ഓർമ്മകൾക്ക് ജീവൻ
കോളേജിന്റെ ആദ്യ ദിവസം തന്നെ അർജുന്റെ കണ്ണുകൾ അവളിൽ ഉടക്കി.
പുതിയ അധ്യയനവർഷത്തിന്റെ തിരക്കിനിടയിൽ, കോളേജ് ലൈബ്രറിയുടെ മുന്നിലെ പഴയ ആൽമരച്ചുവട്ടിൽ ഒരു പെൺകുട്ടി ഒറ്റയ്ക്കിരുന്നു. വെള്ളയും നീലയും കലർന്ന ചുരിദാറായിരുന്നു വേഷം. കാറ്റിൽ പാറിപ്പറക്കുന്ന മുടിയിഴകൾ ഇടയ്ക്കിടെ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് വീണു. ഒരു കൈകൊണ്ട് അവൾ മുടി ഒതുക്കുകയും മറ്റേ കൈകൊണ്ട് പുസ്തകത്തിന്റെ താളുകൾ മറിക്കുകയും ചെയ്തു.
അർജുൻ അറിയാതെ തന്നെ അവളെ നോക്കി നിന്നു.
“എന്താടാ നോക്കുന്നത്?”
സുഹൃത്ത് വിഷ്ണുവിന്റെ ചോദ്യം കേട്ടാണ് അർജുൻ സ്വപ്നത്തിൽ നിന്ന് ഉണർന്നത്.
“ഒന്നുമില്ല.”
“ഒന്നുമില്ലാത്തതിന് ഇത്ര നേരം നോക്കുമോ?”
അർജുൻ ചിരിച്ചു.
“പുതിയ അഡ്മിഷനാണെന്ന് തോന്നുന്നു.”
അവന്റെ ഊഹം ശരിയായിരുന്നു.
അടുത്ത ദിവസം അതേ പെൺകുട്ടി ക്ലാസിലേക്ക് കയറി വന്നു.
“ഗുഡ് മോണിംഗ്.”
അവൾ അധ്യാപകനെ അഭിവാദ്യം ചെയ്ത് ഒരു ഒഴിഞ്ഞ ബെഞ്ചിൽ ഇരുന്നു.
“ഞാൻ മീര.”
അവൾ അടുത്തിരുന്ന പെൺകുട്ടിയോട് പരിചയപ്പെട്ടു.
അർജുന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ആ പേര് അന്ന് ആദ്യമായി പതിഞ്ഞു.
മീര.
അവരുടെ പരിചയം വളരെ സാധാരണമായിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം അവൾ അർജുന്റെ അടുത്തെത്തി.
“നിന്റെ ഇന്നലത്തെ നോട്ട്സ് ഒന്ന് തരാമോ?”
“തരാം.”
“വൈകുന്നേരം തിരിച്ചു തരാം.”
“വേണ്ട. നാളെ തന്നാൽ മതി.”
“എന്താ ഇത്ര വിശ്വാസം?”
“നീ തിരിച്ചു തരുമെന്ന് തോന്നുന്നു.”
“ഇത്ര പെട്ടെന്ന് വിശ്വാസമായോ?”
“ചിലരെ വിശ്വസിക്കാൻ വർഷങ്ങൾ വേണ്ടിവരില്ല.”
മീര ചിരിച്ചു.
ആ ചിരിയായിരുന്നു അർജുൻ പിന്നീട് ഒരുപാട് തവണ ഓർത്തെടുത്തത്.
പിന്നീടങ്ങോട്ട് അവർ കൂടുതൽ അടുത്തു.
ക്ലാസിലെ നോട്ട്സ്, അസൈൻമെന്റുകൾ, പരീക്ഷകൾ, കോളേജ് പരിപാടികൾ—എല്ലാം അവരുടെ സൗഹൃദത്തിന് കാരണമായി.
കാന്റീനിൽ ഒരു ചായ വാങ്ങിയാൽ അത് രണ്ടുപേരും പങ്കിട്ടു കുടിക്കും.
ലൈബ്രറിയിൽ ഒരേ മേശയുടെ രണ്ട് വശത്തിരുന്ന് മണിക്കൂറുകളോളം പഠിക്കും.
ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞാൽ ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ ഒരുമിച്ച് നിൽക്കും.
മീരയുടെ ബസ് ആദ്യം വരും.
