അധ്യായം 1— ഒരു പുതിയ നഗരം
കേരളത്തിലെ ഒരു ചെറിയ ഗ്രാമത്തിൽ നിന്നാണ് അരുൺ യാത്ര തിരിച്ചത്.
ഇരുപത്തിയഞ്ച് വയസ്സുകാരനായ അരുൺ ഒരു ആയുർവേദ തെറാപ്പിസ്റ്റായിരുന്നു. പഠനം കഴിഞ്ഞിട്ട് കുറച്ചുകാലം കേരളത്തിൽ തന്നെ ജോലി ചെയ്തെങ്കിലും, ജീവിതത്തിൽ എന്തെങ്കിലും പുതിയത് ചെയ്യണമെന്ന ആഗ്രഹം അവന്റെ മനസ്സിലുണ്ടായിരുന്നു.
അങ്ങനെയാണ് തമിഴ്നാട്ടിലെ ഒരു പ്രശസ്ത ആയുർവേദ ആശുപത്രിയിൽ ജോലി ലഭിച്ചത്.
പുതിയ നഗരം.
പുതിയ ഭാഷ.
പുതിയ ആളുകൾ.
പുതിയ ജീവിതം.
ആദ്യ ദിവസം ആശുപത്രിയുടെ മുറ്റത്ത് നിൽക്കുമ്പോൾ അരുൺ ചുറ്റും നോക്കി.
“ഇവിടെ നിന്നാണ് ഇനി എന്റെ പുതിയ ജീവിതം തുടങ്ങുന്നത്…”
അവൻ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു.
ആശുപത്രിയുടെ അടുത്ത് തന്നെയായിരുന്നു അവന് താമസിക്കാൻ ഒരു ചെറിയ മുറി കിട്ടിയത്. രാവിലെ ആശുപത്രിയിലെത്തണം. വൈകുന്നേരം ജോലി കഴിഞ്ഞ് മുറിയിലേക്ക് മടങ്ങണം. അതായിരുന്നു ആദ്യ ദിവസങ്ങളിലെ അവന്റെ ജീവിതം.
ആദ്യമൊക്കെ തമിഴ് ഭാഷ അവന് കുറച്ച് ബുദ്ധിമുട്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ ആളുകളോട് സംസാരിച്ചും കേട്ടും പതിയെ അവൻ ഭാഷ പഠിക്കാൻ തുടങ്ങി.
ആശുപത്രിയിലെ രോഗികളോട് സ്നേഹത്തോടെ പെരുമാറിയതുകൊണ്ട് വളരെ പെട്ടെന്ന് തന്നെ അരുൺ എല്ലാവരുടെയും പ്രിയപ്പെട്ടവനായി.
എന്നാൽ, അവന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഒരു മാറ്റം വരാൻ പോകുന്നതായി അവൻ അന്ന് അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.
---
അധ്യായം 2 — പ്രഭാതത്തിലെ ആ കൂടിക്കാഴ്ച
അരുണിന് രാവിലെ നടക്കാൻ വലിയ ഇഷ്ടമായിരുന്നു.
ജോലിക്ക് പോകുന്നതിന് മുമ്പ് അരമണിക്കൂർ നടക്കുന്നത് അവന്റെ പതിവായിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം പതിവുപോലെ രാവിലെ അഞ്ചരയോടെ അവൻ പുറത്തിറങ്ങി.
ആകാശം ഇളം നീല നിറത്തിലായിരുന്നു.
റോഡിന്റെ ഇരുവശത്തും മരങ്ങൾ.
പുലർച്ചയുടെ തണുത്ത കാറ്റ്.
അകലെയൊക്കെ ക്ഷേത്രത്തിലെ മണിയുടെ ശബ്ദം.
അരുൺ പതുക്കെ നടക്കുകയായിരുന്നു.
അപ്പോഴാണ് ആശുപത്രിയുടെ അടുത്തുള്ള ഒരു ചെറിയ വീട്ടിന്റെ മുന്നിൽ ഒരു പെൺകുട്ടിയെ അവൻ കണ്ടത്.
