നിലാവ്
ആ രാത്രി നിലാവ് അസാധാരണമായി തെളിഞ്ഞിരുന്നു.
വീടിന്റെ മുറ്റത്തേക്ക് പടർന്നിരുന്ന വെള്ളിവെളിച്ചത്തിൽ പഴയ മാവിന്റെ നിഴൽ നീണ്ടുകിടന്നു. കാറ്റില്ലാത്ത രാത്രിയായിട്ടും മാവിന്റെ ഇലകൾ പതുക്കെ ഇളകുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അരുൺ ജനലിനരികിൽ ഇരുന്ന് പുറത്തേക്ക് നോക്കി.
പതിനഞ്ച് വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം അവൻ ആ വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തിയതായിരുന്നു.
അച്ഛന്റെ മരണശേഷം വിൽപ്പത്രം പരിശോധിച്ചപ്പോഴാണ് ആ പഴയ വീട് തന്റെ പേരിലാണെന്ന് അവൻ അറിഞ്ഞത്. നഗരത്തിലെ ജീവിതത്തിനിടയിൽ ഒരിക്കൽ പോലും അവിടേക്ക് തിരിഞ്ഞുനോക്കണമെന്ന് അവന് തോന്നിയിരുന്നില്ല.
കാരണം...
ആ വീട്ടിൽ അവന്റെ ഓർമ്മകൾ മാത്രമല്ല ഉണ്ടായിരുന്നത്.
ഒരു രഹസ്യവും അവിടെ ഉറങ്ങിക്കിടന്നിരുന്നു.
അരുൺ കണ്ണുകളടച്ചു.
അവന് വീണ്ടും ആ രാത്രി ഓർമ്മ വന്നു.
പതിനഞ്ച് വർഷം മുമ്പുള്ള ഒരു പൗർണമി രാത്രി.
അന്ന് അവന് പതിനെട്ട് വയസ്സായിരുന്നു.
വീടിന്റെ പിന്നിലെ കുളക്കരയിൽ അവൻ അവളെ അവസാനമായി കണ്ടു.
നില.
അവന്റെ ബാല്യകാല സുഹൃത്ത്.
അവന്റെ ആദ്യ പ്രണയം.
അവന്റെ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് ഒരു രാത്രി കൊണ്ട് അപ്രത്യക്ഷയായ പെൺകുട്ടി.
“അരുൺ...”
അവൻ കണ്ണുതുറന്നു.
ആ ശബ്ദം വളരെ വ്യക്തമായിരുന്നു.
പുറത്ത് നിന്ന് ആരോ വിളിച്ചതുപോലെ.
അവൻ എഴുന്നേറ്റ് ജനൽ തുറന്നു.
“ആരാ?”
മറുപടിയില്ല.
മുറ്റത്ത് നിലാവ് മാത്രം.
അരുൺ ടോർച്ച് എടുത്ത് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി.
പഴയ വീടിന്റെ മരവാതിൽ തുറന്നപ്പോൾ ചെറിയൊരു ശബ്ദം കേട്ടു. വരാന്തയിൽ നിന്ന് മുറ്റത്തേക്ക് ഇറങ്ങിയപ്പോൾ അവന്റെ കാലുകൾ സ്വയം കുളത്തിനരികിലേക്ക് നീങ്ങി.
അവിടെയെത്തിയപ്പോൾ അവൻ നിന്നുപോയി.
കുളത്തിലെ വെള്ളത്തിൽ നിലാവിന്റെ പ്രതിബിംബം വിറയ്ക്കുകയായിരുന്നു.
പെട്ടെന്ന്...
വെള്ളത്തിൽ എന്തോ വീണ ശബ്ദം.
“ചപ്പാക്!”
അരുൺ ടോർച്ച് വെള്ളത്തിലേക്ക് തെളിച്ചു.
ഒന്നുമില്ല.
അപ്പോഴാണ് കുളത്തിന്റെ മറുകരയിൽ ഒരു വെള്ള വസ്ത്രം ധരിച്ച രൂപം നിൽക്കുന്നത് അവൻ കണ്ടത്.
അവന്റെ ഹൃദയം ശക്തമായി മിടിച്ചു.
“ആരാ അവിടെ?”
രൂപം അനങ്ങിയില്ല.
