എട്ട് മണിയുടെ കാത്തിരിപ്പ്
രാവിലെ എട്ട് മണി.
അത് അരുണിന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഒരു സാധാരണ സമയം മാത്രമായിരുന്നു.
എന്നാൽ പിന്നീട് അതേ സമയം അവന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ സമയമായി മാറുമെന്ന് അന്ന് അവന് അറിയില്ലായിരുന്നു.
അരുണിന് ഇരുപത്തിയെട്ട് വയസ്സായിരുന്നു. നഗരത്തിലെ ഒരു സ്വകാര്യ സ്ഥാപനത്തിലായിരുന്നു ജോലി. ജീവിതത്തിൽ വലിയ സ്വപ്നങ്ങളൊന്നും അവനുണ്ടായിരുന്നില്ല. നല്ലൊരു ജോലി, വീട്ടുകാരോടൊപ്പം സമാധാനമുള്ള ജീവിതം, ഇടയ്ക്കൊരു യാത്ര—അത്രയേ അവൻ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നുള്ളൂ.
അവന്റെ ദിവസങ്ങൾ ഏറെക്കുറെ ഒരുപോലെയായിരുന്നു.
രാവിലെ ആറരയ്ക്ക് എഴുന്നേൽക്കും. അമ്മ ഉണ്ടാക്കുന്ന ചായ കുടിക്കും. പത്രം നോക്കും. കുളിച്ച് തയ്യാറായി കൃത്യം എട്ടുമണിക്ക് വീട്ടിൽ നിന്ന് ബൈക്കിൽ പുറപ്പെടും.
വീട്ടിൽ നിന്ന് ഓഫീസിലേക്ക് ഏകദേശം അരമണിക്കൂർ യാത്രയുണ്ടായിരുന്നു.
ആ യാത്രയ്ക്കിടയിൽ ഒരു ചെറിയ ബസ് സ്റ്റോപ്പ് ഉണ്ടായിരുന്നു.
ആ ബസ് സ്റ്റോപ്പാണ് പിന്നീട് അരുണിന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട സ്ഥലമായി മാറിയത്.
കാരണം അവിടെ എല്ലാ ദിവസവും ഒരു പെൺകുട്ടി നിൽക്കുമായിരുന്നു.
മീര.
ആദ്യമായി അരുണിന്റെ കണ്ണിൽ മീര പെട്ടത് ഒരു തിങ്കളാഴ്ച രാവിലെയായിരുന്നു.
ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ ഒരുപാട് ആളുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവരുടെ ഇടയിൽ, നീല നിറത്തിലുള്ള വസ്ത്രം ധരിച്ച് ഒരു പെൺകുട്ടി റോഡിലേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
അരുൺ അവളെ ഒരു നിമിഷം നോക്കി.
പിന്നെ ബൈക്ക് മുന്നോട്ട് ഓടിച്ചു.
അവന് അതിൽ പ്രത്യേകിച്ച് ഒന്നും തോന്നിയില്ല.
അടുത്ത ദിവസം അതേ സമയത്ത് അതേ ബസ് സ്റ്റോപ്പിലൂടെ കടന്നുപോകുമ്പോൾ അവൻ വീണ്ടും അവളെ കണ്ടു.
അവൾ അവിടെത്തന്നെ.
അവൻ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു:
“ഇവൾ എന്നും ഈ സമയത്താണോ വരുന്നത്?”
മൂന്നാം ദിവസവും അവൾ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
നാലാം ദിവസവും.
അഞ്ചാം ദിവസവും.
ആഴ്ചകൾ കടന്നുപോയി.
അരുൺ അറിയാതെ ഒരു ചെറിയ ശീലം ഉണ്ടാക്കി.
ബസ് സ്റ്റോപ്പിനടുത്തെത്തുമ്പോൾ അവന്റെ കണ്ണുകൾ അവളെ തിരയും.
മീരയും ആ ബൈക്കിനെ ശ്രദ്ധിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു.
ആദ്യം അവൾക്ക് അത് വെറും ഒരു പരിചിതമായ ബൈക്കായിരുന്നു.