“പോയിക്കോട്ടെ?”
“പോ.”
“നാളെ കാണാം.”
“നാളെ കാണാം.”
ബസ് പോയിക്കഴിഞ്ഞാൽ അർജുൻ കുറച്ചുനേരം കൂടി അവിടെ തന്നെ നിൽക്കും.
അവൾ പോയ വഴിയിലേക്ക് നോക്കി.
അവൾക്ക് അന്ന് മനസ്സിലായിരുന്നില്ലെങ്കിലും, അർജുന്റെ ഓരോ ദിവസവും അവളുടെ വരവിനെയും പോക്കിനെയും ചുറ്റിപ്പറ്റിയായിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം മഴ ശക്തമായി പെയ്തു.
കോളേജിലെ വരാന്തയിൽ കുടയുമായി നിന്ന മീരയെ നോക്കി അർജുൻ ചോദിച്ചു,
“വീട്ടിൽ പോകുന്നില്ലേ?”
“മഴ കുറയട്ടെ.”
“എന്റെ കുടയുണ്ട്. വരൂ.”
“നിന്റെ കുടയിൽ രണ്ടുപേർക്ക് നിൽക്കാൻ പറ്റുമോ?”
“നമുക്ക് ശ്രമിക്കാം.”
അവർ ഒരേ കുടയ്ക്കു കീഴിൽ നടന്നു.
കോളേജിന്റെ ഗേറ്റിൽ എത്തിയപ്പോൾ മീര ചോദിച്ചു,
“അർജുൻ…”
“എന്താ?”
“നമ്മൾ എന്നും ഇങ്ങനെ സുഹൃത്തുക്കളായി തുടരുമോ?”
അർജുൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.
“സുഹൃത്തുക്കളായി മാത്രം?”
മീരയുടെ മുഖത്ത് ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരി.
“അറിയില്ല.”
ആ ദിവസം മഴയേക്കാൾ ശക്തമായി അവരുടെ മനസ്സിൽ എന്തോ പെയ്തിറങ്ങി.
അതിനുശേഷം അവരുടെ ബന്ധത്തിന് ഒരു പുതിയ പേര് ലഭിച്ചു.
പ്രണയം.
അവരുടെ പ്രണയം വലിയ വാഗ്ദാനങ്ങളോ വിലകൂടിയ സമ്മാനങ്ങളോ നിറഞ്ഞതായിരുന്നില്ല.
മീരയ്ക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള മാങ്ങാ മിഠായി അർജുൻ ഓർത്ത് വാങ്ങിക്കൊടുക്കുന്നതായിരുന്നു പ്രണയം.
അർജുന്റെ പരീക്ഷയ്ക്ക് മുൻപ് “നിനക്ക് കഴിയും” എന്ന് മീര പറയുന്നതായിരുന്നു പ്രണയം.
അവൾക്ക് വിഷമമുള്ള ദിവസം ഒന്നും ചോദിക്കാതെ അവളുടെ അരികിൽ ഇരിക്കുന്നതായിരുന്നു പ്രണയം.
കോളേജിന്റെ അവസാന വർഷം എത്തിയപ്പോൾ അവരുടെ സ്വപ്നങ്ങളും വലുതായി.
ഒരു വൈകുന്നേരം ആൽമരച്ചുവട്ടിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു അവർ.
“പഠനം കഴിഞ്ഞാൽ എന്താണ് നിന്റെ പ്ലാൻ?” മീര ചോദിച്ചു.
“ഒരു ജോലി കിട്ടണം. പിന്നെ…”
“പിന്നെ?”
“ഒരു ചെറിയ വീട്.”
“എവിടെ?”
“നിനക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള സ്ഥലത്ത്.”
മീര ചിരിച്ചു.
“വീട്ടിൽ ഒരു വലിയ ജനൽ വേണം.”
“എന്തിനാ?”
“രാവിലെ എഴുന്നേൽക്കുമ്പോൾ സൂര്യപ്രകാശം അകത്ത് വരണം.”
“ശരി.”
“വീടിന്റെ മുന്നിൽ കുറച്ച് ചെടികൾ വേണം.”
“അതും ശരി.”
“പിന്നെ…”
“പിന്നെ?”
“നീ വേണം.”
അർജുൻ ചിരിച്ചു.
“അത് വീടിന്റെ ഭാഗമാണോ?”
