ഡോസ് — അഞ്ചാം ഭാഗം
ഡോസ്–03
“DOSE–03… already begun.”
രാഘവൻ മേനോന്റെ വാക്കുകൾ M–17 എന്ന രഹസ്യകേന്ദ്രത്തിന്റെ തണുത്ത മതിലുകളിൽ തിരിച്ചടിച്ചു.
മായയുടെ കണ്ണുകൾ അച്ഛന്റെ മുഖത്ത് തന്നെ പതിഞ്ഞിരുന്നു.
പത്ത് വർഷം.
പത്ത് വർഷമായി മരിച്ചെന്ന് വിശ്വസിച്ചിരുന്ന മനുഷ്യൻ തന്റെ മുന്നിൽ ജീവനോടെ നിൽക്കുന്നു.
പക്ഷേ മായയെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ഭയപ്പെടുത്തിയത് അയാൾ ജീവനോടെ ഉണ്ടെന്നതല്ല.
അയാൾ പറഞ്ഞ അവസാന വാക്കുകളായിരുന്നു.
DOSE–03 ആരംഭിച്ചു കഴിഞ്ഞു.
“എവിടെയാണ്?” മായ ചോദിച്ചു.
രാഘവൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
“DOSE–03 എവിടെയാണ് നടക്കുന്നത്?”
അർജുൻ തോക്ക് താഴ്ത്താതെ മുന്നോട്ട് വന്നു.
“രാഘവൻ… ഈ തവണ മറുപടി പറയണം.”
രാഘവൻ അർജുനെ നോക്കി.
“നിങ്ങൾ ഇപ്പോഴും തെറ്റായ സ്ഥലത്താണ് അന്വേഷിക്കുന്നത്.”
അദിത്യൻ ചുറ്റുമുള്ള മോണിറ്ററുകളിലേക്ക് നോക്കി.
“ഈ കേന്ദ്രം മുഴുവൻ ഒരു നിയന്ത്രണകേന്ദ്രമാണോ?”
രാഘവൻ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
“ഇത് നിയന്ത്രണകേന്ദ്രമല്ല.”
“പിന്നെ?”
“ഒരു നിരീക്ഷണകേന്ദ്രം.”
മായയുടെ നെഞ്ചിലൂടെ ഒരു തണുപ്പ് പാഞ്ഞു.
“എന്തിനെയാണ് നിരീക്ഷിക്കുന്നത്?”
രാഘവൻ സ്ക്രീനിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി.
സ്ക്രീനിൽ ലോകത്തിന്റെ ഭൂപടം തെളിഞ്ഞു.
ഇന്ത്യ.
യൂറോപ്പ്.
ഏഷ്യ.
അമേരിക്ക.
നൂറുകണക്കിന് ചെറിയ അടയാളങ്ങൾ.
ചിലത് ആശുപത്രികളെ സൂചിപ്പിച്ചു.
ചിലത് ഫാർമസികളെ.
ചിലത് ഗവേഷണകേന്ദ്രങ്ങളെ.
ചിലത് സാധാരണ ജനസംഖ്യയുള്ള നഗരങ്ങളെ.
അർജുൻ അതിശയത്തോടെ നോക്കി.
“ഇതെല്ലാം എന്താണ്?”
“ഡാറ്റ.”
“എന്ത് ഡാറ്റ?”
രാഘവൻ മായയെ നോക്കി.
“മനുഷ്യരുടെ ഭയം.”
മായ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
“ഒരു നഗരത്തിൽ രോഗത്തെക്കുറിച്ച് വാർത്ത വന്നാൽ,” രാഘവൻ തുടർന്നു, “ആദ്യ മണിക്കൂറിൽ ആളുകൾ എന്ത് ചെയ്യുന്നു? ആശുപത്രികളിലേക്ക് എത്ര പേർ പോകുന്നു? മരുന്നുകളുടെ ആവശ്യം എങ്ങനെ മാറുന്നു? ഡോക്ടർമാർ എങ്ങനെ തീരുമാനമെടുക്കുന്നു? വാർത്തകൾ എത്ര വേഗത്തിൽ പടരുന്നു? ഫാർമസികളിൽ എന്താണ് ആദ്യം തീരുന്നത്?”
അദിത്യൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“Medical behavior mapping…”
“അതെ.”
“പക്ഷേ DOSE അതിനേക്കാൾ വലുതായിരുന്നു,” മായ പറഞ്ഞു.