പിന്നെ ബൈക്ക് ഓടിക്കുന്ന ആളെയും അവൾ ശ്രദ്ധിച്ചു.
കറുത്ത ഷർട്ട്.
ചിലപ്പോൾ നീല ഷർട്ട്.
ചില ദിവസങ്ങളിൽ ഹെൽമറ്റ്.
എപ്പോഴും രാവിലെ എട്ട് മണിക്ക്.
അവരുടെ ഇടയിൽ സംസാരമൊന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
പക്ഷേ ഒരു പരിചയം വളർന്നു.
കണ്ണുകൾ തമ്മിലുള്ള പരിചയം.
ഒരു ദിവസം മഴ പെയ്യുകയായിരുന്നു.
മീര ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ കുടയുമായി നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
അരുൺ ബൈക്കിൽ വരുമ്പോൾ റോഡിൽ വെള്ളം കെട്ടിനിന്നത് കണ്ടു. ബൈക്ക് വേഗം കുറച്ചു.
അവൾക്ക് വെള്ളം തെറിക്കാതിരിക്കാൻ അവൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.
അത് മീര ശ്രദ്ധിച്ചു.
അവൾ അരുണിനെ നോക്കി ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരി സമ്മാനിച്ചു.
അരുൺ അപ്രതീക്ഷിതമായി ചിരിച്ചു.
അവൻ കുറച്ച് മുന്നോട്ട് പോയശേഷമാണ് മനസ്സിലായത്—
“അവൾ എന്നോട് ചിരിച്ചതാണല്ലോ.”
അന്ന് ഓഫീസിൽ എത്തിയിട്ടും അവന്റെ മനസ്സിൽ ആ പുഞ്ചിരിയായിരുന്നു.
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ ബസ് സ്റ്റോപ്പിലെത്തിയപ്പോൾ മീര അവനെ നോക്കി.
ഇത്തവണ ആദ്യം പുഞ്ചിരിച്ചത് അരുൺ ആയിരുന്നു.
മീരയും പുഞ്ചിരിച്ചു.
അങ്ങനെ അവരുടെ പ്രണയകഥയിലെ ആദ്യ അധ്യായം എഴുതപ്പെട്ടു.
ഒരു വാക്കുപോലുമില്ലാതെ.
രണ്ടാം അധ്യായം — ഒരു ചെറിയ സംഭാഷണം
ഒരു ദിവസം അരുണിന്റെ ബൈക്ക് ബസ് സ്റ്റോപ്പിന് സമീപം പെട്ടെന്ന് നിർത്തേണ്ടിവന്നു.
റോഡിലൂടെ ഒരു വയസ്സായ മനുഷ്യൻ പതുക്കെ കടന്നുപോകുകയായിരുന്നു.
അരുൺ ബൈക്ക് നിർത്തി അയാൾക്ക് വഴി കൊടുത്തു.
മീര അത് കണ്ടു.
അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു:
“നല്ല മനുഷ്യനാണല്ലോ.”
അരുൺ അത്ഭുതപ്പെട്ടു.
“എന്താ?”
“അത്... ആ അങ്കിളിന് വഴി കൊടുത്തത്.”
“അതിന് ഇത്രയും വലിയ സർട്ടിഫിക്കറ്റ് വേണോ?”
മീര ചിരിച്ചു.
“വേണം.”
അത് അവരുടെ ആദ്യത്തെ സംഭാഷണമായിരുന്നു.
അത്രയും ചെറിയ സംഭാഷണം.
പക്ഷേ അരുൺ അതിനെ വലിയൊരു സംഭവമായി കരുതി.
അന്ന് വൈകുന്നേരം വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ അമ്മ ചോദിച്ചു:
“ഇന്ന് എന്താ ഇത്ര സന്തോഷം?”
“ഒന്നുമില്ല അമ്മേ.”
അമ്മ അവനെ നോക്കി ചിരിച്ചു.
“ഒന്നുമില്ലാത്ത സന്തോഷമാണോ?”
അരുൺ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
അവന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു ബസ് സ്റ്റോപ്പും ഒരു പുഞ്ചിരിയും ഉണ്ടായിരുന്നു.
