ഒരേ മുഖങ്ങൾ
അധ്യായം 1 — ഒരു ക്ഷണം
അനന്തുവിന് ഇരുപത്തിരണ്ട് വയസ്സായിരുന്നു.
കോളേജിലെ പഠനം കഴിഞ്ഞ് ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് വലിയ സ്വപ്നങ്ങളൊന്നുമില്ലാതെ, ചെറിയൊരു ജോലിയുമായി മുന്നോട്ട് പോകുന്ന സാധാരണക്കാരനായ യുവാവ്.
അവന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ സ്വാധീനം ചെലുത്തിയിരുന്ന ഒരാൾ അവന്റെ കോളേജ് സീനിയറായിരുന്ന മീര ആയിരുന്നു.
കോളേജിൽ പഠിച്ചിരുന്ന സമയത്ത് മീര അനന്തുവിനെ പല കാര്യങ്ങളിലും സഹായിച്ചിരുന്നു. പഠനത്തിൽ മാത്രമല്ല, ജീവിതത്തിലെ പല ചെറിയ പ്രശ്നങ്ങളിലും അവൾ ഒരു ചേച്ചിയെപ്പോലെ കൂടെയുണ്ടായിരുന്നു.
വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം മീരയുടെ വിവാഹം നടക്കുന്നു എന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ അനന്തു തീർച്ചയായും പങ്കെടുക്കണമെന്ന് തീരുമാനിച്ചു.
വിവാഹദിവസം രാവിലെ അവൻ പുതിയ വസ്ത്രം ധരിച്ച് വീട്ടിൽനിന്നിറങ്ങി.
വിവാഹം നടക്കുന്ന സ്ഥലം അവന് പരിചയമില്ലാത്ത ഒരു പ്രദേശമായിരുന്നു.
ഓഡിറ്റോറിയനു സമീപം എത്തിയപ്പോൾ തന്നെ അവന് ചെറിയൊരു അസ്വസ്ഥത തോന്നി.
അവൻ ഗേറ്റിലൂടെ അകത്തേക്ക് കയറി.
അവിടെ നിന്നിരുന്ന ചിലർ അവനെ കണ്ടപ്പോൾ പെട്ടെന്ന് സംസാരിക്കുന്നത് നിർത്തി.
രണ്ടുപേർ തമ്മിൽ നോക്കി.
പിന്നെ ഒരാൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“അവൻ വന്നല്ലോ…”
അനന്തു അത് കേട്ടു.
അവൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
“എന്നെയാണോ പറഞ്ഞത്?”
അവർ ഉടൻ തന്നെ മുഖം തിരിച്ചു.
അനന്തുവിന് ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല.
അവൻ മുന്നോട്ട് നടന്നു.
അപ്പോഴാണ് മറ്റൊരു വ്യക്തി അവനെ നോക്കി പറയുന്നത് കേട്ടത്.
“പക്ഷേ… പേര് വേറെയല്ലേ?”
അനന്തുവിന്റെ നടത്തം പതുക്കെയായി.
എന്താണ് ഇവർ പറയുന്നത്?
അവൻ ആരെയും പരിചയമില്ല.
പക്ഷേ അവിടെ ചിലർ അവനെ തിരിച്ചറിഞ്ഞതുപോലെ പെരുമാറുന്നു.
അവന്റെ മനസ്സിൽ ആദ്യത്തെ സംശയം അപ്പോൾ തന്നെ ജനിച്ചു.
---
അധ്യായം 2 — സ്റ്റേജിലെ പരിചയം
വിവാഹച്ചടങ്ങുകൾ തുടങ്ങി.
വേദിയിൽ മീരയും വരനും ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.
അനന്തു പതുക്കെ സ്റ്റേജിനരികിലേക്ക് ചെന്നു.
മീര അവനെ കണ്ടപ്പോൾ സന്തോഷത്തോടെ ചിരിച്ചു.
“അനന്തൂ! നീ വന്നല്ലോ!”
“എങ്ങനെ വരാതിരിക്കും? എന്റെ സീനിയറുടെ വിവാഹമല്ലേ.”