രാഘവന്റെ മുഖത്തെ ചിരി അപ്രത്യക്ഷമായി.
“നീ ഓർക്കാൻ തുടങ്ങി.”
മായയുടെ കണ്ണുകൾ ചുരുങ്ങി.
“എനിക്ക് എല്ലാം ഓർമ്മയില്ല.”
“അതാണ് പ്രശ്നം.”
രാഘവൻ ഒരു ചെറിയ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു.
“വരൂ.”
മൂവരും പിന്നാലെ നടന്നു.
മുറിയുടെ നടുവിൽ ഒരു പഴയ കമ്പ്യൂട്ടർ.
അത് കണ്ടപ്പോൾ മായ നിശ്ചലമായി.
കമ്പ്യൂട്ടറിന്റെ മുകളിൽ ചെറിയൊരു ലേബൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.
DOSE–01 / ORIGINAL ARCHIVE
മായയുടെ വിരലുകൾ വിറച്ചു.
“ഇത്…”
അദിത്യൻ അടുത്തേക്ക് വന്നു.
“ഇത് നശിപ്പിച്ചെന്ന് ഞാൻ കരുതിയിരുന്നു.”
“നീ കരുതിയത്,” രാഘവൻ പറഞ്ഞു.
“പക്ഷേ നീ നശിപ്പിച്ചില്ല.”
അദിത്യൻ ഞെട്ടി.
“ഞാനോ?”
“അതെ.”
മായ അദിത്യനെ നോക്കി.
അദിത്യൻ ഒന്നും പറയാതെ നിന്നു.
രാഘവൻ കമ്പ്യൂട്ടർ ഓൺ ചെയ്തു.
സ്ക്രീൻ പതുക്കെ തെളിഞ്ഞു.
ഒരു പഴയ വീഡിയോ ഫയൽ.
തീയതി: 11 വർഷം മുമ്പ്.
രാഘവൻ വീഡിയോ പ്ലേ ചെയ്തു.
സ്ക്രീനിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടത് യുവതിയായ മായ.
അവൾ ഒരു ഗവേഷണ മുറിയിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.
മായയുടെ ശ്വാസം മുട്ടി.
“അത് ഞാൻ…”
വീഡിയോയിലെ മായ ക്യാമറയിലേക്ക് നോക്കി.
“Project DOSE-ന്റെ പ്രാഥമിക ലക്ഷ്യം ചികിത്സാ സംവിധാനങ്ങളുടെ പ്രതികരണം മനസ്സിലാക്കുക എന്നായിരുന്നു.”
അവൾ കുറച്ച് നിമിഷം നിശ്ശബ്ദയായി.
“പക്ഷേ ഇപ്പോൾ എനിക്ക് സംശയമുണ്ട്.”
വീഡിയോയിലെ മായയുടെ മുഖത്ത് ഭയം ഉണ്ടായിരുന്നു.
“നമ്മൾ രോഗത്തെ പഠിക്കുന്നില്ല.”
സ്ക്രീനിലെ മായ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“നമ്മൾ മനുഷ്യരുടെ പ്രതികരണത്തെ പഠിക്കുകയാണ്.”
അർജുൻ മിണ്ടാതായി.
വീഡിയോ തുടർന്നു.
“ഒരു ചെറിയ ആരോഗ്യപ്രശ്നം വലിയ ഭയമായി മാറുമ്പോൾ സമൂഹം എങ്ങനെ പെരുമാറുന്നു എന്നതാണ് ഈ പദ്ധതിയുടെ യഥാർത്ഥ പഠനം.”
പിന്നെ വീഡിയോ പെട്ടെന്ന് നിർത്തി.
സ്ക്രീൻ കറുത്തു.
മായ അച്ഛനെ നോക്കി.
“അടുത്തത് എന്തായിരുന്നു?”
രാഘവൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
അവൻ മറ്റൊരു ഫയൽ തുറന്നു.
DOSE–02 / INTERNAL
അതിന്റെ പിന്നാലെ മറ്റൊരു ഫയൽ.
DOSE–03 / ACTIVE
മായ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.
“ഇത് തുറക്കൂ.”
രാഘവൻ അവളെ നോക്കി.
“നിനക്ക് ഉറപ്പാണോ?”
“തുറക്കൂ.”
ഫയൽ തുറന്നു.
ആദ്യമായി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടത് ഒരു വാചകം.
> **DOSE–03 IS NOT A DRUG.**
അദിത്യൻ പതുക്കെ വായിച്ചു.
