പുലർകാലത്തെ മഞ്ഞുതുള്ളി
രാത്രിയുടെ അവസാന യാമങ്ങളിലൊന്നായിരുന്നു അത്.
ചുറ്റുമുള്ള ലോകം മുഴുവൻ ഉറക്കത്തിലായിരുന്നു. വീടുകളുടെ മുറ്റങ്ങളിൽ കെട്ടിക്കിടന്ന ഇരുട്ടിനിടയിലൂടെ ദൂരെയെവിടെയോ ഒരു കോഴി കൂവി. പാടത്തിന്റെ അരികിലെ തെങ്ങോലകൾ തണുത്ത കാറ്റിൽ പതുക്കെ ഉലഞ്ഞു. പുലരിയുടെ വരവറിയിച്ച് കിഴക്കേ ആകാശത്ത് നേർത്ത വെള്ളിവര തെളിഞ്ഞുതുടങ്ങിയിരുന്നു.
അനു ഉണർന്നത് ഒരു സ്വപ്നത്തിൽ നിന്നായിരുന്നു.
വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം അവൾ വീണ്ടും തന്റെ പഴയ വീട്ടിലെ മുറിയിലായിരുന്നു. ജനാല തുറന്നപ്പോൾ തണുത്ത കാറ്റ് അവളുടെ മുഖത്ത് തട്ടി. മുന്നിലെ പാടം മഞ്ഞിൽ പുതഞ്ഞുകിടക്കുകയായിരുന്നു.
അവൾ കുറച്ചുനേരം ജനാലയ്ക്കരികിൽ നിന്നു.
അപ്പോഴാണ് അവളുടെ കണ്ണുകൾ ഒരു മഞ്ഞുതുള്ളിയിൽ പതിഞ്ഞത്.
പുല്ലിന്റെ തുമ്പിൽ വിറച്ചുകൊണ്ട് നിൽക്കുന്ന ഒരു ചെറിയ മഞ്ഞുതുള്ളി.
“ഇത്ര ചെറുതായിട്ടും എത്ര മനോഹരമാണ്...”
അവൾ അറിയാതെ പുഞ്ചിരിച്ചു.
പക്ഷേ ആ പുഞ്ചിരിക്ക് പിന്നിൽ ഒരു വലിയ വേദനയുണ്ടായിരുന്നു.
ആ വീട് അവളുടെ ബാല്യത്തിന്റെ ഓർമ്മകളായിരുന്നു.
അമ്മയുടെ ശബ്ദം, അടുക്കളയിൽ നിന്നുയരുന്ന കാപ്പിയുടെ മണം, മഴയുള്ള രാത്രികളിൽ അച്ഛന്റെ കഥകൾ, മുറ്റത്ത് വീണുകിടക്കുന്ന മാവിലകൾ, പാടവരമ്പിലൂടെ ഓടിനടന്നിരുന്ന ബാല്യം...
എല്ലാം അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ അവയൊന്നും അവളുടെ അച്ഛൻ മാത്രം ഇല്ലാത്തതിന്റെ ശൂന്യത നികത്തിയില്ല.
ആറുമാസം മുമ്പാണ് അച്ഛൻ മരിച്ചത്.
അന്ന് അവസാനമായി അച്ഛന്റെ മുഖം കാണുമ്പോൾ അനുവിന് കരയാൻ പോലും കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. കണ്ണുനീർ വരാതെ കണ്ണുകൾ വരണ്ടുപോയിരുന്നു.
കാരണം, അവളുടെ മനസ്സിൽ മറ്റൊരു വേദനയായിരുന്നു.
അവസാനമായി അച്ഛനോട് സംസാരിച്ച ദിവസം.
അന്ന് ചെറിയൊരു കാര്യം പറഞ്ഞ് അവർ തമ്മിൽ പിണങ്ങിയിരുന്നു.
“എന്നെക്കുറിച്ച് അച്ഛന് ഒന്നും മനസ്സിലാകില്ല.”
അനു ദേഷ്യത്തോടെ പറഞ്ഞിരുന്നു.
അച്ഛൻ ഒന്നും മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
കുറച്ചുനേരം അവളെ നോക്കി നിന്ന ശേഷം അദ്ദേഹം പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
“ഒരു ദിവസം നീ മനസ്സിലാക്കും.”
അത് അവരുടെ അവസാന സംഭാഷണമാകുമെന്ന് അവൾ ഒരിക്കലും കരുതിയില്ല.
അതിനുശേഷം അനു നഗരത്തിലേക്ക് മടങ്ങി.