മൂന്നാം അധ്യായം — പേരറിയുന്ന ദിവസം
അടുത്ത കുറച്ച് ദിവസങ്ങളിൽ അവരുടെ സംഭാഷണം കുറച്ച് കൂടി വളർന്നു.
“എവിടെയാണ് ജോലി?”
“ഇവിടെ അടുത്തുള്ള കമ്പനിയിൽ.”
“എല്ലാ ദിവസവും എട്ട് മണിക്ക് തന്നെ പോകുമോ?”
“അതെ. നിങ്ങൾ?”
“ഞാനും. കോളേജിനടുത്തുള്ള ഓഫീസിലാണ്.”
അരുൺ ചോദിച്ചു:
“പേര് എന്താ?”
അവൾ ഒരു നിമിഷം അവനെ നോക്കി.
“മീര.”
“ഞാൻ അരുൺ.”
“അറിയാം.”
അരുൺ അത്ഭുതപ്പെട്ടു.
“എങ്ങനെ?”
മീര ചിരിച്ചു.
“നിങ്ങളുടെ കൂട്ടുകാർ ഒരിക്കൽ ബൈക്കിനരികിൽ നിന്ന് വിളിക്കുന്നത് കേട്ടിട്ടുണ്ട്.”
അരുണിന്റെ മുഖത്ത് പുഞ്ചിരി വന്നു.
അവൻ ആദ്യമായി അവളുടെ പേര് മനസ്സിൽ ആവർത്തിച്ചു.
മീര.
പിന്നീട് ആ പേര് അവന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട പേരായി മാറി.
നാലാം അധ്യായം — കാത്തിരിപ്പ്
ദിവസങ്ങൾ മുന്നോട്ട് പോയി.
ഒരു ദിവസം മീര ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
അരുൺ പതിവുപോലെ അവിടെ എത്തിയപ്പോൾ അവൻ സ്വാഭാവികമായി അവളെ തിരഞ്ഞു.
ഇല്ല.
അവൻ ബൈക്ക് മുന്നോട്ട് ഓടിച്ചു.
പക്ഷേ അന്ന് എന്തോ നഷ്ടപ്പെട്ടതുപോലെ തോന്നി.
“ഇന്ന് വന്നില്ലല്ലോ...”
അവൻ സ്വയം പറഞ്ഞു.
അടുത്ത ദിവസവും അവൾ വന്നില്ല.
മൂന്നാം ദിവസവും അവളെ കാണാനായില്ല.
അരുണിന് ചെറിയൊരു ആശങ്ക തോന്നി.
നാലാം ദിവസം രാവിലെ എട്ട് മണിക്ക് അവൻ ബസ് സ്റ്റോപ്പിലെത്തിയപ്പോൾ മീര അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
അവളെ കണ്ട നിമിഷം അരുണിന്റെ മുഖത്ത് വലിയൊരു പുഞ്ചിരി വന്നു.
മീര ചോദിച്ചു:
“എന്താ?”
“ഒന്നുമില്ല.”
“രണ്ട് ദിവസമായി കാണാതിരുന്നതുകൊണ്ട് വിഷമിച്ചോ?”
അരുൺ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
മീര ചിരിച്ചു.
“എനിക്ക് ചെറിയൊരു പനി ആയിരുന്നു.”
“ഇപ്പോൾ സുഖമാണോ?”
“അതെ.”
“ശ്രദ്ധിക്കണം.”
മീര അവനെ നോക്കി.
“നിങ്ങൾക്ക് ശരിക്കും വിഷമമായിരുന്നോ?”
അരുൺ പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
“ആയിരുന്നു.”
ആ മറുപടി കേട്ട് മീര കുറച്ച് നേരം നിശ്ശബ്ദയായി.
പിന്നെ അവൾ പുഞ്ചിരിച്ചു.
ആ ദിവസം മുതൽ അവരുടെ ബന്ധത്തിൽ ഒരു ചെറിയ മാറ്റം ഉണ്ടായി.
അവർ വെറും പരിചയക്കാർ ആയിരുന്നില്ല.
അവർ പരസ്പരം കാത്തിരിക്കുന്നവരായി മാറി.