മീര ചിരിച്ചു.
“നീ ഇപ്പോഴും പഴയതുപോലെ തന്നെയാണല്ലോ.”
അവർ സംസാരിക്കുന്നതിനിടെ ഒരു പെൺകുട്ടി അവരുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.
അവൾ മീരയുടെ ബന്ധുവായിരുന്നു.
“ഇവളെ പരിചയപ്പെടൂ,” മീര പറഞ്ഞു. “എന്റെ കസിൻ ആണ്. നന്ദന.”
അനന്തു ചിരിച്ച് കൈകൂപ്പി.
“ഹായ്.”
നന്ദന അവനെ നോക്കി.
പക്ഷേ അവളുടെ മുഖത്ത് സന്തോഷമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
പകരം… അതിശയമായിരുന്നു.
അവൾ അനന്തുവിനെ കുറച്ചുനേരം ശ്രദ്ധിച്ചു നോക്കി.
“നിന്റെ പേര്?”
“അനന്തു.”
നന്ദന പെട്ടെന്ന് തലകുലുക്കി.
“അല്ല.”
അനന്തു അമ്പരന്നു.
“എന്ത് അല്ല?”
“നിന്റെ പേര് അനന്തു അല്ല.”
“പിന്നെ?”
നന്ദന ഒന്നും പറയാതെ അവനെ നോക്കി.
“ഞാൻ നിന്നെ മുമ്പ് കണ്ടിട്ടുണ്ട്.”
“എവിടെ?”
“എനിക്ക് ഓർമ്മയില്ല… പക്ഷേ നിന്റെ മുഖം…”
അവൾ വാക്ക് പൂർത്തിയാക്കിയില്ല.
അനന്തു ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
“ഒരുപക്ഷേ മറ്റാരെയെങ്കിലും എന്നോട് തെറ്റിദ്ധരിച്ചിട്ടുണ്ടാകും.”
“അല്ല.”
നന്ദനയുടെ ശബ്ദം ഇത്തവണ ഉറച്ചതായിരുന്നു.
“നിന്നെ ഞാൻ മറക്കില്ല.”
അനന്തുവിന് കൂടുതൽ ആശയക്കുഴപ്പമായി.
അപ്പോഴാണ് ഫോട്ടോഗ്രാഫർ അവരെ വിളിച്ചത്.
“എല്ലാവരും ഒന്ന് അടുത്തേക്ക് വരൂ.”
മീരയും വരനും കുടുംബാംഗങ്ങളും സ്റ്റേജിൽ ഫോട്ടോ എടുക്കാൻ തയ്യാറായി.
അനന്തുവും അവിടെ നിന്നു.
ഫോട്ടോഗ്രാഫർ ക്യാമറ ഉയർത്തിയ നിമിഷം—
ഓഡിറ്റോറിയന്റെ വാതിൽ തുറന്നു.
---
അധ്യായം 3 — ആ മനുഷ്യൻ
എല്ലാവരുടെയും ശ്രദ്ധ വാതിലിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.
ഒരു യുവാവ് അകത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു.
അവനെ കണ്ട നിമിഷം അനന്തുവിന്റെ ശരീരം മരവിച്ചു.
അവന്റെ കയ്യിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന മൊബൈൽ താഴേക്ക് വീഴാനൊരുങ്ങി.
കാരണം ആ യുവാവിന്…
അനന്തുവിന്റെ അതേ മുഖമായിരുന്നു.
അതേ കണ്ണുകൾ.
അതേ മൂക്ക്.
അതേ ചിരി.
അതേ ഉയരം.
ഒരാൾ കണ്ണാടിയിൽ അനന്തുവിന്റെ പ്രതിബിംബം പുറത്തേക്ക് ഇറക്കിവിട്ടതുപോലെ.
അവിടെ നിന്നിരുന്ന എല്ലാവരും നിശ്ശബ്ദരായി.
വരൻ പോലും എഴുന്നേറ്റ് നോക്കി.
മീരയുടെ മുഖത്ത് നിറം മാറി.
നന്ദന പതുക്കെ പിന്നോട്ടു നീങ്ങി.