വീടിന്റെ മുറ്റത്ത് പൂക്കൾക്ക് വെള്ളമൊഴിക്കുകയായിരുന്നു അവൾ.
നീണ്ട മുടി പിന്നിലേക്ക് കെട്ടിയിരുന്നു.
ലളിതമായ വസ്ത്രം.
മുഖത്ത് ഒരു സ്വാഭാവിക പുഞ്ചിരി.
അവൾ തല ഉയർത്തിയപ്പോൾ അരുണിന്റെ കണ്ണുകൾ അവളുടെ കണ്ണുകളുമായി കൂട്ടിമുട്ടി.
ഒരു നിമിഷം.
അത്ര മാത്രം.
പക്ഷേ ആ നിമിഷം അരുണിന്റെ മനസ്സിൽ എന്തോ സംഭവിച്ചു.
അവൾ ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ തല കുനിച്ചു.
അരുണും പുഞ്ചിരിച്ചു.
അവൻ മുന്നോട്ട് നടന്നു.
പക്ഷേ മനസ്സ് അവിടെ തന്നെ നിന്നു.
“ആരായിരിക്കും അവൾ?”
അവൻ ചിന്തിച്ചു.
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ അവൻ വീണ്ടും അതേ വഴിയിലൂടെ നടന്നു.
അവൾ അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു.
അവളും അവനെ കണ്ടു.
വീണ്ടും ഒരു പുഞ്ചിരി.
മൂന്നാം ദിവസം അതേ പുഞ്ചിരി.
നാലാം ദിവസം അവൾ പറഞ്ഞു—
“Good morning…”
അരുൺ ഒരു നിമിഷം അമ്പരന്നു.
പിന്നെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു—
“Good morning.”
അവളുടെ പേര് മീന.
ആശുപത്രിക്ക് അടുത്തുള്ള വീട്ടിലാണ് അവൾ കുടുംബത്തോടൊപ്പം താമസിക്കുന്നത്.
ആ ചെറിയ പ്രഭാതസന്ദർശനം പതിയെ അവരുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ ഓർമ്മയായി മാറുകയായിരുന്നു.
---
അധ്യായം 3 — സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ
ആദ്യമൊക്കെ അവരുടെ സംസാരങ്ങൾ വളരെ ചെറിയതായിരുന്നു.
“ജോലിക്ക് പോകുകയാണോ?”
“അതെ.”
“നിങ്ങൾ കേരളത്തിൽ നിന്നാണോ?”
“അതെ… കേരളത്തിൽ നിന്നാണ്.”
“മലയാളം സംസാരിക്കുമല്ലോ?”
“അതെ.”
മീന ചിരിച്ചു.
“എനിക്ക് മലയാളം കുറച്ച് അറിയാം.”
“എനിക്ക് തമിഴും കുറച്ച് മാത്രമേ അറിയൂ.”
ഇരുവരും ചിരിച്ചു.
അവരുടെ ഭാഷകൾ വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു.
പക്ഷേ ചിരിക്കാൻ ഒരു ഭാഷയും ആവശ്യമില്ലായിരുന്നു.
ദിവസങ്ങൾ കടന്നു പോയി.
പ്രഭാതത്തിലെ ചെറിയ സംഭാഷണങ്ങൾ നീണ്ടു.
പിന്നെ വൈകുന്നേരങ്ങളിലും അവർ സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി.
മീനയ്ക്ക് പുസ്തകങ്ങൾ വായിക്കാൻ ഇഷ്ടമായിരുന്നു.
അരുണിന് ആയുർവേദത്തോടും പ്രകൃതിയോടും വലിയ ഇഷ്ടം.
അവർ തമ്മിൽ സംസാരിക്കുമ്പോൾ സമയം പോകുന്നത് പോലും അറിയില്ലായിരുന്നു.