അഞ്ചാം അധ്യായം — മഴയുള്ള ദിവസം
ഒരു വെള്ളിയാഴ്ച രാവിലെ കനത്ത മഴയായിരുന്നു.
ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ ആളുകൾ കുറവായിരുന്നു.
മീര കുടയുമായി നിന്നു.
അരുൺ ബൈക്ക് നിർത്തി ചോദിച്ചു:
“ബസ് വന്നില്ലേ?”
“ഇല്ല.”
“ഇത്ര മഴയിൽ എത്ര നേരം നിൽക്കും?”
“ബസ് വരുന്നത് വരെ.”
അരുൺ ചിരിച്ചു.
“നമ്മുടെ നാട്ടിലെ ബസിന് സമയമെന്നൊന്നും അറിയില്ലല്ലോ.”
മീര ചിരിച്ചു.
മഴയുടെ ശബ്ദത്തിനിടയിൽ അവരുടെ ചിരി കലർന്നു.
അന്ന് അവർ ആദ്യമായി കുറച്ചുനേരം സംസാരിച്ചു.
അവളുടെ വീട്ടിനെക്കുറിച്ച്.
അവളുടെ അമ്മയെക്കുറിച്ച്.
അരുണിന്റെ കുടുംബത്തെക്കുറിച്ച്.
അവന്റെ അച്ഛനെക്കുറിച്ച്.
അവരുടെ സ്വപ്നങ്ങളെക്കുറിച്ച്.
അന്ന് അരുൺ മനസ്സിലാക്കി—
മീരയുടെ സൗന്ദര്യത്തേക്കാൾ അവളുടെ മനസ്സാണ് അവനെ ആകർഷിക്കുന്നത്.
അവൾ വളരെ ലളിതമായിരുന്നു.
ചെറിയ കാര്യങ്ങളിൽ സന്തോഷം കണ്ടെത്തുന്ന ഒരാൾ.
അവളുടെ സംസാരത്തിൽ ഒരു സ്നേഹമുണ്ടായിരുന്നു.
അവളുടെ ചിരിയിൽ ഒരു സമാധാനമുണ്ടായിരുന്നു.
ആറാം അധ്യായം — പറയാതെ പറഞ്ഞ പ്രണയം
ഒരു ദിവസം മീര ചോദിച്ചു:
“നിങ്ങൾക്ക് പ്രണയത്തിൽ വിശ്വാസമുണ്ടോ?”
അരുൺ ബൈക്ക് പതുക്കെ ഓടിച്ചുകൊണ്ട് ചിരിച്ചു.
“ഉണ്ട്.”
“എങ്ങനെയുള്ള പ്രണയം?”
“വലിയ വാക്കുകളില്ലാത്തത്.”
“അതായത്?”
“ഒരാളെ കാണാൻ വേണ്ടി മാത്രം ഒരു ദിവസം തുടങ്ങുന്നത്.”
മീര അവനെ നോക്കി.
അവളുടെ മുഖത്ത് പുഞ്ചിരി.
“അത് ശരിയാണ്.”
അരുൺ ചോദിച്ചു:
“നിങ്ങൾക്ക്?”
മീര കുറച്ച് നേരം മിണ്ടാതിരുന്നു.
“എനിക്കും.”
അന്ന് അവർ രണ്ടുപേരും ഒരേ കാര്യം മനസ്സിലാക്കി.
പക്ഷേ ആരും അത് തുറന്നു പറഞ്ഞില്ല.
ചില പ്രണയങ്ങൾ പറയേണ്ടതില്ല.
അത് കണ്ണുകളിൽ കാണാം.
കാത്തിരിപ്പിൽ കാണാം.
ഒരു ചെറിയ “സുഖമാണോ?” എന്ന ചോദ്യത്തിൽ കാണാം.
ഏഴാം അധ്യായം — ഒരു ഞായറാഴ്ച
ഞായറാഴ്ച.
രാവിലെ എട്ട് മണി.
അരുൺ വീട്ടിലായിരുന്നു.
പക്ഷേ അവന്റെ മനസ്സ് ബസ് സ്റ്റോപ്പിലായിരുന്നു.
“ഇന്ന് അവൾ അവിടെ ഉണ്ടാകില്ലല്ലോ.”