അരുൺ പതുക്കെ മുന്നോട്ട് നടന്നു.
അഞ്ച് മീറ്റർ...
നാല് മീറ്റർ...
മൂന്ന് മീറ്റർ...
അവൻ വീണ്ടും ടോർച്ച് തെളിച്ചു.
അവളുടെ മുഖം വ്യക്തമായി.
അരുൺ ഞെട്ടിപ്പോയി.
“നില...?”
അവൾ പുഞ്ചിരിച്ചു.
അടുത്ത നിമിഷം രൂപം ഇരുട്ടിൽ അലിഞ്ഞുപോയി.
അരുൺ ഓടിയെത്തി ആ സ്ഥലത്ത് നോക്കി.
ഒന്നുമില്ല.
പക്ഷേ നിലത്ത് ഒരു പഴയ വെള്ളി പാദസരം കിടന്നിരുന്നു.
അരുൺ അത് കൈയിലെടുത്തു.
അത് നിലയുടേതായിരുന്നു.
അവൾ പതിനഞ്ച് വർഷം മുമ്പ് ധരിച്ചിരുന്ന അതേ പാദസരം.
---
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ അയൽവാസിയായ രാഘവൻ ചേട്ടൻ വീട്ടിലെത്തി.
“രാത്രി എന്തെങ്കിലും കേട്ടോ?”
അരുൺ അദ്ദേഹത്തെ നോക്കി.
“എന്താ?”
“ഒന്നുമില്ല.”
“ചേട്ടൻ എന്തെങ്കിലും പറയാനുണ്ടോ?”
രാഘവൻ കുറച്ചു നേരം മിണ്ടാതിരുന്നു.
“നീ ഈ വീട്ടിലേക്ക് വരേണ്ടിയിരുന്നില്ല, അരുൺ.”
അരുൺ ചിരിച്ചു.
“എന്തുകൊണ്ട്?”
“ചില കാര്യങ്ങൾ മറന്നുകളയുന്നതാണ് നല്ലത്.”
“നിലയെക്കുറിച്ചാണോ?”
രാഘവന്റെ മുഖം മാറി.
“ആ പേര് ഇനി ഇവിടെ പറയരുത്.”
“എന്തിന്?”
“അവൾ മരിച്ചിട്ടില്ല.”
അരുൺ വിറച്ചു.
“എന്താ പറഞ്ഞത്?”
രാഘവൻ പതുക്കെ കസേരയിൽ ഇരുന്നു.
“പതിനഞ്ച് വർഷം മുമ്പ് എല്ലാവരും കരുതിയത് നില കുളത്തിൽ വീണ് മരിച്ചുവെന്നാണ്. പക്ഷേ അവളുടെ മൃതദേഹം ഒരിക്കലും കിട്ടിയില്ല.”
“പക്ഷേ അച്ഛൻ പറഞ്ഞത് അവൾ മരിച്ചെന്ന് തന്നെയായിരുന്നു.”
“നിന്റെ അച്ഛന് സത്യം അറിയാമായിരുന്നു.”
അരുൺ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.
“എന്ത് സത്യം?”
രാഘവൻ എഴുന്നേറ്റു.
“അത് നിന്റെ അച്ഛന്റെ പഴയ മുറിയിലുണ്ട്.”
---
അരുൺ നേരെ അച്ഛന്റെ മുറിയിലേക്ക് പോയി.
വർഷങ്ങളായി ആരും തുറക്കാത്ത മുറി.
പഴയ അലമാരകൾ.
പുസ്തകങ്ങൾ.
പൊടിപിടിച്ച ഫയലുകൾ.
അവൻ ഓരോന്നായി പരിശോധിച്ചു.
അവസാനം ഒരു ഇരുമ്പ് പെട്ടി കണ്ടു.
താക്കോൽ ഇല്ലായിരുന്നു.
ഒരു പഴയ കത്തി ഉപയോഗിച്ച് പൂട്ടു പൊട്ടിച്ചു.
അകത്ത് കത്തുകളും ഫോട്ടോകളും ചില രേഖകളും ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഒരു കത്ത് അവന്റെ ശ്രദ്ധ പിടിച്ചുപറ്റി.