“അല്ല.”
അവൾ അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.
“വീടിനേക്കാൾ പ്രധാനപ്പെട്ടത്.”
അർജുൻ അവളുടെ കൈ പിടിച്ചു.
“വാക്ക്.”
മീര കൈ നീട്ടി.
“വാക്ക്.”
അവർ കൈകൾ ചേർത്തു.
അത് അവരുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ നിമിഷങ്ങളിൽ ഒന്നായിരുന്നു.
പക്ഷേ ചിലപ്പോൾ ജീവിതം നമ്മൾ എഴുതിയ കഥയുടെ അവസാന പേജ് കീറിയെറിയും.
അവരുടെ അവസാന സെമസ്റ്റർ പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞ ദിവസം മീര വീട്ടിലേക്ക് പോകുകയായിരുന്നു.
പോകുന്നതിന് മുമ്പ് അവൾ അർജുനെ വിളിച്ചു.
“നാളെ കാണണം.”
“എന്താ കാര്യം?”
“ഒരു സർപ്രൈസ് ഉണ്ട്.”
“ഇപ്പോൾ പറഞ്ഞാൽ?”
“പറ്റില്ല.”
“ഒരു സൂചനയെങ്കിലും.”
“നാളെ കാണുമ്പോൾ അറിയാം.”
“ശരി. നാളെ കാണാം.”
“നാളെ കാണാം.”
അത് അവരുടെ അവസാന സംഭാഷണമാണെന്ന് അർജുൻ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.
വൈകുന്നേരം മഴയുണ്ടായിരുന്നു.
റോഡുകൾ നനഞ്ഞിരുന്നു.
മീര സഞ്ചരിച്ച വാഹനം ഒരു വളവിൽ നിയന്ത്രണം വിട്ട് അപകടത്തിൽപ്പെട്ടു.
ഫോൺ വിളിച്ചപ്പോൾ ആദ്യം അർജുൻ എടുത്തില്ല.
വീണ്ടും ഫോൺ വന്നു.
അപരിചിതമായ നമ്പർ.
“ഹലോ?”
“ഇത് മീരയുടെ ഫോൺ ആണോ?”
“അതെ.”
“അവൾക്ക് ഒരു അപകടം സംഭവിച്ചിട്ടുണ്ട്. ആശുപത്രിയിലാണ്.”
അർജുന്റെ കാലുകൾ തളർന്നു.
ആശുപത്രിയിലെത്തുമ്പോഴേക്കും എല്ലാം അവസാനിച്ചിരുന്നു.
വെളുത്ത തുണിയിൽ പൊതിഞ്ഞ അവളുടെ മുഖം കണ്ടപ്പോൾ അർജുൻ ഒന്നും വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
“മീര…”
അവൻ അവളുടെ കൈ പിടിച്ചു.
തണുത്തിരുന്നു.
“നീ പറഞ്ഞില്ലേ… നാളെ കാണാമെന്ന്?”
അവന്റെ ശബ്ദം വിറച്ചു.
“എന്നെ ഇങ്ങനെ ഒറ്റയ്ക്ക് വിട്ടിട്ട് എവിടേക്കാണ് പോയത്?”
ഒരു മറുപടിയും ഉണ്ടായില്ല.
മീരയുടെ ഫോൺ അർജുന്റെ കൈയിൽ തന്നെയായിരുന്നു.
സ്ക്രീനിൽ അവരുടെ അവസാന സന്ദേശം തെളിഞ്ഞു കിടന്നു.
“നാളെ കാണാം.”
അവൻ ഫോൺ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു.
ആ ദിവസം മുതൽ അർജുന്റെ ജീവിതം മാറി.
കോളേജ് പൂർത്തിയായി.
കൂട്ടുകാർ ഓരോരുത്തരും ജീവിതത്തിന്റെ പല വഴികളിലേക്ക് പോയി.
പക്ഷേ അർജുൻ മാത്രം പഴയ ഓർമ്മകളിൽ കുടുങ്ങി.
അവൻ ദിവസവും കോളേജിന്റെ ആൽമരച്ചുവട്ടിൽ പോകും.
മീര ഇരുന്നിരുന്ന ബെഞ്ചിൽ ഇരിക്കും.
അവൾ വായിച്ച പുസ്തകം തുറക്കും.
കാന്റീനിൽ രണ്ട് ചായ വാങ്ങും.
