അവനും അവന്റെ അഹങ്കാരവും
ഒരു മനുഷ്യൻ തന്റെ സ്വന്തം അഹങ്കാരത്തെ തോൽപ്പിച്ച കഥ
അധ്യായം 1 — അവൻ ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നു
അരവിന്ദ് ഒരു കുടുംബത്തിലെ ഏകമകനായിരുന്നു.
അവന്റെ ജനനത്തോടെ ആ വീട്ടിലെ സന്തോഷം ഇരട്ടിയായി. അച്ഛൻ രാഘവനും അമ്മ സുമിത്രയും അവനെ വളരെയധികം സ്നേഹിച്ചു. അരവിന്ദിന് എന്ത് വേണമെങ്കിലും അവർ കഴിയുന്നത്ര നൽകി.
പക്ഷേ ചെറുപ്പം മുതൽ തന്നെ അരവിന്ദിന്റെ സ്വഭാവത്തിൽ ഒരു പ്രത്യേകത ഉണ്ടായിരുന്നു.
അവന് അധികം ആളുകളുമായി ഇടപഴകാൻ ഇഷ്ടമില്ലായിരുന്നു.
അയൽവീട്ടിലെ കുട്ടികൾ കളിക്കാൻ വിളിച്ചാൽ,
“എനിക്ക് കളിക്കണ്ട.”
സ്കൂളിലെ കൂട്ടുകാർ ജന്മദിനത്തിന് വിളിച്ചാൽ,
“ഞാൻ വരില്ല.”
അമ്മ ചോദിക്കും:
“മോനേ, നീ എന്താ എപ്പോഴും ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരിക്കുന്നത്?”
അരവിന്ദ് മറുപടി പറയും:
“എനിക്ക് ആരെയും വേണ്ട, അമ്മേ.”
അമ്മ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവന്റെ തലയിൽ കൈവെക്കും.
“ഒരു ദിവസം നിനക്ക് മനസ്സിലാകും മോനേ… ജീവിതത്തിൽ മനുഷ്യർ വേണം.”
അരവിന്ദ് ആ വാക്കുകൾ ശ്രദ്ധിച്ചില്ല.
അവൻ കരുതി—
ഒറ്റയ്ക്ക് ജീവിക്കുന്നതാണ് ശക്തി.
---
അധ്യായം 2 — വളരുന്ന അഹങ്കാരം
കാലം കടന്നു.
അരവിന്ദ് സ്കൂൾ പൂർത്തിയാക്കി കോളേജിൽ ചേർന്നു.
അവൻ പഠിക്കാൻ മിടുക്കനായിരുന്നു. പരീക്ഷകളിൽ നല്ല മാർക്ക് നേടി. അധ്യാപകർ അവനെ പ്രശംസിച്ചു.
പക്ഷേ അവന് ഒരു പ്രശ്നമുണ്ടായിരുന്നു.
ആരെങ്കിലും തന്നെക്കാൾ നന്നായി എന്തെങ്കിലും ചെയ്യുന്നത് അവന് സഹിക്കാനായില്ല.
ഒരു ദിവസം കോളേജിൽ ഒരു പ്രോജക്ട് മത്സരം നടന്നു.
അരവിന്ദ് തന്റെ പ്രോജക്ട് വളരെ മികച്ചതാണെന്ന് കരുതി.
അവന്റെ കൂട്ടുകാരൻ രാഹുൽ പറഞ്ഞു:
“ഇവിടെ ചെറിയൊരു മാറ്റം വരുത്തിയാൽ പ്രോജക്ട് കൂടുതൽ നല്ലതാകും.”
അരവിന്ദ് ഉടൻ പറഞ്ഞു:
“എനിക്ക് എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് നീ പഠിപ്പിക്കേണ്ട.”
രാഹുൽ മിണ്ടാതായി.
അവൻ സഹായിക്കാനാണ് ശ്രമിച്ചത്.
പക്ഷേ അരവിന്ദിന് അത് ഉപദേശമായി തോന്നി.
മത്സരത്തിന്റെ ദിവസം അരവിന്ദിന്റെ പ്രോജക്ടിൽ ഒരു ചെറിയ പിഴവ് സംഭവിച്ചു.
അവന് സമ്മാനം ലഭിച്ചില്ല.
രാഹുൽ അവന്റെ അടുത്തെത്തി.
“വിഷമിക്കണ്ട. അടുത്ത തവണ നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് ചെയ്യാം.”
അരവിന്ദ് തിരിഞ്ഞുനോക്കാതെ പറഞ്ഞു:
“എനിക്ക് ആരുടെയും സഹായം വേണ്ട.”