“DOSE–03 ഒരു മരുന്നല്ല…”
അടുത്ത വരി തെളിഞ്ഞു.
> **IT IS A SYSTEM.**
അർജുൻ മേശയിൽ കൈവച്ചു.
“എന്ത് സിസ്റ്റം?”
രാഘവൻ മറുപടി പറഞ്ഞു.
“ആരോഗ്യവ്യവസ്ഥയെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന സിസ്റ്റം.”
“അത് അസാധ്യമാണ്,” അർജുൻ പറഞ്ഞു.
“അസാധ്യമെന്ന് തോന്നുന്നതാണ് ഏറ്റവും അപകടകരമായ കാര്യം.”
മായ സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കി.
അവിടെ മൂന്ന് വാക്കുകൾ മാത്രം.
FEAR. DEMAND. DEPENDENCE.
ഭയം.
ആവശ്യം.
ആശ്രയം.
മായയുടെ മനസ്സിൽ ഒരു ബന്ധം തെളിഞ്ഞു.
“അതുകൊണ്ടാണ് മരുന്നുകളുടെ ഓർഡറുകൾ രോഗവ്യാപനത്തിന് മുമ്പ് തന്നെ വന്നത്…”
അദിത്യൻ അവളെ നോക്കി.
“അതുകൊണ്ടാണ് ആശുപത്രികളിൽ ഒരേ രീതിയിലുള്ള സമ്മർദ്ദം ഉണ്ടായത്.”
അർജുൻ പറഞ്ഞു.
“അതായത് രോഗം ഉണ്ടാകുന്നതിന് മുമ്പ് തന്നെ ആരോഗ്യവ്യവസ്ഥയുടെ പ്രതികരണം തയ്യാറാക്കുകയായിരുന്നു.”
രാഘവൻ തലകുനിച്ചു.
“അതാണ് DOSE–03.”
മായ അച്ഛനെ നേരിട്ട് നോക്കി.
“പക്ഷേ എന്തിന്?”
രാഘവൻ കുറച്ച് നിമിഷം മിണ്ടാതെ നിന്നു.
“കാരണം ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ വിപണി മരുന്നുകളല്ല.”
“പിന്നെ?”
“ഭയമാണ്.”
മുറിയിൽ വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദത.
അപ്പോൾ പെട്ടെന്ന് ഒരു അലാറം മുഴങ്ങി.
BEEP.
മോണിറ്ററിൽ ചുവന്ന അടയാളം തെളിഞ്ഞു.
അർജുൻ ഉടൻ തിരിഞ്ഞു.
“എന്താണ് അത്?”
രാഘവൻ സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കി.
അവന്റെ മുഖത്ത് ആദ്യമായി ആശങ്ക പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
“അവർ കണ്ടെത്തി.”
“ആർ?”
രാഘവൻ മറുപടി പറയുന്നതിന് മുമ്പ് മറ്റൊരു സ്ക്രീൻ തെളിഞ്ഞു.
ഒരു സന്ദേശം.
M–17 COMPROMISED.
അദിത്യൻ ഞെട്ടി.
“ആരെങ്കിലും ഇവിടെ കയറിയോ?”
“ഇല്ല,” രാഘവൻ പറഞ്ഞു.
“പിന്നെ?”
രാഘവൻ മായയെ നോക്കി.
“അവർ അകത്ത് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.”
അവൻ സ്ക്രീനിലെ മറ്റൊരു വരി കാണിച്ചു.
REMOTE ACCESS DETECTED.
അർജുൻ ഉടൻ സിസ്റ്റത്തിന്റെ കണക്ഷൻ വിച്ഛേദിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
പക്ഷേ അതിന് മുമ്പേ എല്ലാ സ്ക്രീനുകളും ഒരേ സമയം കറുത്തു.
പിന്നെ ഒരു വാക്ക് മാത്രം.
WELCOME, MAYA.
മായയുടെ ശരീരം മരവിച്ചു.
“അവർ എന്നെ അറിയുന്നു.”
രാഘവൻ പറഞ്ഞു.
“അവർ നിന്നെ മാത്രമല്ല…”
അവൻ നിർത്തി.
“നിന്നെ അവർ ഇതിനകം ഉപയോഗിച്ചിട്ടുണ്ട്.”
മായയുടെ കണ്ണുകൾ വലുതായി.
“എന്താണ് പറഞ്ഞത്?”