ഒന്ന് താൻ കുടിക്കും.
മറ്റൊന്ന് അവളുടെ മുന്നിൽ വയ്ക്കും.
“നിനക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള ചായയാണ്.”
അവൻ പതിയെ പറയും.
ചുറ്റുമുള്ളവർ അവനെ നോക്കും.
ചിലർ സഹതാപത്തോടെ.
ചിലർ അത്ഭുതത്തോടെ.
പക്ഷേ അർജുന് അതൊന്നും കാര്യമല്ലായിരുന്നു.
മീരയെ മറക്കുക എന്നത് അവന് മരണത്തേക്കാൾ വലിയ വേദനയായിരുന്നു.
ഒരു രാത്രി അവളുടെ പഴയ ബാഗ് തുറക്കുമ്പോൾ ഒരു ചെറിയ ഡയറി അർജുന് കിട്ടി.
അവൻ വിറയുന്ന കൈകളോടെ അത് തുറന്നു.
അവസാന പേജിൽ എഴുതിയിരുന്നത്:
“അർജുൻ, ഒരിക്കൽ ഞാൻ നിന്റെ കൂടെ ഇല്ലാതായാൽ പോലും എന്നെ ഓർത്ത് ദുഃഖിക്കരുത്. നമ്മൾ ഒരുമിച്ച് ചിരിച്ച ദിവസങ്ങളെ ഓർക്കണം. കാരണം നമ്മൾ ജീവിച്ചത് വളരെ മനോഹരമായാണ്.”
അവൻ ഏറെ നേരം ആ വരികളിലേക്ക് നോക്കി.
അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞു.
അന്ന് അവൻ ഒരു തീരുമാനമെടുത്തു.
മീരയെ മറക്കില്ല.
പക്ഷേ അവളുടെ മരണത്തിൽ മാത്രം ജീവിക്കുകയും ചെയ്യില്ല.
അവരുടെ ഓർമ്മകൾക്ക് ജീവൻ നൽകും.
അവൻ ഒരു പുസ്തകം എഴുതാൻ തുടങ്ങി.
പുസ്തകത്തിന്റെ പേര്:
“ഓർമ്മകൾക്ക് ജീവൻ.”
ആദ്യ പേജിൽ അവൻ എഴുതി:
“മീര—എന്റെ ജീവിതത്തിൽ വന്ന ഒരു പെൺകുട്ടിയല്ല. എന്റെ ജീവിതം തന്നെ.”
അവരുടെ ഓരോ ഓർമ്മയും അവൻ അതിൽ കുറിച്ചു.
ആദ്യ പരിചയം.
ആദ്യ ചിരി.
ആദ്യ മഴ.
ആദ്യ പ്രണയവാക്ക്.
കാന്റീനിലെ ചായ.
ബസ് സ്റ്റോപ്പിലെ കാത്തിരിപ്പ്.
ആൽമരച്ചുവട്ടിലെ സ്വപ്നങ്ങൾ.
അവൾ പറഞ്ഞ ചെറിയ ചെറിയ കാര്യങ്ങൾ.
അങ്ങനെ എഴുതിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ അർജുന് ഒരു വിചിത്രമായ അനുഭവം ഉണ്ടായി.
മീര വീണ്ടും തന്റെ മുന്നിൽ ജീവിക്കുന്നതുപോലെ.
“ഇത്രയും എഴുതിയാൽ പുസ്തകം തീരില്ലേ?”
അവൻ ചിരിച്ചു.
“നമ്മുടെ കഥയ്ക്ക് അവസാനം ഇല്ലല്ലോ.”
“എങ്കിൽ?”
“ഓർമ്മകളുള്ളിടത്തോളം കഥ തുടരും.”
ആ സംഭാഷണം യാഥാർഥ്യമായിരുന്നോ, അവന്റെ മനസ്സിലെ സൃഷ്ടിയായിരുന്നോ—അവൻ അന്വേഷിച്ചില്ല.
അവന് അതിന്റെ ആവശ്യമില്ലായിരുന്നു.
കാരണം സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരാൾ ശരീരമായി കൂടെയില്ലെങ്കിലും, അവരുടെ ഓർമ്മകൾക്ക് നമ്മൾ ജീവൻ നൽകുമ്പോൾ അവർ വീണ്ടും നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ എത്തും.
വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയി.
അർജുൻ ഒരു എഴുത്തുകാരനായി.
അവന്റെ ആദ്യ പുസ്തകം പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ദിവസം, അവൻ അതിന്റെ ഒരു കോപ്പിയുമായി പഴയ കോളേജിലേക്ക് പോയി.
ആൽമരച്ചുവട്ടിൽ ഇരുന്നു.
പുസ്തകം തുറന്നു.
ആദ്യ പേജിൽ വിരലോടിച്ചു.
“മീര… നമ്മുടെ കഥ ഇപ്പോൾ മറ്റുള്ളവരും വായിക്കും.”
കാറ്റ് പതിയെ വീശി.
ആൽമരത്തിലെ ഇലകൾ ശബ്ദിച്ചു.
അർജുൻ കണ്ണുകൾ അടച്ചു.
അവന് അവളുടെ ശബ്ദം കേൾക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.
“അർജുൻ…”
അവൻ ചിരിച്ചു.
“എന്താ?”
“നമ്മുടെ വീട് ഓർമ്മയുണ്ടോ?”
അവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
“ഉണ്ട്.”
“വലിയ ജനൽ?”
“ഉണ്ട്.”
“മുന്നിലെ ചെടികൾ?”
“അതും ഉണ്ട്.”
“പിന്നെ ഞാൻ?”
അർജുൻ പതിയെ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി.
“നീയും ഉണ്ട്.”
അവന്റെ ഹൃദയത്തിൽ.
അവന്റെ ഓർമ്മകളിൽ.
അവന്റെ എഴുത്തിൽ.
അവൻ ജീവിക്കുന്ന ഓരോ ദിവസത്തിലും.
മീര മരിച്ചിരുന്നു.
പക്ഷേ അവരുടെ പ്രണയം മരിച്ചിരുന്നില്ല.
മരണം അവളുടെ ശരീരം മാത്രമാണ് കൊണ്ടുപോയത്.
അവളുടെ ചിരിയും, ശബ്ദവും, സ്പർശവും, സ്വപ്നങ്ങളും—അവയെല്ലാം അർജുന്റെ മനസ്സിൽ അവശേഷിച്ചു.
അവൻ ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നു.
എങ്കിലും ഏകാന്തനായിരുന്നില്ല.
കാരണം ഓരോ പ്രഭാതത്തിലും അവൻ അവളോട് സംസാരിച്ചു.
ഓരോ രാത്രിയും അവൾക്ക് ഗുഡ് നൈറ്റ് പറഞ്ഞു.
പഴയ വഴികളിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ അവളുടെ ചുവടുകൾക്കായി കാത്തു.
മഴ പെയ്യുമ്പോൾ ഒരേ കുടയ്ക്കു കീഴിൽ നടന്ന ആ ദിവസം ഓർത്തു.
ആൽമരച്ചുവട്ടിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ അവൾ അരികിലുണ്ടെന്ന് സങ്കൽപ്പിച്ചു.
അങ്ങനെ അവർ വീണ്ടും ഒരുമിച്ച് ജീവിച്ചു.
ഒരു വീട്ടിൽ അല്ല.
ഒരു നഗരത്തിൽ അല്ല.
ഒരു ജീവിതത്തിൽ പോലും അല്ല.
ഒരു ഹൃദയത്തിനുള്ളിൽ.
അർജുൻ ഒടുവിൽ മനസ്സിലാക്കി—
ചില പ്രണയങ്ങൾ അവസാനിക്കില്ല.
ചില മനുഷ്യർ മരിച്ചാലും അവരുടെ ഓർമ്മകൾ മരിക്കില്ല.
കാലം ശരീരങ്ങളെ അകറ്റിയാലും സ്നേഹം മനസ്സുകളെ വേർപെടുത്തില്ല.
മീര പോയി.
പക്ഷേ അവൾ അർജുന്റെ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് പോയില്ല.
കാരണം അവൻ അവളുടെ ഓർമ്മകൾക്ക് ജീവൻ നൽകിയിരുന്നു.
അതുകൊണ്ടുതന്നെ…
അവരുടെ പ്രണയം ഇന്നും ജീവിക്കുന്നു.
ഓർമ്മകളിൽ…
സ്വപ്നങ്ങളിൽ…
ഓരോ ഹൃദയമിടിപ്പിലും…