ആ വാക്കുകൾ രാഹുലിനെ വേദനിപ്പിച്ചു.
അന്ന് മുതൽ അവരുടെ സൗഹൃദത്തിൽ ഒരു ചെറിയ അകലം ഉണ്ടായി.
---
അധ്യായം 3 — വിജയം
കോളേജ് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അരവിന്ദിന് ഒരു വലിയ കമ്പനിയിൽ ജോലി ലഭിച്ചു.
അവന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും അഭിമാനിച്ചു.
“ഞങ്ങളുടെ മോൻ വലിയ ആളായി,” അച്ഛൻ സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു.
അരവിന്ദ് നഗരത്തിലേക്ക് താമസം മാറി.
പുതിയ ജോലി.
പുതിയ വീട്.
നല്ല ശമ്പളം.
നല്ല ജീവിതം.
അവന്റെ ആത്മവിശ്വാസം വളർന്നു.
പക്ഷേ ആത്മവിശ്വാസത്തോടൊപ്പം അഹങ്കാരവും വളർന്നു.
ഓഫീസിൽ സഹപ്രവർത്തകർ അവനെ ഇഷ്ടപ്പെടാതെയായി.
കാരണം അരവിന്ദ് ആരുടെയും അഭിപ്രായം കേൾക്കില്ല.
ഒരു ദിവസം അവന്റെ മാനേജർ ഒരു പ്രധാനപ്പെട്ട പ്രോജക്ട് അവനെ ഏൽപ്പിച്ചു.
“അരവിന്ദ്, ടീമിനൊപ്പം ചേർന്ന് ഇത് പൂർത്തിയാക്കണം.”
അരവിന്ദ് പറഞ്ഞു:
“എനിക്ക് ഒറ്റയ്ക്ക് ചെയ്യാം.”
“ഇത് വലിയ പ്രോജക്ടാണ്. ടീമിന്റെ സഹായം ആവശ്യമാകും.”
അരവിന്ദ് ചിരിച്ചു.
“എനിക്ക് മറ്റാരുടെയും സഹായം വേണ്ട.”
മാനേജർ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
പ്രോജക്ട് ആരംഭിച്ചു.
ആദ്യ ദിവസങ്ങളിൽ എല്ലാം നന്നായി പോയി.
പക്ഷേ കുറച്ച് ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം പ്രശ്നങ്ങൾ തുടങ്ങി.
അവന് സഹായിക്കാനാരുമില്ലായിരുന്നു.
കാരണം അവൻ തന്നെ എല്ലാവരെയും അകറ്റിയിരുന്നു.
---
അധ്യായം 4 — അമ്മയുടെ മുന്നറിയിപ്പ്
ഒരു ഞായറാഴ്ച അരവിന്ദ് വീട്ടിലെത്തി.
അമ്മ ഭക്ഷണം വിളമ്പി.
“മോനേ, കുറച്ച് ദിവസം വീട്ടിൽ നിൽക്കൂ.”
“എനിക്ക് ജോലി ഉണ്ട്.”
“എപ്പോഴും ജോലി മാത്രം. കുറച്ച് സമയം കുടുംബത്തിനും കൊടുക്കണം.”
അരവിന്ദ് അല്പം അസഹനത്തോടെ പറഞ്ഞു:
“എനിക്ക് എന്റെ ജീവിതം നോക്കാൻ അറിയാം.”
അമ്മ മിണ്ടാതായി.
അച്ഛൻ അവനെ നോക്കി.
“അരവിന്ദ്…”
“എന്താ അച്ഛാ?”
“നിനക്ക് ജീവിതത്തിൽ വലിയ വിജയം നേടണം. പക്ഷേ ആ വിജയത്തിനിടയിൽ മനുഷ്യരെ നഷ്ടപ്പെടുത്തരുത്.”
അരവിന്ദ് ചിരിച്ചു.
“എനിക്ക് ആരെയും ആശ്രയിക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ല.”
അച്ഛൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
അവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
“ഇന്ന് നീ അങ്ങനെ കരുതുന്നു.”
---
അധ്യായം 5 — ആദ്യത്തെ വലിയ വീഴ്ച
അൽപമാസങ്ങൾക്കുശേഷം അരവിന്ദിന്റെ പ്രോജക്ട് പരാജയപ്പെട്ടു.
കമ്പനിക്ക് വലിയ നഷ്ടമുണ്ടായി.
മാനേജർ അവനെ വിളിച്ചു.