“DOSE–03-ന്റെ അവസാന ഘട്ടം ആരംഭിക്കാൻ ആവശ്യമായ ഒരു authentication key ഉണ്ടായിരുന്നു.”
“എവിടെ?”
രാഘവൻ മറുപടി പറഞ്ഞു.
“നിന്റെ ഗവേഷണത്തിൽ.”
മായ പിന്നോട്ട് നീങ്ങി.
“ഇല്ല.”
“നീ വിശ്വസിക്കില്ലെന്ന് എനിക്ക് അറിയാം.”
“ഞാൻ എന്താണ് ചെയ്തത്?”
രാഘവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“നീ ഒന്നും ചെയ്തിട്ടില്ല.”
“പിന്നെ?”
“നിന്റെ ഗവേഷണം അവർ ഉപയോഗിച്ചു.”
അദിത്യൻ പെട്ടെന്ന് ഒരു കാര്യം മനസ്സിലാക്കി.
“അതുകൊണ്ടാണ് മായയുടെ പഴയ ഡാറ്റ ആരും കണ്ടെത്തരുതെന്ന് നീ പറഞ്ഞത്.”
രാഘവൻ തലകുനിച്ചു.
“അതെ.”
“അവളുടെ ഗവേഷണ ഡാറ്റയിൽ എന്തായിരുന്നു?”
രാഘവൻ മായയെ നോക്കി.
“ഒരു pattern recognition model.”
മായ പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
“രോഗവ്യാപനത്തിന്റെ pattern…”
“അല്ല,” രാഘവൻ പറഞ്ഞു.
“മനുഷ്യരുടെ തീരുമാനങ്ങളുടെ pattern.”
അത് കേട്ടപ്പോൾ മായയുടെ മുഖം മാറി.
അവളുടെ പഴയ ഗവേഷണം.
ആശുപത്രികളിലെ തീരുമാനങ്ങൾ.
രോഗികളുടെ പെരുമാറ്റം.
മരുന്നുകളുടെ ആവശ്യം.
ഭയത്തിന്റെ വ്യാപനം.
ഇതെല്ലാം ഒരുമിച്ച് ചേർത്താൽ…
ഒരു സമൂഹം അടുത്തതായി എന്ത് തീരുമാനമെടുക്കുമെന്ന് പ്രവചിക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നു.
“അത് ഒരു predictive system ആയിരുന്നു,” മായ പറഞ്ഞു.
“അതെ.”
“പക്ഷേ അത് ഒരു പരീക്ഷണത്തിനായി മാത്രമായിരുന്നു.”
“DOSE–03 അതിനെ മറ്റൊരു തലത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.”
“എങ്ങനെ?”
രാഘവൻ മറുപടി പറയുന്നതിന് മുമ്പ് വാതിലിന് പുറത്തുനിന്ന് ഒരു ശബ്ദം കേട്ടു.
തക്.
എല്ലാവരും തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
വീണ്ടും.
തക്.
അർജുൻ വാതിലിനരികിലേക്ക് നീങ്ങി.
അവൻ കൈ ഉയർത്തി.
മായയും അദിത്യനും പിന്നിലേക്ക് മാറി.
വാതിൽ പതുക്കെ തുറന്നു.
അവിടെ ആരുമില്ല.
പക്ഷേ നിലത്ത് ഒരു ചെറിയ കവർ.
അർജുൻ അത് എടുത്തു.
മുകളിൽ ഒരു പേര് മാത്രം.
DR. MAYA MENON
മായ കവർ തുറന്നു.
അകത്ത് ഒരു ഫോട്ടോ.
പത്ത് വർഷം മുമ്പുള്ള ഒരു ഗവേഷണസംഘം.
മായ.
അദിത്യൻ.
അരവിന്ദ് റാവു.
നീരജ് കൃഷ്ണൻ.
അവരുടെ പിന്നിൽ…
രാഘവൻ മേനോൻ.
പക്ഷേ ഫോട്ടോയുടെ പിൻവശത്ത് എഴുതിയിരുന്നത് മറ്റൊന്നായിരുന്നു.
“ONE OF YOU IS STILL WORKING FOR US.”
അർജുൻ ഫോട്ടോയിലേക്ക് നോക്കി.
“നമ്മളിൽ ഒരാൾ…”
അദിത്യൻ ഉടൻ നീരജിന്റെ പേര് ഓർത്തു.
മായ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
രാഘവൻ മാത്രം ശാന്തനായി നിന്നു.
“ഇത് പുതിയ സന്ദേശമല്ല,” അവൻ പറഞ്ഞു.