മീനയ്ക്ക് അരുണിന്റെ ശാന്തമായ സ്വഭാവം ഇഷ്ടമായി.
അരുണിന് മീനയുടെ മനസ്സിലെ നന്മ ഇഷ്ടമായി.
അവൾ ഒരിക്കലും വലിയ കാര്യങ്ങൾ പറയാറില്ലായിരുന്നു.
പക്ഷേ ചെറിയ കാര്യങ്ങളിൽ പോലും മറ്റുള്ളവരെ ശ്രദ്ധിക്കുന്ന സ്വഭാവം അരുണിനെ ആകർഷിച്ചു.
ഒരു ദിവസം ആശുപത്രിയിൽ ജോലി കഴിഞ്ഞ് പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോൾ അരുൺ കണ്ടത് മീന ആശുപത്രിയുടെ ഗേറ്റിന് സമീപം നിൽക്കുന്നതാണ്.
“ഇവിടെ എന്താണ്?”
അവൻ ചോദിച്ചു.
“അമ്മയ്ക്ക് മരുന്ന് വാങ്ങാൻ വന്നതാണ്.”
അരുൺ അവളുടെ കൈയിലെ മരുന്ന് ലിസ്റ്റ് നോക്കി.
“ഇത് ഇവിടെ കിട്ടും. ഞാൻ വാങ്ങിത്തരാം.”
മീന പുഞ്ചിരിച്ചു.
“നന്ദി.”
അത് അവരുടെ സൗഹൃദത്തെ കൂടുതൽ അടുത്താക്കി.
---
അധ്യായം 4 — പറയാതെ പറഞ്ഞ പ്രണയം
പ്രണയം ചിലപ്പോൾ വലിയ വാക്കുകളിലൂടെയല്ല വരുന്നത്.
ചിലപ്പോൾ അത് ഒരു കാത്തിരിപ്പാണ്.
ഒരു പുഞ്ചിരിയാണ്.
ഒരു ചെറിയ കരുതലാണ്.
ഒരു “ഭക്ഷണം കഴിച്ചോ?” എന്ന ചോദ്യമാണ്.
അരുണിന്റെയും മീനയുടെയും ജീവിതത്തിൽ അതായിരുന്നു സംഭവിച്ചത്.
അരുൺ രാവിലെ നടക്കാൻ ഇറങ്ങുമ്പോൾ മീനയെ കാണുമോ എന്ന് നോക്കും.
മീനയും അവൻ വരുന്ന സമയം കാത്തിരിക്കും.
അരുൺ ഒരു ദിവസം വന്നില്ലെങ്കിൽ മീനയുടെ മനസ്സിൽ ചോദ്യം ഉയരും.
“ഇന്ന് എന്തുകൊണ്ട് വന്നില്ല?”
അരുണിനും അതുപോലെ.
ഒരു ദിവസം മീന വഴിയിൽ ഇല്ലായിരുന്നു.
ആ ദിവസം അരുൺ ആശുപത്രിയിൽ മുഴുവൻ സമയവും അസ്വസ്ഥനായിരുന്നു.
വൈകുന്നേരം അവൾ ആശുപത്രിയുടെ സമീപത്ത് നിൽക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അവൻ ഓടിയെത്തി.
“രാവിലെ കണ്ടില്ലല്ലോ?”
മീന ചിരിച്ചു.
“ഞാൻ അമ്മയോടൊപ്പം പുറത്തുപോയിരുന്നു.”
അരുൺ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
അവൾ അവനെ നോക്കി.
“എന്നെ അന്വേഷിച്ചോ?”
അവൻ പുഞ്ചിരിച്ചു.
“കുറച്ച്…”
മീനയുടെ മുഖത്ത് ഒരു നാണം നിറഞ്ഞു.
ആ ചെറിയ നിമിഷത്തിൽ ഇരുവരും മനസ്സിലാക്കി.
അവരുടെ ബന്ധം സൗഹൃദത്തെക്കാൾ അപ്പുറത്തേക്ക് പോയിരിക്കുന്നു.