മുകളിൽ എഴുതിയിരുന്നത്:
“അരുണിനായി — അവൻ ഒരിക്കൽ സത്യം അന്വേഷിച്ചാൽ മാത്രം.”
അവന്റെ കൈകൾ വിറച്ചു.
കത്ത് തുറന്നു.
«“അരുൺ,
നീ ഈ കത്ത് വായിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ ഞാൻ ഈ ലോകത്ത് ഉണ്ടാകില്ല.
നിലയെക്കുറിച്ച് ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞതെല്ലാം കള്ളമായിരുന്നു.
അവൾ മരിച്ചിട്ടില്ല.
അവളെ ഞാൻ രക്ഷിക്കുകയായിരുന്നു.
പക്ഷേ അവളെ രക്ഷിച്ചതിന് പിന്നിൽ ഒരു കാരണമുണ്ട്.
ആ രാത്രിയിൽ കുളത്തിനരികിൽ നടന്നത് അപകടമല്ലായിരുന്നു.”»
അരുൺ വായന നിർത്തി.
ഹൃദയമിടിപ്പ് കൂടിവന്നു.
കത്തിന്റെ അടുത്ത വരി അവനെ കൂടുതൽ ഞെട്ടിച്ചു.
«“നിലയെ കൊല്ലാൻ ശ്രമിച്ചത്...”»
അവിടെ എഴുത്ത് അവസാനിച്ചിരുന്നു.
കത്തിന്റെ താഴെ ഒരു തീയതി മാത്രം.
07 സെപ്റ്റംബർ 2011.
അരുൺ തീയതിയിലേക്ക് നോക്കി.
അത് നില അപ്രത്യക്ഷമായ രാത്രിയായിരുന്നു.
---
ആ രാത്രി വീണ്ടും നിലാവ് നിറഞ്ഞു.
അരുൺ ഉറങ്ങാതെ കാത്തിരുന്നു.
അർദ്ധരാത്രി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ വീടിന്റെ പിന്നിൽ നിന്ന് ഒരു ശബ്ദം.
“അരുൺ...”
അവൻ പുറത്തേക്ക് ഓടി.
കുളക്കരയിൽ അതേ രൂപം.
“നില!”
ഇത്തവണ അവൾ ഓടിയില്ല.
അവൻ അടുത്തെത്തിയപ്പോൾ അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
“എന്നെ തിരിച്ചറിഞ്ഞോ?”
അരുൺ അവളെ നോക്കി നിന്നു.
പതിനഞ്ച് വർഷം കഴിഞ്ഞിട്ടും അവളുടെ കണ്ണുകൾക്ക് ഒരു മാറ്റവുമില്ലെന്ന് തോന്നി.
“നീ... എവിടെയായിരുന്നു?”
“നിന്നിൽ നിന്ന് അകന്ന്.”
“എന്തിന്?”
“നിന്നെ രക്ഷിക്കാൻ.”
അരുൺ അവളുടെ കൈ പിടിച്ചു.
“എന്നോട് സത്യം പറയൂ.”
നില കണ്ണുകൾ താഴ്ത്തി.
“നിന്റെ അച്ഛൻ എന്നെ രക്ഷിച്ചു.”
“എന്തിൽ നിന്ന്?”
അവൾ കുളത്തിലേക്ക് നോക്കി.
“നിന്റെ വീട്ടിൽ നിന്നാണ്.”
അരുൺ ഞെട്ടി.
“എന്റെ വീട്ടിൽ നിന്ന്?”
“നിന്റെ അച്ഛന് അറിയാമായിരുന്നു നിന്റെ അമ്മയുടെ മരണത്തിന് പിന്നിലെ സത്യം.”
അരുൺ ഒന്നും മനസ്സിലാകാതെ അവളെ നോക്കി.
“എന്റെ അമ്മ മരിച്ചത് അസുഖം കൊണ്ടല്ലേ?”
നില തലകുലുക്കി.
“അല്ല.”
“പിന്നെ?”
“അവൾ ചില രേഖകൾ കണ്ടെത്തിയിരുന്നു. നിന്റെ അച്ഛന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ സ്വത്ത് സംബന്ധിച്ച വലിയൊരു തട്ടിപ്പ്.”
“അത് കൊണ്ട്?”
“അവൾ സത്യം പുറത്തുപറയാൻ ശ്രമിച്ചു.”
നിലയുടെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞു.
“അന്ന് രാത്രിയിൽ അവളെ കുളത്തിലേക്ക് തള്ളിയിട്ടു.”
അരുൺ പിന്നോട്ട് നീങ്ങി.
“ആരാണ്?”
നില മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
“ആരാണ് നില?”
“നിന്റെ അച്ഛന്റെ സഹോദരൻ.”
അരുൺ ഞെട്ടി.
“ശങ്കരൻ മാമനോ?”
“അതെ.”
“പക്ഷേ അദ്ദേഹം വർഷങ്ങൾക്കുമുമ്പേ മരിച്ചല്ലോ.”
“അദ്ദേഹം മരിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് എല്ലാം നിന്റെ അച്ഛനോട് സമ്മതിച്ചിരുന്നു.”
---
അരുൺ വീണ്ടും അച്ഛന്റെ മുറിയിലേക്ക് ഓടി.
ഇരുമ്പുപെട്ടിയിൽ ബാക്കിയുള്ള രേഖകൾ പരിശോധിച്ചു.
ഒരു പഴയ ഡയറി കിട്ടി.
അച്ഛന്റെ കൈയെഴുത്ത്.
അവൻ ആദ്യ പേജ് തുറന്നു.
“എനിക്ക് എന്റെ ഭാര്യയെ രക്ഷിക്കാനായില്ല.”
അരുൺ വായിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
അടുത്ത പേജുകളിൽ വർഷങ്ങളായുള്ള കുറ്റബോധം.
അമ്മയുടെ മരണം.
ശങ്കരന്റെ കുറ്റം.
പക്ഷേ അവസാന പേജാണ് അവനെ തകർത്തത്.
«“നില എല്ലാം കണ്ടിരുന്നു.
ആ രാത്രി അവൾ കുളത്തിനരികിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.
ശങ്കരൻ അവളെയും കൊല്ലാൻ ശ്രമിച്ചു.
ഞാൻ സമയത്ത് എത്തി.
നിലയെ ജീവനോടെ രക്ഷിച്ചു.
പക്ഷേ അവൾ എന്നോട് ഒരു കാര്യം പറഞ്ഞു.
‘അരുണിനോട് പറയരുത്. അവൻ എന്നെ അന്വേഷിക്കും. അവനെയും അവർ കൊല്ലും.’
അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ അവളെ മറ്റൊരു സ്ഥലത്തേക്ക് അയച്ചത്.
അവൾ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നുവെന്ന് അരുൺ അറിയാതിരിക്കുകയായിരുന്നു അവന്റെ സുരക്ഷ.”»
അരുൺ ഡയറി നെഞ്ചോട് ചേർത്തു.
അപ്പോൾ പിന്നിൽ നിന്ന് ഒരു ശബ്ദം.
“ഇനി അറിയേണ്ടതെല്ലാം അറിഞ്ഞില്ലേ?”
അവൻ തിരിഞ്ഞു.
നില വാതിൽക്കൽ നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
“നീ ഇവിടെ എങ്ങനെ?”
“ഞാൻ പോയിട്ടില്ല.”
“എവിടേക്കാണ് നീ പോയത്?”
അവൾ ചിരിച്ചു.
“ഈ വീട്ടിൽ നിന്ന് അകലെയായിരുന്നു. പക്ഷേ എന്റെ മനസ്സ് ഇവിടെ തന്നെയായിരുന്നു.”
“ഇപ്പോൾ എന്തിനാണ് തിരിച്ചുവന്നത്?”
നില പതുക്കെ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.
“നിന്റെ അച്ഛൻ മരിച്ചുവെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോൾ.”
അരുൺ അവളെ നോക്കി.
“നീ എന്നെ കാണാൻ വേണ്ടിയാണോ വന്നത്?”
അവൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
അവളുടെ കണ്ണുകൾ മാത്രം മറുപടി നൽകി.
---
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ പോലീസ് പഴയ വീട്ടിലെത്തി.
അരുൺ തന്റെ കൈവശമുണ്ടായിരുന്ന രേഖകൾ കൈമാറി.
വർഷങ്ങളായി അടച്ചുവെച്ചിരുന്ന കേസിന്റെ അന്വേഷണം വീണ്ടും തുടങ്ങി.