“നീ ടീമിന്റെ അഭിപ്രായം കേൾക്കാതെ ഒറ്റയ്ക്ക് തീരുമാനങ്ങൾ എടുത്തു. അതാണ് പ്രശ്നമായത്.”
അരവിന്ദിന് ദേഷ്യം വന്നു.
“എല്ലാം എന്റെ തെറ്റാണോ?”
മാനേജർ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു:
“തെറ്റ് സംഭവിക്കുന്നത് പ്രശ്നമല്ല. തെറ്റ് സമ്മതിക്കാത്തതാണ് പ്രശ്നം.”
ആ വാക്കുകൾ അരവിന്ദിനെ കൂടുതൽ കോപിപ്പിച്ചു.
അവൻ ഓഫീസിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് നടന്നു.
അന്ന് രാത്രി അവൻ ഒറ്റയ്ക്ക് വീട്ടിൽ ഇരുന്നു.
ആരും വിളിച്ചില്ല.
ആരും സന്ദേശം അയച്ചില്ല.
അവൻ ഫോൺ എടുത്തു.
അവന്റെ കോൺടാക്ട് ലിസ്റ്റിൽ നൂറുകണക്കിന് പേരുണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ ശരിക്കും സംസാരിക്കാൻ ഒരാളെ പോലും കണ്ടെത്താനായില്ല.
അവൻ ആദ്യമായി തന്റെ ജീവിതത്തിലെ ശൂന്യത കണ്ടു.
---
അധ്യായം 6 — അച്ഛൻ
കുറച്ച് ആഴ്ചകൾക്ക് ശേഷം അമ്മ വിളിച്ചു.
“മോനേ, അച്ഛന് സുഖമില്ല.”
അരവിന്ദ് ഉടൻ നാട്ടിലെത്തി.
ആശുപത്രിയിലെ കിടക്കയിൽ അച്ഛൻ കിടക്കുകയായിരുന്നു.
അരവിന്ദ് അച്ഛന്റെ അടുത്തിരുന്നു.
“അച്ഛാ…”
അച്ഛൻ കണ്ണുതുറന്നു.
“നീ വന്നോ?”
“അതെ.”
അച്ഛൻ അവന്റെ കൈ പിടിച്ചു.
“മോനേ, ഞാൻ നിന്നോട് ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.”
അരവിന്ദിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
“അച്ഛാ, ഞാൻ കേട്ടില്ല.”
അച്ഛൻ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
“ജീവിതം പഠിപ്പിക്കും.”
അത് അച്ഛന്റെ അവസാനത്തെ വലിയ സംഭാഷണമായിരുന്നു.
കുറച്ച് ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം അച്ഛൻ മരിച്ചു.
വീട്ടിൽ ആളുകൾ നിറഞ്ഞു.
ബന്ധുക്കൾ വന്നു.
അയൽക്കാർ വന്നു.
പഴയ സുഹൃത്തുക്കളും വന്നു.
എല്ലാവരും അരവിന്ദിനൊപ്പം നിന്നു.
അവൻ എല്ലാവരെയും നോക്കി.
അവൻ വർഷങ്ങളായി ഒറ്റയ്ക്ക് ജീവിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും—
ആ ദിവസം അവന് മനസ്സിലായി, മനുഷ്യൻ ഒരിക്കലും പൂർണ്ണമായി ഒറ്റയ്ക്ക് ജീവിക്കാൻ കഴിയില്ല.
---
അധ്യായം 7 — പഴയ മുറി
അച്ഛന്റെ മരണത്തിന് ശേഷം അരവിന്ദ് അച്ഛന്റെ മുറിയിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരുന്നു.
അവിടെ പഴയൊരു ഡയറി കണ്ടു.
അവൻ അത് തുറന്നു.
അച്ഛൻ എഴുതിയിരുന്ന ചില വാക്കുകൾ അവന്റെ കണ്ണിൽപ്പെട്ടു.
“എന്റെ മകൻ വലിയ മനുഷ്യനാകണം. പക്ഷേ അതിനേക്കാൾ പ്രധാനമായി അവൻ നല്ല മനുഷ്യനാകണം.”
അരവിന്ദിന്റെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞു.
അവൻ തന്റെ ബാല്യകാലം ഓർത്തു.
അമ്മയുടെ ചോദ്യം.
“കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം കളിക്കില്ലേ?”
അവന്റെ മറുപടി:
“എനിക്ക് ആരെയും വേണ്ട.”
കോളേജിൽ രാഹുലിനോട് പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ.
“എനിക്ക് ആരുടെയും സഹായം വേണ്ട.”