---
അധ്യായം 5 — ഒരു വാക്ക്
ഒരു മഴയുള്ള വൈകുന്നേരമായിരുന്നു.
ആശുപത്രിയിലെ ജോലി കഴിഞ്ഞ് അരുൺ പുറത്തേക്ക് വന്നപ്പോൾ ശക്തമായ മഴ.
കുടയില്ലായിരുന്നു.
അപ്പോഴാണ് മീന ഒരു കുടയുമായി അവന്റെ മുന്നിൽ എത്തിയത്.
“വരൂ… ഞാൻ കൂടെ വരാം.”
ഇരുവരും ഒരേ കുടയ്ക്കു കീഴിൽ നടന്നു.
റോഡിൽ മഴത്തുള്ളികൾ വീണുകൊണ്ടിരുന്നു.
ചുറ്റുമുള്ള ലോകം മുഴുവൻ നിശ്ശബ്ദമായതുപോലെ തോന്നി.
കുറച്ചുനേരം ആരും സംസാരിച്ചില്ല.
അവസാനം അരുൺ പറഞ്ഞു—
“മീന…”
“എന്താ?”
“ഞാൻ ഒരു കാര്യം പറയട്ടെ?”
അവൾ അവനെ നോക്കി.
അരുൺ കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതെ നിന്നു.
“നിന്നെ കാണാത്ത ഒരു ദിവസം എനിക്ക് പൂർണ്ണമാകുന്നില്ല.”
മീന ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു പുഞ്ചിരി തെളിഞ്ഞു.
“എനിക്ക് അറിയാം.”
അരുൺ അമ്പരന്നു.
“എങ്ങനെ?”
“നിന്റെ കണ്ണുകൾ പറയുന്നുണ്ട്.”
അവൻ ചിരിച്ചു.
മീന പതുക്കെ പറഞ്ഞു—
“എനിക്കും അതേ തോന്നുന്നു.”
മഴ പെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു.
ആ കുടയ്ക്കു കീഴിൽ രണ്ടു ഹൃദയങ്ങൾ ഒരേ വഴിയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.
---
അധ്യായം 6 — എതിർപ്പുകളുടെ തുടക്കം
പ്രണയം മനോഹരമായിരുന്നു.
പക്ഷേ ജീവിതം എല്ലായ്പ്പോഴും എളുപ്പമല്ല.
മീനയുടെ കുടുംബം അവളുടെ വിവാഹത്തെക്കുറിച്ച് ആലോചിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു.
അവൾ അരുണിനെക്കുറിച്ച് വീട്ടിൽ പറഞ്ഞപ്പോൾ ആദ്യം വലിയ എതിർപ്പുണ്ടായി.
“അവൻ കേരളത്തിൽ നിന്നുള്ള ആളാണ്.”
“നമ്മുടെ ഭാഷ വേറെ.”
“കുടുംബം എങ്ങനെയാണെന്ന് അറിയില്ല.”
മീനയുടെ അച്ഛൻ കടുത്ത നിലപാടെടുത്തു.
അതേസമയം കേരളത്തിൽ അരുണിന്റെ വീട്ടിലും പ്രശ്നങ്ങൾ തുടങ്ങി.
അരുൺ വീട്ടിൽ മീനയെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞപ്പോൾ അമ്മയ്ക്ക് ആശങ്കയായി.
“തമിഴ്നാട്ടിൽ നിന്നുള്ള പെൺകുട്ടിയാണോ?”
“അതെ അമ്മ.”
“അവളുടെ കുടുംബം സമ്മതിക്കുമോ?”
അരുൺ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
“നിങ്ങൾക്ക് ഒരുമിച്ച് ജീവിക്കാൻ കഴിയുമോ?”
അമ്മയുടെ ചോദ്യത്തിന് അവൻ ശാന്തമായി മറുപടി പറഞ്ഞു.