“ഇല്ല…”
അവൾ സ്വയം പറഞ്ഞു.
പുതിയതായി വന്ന യുവാവും അനന്തുവിനെ കണ്ടപ്പോൾ ഞെട്ടി.
അവൻ കുറച്ചുനേരം ഒന്നും പറയാതെ നിന്നു.
പിന്നെ ചോദിച്ചു:
“നീ ആരാണ്?”
അനന്തുവിന്റെ ശബ്ദം വിറച്ചു.
“അത് ഞാൻ നിന്നോട് ചോദിക്കേണ്ടതാണ്.”
ഇരുവരും പരസ്പരം നോക്കി.
അവിടെ നിന്നിരുന്ന ഒരു മുതിർന്ന സ്ത്രീ പെട്ടെന്ന് കരയാൻ തുടങ്ങി.
“അവൻ തിരിച്ചുവന്നു…”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ എല്ലാവരും അവളെ നോക്കി.
അനന്തുവിന് ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല.
“ആരെയാണ് നിങ്ങൾ തിരിച്ചുവന്നെന്ന് പറയുന്നത്?”
ആ സ്ത്രീ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
മീരയുടെ അച്ഛൻ അവളെ അകത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോകാൻ ശ്രമിച്ചു.
പക്ഷേ നന്ദന അവരെ തടഞ്ഞു.
“ഇന്ന് ഇത് മറച്ചുവയ്ക്കാൻ കഴിയില്ല.”
അവൾ അനന്തുവിനെയും ആ യുവാവിനെയും നോക്കി.
“ഇവരിൽ ഒരാൾ…”
അവൾ കുറച്ചുനേരം നിശ്ശബ്ദയായി.
“എന്റെ കുടുംബം വർഷങ്ങളായി അന്വേഷിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരാളാണ്.”
---
അധ്യായം 4 — രണ്ട് പേരുകൾ
എല്ലാവരും ഓഡിറ്റോറിയനിലെ ഒരു മുറിയിലേക്ക് മാറി.
അനന്തുവും മറ്റേ യുവാവും നേർക്കുനേർ ഇരുന്നു.
“നിന്റെ പേര് എന്താണ്?” അനന്തു ചോദിച്ചു.
യുവാവ് മറുപടി പറഞ്ഞു.
“അർജുൻ.”
അനന്തു ഞെട്ടി.
അവിടെയുണ്ടായിരുന്നവർ തമ്മിൽ നോക്കി.
നന്ദനയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
“അർജുൻ…”
അവൾ ആ പേര് പതുക്കെ ആവർത്തിച്ചു.
മീര അനന്തുവിന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.
“അനന്തൂ, നിനക്ക് എന്തെങ്കിലും ഓർമ്മയുണ്ടോ?”
“എനിക്ക് ഒന്നും മനസ്സിലാകുന്നില്ല.”
“നിന്റെ ബാല്യത്തെക്കുറിച്ച്?”
“എനിക്ക് എല്ലാം ഓർമ്മയുണ്ട്.”
അവൻ തന്റെ വീട്ടിനെക്കുറിച്ചും മാതാപിതാക്കളെക്കുറിച്ചും ബാല്യകാലത്തെക്കുറിച്ചും പറഞ്ഞു.
അർജുനും തന്റെ ബാല്യത്തെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞു.
രണ്ടുപേരുടെയും കഥകൾ വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു.
പക്ഷേ അതിൽ ചില വിചിത്രമായ സാമ്യങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു.
ഇരുവർക്കും ബാല്യത്തിൽ ഒരേ തരത്തിലുള്ള ഒരു ചെറിയ മുറിവിന്റെ പാട് ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഇരുവർക്കും ഒരേ തരത്തിലുള്ള ഒരു പഴയ പാട്ട് ഇഷ്ടമായിരുന്നു.
ഇരുവരും ബാല്യത്തിൽ ഒരേ തരത്തിലുള്ള ഒരു വെള്ളി ലോക്കറ്റ് ധരിച്ചിരുന്നതായി പറഞ്ഞു.
അനന്തു തന്റെ കഴുത്തിൽ നിന്ന് ലോക്കറ്റ് പുറത്തെടുത്തു.