ഓഫീസിലെ സഹപ്രവർത്തകരോട് പെരുമാറിയ രീതി.
അവൻ പതുക്കെ തലകുനിച്ചു.
“എന്റെ ജീവിതത്തെ നശിപ്പിച്ചത് മറ്റാരുമല്ല…”
അവൻ കണ്ണാടിയിലേക്ക് നോക്കി.
“ഞാനാണ്.”
---
അധ്യായം 8 — ഒരു ഫോൺ കോൾ
അരവിന്ദ് തന്റെ പഴയ ഫോൺ എടുത്തു.
രാഹുലിന്റെ നമ്പർ ഇപ്പോഴും അതിലുണ്ടായിരുന്നു.
വർഷങ്ങളായി അവർ സംസാരിച്ചിട്ടില്ല.
അവൻ ഏറെ നേരം ആ നമ്പറിലേക്ക് നോക്കി.
അവസാനം വിളിച്ചു.
“ഹലോ?”
രാഹുലിന്റെ ശബ്ദം.
അരവിന്ദിന് സംസാരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
“ആരാണ്?”
“രാഹുൽ… ഞാൻ അരവിന്ദാണ്.”
കുറച്ച് നിമിഷം നിശ്ശബ്ദത.
“അരവിന്ദോ?”
“അതെ.”
“എന്തുപറ്റി?”
അരവിന്ദ് പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
“എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം.”
രാഹുൽ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
“നീ എന്നെ സഹായിക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോഴെല്ലാം ഞാൻ നിന്നെ അകറ്റി. നീ പറഞ്ഞത് ശരിയായിരുന്നു. എന്റെ അഹങ്കാരമാണ് എന്റെ പ്രശ്നം.”
രാഹുൽ ദീർഘമായി ശ്വാസം വിട്ടു.
“നിനക്ക് ഇപ്പോഴെങ്കിലും മനസ്സിലായല്ലോ.”
“എനിക്ക് വളരെ വൈകിയാണ് മനസ്സിലായത്.”
“വൈകിയാലും മനസ്സിലായത് നല്ലതാണ്.”
അരവിന്ദിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
---
അധ്യായം 9 — മാറ്റത്തിന്റെ തുടക്കം
അരവിന്ദ് പഴയ ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരികെ പോയി.
പക്ഷേ ഈ തവണ അവൻ മാറിയിരുന്നു.
ഓഫീസിൽ ആരെങ്കിലും അഭിപ്രായം പറഞ്ഞാൽ അവൻ കേട്ടു.
തെറ്റ് സംഭവിച്ചാൽ,
“ഇത് എന്റെ തെറ്റാണ്,”
എന്ന് പറയാൻ തുടങ്ങി.
ഒരു ദിവസം ഒരു പുതിയ ജീവനക്കാരൻ അവനോട് ഒരു ആശയം പറഞ്ഞു.
അരവിന്ദ് ശ്രദ്ധയോടെ കേട്ടു.
“നല്ല ആശയമാണ്. നമുക്ക് ഇത് പരീക്ഷിക്കാം.”
അവൻ ജീവനക്കാരന്റെ മുഖത്തെ സന്തോഷം കണ്ടു.
അന്ന് അരവിന്ദിന് മനസ്സിലായി—
മറ്റുള്ളവരെ താഴ്ത്തിയാൽ നമ്മൾ ഉയരുന്നില്ല. മറ്റുള്ളവരെ ഉയർത്തുമ്പോഴാണ് നമ്മളും ഉയരുന്നത്.
---
അധ്യായം 10 — അമ്മയുടെ ചിരി
ഒരു ദിവസം അരവിന്ദ് വീട്ടിലെത്തി.
അമ്മ അടുക്കളയിൽ ആയിരുന്നു.
“അമ്മേ…”
“എന്താ മോനേ?”
“ഇന്ന് ഞാൻ നേരത്തെ വന്നു.”
അമ്മ ചിരിച്ചു.
“എന്തുപറ്റി?”
“ഒന്നുമില്ല. അമ്മയോടൊപ്പം കുറച്ച് സമയം ഇരിക്കണം.”
അമ്മയുടെ കണ്ണുകളിൽ സന്തോഷം നിറഞ്ഞു.
അവൾ മകന്റെ തലയിൽ കൈവെച്ചു.
“ഇതാണ് എനിക്ക് വേണ്ടിയിരുന്നത്.”
അരവിന്ദ് അമ്മയുടെ കൈ പിടിച്ചു.
“അമ്മേ… ഞാൻ ഒരുപാട് തെറ്റുകൾ ചെയ്തു.”