“അമ്മേ… അവൾ നല്ല മനുഷ്യയാണ്. അതാണ് എനിക്ക് ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ടത്.”
എങ്കിലും രണ്ട് കുടുംബങ്ങൾക്കും അവരുടെ ആശങ്കകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.
ചില ദിവസങ്ങൾ അരുൺക്കും മീനയ്ക്കും വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടായിരുന്നു.
അവർ തമ്മിൽ പോലും സംസാരിക്കാൻ കഴിയാത്ത ദിവസങ്ങൾ വന്നു.
മീനയുടെ വീട്ടിൽ അവളുടെ ഫോൺ ഉപയോഗിക്കുന്നതിലും നിയന്ത്രണം ഉണ്ടായി.
അരുൺ ആശുപത്രിയിലെ ജോലിയിൽ മുഴുകാൻ ശ്രമിച്ചു.
പക്ഷേ മനസ്സ് മീനയുടെ അടുത്തായിരുന്നു.
---
അധ്യായം 7 — വിട്ടുകൊടുക്കാത്ത സ്നേഹം
ഒരു ദിവസം മീന അരുണിനെ ആശുപത്രിയുടെ പുറത്ത് കണ്ടുമുട്ടി.
അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ വിഷമം.
“അരുൺ…”
“എന്താണ്?”
“വീട്ടുകാർ നമ്മുടെ വിവാഹത്തിന് സമ്മതിക്കില്ലെന്ന് തോന്നുന്നു.”
അരുൺ കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതെ നിന്നു.
“നമ്മൾ ഓടി പോയി വിവാഹം കഴിക്കണമെന്നല്ല ഞാൻ പറയുന്നത്.”
മീന അവനെ നോക്കി.
“പിന്നെ?”
“നമ്മൾ അവരെ മനസ്സിലാക്കിക്കണം. നമ്മൾ തമ്മിലുള്ള സ്നേഹം ഒരു ദിവസത്തെ തീരുമാനമല്ലെന്ന് അവർക്ക് കാണിച്ചുകൊടുക്കണം.”
മീനയുടെ കണ്ണുകളിൽ പ്രതീക്ഷ തെളിഞ്ഞു.
അരുൺ തുടർന്നു—
“നമ്മുടെ സ്നേഹം കൊണ്ട് അവരുടെ മനസ്സ് വേദനിപ്പിക്കരുത്. പക്ഷേ അവരുടെ ഭയത്തിന്റെ പേരിൽ നമ്മുടെ ജീവിതവും ഉപേക്ഷിക്കരുത്.”
ആ വാക്കുകൾ മീനയുടെ മനസ്സിൽ പതിഞ്ഞു.
അവർ കാത്തിരുന്നു.
പരസ്പരം മനസ്സിലാക്കാൻ കുടുംബങ്ങൾക്ക് സമയം നൽകി.
അരുൺ മീനയുടെ മാതാപിതാക്കളെ കാണാൻ പോയി.
തന്റെ ജോലി, കുടുംബം, ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചുള്ള സ്വപ്നങ്ങൾ എല്ലാം തുറന്നു പറഞ്ഞു.
“എനിക്ക് നിങ്ങളുടെ മകളെ സ്നേഹമാണ്. പക്ഷേ അതിനേക്കാൾ പ്രധാനമായി അവളെ ബഹുമാനിക്കണം എന്നാണ് ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്.”
അവന്റെ വാക്കുകൾ മീനയുടെ അച്ഛനെ ചിന്തിപ്പിച്ചു.
പിന്നീട് മീനയും അരുണിന്റെ അമ്മയെ കണ്ടു.
അവൾ മലയാളം ശരിയായി സംസാരിക്കാനറിയില്ലായിരുന്നു.
