്നിലെ അപകടം മാറിയില്ല.”
“ആർക്കാണ് അത് വേണ്ടത്?”
സുരേഷ് മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
അവൻ ദൂരെയുള്ള കടലിലേക്ക് നോക്കി.
“നിങ്ങൾ ഇനി ആലപ്പുഴയിലേക്ക് പോകും.”
അഭയ് ചോദിച്ചു:
“എന്തുകൊണ്ട്?”
സുരേഷ് തന്റെ കൈയിലെ നാണയത്തിന്റെ പകുതി ഉയർത്തി.
“കാരണം അവിടെയാണ് അവസാന രേഖ.”
അവൻ ഒരു നിമിഷം നിശബ്ദനായി.
പിന്നെ പറഞ്ഞു:
“പക്ഷേ അതിനു മുമ്പ് നിങ്ങൾ ഒരു കാര്യം അറിയണം.”
“എന്ത്?”
സുരേഷ് അവരുടെ എല്ലാവരെയും നോക്കി.
“നിങ്ങളെ ഈ യാത്രയിലേക്ക് നയിച്ചത് യാദൃശ്ചികമല്ല.”
മുറിയിൽ നിശബ്ദത.
“ആദ്യ നാണയം നിന്റെ മുത്തച്ഛൻ മനപ്പൂർവ്വം നിനക്കായി സൂക്ഷിച്ചതാണ്.”
അഭയ് ഞെട്ടി.
“എന്തിനാണ്?”
സുരേഷ് പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
“കാരണം ഈ രഹസ്യത്തിന്റെ അടുത്ത കാവൽക്കാരൻ നീയാണെന്ന് അദ്ദേഹം വിശ്വസിച്ചിരുന്നു.”
പുറത്ത് കടൽ ശക്തമായി ഇരമ്പി.
ലൈറ്റ് ഹൗസിന്റെ വെളിച്ചം മുറിയിലൂടെ കടന്നു.
അഭയ് തന്റെ കൈയിലെ നാണയം നോക്കി.
ഇപ്പോൾ അതൊരു പഴയ നാണയമല്ലായിരുന്നു.
അത് ഒരു ഉത്തരവാദിത്വമായി മാറിയിരുന്നു.
സുരേഷ് അവസാനമായി പറഞ്ഞു:
“ആലപ്പുഴയിലേക്ക് പോകൂ. പക്ഷേ ഓർക്കുക — നാലാമത്തെ വാതിലിന് പിന്നിൽ നിധിയില്ല.”
“പിന്നെ എന്തുണ്ട്?”
സുരേഷ് കടലിലേക്ക് നോക്കി.
“നിങ്ങളുടെ കുടുംബങ്ങളുടെ ഭൂതകാലം.”
കടലിൽ നിന്ന് ഒരു വലിയ തിരമാല ഉയർന്നു.
ലൈറ്റ് ഹൗസിന്റെ വെളിച്ചം അണഞ്ഞു.
പൂർണ്ണ ഇരുട്ട്.
അടുത്ത നിമിഷം—
ദൂരത്ത് ഒരു ബോട്ടിന്റെ ഹോൺ.
ഭൂഊഊം...
സുരേഷ് പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
“അവർ എത്തിയിരിക്കുന്നു.”
അഭയ് തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
കടലിൽ മൂന്ന് ചെറിയ വെളിച്ചങ്ങൾ.
അവരുടെ ദിശയിലേക്ക് നീങ്ങുന്നു.
ആരാണ് അവർ?
അവർ എന്തിനാണ് വന്നത്?
ആലപ്പുഴയിൽ എന്താണ് കാത്തിരിക്കുന്നത്?
അഭയിയുടെ കൈയിലെ നാണയം വീണ്ടും ചൂടാകുന്നതുപോലെ തോന്നി.
അഞ്ചാമത്തെ രഹസ്യത്തിന്റെ വാതിൽ തുറക്കാൻ പോകുകയായിരുന്നു.
തുടരും...