മായ അവനെ നോക്കി.
“അപ്പോൾ?”
“ഇത് പതിനൊന്ന് വർഷം മുമ്പ് എഴുതിയത്.”
മുറിയിൽ വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദത.
അർജുൻ പതുക്കെ ചോദിച്ചു:
“അത് ആരാണ് എഴുതിയത്?”
രാഘവൻ മായയുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.
“നീ.”
മായയുടെ കൈയിൽ നിന്ന് ഫോട്ടോ താഴേക്ക് വീണു.
അവൾ ഒന്നും മനസ്സിലാക്കാതെ അച്ഛനെ നോക്കി.
“ഞാനോ?”
രാഘവൻ തലകുനിച്ചു.
“അതെ.”
പെട്ടെന്ന് മോണിറ്റർ വീണ്ടും തെളിഞ്ഞു.
ഈ തവണ ഒരു പുതിയ സന്ദേശം.
DOSE–03: PHASE ONE COMPLETE.
അതിനടിയിൽ മറ്റൊരു വരി.
PHASE TWO REQUIRES MAYA.
മായ സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കി.
അവളുടെ മുഖത്ത് ഭയം ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും ശബ്ദത്തിൽ ഉറപ്പ് ഉണ്ടായിരുന്നു.
“അവർ എന്നെ വേണമെന്ന് പറയുന്നു.”
അർജുൻ പറഞ്ഞു:
“അപ്പോൾ നിന്നെ ഇവിടെ നിന്ന് സുരക്ഷിതമായി പുറത്തെടുക്കണം.”
മായ തലകുനിച്ചു.
“ഇല്ല.”
അവൾ സ്ക്രീനിലേക്ക് വീണ്ടും നോക്കി.
“അവർ എന്നെ വേണമെങ്കിൽ…”
അവൾ ഫോട്ടോ എടുത്തു.
“അവരുടെ അടുത്തേക്ക് പോകുന്നത് നമ്മളായിരിക്കണം.”
അദിത്യൻ അവളെ നോക്കി.
“മായ, അത് അപകടമാണ്.”
“അറിയാം.”
“ഇത് ഒരു trap ആയിരിക്കാം.”
“അറിയാം.”
അവൾ രാഘവനെ നോക്കി.
“പക്ഷേ DOSE–03 എവിടെയാണ് നടക്കുന്നതെന്ന് കണ്ടെത്താനുള്ള ഏക വഴി ഇതാണ്.”
രാഘവൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
മായ പതുക്കെ ചോദിച്ചു:
“അച്ഛാ… നീ എന്നോട് ഇതുവരെ പറഞ്ഞതിൽ എത്രയാണ് സത്യം?”
രാഘവൻ മിണ്ടാതെ നിന്നു.
അവസാനം അവൻ പറഞ്ഞു:
“നിനക്ക് ഇപ്പോഴും അറിയാത്ത ഒരു കാര്യമുണ്ട്.”
“എന്ത്?”
രാഘവൻ മോണിറ്റർ ഓഫ് ചെയ്തു.
“DOSE–03-ന്റെ യഥാർത്ഥ Architect…”
അവൻ ഒരു നിമിഷം നിർത്തി.
“…ഞാനല്ല.”
മായയുടെ കണ്ണുകൾ വലുതായി.
“പിന്നെ ആരാണ്?”
രാഘവൻ മറുപടി പറയുന്നതിന് മുമ്പ് മുറിയിലെ എല്ലാ ലൈറ്റുകളും അണഞ്ഞു.
ഇരുട്ടിൽ ഒരു ശബ്ദം മാത്രം കേട്ടു.
“ഞാനാണ്.”
മായ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
ഇരുട്ടിന്റെ അറ്റത്ത് ഒരു മനുഷ്യന്റെ നിഴൽ.
അവൻ പതുക്കെ വെളിച്ചത്തിലേക്ക് നടന്നു.
മായയുടെ മുഖം പൂർണ്ണമായി മാറി.
അവൾ ആ മനുഷ്യനെ തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു.
ഡോ. നീരജ് കൃഷ്ണൻ.
നീരജ് ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
“നമ്മുടെ പഴയ ടീം വീണ്ടും ഒന്നിച്ചല്ലോ, മായ.”
സ്ക്രീനിൽ അവസാനമായി ഒരു സന്ദേശം തെളിഞ്ഞു.
DOSE–03 — PHASE TWO: BEGIN.