അവന് ഒരു ചെറിയ ശൂന്യത തോന്നി.
അപ്പോഴാണ് ഫോൺ മുഴങ്ങിയത്.
മീരയുടെ മെസേജ്.
“ഇന്ന് എട്ട് മണിക്ക് ബൈക്ക് കണ്ടില്ല.”
അരുൺ കുറച്ചുനേരം ഫോൺ നോക്കി നിന്നു.
പിന്നെ ചിരിച്ചു.
“ഞായറാഴ്ചയും എന്നെ നോക്കിയോ?”
മറുപടി വന്നു.
“പതിവായി പോയി.”
ആ ഒരു വാക്ക് അരുണിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ നിറഞ്ഞു.
അവൻ എഴുതി:
“എനിക്കും.”
അവരുടെ പ്രണയം അന്ന് ഔദ്യോഗികമായി ആരംഭിച്ചു.
എട്ടാം അധ്യായം — കുടുംബം
അരുണിന്റെ അമ്മയ്ക്ക് മകന്റെ മാറ്റം മനസ്സിലായി.
“ആരാ ആ പെൺകുട്ടി?”
അരുൺ ഞെട്ടി.
“ഏത് പെൺകുട്ടി?”
“രാവിലെ കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ പുഞ്ചിരിക്കാൻ കാരണമാകുന്ന പെൺകുട്ടി.”
അരുൺ ചിരിച്ചു.
അവൻ എല്ലാം അമ്മയോട് പറഞ്ഞു.
അമ്മ ശ്രദ്ധയോടെ കേട്ടു.
“നിനക്ക് അവളെ ഇഷ്ടമാണെങ്കിൽ, ആദ്യം അവളെ ബഹുമാനിക്കണം. പിന്നെ അവളുടെ കുടുംബത്തെയും.”
അരുൺ അമ്മയുടെ കൈ പിടിച്ചു.
“അമ്മ സമ്മതിക്കുമോ?”
“നീ സന്തോഷമായാൽ എനിക്ക് അതാണ് വേണ്ടത്.”
മീരയും വീട്ടിൽ അരുണിനെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞു.
ആദ്യത്തിൽ അവളുടെ വീട്ടുകാർക്ക് ചെറിയ ആശങ്കയുണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ അരുണിനെ പരിചയപ്പെട്ടപ്പോൾ അവരുടെ മനസ്സ് മാറി.
അവൻ വലിയ സമ്പന്നനല്ലായിരുന്നു.
പക്ഷേ നല്ലൊരു മനുഷ്യനായിരുന്നു.
അതാണ് മീരയുടെ കുടുംബത്തിന് പ്രധാനമായത്.
ഒൻപതാം അധ്യായം — അവസാന കാത്തിരിപ്പ്
ഒരു ദിവസം അരുൺ പതിവുപോലെ രാവിലെ എട്ട് മണിക്ക് ബസ് സ്റ്റോപ്പിലെത്തി.
മീര അവിടെ നിന്നിരുന്നു.
അരുൺ ബൈക്ക് നിർത്തി.
“മീര.”
“എന്താ?”
“ഇനി എല്ലാ ദിവസവും എട്ട് മണിക്ക് നിന്നെ കാണാൻ ബസ് സ്റ്റോപ്പിലേക്ക് വരേണ്ടതില്ല.”
മീരയുടെ മുഖത്ത് ആശ്ചര്യം.
“എന്തുകൊണ്ട്?”
അരുൺ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് ഒരു ചെറിയ സമ്മാനം എടുത്തു.
“കാരണം ഇനി...”
അവൻ ചിരിച്ചു.
“നമ്മൾ ഒരുമിച്ച് പോകാം.”
മീരയുടെ കണ്ണുകളിൽ സന്തോഷം നിറഞ്ഞു.
“എവിടെ?”
“ജീവിതത്തിലേക്ക്.”
മീര ചിരിച്ചു.
“വലിയ ഡയലോഗ്.”
“സത്യമല്ലേ?”
“സത്യം.”
അവൾ സമ്മതിച്ചു.