ജീവിതത്തിന്റെ തിരക്കുകളിൽ അച്ഛനോട് സംസാരിക്കണമെന്ന ആഗ്രഹം പലതവണ ഉണ്ടായെങ്കിലും ഓരോ തവണയും അവൾ അത് മാറ്റിവച്ചു.
“നാളെ വിളിക്കാം.”
അങ്ങനെ പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കെയാണ് ആ നാളെ ഒരിക്കലും വരാത്തതായത്.
ഒരു രാത്രി അയൽവാസിയുടെ ഫോൺ വന്നു.
“അനൂ... അച്ഛനെ ആശുപത്രിയിൽ കൊണ്ടുപോയി.”
അവൾ ഓടിയെത്തി.
പക്ഷേ അവൾ എത്തുമ്പോഴേക്കും അച്ഛൻ പോയിരുന്നു.
ആ ദിവസം മുതൽ അവളുടെ മനസ്സിൽ ഒരു ചോദ്യം മാത്രം.
“ഒരു ഫോൺ ചെയ്യാൻ പോലും എനിക്ക് എന്തായിരുന്നു ഇത്ര തിരക്ക്?”
ഉത്തരം കണ്ടെത്താൻ അവൾക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല.
---
അന്ന് പുലർച്ചെ പഴയ വീട് വൃത്തിയാക്കുന്നതിനിടയിലാണ് അവൾ അച്ഛന്റെ മുറിയിലെ അലമാര തുറന്നത്.
പഴയ വസ്ത്രങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒരു ചെറിയ മരപ്പെട്ടി.
അവൾ അത് പുറത്തെടുത്തു.
പെട്ടിയുടെ മുകളിൽ പൊടിപിടിച്ചിരുന്നു.
തുറന്നപ്പോൾ പഴയ ഫോട്ടോകൾ, കുറച്ച് കത്തുകൾ, അവളുടെ ബാല്യകാല ചിത്രങ്ങൾ, പിന്നെ ഒരു ചെറിയ തുണിയിൽ പൊതിഞ്ഞ ഒരു കവർ.
അതിന്റെ മുകളിൽ അച്ഛന്റെ കൈയക്ഷരം.
“എന്റെ അനുവിന്...”
അവളുടെ ഹൃദയം പെട്ടെന്ന് വേഗത്തിൽ മിടിച്ചു.
വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ അവൾ കവർ തുറന്നു.
“അനൂ,
നീ ഈ കത്ത് വായിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ നിന്റെ അടുത്തുണ്ടാകണമെന്നില്ല.
പക്ഷേ നീ എവിടെയായിരുന്നാലും സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കണം.
ഒരു അച്ഛന് മകൾക്ക് നൽകാൻ കഴിയുന്ന ഏറ്റവും വലിയ സമ്മാനം അവളുടെ സന്തോഷമാണ്.
നീ ചെറുപ്പത്തിൽ എല്ലാ പുലർച്ചെയും എന്നോടൊപ്പം വയലിലേക്ക് വരുമായിരുന്നു. പുല്ലിന്റെ തുമ്പിൽ തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്ന മഞ്ഞുതുള്ളികൾ കണ്ടാൽ നീ അതിനെ വിരലുകൊണ്ട് തൊടാൻ ശ്രമിക്കും.
ഒരിക്കൽ നീ എന്നോട് ചോദിച്ചു:
‘അച്ഛാ, മഞ്ഞുതുള്ളി രാത്രിയിൽ എവിടെ നിന്നാണ് വരുന്നത്?’
ഞാൻ പറഞ്ഞു:
‘ആകാശത്തിൽ നിന്ന്.’
പിന്നെ നീ വീണ്ടും ചോദിച്ചു:
‘പിന്നെ അത് എവിടേക്കാണ് പോകുന്നത്?’
ഞാൻ പറഞ്ഞു:
‘സൂര്യൻ വരുമ്പോൾ അത് ആകാശത്തേക്ക് തിരിച്ചുപോകും.’
അത് മുഴുവൻ സത്യമല്ലായിരുന്നു.
ഇന്ന് ഞാൻ പറയാം.
മഞ്ഞുതുള്ളി എവിടെയും പോകുന്നില്ല.
അത് മണ്ണിലേക്ക് തന്നെ മടങ്ങുകയാണ്.
മനുഷ്യരും അങ്ങനെയാണ്.
എത്ര ദൂരം സഞ്ചരിച്ചാലും, എത്ര വലിയ ലോകം സ്വന്തമാക്കിയാലും, ഒടുവിൽ മനസ്സ് തിരികെ പോകുന്നത് സ്വന്തം വേരുകളിലേക്കാണ്.