ശങ്കരൻ മരിച്ചുപോയിരുന്നെങ്കിലും അദ്ദേഹത്തിന്റെ കുറ്റകൃത്യങ്ങൾക്ക് തെളിവുകൾ ലഭിച്ചു.
അമ്മയുടെ മരണം അപകടമല്ലെന്ന് തെളിഞ്ഞു.
നിലയുടെ മൊഴിയും പഴയ രേഖകളും ചേർന്ന് പതിനഞ്ച് വർഷം പഴക്കമുള്ള രഹസ്യം പുറത്തുവന്നു.
പക്ഷേ ഒരു ചോദ്യം മാത്രം ബാക്കി.
നില എന്തുകൊണ്ടാണ് അന്ന് അർദ്ധരാത്രിയിൽ കുളക്കരയിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടത്?
അരുൺ അവളോട് ചോദിച്ചു.
“നീ ആദ്യ രാത്രി എന്നെ വിളിച്ചത് എന്തിന്?”
നില പുഞ്ചിരിച്ചു.
“നിന്നെ അല്ല.”
“പിന്നെ?”
“നിന്റെ അച്ഛനെ.”
അരുൺ ഞെട്ടി.
“എന്ത്?”
“അദ്ദേഹം മരിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് എന്നോട് ഒരു വാക്ക് പറഞ്ഞിരുന്നു.”
“എന്ത് വാക്ക്?”
നില കുളത്തിലേക്ക് നോക്കി.
“‘നിലാവുള്ള രാത്രിയിൽ അവനെ വീട്ടിലേക്ക് തിരികെ കൊണ്ടുവരണം.’”
അരുൺ മിണ്ടാതായി.
“എന്തിന്?”
“സത്യം അവൻ അറിയേണ്ട സമയമായിരുന്നു.”
അവൾ തിരിഞ്ഞുനടന്നു.
അരുൺ അവളെ തടഞ്ഞു.
“നില!”
അവൾ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
“ഇനി നീ പോകുമോ?”
നിലയുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരി.
“ഇനി പോകേണ്ട കാര്യമുണ്ടോ?”
അരുൺ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.
പതിനഞ്ച് വർഷത്തെ കാത്തിരിപ്പിന് ശേഷം രണ്ട് കൈകൾ വീണ്ടും ഒന്നായി.
കുളത്തിലെ വെള്ളത്തിൽ നിലാവ് തിളങ്ങി.
അന്നത്തെ പോലെ തന്നെ.
പക്ഷേ ആ രാത്രിയിൽ ഒരു വ്യത്യാസമുണ്ടായിരുന്നു.
അന്ന് നിലാവ് ഒരു വേർപാടിന് സാക്ഷിയായിരുന്നു.
ഇന്ന്...
അത് ഒരു തിരിച്ചുവരവിന് സാക്ഷിയായി.
അരുൺ കുളത്തിലേക്ക് നോക്കി.
വെള്ളത്തിൽ അവരുടെ പ്രതിബിംബം തെളിഞ്ഞിരുന്നു.
അവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
“നിലാവിന് ഇത്രയും രഹസ്യങ്ങൾ ഒളിപ്പിക്കാൻ കഴിയുമെന്ന് ഞാൻ ഒരിക്കലും കരുതിയില്ല.”
നില ചിരിച്ചു.
“നിലാവിന് രഹസ്യങ്ങളില്ല, അരുൺ.”
“പിന്നെ?”
“നമ്മൾ തന്നെയാണ് അതിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ മറച്ചുവെക്കുന്നത്.”
അവൻ അവളുടെ കൈ മുറുകെ പിടിച്ചു.
ആകാശത്ത് പൂർണ്ണചന്ദ്രൻ.
മുറ്റത്ത് വെള്ളിവെളിച്ചം.
പതിനഞ്ച് വർഷമായി അടഞ്ഞുകിടന്ന ഒരു വീട്ടിന്റെ വാതിൽ തുറന്നിരുന്നു.
അതോടൊപ്പം...
രണ്ട് ഹൃദയങ്ങൾക്കിടയിൽ അടഞ്ഞുകിടന്നിരുന്ന ഒരു വാതിലും.
അവസാനം