എങ്കിലും അവൾ പറഞ്ഞു—
“അമ്മേ… നിങ്ങളുടെ മകനെ ഞാൻ വളരെ സ്നേഹിക്കുന്നു. പക്ഷേ നിങ്ങളെ വിട്ട് അവനെ സ്വന്തമാക്കാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല. നിങ്ങൾക്കും ഞങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമാകണം.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അരുണിന്റെ അമ്മയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
---
അധ്യായം 8 — രണ്ട് കുടുംബങ്ങൾ, ഒരു തീരുമാനം
മാസങ്ങൾ കടന്നു പോയി.
പതിയെ എതിർപ്പുകൾ കുറഞ്ഞു.
ആദ്യം മീനയുടെ അമ്മ സമ്മതിച്ചു.
പിന്നീട് അച്ഛനും.
അരുണിന്റെ വീട്ടിലും സമ്മതം ലഭിച്ചു.
ഒരു ദിവസം ഇരുകുടുംബങ്ങളും ഒരുമിച്ച് ഇരുന്നു.
ഭാഷ വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു.
പക്ഷേ ചിരിയും സന്തോഷവും ഒരുപോലെയായിരുന്നു.
മീനയുടെ അച്ഛൻ അരുണിന്റെ അച്ഛനോട് പറഞ്ഞു—
“നമ്മുടെ കുട്ടികൾ നമ്മളെക്കാൾ നല്ലൊരു ബന്ധം ഉണ്ടാക്കട്ടെ.”
അരുണിന്റെ അച്ഛൻ ചിരിച്ചു.
“അതാണ് നമ്മുടെയും ആഗ്രഹം.”
വിവാഹദിവസം തീരുമാനിച്ചു.
---
അധ്യായം 9 — ആ പ്രഭാതം
വിവാഹദിവസം രാവിലെ അരുൺ നേരത്തെ എഴുന്നേറ്റു.
അവന്റെ മനസ്സിൽ പഴയ ഓർമ്മകൾ നിറഞ്ഞു.
ആദ്യമായി തമിഴ്നാട്ടിലെത്തിയ ദിവസം.
ആശുപത്രി.
ചെറിയ മുറി.
പ്രഭാത നടത്തം.
വീടിന്റെ മുറ്റത്ത് പൂക്കൾക്ക് വെള്ളമൊഴിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ഒരു പെൺകുട്ടി.
ആദ്യ പുഞ്ചിരി.
ആദ്യ “Good morning”.
ആ മഴയുള്ള വൈകുന്നേരം.
ആ കുട.
ആ ചെറിയ സമ്മതം.
എല്ലാം ഒരു സിനിമ പോലെ അവന്റെ മനസ്സിലൂടെ കടന്നു പോയി.
വിവാഹവേദിയിൽ മീന എത്തിയപ്പോൾ അരുൺ അവളെ നോക്കി.
അവളുടെ മുഖത്ത് അതേ പുഞ്ചിരി.
ആദ്യമായി കണ്ടപ്പോൾ ഉണ്ടായിരുന്ന അതേ പുഞ്ചിരി.
പക്ഷേ ഇന്ന് ആ പുഞ്ചിരിക്ക് ഒരു പുതിയ അർത്ഥമുണ്ടായിരുന്നു.
ഇന്ന് അവൾ അവന്റെ ജീവിതപങ്കാളിയാകുകയാണ്.
വിവാഹം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഇരുകുടുംബങ്ങളും ചേർന്ന് ഫോട്ടോ എടുത്തു.
അരുൺ മീനയെ നോക്കി.
“നമ്മുടെ കഥ തുടങ്ങിയത് ഒരു പ്രഭാത നടത്തത്തിൽ ആയിരുന്നു.”
മീന ചിരിച്ചു.
“അതിന്റെ അവസാനമോ?”
അരുൺ പറഞ്ഞു—
“അവസാനമില്ല.”
മീന അവനെ നോക്കി.
“എന്തുകൊണ്ട്?”
“ഇത് നമ്മുടെ കഥയുടെ അവസാനമല്ലല്ലോ… തുടക്കമാണ്.”
അവൾ ചിരിച്ചു.