“മോനേ, ജീവിതത്തിൽ എല്ലാവരും തെറ്റുകൾ ചെയ്യും.”
“പക്ഷേ ഞാൻ പലരെയും വേദനിപ്പിച്ചു.”
“അത് മനസ്സിലാക്കി മാറിയാൽ മതി.”
അരവിന്ദ് അമ്മയെ നോക്കി ചിരിച്ചു.
വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ആ വീട്ടിൽ അമ്മയും മകനും ഒരുമിച്ച് ചിരിച്ചു.
---
അധ്യായം 11 — യഥാർത്ഥ വിജയം
വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു.
അരവിന്ദ് തന്റെ ജോലിയിൽ വീണ്ടും ഉയർന്നു.
പക്ഷേ ഇത്തവണ അവൻ ഒറ്റയ്ക്ക് മുന്നേറാൻ ശ്രമിച്ചില്ല.
അവൻ തന്റെ ടീമിനെ വിശ്വസിച്ചു.
മറ്റുള്ളവരുടെ കഴിവുകൾ അംഗീകരിച്ചു.
സുഹൃത്തുക്കളെ വിലമതിച്ചു.
കുടുംബത്തിന് സമയം നൽകി.
ഒരു ദിവസം രാഹുൽ അവനെ കാണാൻ വന്നു.
“നീ ഒരുപാട് മാറി.”
അരവിന്ദ് ചിരിച്ചു.
“മുമ്പ് ഞാൻ കരുതിയത് മറ്റുള്ളവരെ ആവശ്യമില്ലാത്തവനാണ് ശക്തനായ മനുഷ്യൻ എന്ന്.”
“ഇപ്പോൾ?”
“ഇപ്പോൾ എനിക്ക് മനസ്സിലായി…”
അവൻ കുറച്ച് നിമിഷം നിശ്ശബ്ദനായി.
“മറ്റുള്ളവരുടെ സ്നേഹവും സഹായവും സ്വീകരിക്കാൻ കഴിയുന്നവനാണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ ശക്തനായ മനുഷ്യൻ.”
രാഹുൽ ചിരിച്ചു.
“ഇപ്പോൾ നീ പഴയ അരവിന്ദല്ല.”
“അതെ.”
അരവിന്ദ് ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി.
അച്ഛന്റെ മുഖം അവന്റെ മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞു.
“വലിയ മനുഷ്യനാകണം. പക്ഷേ നല്ല മനുഷ്യനാകണം.”
അവൻ കണ്ണുകൾ അടച്ചു.
ആ ദിവസം അരവിന്ദ് തന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ വിജയം നേടി.
അത് ഒരു വലിയ പദവിയുമല്ലായിരുന്നു.
വലിയ ശമ്പളവുമല്ലായിരുന്നു.
വലിയ വീടുമല്ലായിരുന്നു.
സ്വന്തം അഹങ്കാരത്തെ തോൽപ്പിച്ചതായിരുന്നു അവന്റെ ഏറ്റവും വലിയ വിജയം.
---
അവസാന വാക്കുകൾ
മനുഷ്യന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ശത്രു എല്ലായ്പ്പോഴും പുറത്തുണ്ടാകണമെന്നില്ല.
ചിലപ്പോൾ അത് നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ തന്നെയായിരിക്കും.
അഹങ്കാരം നമ്മോട് പറയും:
“നിനക്ക് ആരെയും വേണ്ട.”
പക്ഷേ ജീവിതം പതുക്കെ നമ്മെ പഠിപ്പിക്കും:
“മനുഷ്യന് മനുഷ്യനെ വേണം.”
ഒറ്റയ്ക്ക് നിൽക്കുന്നത് തെറ്റല്ല.
പക്ഷേ നമ്മളെ സ്നേഹിക്കുന്നവരെ അകറ്റി നിർത്തി ഒറ്റപ്പെടുന്നത് വിജയമല്ല.
തെറ്റ് സമ്മതിക്കുന്നത് ദൗർബല്യമല്ല.
ക്ഷമ ചോദിക്കുന്നത് തോൽവിയല്ല.
മറ്റുള്ളവരെ ബഹുമാനിക്കുന്നത് താഴ്ന്നുപോകലല്ല.
കാരണം അവസാനം മനുഷ്യന്റെ യഥാർത്ഥ വില അളക്കുന്നത് അവന്റെ പണത്താലോ സ്ഥാനത്താലോ അല്ല—
അവൻ എത്ര നല്ല മനുഷ്യനായി ജീവിച്ചു എന്നതുകൊണ്ടാണ്.
അവസാനം