അവസാന അധ്യായം — ഇനി കാത്തിരിപ്പില്ല
കുറച്ച് മാസങ്ങൾക്ക് ശേഷം അവരുടെ വിവാഹം നടന്നു.
വിവാഹദിവസം രാവിലെ പോലും അരുൺ എട്ട് മണിക്ക് തന്റെ ബൈക്കിനരികിൽ നിന്നു.
മീര അവനെ നോക്കി ചോദിച്ചു:
“ഇന്നും എട്ട് മണിക്ക് തന്നെ?”
അരുൺ ചിരിച്ചു.
“ഈ സമയം മറക്കാൻ പറ്റുമോ?”
“എന്തുകൊണ്ട്?”
“എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും നല്ല കാര്യം എട്ട് മണിക്ക് തുടങ്ങിയതല്ലേ.”
മീര അവന്റെ അരികിൽ നിന്നു.
ഒരിക്കൽ അവൾ ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് കാത്തുനിന്നിരുന്നു.
ഒരിക്കൽ അരുൺ ബൈക്കിൽ കടന്നുപോകുമ്പോൾ അവളെ നോക്കി ചിരിച്ചിരുന്നു.
പിന്നീട് അവർ തമ്മിൽ സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി.
ആ സംസാരങ്ങൾ സൗഹൃദമായി.
സൗഹൃദം പ്രണയമായി.
പ്രണയം ജീവിതമായി.
അവരുടെ കഥയിൽ വലിയ സംഭവങ്ങളൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
ഒരു സാധാരണ റോഡ്.
ഒരു ചെറിയ ബസ് സ്റ്റോപ്പ്.
ഒരു ബൈക്ക്.
രാവിലെ എട്ട് മണി.
രണ്ട് പുഞ്ചിരികൾ.
അതായിരുന്നു അവരുടെ പ്രണയത്തിന്റെ തുടക്കം.
വിവാഹശേഷം ഒരു ദിവസം മീര ചോദിച്ചു:
“അരുൺ, അന്ന് ആദ്യമായി എന്നെ കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടോ?”
അരുൺ ചിരിച്ചു.
“ഇല്ല.”
“പിന്നെ?”
“ആദ്യ ദിവസം ശ്രദ്ധിച്ചു.”
“രണ്ടാം ദിവസം?”
“തിരഞ്ഞു.”
“മൂന്നാം ദിവസം?”
“കാത്തിരുന്നു.”
മീര ചിരിച്ചു.
“അപ്പോൾ പ്രണയം എപ്പോൾ?”
അരുൺ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു:
“നിന്നെ കാണാത്ത ഒരു ദിവസം എനിക്ക് അപൂർണ്ണമായി തോന്നിയപ്പോൾ.”
മീര ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
അവൾ പുഞ്ചിരിച്ചു.
അരുണും പുഞ്ചിരിച്ചു.
അവരുടെ മുന്നിലൂടെ ഒരു ബസ് കടന്നുപോയി.
പക്ഷേ ഇത്തവണ ആരും ബസ് കാത്തുനിന്നില്ല.
കാരണം അവരുടെ യാത്ര ഇതിനകം ആരംഭിച്ചിരുന്നു.
ചില പ്രണയങ്ങൾ വലിയ ശബ്ദത്തോടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് കടന്നുവരില്ല.
അത് ഒരു പതിവായി വരും.
ഒരു വഴിയിലൂടെ.
ഒരു സമയത്ത്.
ഒരു പുഞ്ചിരിയായി.
പിന്നെ ഒരുനാൾ നമ്മൾ മനസ്സിലാക്കും—
നമ്മൾ കാത്തിരുന്നത് ഒരു ബസിനെയല്ല...
നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വരേണ്ട ഒരാളെയായിരുന്നു.
അരുണിന്റെയും മീരയുടെയും പ്രണയകഥ അങ്ങനെ ഒരു സാധാരണ രാവിലെ എട്ട് മണിക്ക് ആരംഭിച്ചു.
പക്ഷേ ആ എട്ട് മണിയുടെ കാത്തിരിപ്പ്...
അവരുടെ ജീവിതം മുഴുവൻ നീണ്ടുനിന്നു.