---
അധ്യായം 10 — ഒരു പുതിയ വീട്
വിവാഹത്തിന് ശേഷം അരുൺ ജോലി തുടരാൻ തീരുമാനിച്ചു.
മീനയും തന്റെ സ്വപ്നങ്ങൾ പിന്തുടർന്നു.
കേരളത്തിൽ നിന്ന് വന്ന അരുൺ, തമിഴ്നാട്ടിൽ വളർന്ന മീന—രണ്ട് വ്യത്യസ്ത ലോകങ്ങളിൽ നിന്നുള്ളവർ.
പക്ഷേ അവരുടെ വീട്ടിൽ രണ്ടു ഭാഷകളും ഒരുമിച്ചു.
രാവിലെ മലയാളം ചായ.
വൈകുന്നേരം തമിഴ് സംഭാഷണം.
അടുക്കളയിൽ കേരളത്തിന്റെ രുചിയും തമിഴ്നാട്ടിന്റെ രുചിയും.
അവരുടെ വീട്ടിൽ ഭാഷയ്ക്ക് അതിരുകളില്ലായിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം അരുൺ വീണ്ടും രാവിലെ നടക്കാൻ ഇറങ്ങി.
മീനയും കൂടെ വന്നു.
വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് അവർ ആദ്യമായി കണ്ട അതേ വഴിയിലൂടെ ഇരുവരും നടന്നു.
അരുൺ പുഞ്ചിരിച്ചു.
“ഓർമ്മയുണ്ടോ?”
മീന ചിരിച്ചു.
“എങ്ങനെ മറക്കും?”
അവർ കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതെ നടന്നു.
അന്ന് അരുണിന് മനസ്സിലായി—
ജീവിതത്തിൽ ചില കൂടിക്കാഴ്ചകൾ യാദൃശ്ചികമായി തോന്നിയാലും, അവ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിന്റെ വഴിത്തിരിവുകളായി മാറും.
അവൻ തമിഴ്നാട്ടിലേക്ക് പോയത് ജോലി തേടിയായിരുന്നു.
പക്ഷേ അവിടെ അവന് ലഭിച്ചത് ഒരു ജീവിതപങ്കാളിയായിരുന്നു.
മീനയ്ക്ക് അരുൺ ഒരു അന്യനായി എത്തിയതായിരുന്നു.
പക്ഷേ പിന്നീട് അവൻ അവളുടെ ഏറ്റവും അടുത്ത മനുഷ്യനായി മാറി.
അവരുടെ പ്രണയം വലിയ വാഗ്ദാനങ്ങളിലൂടെയോ അസാധാരണ സംഭവങ്ങളിലൂടെയോ ഉണ്ടായതല്ല.
ഒരു പ്രഭാതത്തിലെ പുഞ്ചിരിയിൽ തുടങ്ങി.
ചെറിയ സംഭാഷണങ്ങളിൽ വളർന്നു.
പ്രതിസന്ധികളിലൂടെ ശക്തമായി.
കുടുംബങ്ങളുടെ അനുഗ്രഹത്തോടെ വിവാഹത്തിലെത്തി.
അവരുടെ കഥയ്ക്ക് വലിയൊരു സന്ദേശമുണ്ടായിരുന്നു—
പ്രണയം രണ്ട് മനുഷ്യരെ മാത്രം ഒന്നിപ്പിക്കുന്നതല്ല. ശരിയായ സ്നേഹം രണ്ട് കുടുംബങ്ങളെയും രണ്ട് സംസ്കാരങ്ങളെയും രണ്ട് ഭാഷകളെയും പോലും ഒരുമിപ്പിക്കും.
ആ പ്രഭാതത്തിലെ ചെറിയ കൂടിക്കാഴ്ച…
ഒരു ജീവിതത്തിന്റെ മുഴുവൻ കഥയായി മാറുകയായിരുന്നു.
അവസാനം അല്ല…
അവരുടെ മനോഹരമായ ജീവിതത്തിന്റെ തുടക്കം.