നീ എന്നോട് പിണങ്ങിയ ദിവസങ്ങളെക്കുറിച്ച് എനിക്ക് വിഷമമുണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ നിന്നോട് എനിക്ക് ഒരിക്കലും പിണക്കമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
അച്ഛന്മാർക്ക് ചിലപ്പോൾ സ്നേഹം വാക്കുകളിൽ പറയാൻ അറിയില്ല.
അതിനർത്ഥം അവർ സ്നേഹിക്കുന്നില്ല എന്നല്ല.
നീ നഗരത്തിലേക്ക് പോയ ശേഷം പല ദിവസവും ഞാൻ നിന്നെ വിളിക്കണമെന്ന് വിചാരിച്ചിട്ടുണ്ട്.
പക്ഷേ ‘അവൾ തിരക്കിലായിരിക്കും’ എന്ന് കരുതി വിളിച്ചില്ല.
നീയും അതുപോലെ തന്നെയായിരിക്കാം ചിന്തിച്ചത്.
ഇങ്ങനെ രണ്ടു പേരും കാത്തിരുന്നാൽ ഒരുദിവസം സമയം നമ്മളെ കാത്തിരിക്കാതെ പോകും.
അതിനാൽ, അനൂ...
ജീവിതത്തിൽ സ്നേഹിക്കുന്നവരോട് സ്നേഹം പറയാൻ ഒരിക്കലും വൈകിക്കരുത്.
‘നാളെ പറയാം’ എന്ന് കരുതരുത്.
കാരണം ചില നാളുകൾ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വരില്ല.
ഞാൻ നിന്നോട് ഒരിക്കൽ കൂടി പറയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ട്—
എനിക്ക് നിന്നെ ഒരുപാട് ഇഷ്ടമാണ്.
നീ എന്റെ അഭിമാനമാണ്.
നീ ഒരിക്കൽ ഈ വീട്ടിലേക്ക് തിരികെ വരുമെന്ന് എനിക്ക് അറിയാം.
അന്ന് പുലർച്ചെ വയലിലേക്ക് പോകണം.
പുല്ലിന്റെ തുമ്പിലെ മഞ്ഞുതുള്ളികൾ കാണണം.
അവിടെ ഞാൻ ഉണ്ടാകും.
സ്നേഹത്തോടെ,
അച്ഛൻ.”
കത്ത് അവസാനിച്ചിടത്ത് കണ്ണുനീരിന്റെ ചെറിയൊരു പാടുണ്ടായിരുന്നു.
അനുവിന് ഇനി പിടിച്ചുനിൽക്കാനായില്ല.
അവൾ കത്ത് നെഞ്ചോടുചേർത്തുപിടിച്ച് കരഞ്ഞു.
വർഷങ്ങളായി ഉള്ളിൽ അടച്ചുവച്ചിരുന്ന കണ്ണുനീർ മുഴുവൻ ഒരുമിച്ച് പുറത്തേക്കൊഴുകി.
“അച്ഛാ...”
അവൾ വിളിച്ചു.
ആ വിളിക്ക് മറുപടിയായി മുറിയിലെ നിശ്ശബ്ദത മാത്രം.
പക്ഷേ ആ നിശ്ശബ്ദതയ്ക്കുള്ളിലും അവൾ അച്ഛന്റെ ശബ്ദം കേട്ടതുപോലെ തോന്നി.
“ഞാൻ ഇവിടെ തന്നെയുണ്ട്, അനൂ...”
---
അവൾ പുറത്തേക്കിറങ്ങി.
പാടവരമ്പിലൂടെ പതുക്കെ നടന്നു.
ചെറിയ വയൽച്ചെടികളുടെ ഇലകളിൽ മഞ്ഞുതുള്ളികൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു.
അവളുടെ കാലുകൾക്ക് താഴെ നനഞ്ഞ മണ്ണ്.
കുട്ടിക്കാലത്ത് അച്ഛന്റെ കൈപിടിച്ച് നടന്ന അതേ വഴി.
അവൾ ഒരു പുല്ലിന്റെ തുമ്പിലേക്ക് കുനിഞ്ഞു.
അവിടെ ഒരു മഞ്ഞുതുള്ളി തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അതിൽ ഉദിച്ചുവരുന്ന സൂര്യന്റെ പ്രകാശം പ്രതിഫലിച്ചു.
ഒരു ചെറിയ തുള്ളിക്കുള്ളിൽ മുഴുവൻ ആകാശവും ഒതുങ്ങിയതുപോലെ.
അനു അതിനെ വിരലുകൊണ്ട് തൊട്ടില്ല.