അർജുനും അതേ ലോക്കറ്റ് പുറത്തെടുത്തു.
മുറിയിലുണ്ടായിരുന്ന എല്ലാവരും ഞെട്ടി.
---
അധ്യായം 5 — പതിനെട്ട് വർഷം പഴയ രഹസ്യം
അപ്പോൾ മീരയുടെ അച്ഛൻ എല്ലാം പറയാൻ തീരുമാനിച്ചു.
പതിനെട്ട് വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് അവരുടെ കുടുംബത്തിൽ വലിയൊരു ദുരന്തം സംഭവിച്ചിരുന്നു.
മീരയുടെ അമ്മയുടെ സഹോദരിക്ക് ഇരട്ട ആൺകുട്ടികൾ ജനിച്ചിരുന്നു.
കുടുംബം മുഴുവൻ സന്തോഷത്തിലായിരുന്നു.
പക്ഷേ ആശുപത്രിയിൽ ഉണ്ടായ ഒരു പ്രശ്നത്തെ തുടർന്ന് കുഞ്ഞുങ്ങളിൽ ഒരാളെ കാണാതായി.
വർഷങ്ങളോളം കുടുംബം അവനെ അന്വേഷിച്ചു.
ഒരിക്കലും കണ്ടെത്താനായില്ല.
അർജുൻ ആ കുടുംബത്തോടൊപ്പം വളർന്ന കുട്ടിയായിരുന്നു.
പക്ഷേ അനന്തു?
അവൻ മറ്റൊരു കുടുംബത്തിലാണ് വളർന്നത്.
“അപ്പോൾ…” അനന്തു പതുക്കെ ചോദിച്ചു.
“ഞാൻ ആരാണ്?”
മുറിയിൽ നിശ്ശബ്ദത.
ആർക്കും ഉടൻ മറുപടി പറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
അർജുൻ അനന്തുവിനെ നോക്കി.
അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ കോപമില്ലായിരുന്നു.
പകരം വേദന.
“നീ എന്റെ സഹോദരനാണോ?”
അനന്തുവിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
“എനിക്ക് അറിയില്ല.”
അപ്പോൾ നന്ദന മുന്നോട്ട് വന്നു.
അവൾ ഒരു പഴയ ഫോട്ടോ എടുത്തു.
ഫോട്ടോയിൽ രണ്ട് കുഞ്ഞുങ്ങൾ.
ഒരാളുടെ കയ്യിൽ ചെറിയൊരു വെള്ളി ലോക്കറ്റ്.
മറ്റേ കുഞ്ഞിന്റെ കഴുത്തിലും അതേ ലോക്കറ്റ്.
അനന്തു തന്റെ ലോക്കറ്റ് നോക്കി.
അർജുനും സ്വന്തം ലോക്കറ്റ് നോക്കി.
---
അധ്യായം 6 — സത്യം
അവസാനം കുടുംബത്തിലെ മുതിർന്നവർ ആശുപത്രിയിലെ പഴയ രേഖകൾ അന്വേഷിച്ചു.
വർഷങ്ങൾ പഴക്കമുള്ള രേഖകളിൽ നിന്ന് സത്യം പുറത്തുവന്നു.
അനന്തുവും അർജുനും…
ഒരേ അമ്മയുടെ മക്കളായിരുന്നു.
ജനിച്ച ശേഷം ഉണ്ടായ ആശയക്കുഴപ്പത്തിൽ അനന്തു മറ്റൊരു കുടുംബത്തിലേക്ക് പോയിരുന്നു.
അവനെ വളർത്തിയ മാതാപിതാക്കൾക്ക് ഇതൊന്നും അറിയില്ലായിരുന്നു.
അനന്തുവിന്റെ ജീവിതം മുഴുവൻ ഒരു സ്നേഹമുള്ള കുടുംബത്തിലാണ് കഴിഞ്ഞത്.