അവൾ അതിനെ അങ്ങനെ തന്നെ നോക്കിനിന്നു.
കിഴക്കേ ആകാശത്ത് സൂര്യൻ ഉയർന്നു.
മഞ്ഞുതുള്ളി പതുക്കെ ഉണങ്ങിത്തുടങ്ങി.
അത് ഇല്ലാതാകുന്നത് നോക്കിനിൽക്കുമ്പോൾ അനുവിന്റെ മനസ്സിൽ അച്ഛന്റെ വാക്കുകൾ വീണ്ടും മുഴങ്ങി.
“മഞ്ഞുതുള്ളി എവിടെയും പോകുന്നില്ല... അത് മണ്ണിലേക്ക് മടങ്ങുകയാണ്.”
അവൾ കണ്ണുകൾ അടച്ചു.
“അച്ഛാ... ഞാൻ തിരികെ വന്നു.”
കാറ്റ് പതുക്കെ വീശി.
തെങ്ങോലകൾ ശബ്ദിച്ചു.
ദൂരെയുള്ള പള്ളിയിലെ ബാങ്കിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടു.
പുതിയൊരു ദിവസം ആരംഭിക്കുകയായിരുന്നു.
അനു കണ്ണുനീർ തുടച്ചു.
ആ നിമിഷം അവൾക്ക് ഒരു കാര്യം മനസ്സിലായി.
ജീവിതത്തിൽ നമ്മൾ നഷ്ടപ്പെടുന്ന ചില മനുഷ്യർ ഒരിക്കലും നമ്മളിൽ നിന്ന് പൂർണ്ണമായി പോകുന്നില്ല.
അവർ നമ്മുടെ ഓർമ്മകളായി മാറും.
ചില പാട്ടുകളിൽ,
ചില മണങ്ങളിൽ,
ചില വഴികളിൽ,
ചില മഴകളിൽ,
ചില പുലർച്ചകളിൽ...
പിന്നെ, ചിലപ്പോൾ ഒരു ചെറിയ മഞ്ഞുതുള്ളിയിലും.
അന്ന് മുതൽ അനു എല്ലാ പുലർച്ചെയും ആ വയലിന്റെ അരികിൽ പോകാൻ തുടങ്ങി.
അച്ഛനോട് സംസാരിക്കുന്നതുപോലെ അവൾ മഞ്ഞുതുള്ളികളോട് സംസാരിക്കും.
അവൾക്ക് ഇനി നഷ്ടപ്പെട്ടതിന്റെ വേദന മാത്രമില്ലായിരുന്നു.
അച്ഛൻ അവൾക്ക് വിട്ടുപോയ ഒരു വലിയ പാഠമുണ്ടായിരുന്നു.
സ്നേഹിക്കുന്നവരോട് സ്നേഹം പറയാൻ നാളെയെ കാത്തിരിക്കരുത്.
കാരണം...
പുലർകാലത്തെ മഞ്ഞുതുള്ളിക്ക് ആയുസ്സ് ചെറുതാണ്.
സൂര്യൻ ഉദിച്ചാൽ അത് മണ്ണിലേക്ക് മടങ്ങും.
പക്ഷേ അതിന്റെ തണുപ്പ് തൊട്ട പുല്ലിന് ആ സ്പർശം ഒരിക്കലും മറക്കാനാവില്ല.
അതുപോലെ തന്നെയാണ് ചില മനുഷ്യരും.
അവർ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ കുറച്ചുനേരം മാത്രം ഉണ്ടാകും.
പക്ഷേ അവരുടെ സ്നേഹത്തിന്റെ സ്പർശം...
നമ്മുടെ ഹൃദയത്തിൽ ഒരു ജീവിതകാലം മുഴുവൻ നിലനിൽക്കും.
അനു വീണ്ടും ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി.
പുതിയ സൂര്യൻ ഉദിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
അവളുടെ ചുണ്ടുകളിൽ ഒരു ചെറുപുഞ്ചിരി.
അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു—
“അച്ഛാ... ഇന്നത്തെ പുലർച്ചയും വളരെ മനോഹരമാണ്.”
കാറ്റ് അവളുടെ മുഖത്തെ തഴുകി കടന്നുപോയി.
അവൾക്ക് തോന്നി...
അത് അച്ഛന്റെ കൈത്തലോടലാണെന്ന്.
ആ നിമിഷം,
ഒരു പുലർകാല മഞ്ഞുതുള്ളിയുടെ തിളക്കത്തിൽ
അവൾക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ട അച്ഛനെ വീണ്ടും കണ്ടെത്താനായി.