അതിനാൽ അവന്റെ മനസ്സിൽ ആരോടും കുറ്റമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
പക്ഷേ അന്ന് വിവാഹത്തിന് എത്തിയപ്പോൾ ആളുകൾ അവനെ മറ്റൊരു പേരിൽ വിളിച്ചതിന്റെ കാരണം ഇപ്പോൾ വ്യക്തമായി.
അവർ അവനെ അർജുൻ എന്ന് കരുതുകയായിരുന്നു.
കാരണം…
അവന്റെ മുഖം അർജുന്റെ മുഖം തന്നെയായിരുന്നു.
അനന്തു അർജുനെ നോക്കി.
“എനിക്ക് ഒരു സഹോദരനുണ്ടെന്ന് പോലും അറിയില്ലായിരുന്നു.”
അർജുൻ കണ്ണുനീർ തുടച്ചു.
“എനിക്കും.”
അവർ കുറച്ചുനേരം പരസ്പരം നോക്കി നിന്നു.
പിന്നെ അർജുൻ കൈ നീട്ടി.
അനന്തു ആ കൈ പിടിച്ചു.
ആ നിമിഷം വർഷങ്ങളായി വേർപിരിഞ്ഞിരുന്ന ഒരു കുടുംബം വീണ്ടും ഒന്നായി.
---
അധ്യായം 7 — വിവാഹത്തിന്റെ അവസാന ഫോട്ടോ
വിവാഹച്ചടങ്ങുകൾ വീണ്ടും തുടർന്നു.
എന്നാൽ ഇപ്പോൾ ആ വിവാഹത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ഓർമ്മ വരനും വധുവും മാത്രമായിരുന്നില്ല.
രണ്ട് സഹോദരന്മാരുടെ കൂടിച്ചേരലായിരുന്നു.
ഫോട്ടോഗ്രാഫർ എല്ലാവരെയും ഒരുമിച്ച് നിർത്തി.
മീര നടുവിൽ.
അവളുടെ അടുത്ത് അർജുൻ.
മറ്റേ വശത്ത് അനന്തു.
ഫോട്ടോഗ്രാഫർ ക്യാമറ ഉയർത്തി.
“എല്ലാവരും ചിരിക്കൂ!”
അനന്തുവും അർജുനും പരസ്പരം നോക്കി ചിരിച്ചു.
ക്യാമറയുടെ ഫ്ലാഷ് തെളിഞ്ഞു.
ആ ഫോട്ടോ പിന്നീട് ആ കുടുംബത്തിന്റെ ഏറ്റവും വിലപ്പെട്ട ചിത്രമായി മാറി.
ഒരു വിവാഹദിവസം…
ഒരു പഴയ രഹസ്യം…
ഒരു തെറ്റായ പേര്…
ഒരേ മുഖമുള്ള രണ്ട് യുവാക്കൾ…
അവസാനം, വർഷങ്ങളായി വേർപിരിഞ്ഞിരുന്ന രണ്ട് സഹോദരന്മാരുടെ പുനഃസംഗമം.
പക്ഷേ ആ കഥ അവിടെ അവസാനിച്ചില്ല.
വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് വീട്ടിലേക്ക് പോകുമ്പോൾ അനന്തു തന്റെ പഴയ ലോക്കറ്റ് വീണ്ടും കൈയിൽ എടുത്തു.
അതിന്റെ പിന്നിൽ ചെറിയൊരു അക്ഷരം കൊത്തിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.
“A & A”
അവൻ അർജുനെ നോക്കി.
“ഇതിന്റെ അർത്ഥം എന്തായിരിക്കും?”
അർജുൻ ചിരിച്ചു.
“ഒരുപക്ഷേ…”
അവൻ അനന്തുവിന്റെ തോളിൽ കൈവച്ചു.
“രണ്ട് പേരുകൾ… പക്ഷേ ഒരു കുടുംബം.”
അവർ രണ്ടുപേരും മുന്നോട്ട് നടന്നു.
അവരുടെ പിന്നിൽ വിവാഹത്തിന്റെ വിളക്കുകൾ തെളിഞ്ഞുനിന്നു.
അന്ന് തുടങ്ങിയ ആ ബന്ധം…
ഇനി ഒരിക്കലും വേർപിരിയാത്തതായിരുന്നു.
