കുരുത്തോല
പഴയ കോളേജിന്റെ പിന്നാമ്പുറത്ത് ഒരു കുരുത്തോലമരം ഉണ്ടായിരുന്നു.
കോളേജിലെ മറ്റുള്ളവർക്ക് അത് വെറുമൊരു മരമായിരുന്നു.
പക്ഷേ അനന്തുവിനും മാളവികയ്ക്കും അത് അവരുടെ പ്രണയത്തിന്റെ ആദ്യ സാക്ഷിയായിരുന്നു.
അവരുടെ കഥ തുടങ്ങുന്നതിന് മുമ്പ് തന്നെ ആ മരം അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ അവരുടെ കഥ കഴിഞ്ഞിട്ടും അത് അവിടെത്തന്നെ നിന്നു.
---
"എന്തിനാ നീ എപ്പോഴും ഇവിടെ വന്നിരിക്കുന്നത്?"
മാളവിക ചോദിച്ചു.
കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന പുസ്തകം അടച്ചുകൊണ്ട് അനന്തു അവളെ നോക്കി.
"എവിടെ?"
"ഈ മരത്തിന്റെ താഴെ."
"ഇവിടെ ഇരിക്കാൻ ഇഷ്ടമാണ്."
"മരം ഇഷ്ടമാണോ?"
"അല്ല."
അവൻ ഒരു നിമിഷം അവളെ നോക്കി.
"ഇവിടെ ഇരിക്കുന്ന ഒരാളെയാണ് ഇഷ്ടം."
മാളവികയുടെ മുഖത്ത് പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു.
"ആരാ?"
"നിനക്കറിയാം."
"എനിക്ക് അറിയില്ല."
"അറിയാത്ത പോലെ അഭിനയിക്കണ്ട."
അവൾ ചിരിച്ചു.
"അപ്പോൾ പറയ്."
അനന്തു ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
പകരം മരത്തിൽ നിന്ന് താഴേക്ക് വീണ ഒരു ചെറിയ കുരുത്തോല എടുത്ത് അവളുടെ പുസ്തകത്തിനുള്ളിൽ വച്ചു.
"ഇത് സൂക്ഷിച്ചോ."
"എന്തിനാ?"
"ഒരു ദിവസം ഞാൻ ഇല്ലാതായാലും ഇത് കണ്ടാൽ എന്നെ ഓർക്കാൻ."
മാളവിക അവനെ നോക്കി.
"നീ എവിടേക്കും പോകുന്നില്ല."
അനന്തു ചിരിച്ചു.
"അത് നീയാണോ തീരുമാനിക്കുന്നത്?"
"അതെ."
അവൾ പറഞ്ഞത് വളരെ ലളിതമായിട്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ ആ വാക്ക് അനന്തുവിന്റെ മനസ്സിൽ വർഷങ്ങളോളം കിടന്നു.
---
അവരുടെ പ്രണയം ഒരിക്കലും വലിയ പ്രഖ്യാപനങ്ങളോടെയായിരുന്നില്ല.
"എനിക്ക് നിന്നെ ഇഷ്ടമാണ്" എന്ന് ആരും പറഞ്ഞില്ല.
പകരം...
രാവിലെ കോളേജിലെത്തുമ്പോൾ മാളവികയ്ക്ക് വേണ്ടി അനന്തു ബെഞ്ചിൽ ഒരു സ്ഥലം ഒഴിച്ചിടും.
അവൾക്ക് അസൈൻമെന്റ് എഴുതാൻ കഴിയാതെ വന്നാൽ അവൻ സ്വന്തം നോട്ട് നൽകും.
അവന് പരീക്ഷയ്ക്ക് പഠിക്കാൻ മടി വന്നാൽ അവൾ ഫോൺ ചെയ്ത് പറയും:
"പഠിച്ചോ?"
"ഇല്ല."
"എന്തുകൊണ്ട്?"
"നീ വിളിക്കാത്തതുകൊണ്ട്."
"ഞാൻ വിളിച്ചാൽ പഠിക്കുമോ?"
"ഇല്ല."
"പിന്നെ?"
"നീ അടുത്തിരുന്നാൽ പഠിക്കാം."
"എങ്കിൽ ഞാൻ വരില്ല."
"എങ്കിൽ ഞാനും പഠിക്കില്ല."
അങ്ങനെ ചെറിയ വഴക്കുകൾ.
ചെറിയ പിണക്കങ്ങൾ.
പിന്നെ വലിയ ചിരികൾ.
അവർക്കിടയിൽ പ്രണയം വളർന്നുകൊണ്ടിരുന്നു.
അറിയാതെ.
പറയാതെ.
---
കോളേജിലെ അവസാന വർഷം എത്തി.
എല്ലാവരും ഭാവിയെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി.
ആർക്കാണ് ജോലി കിട്ടിയത്?
ആരാണ് വിദേശത്തേക്ക് പോകുന്നത്?
ആരാണ് ഉപരിപഠനത്തിന് പോകുന്നത്?
അനന്തുവിന് ബാംഗ്ലൂരിൽ ഒരു കമ്പനിയിൽ ജോലി കിട്ടി.
മാളവികയ്ക്ക് കൊച്ചിയിലെ ഒരു സ്ഥാപനത്തിലും.
അവരുടെ ജീവിതം രണ്ട് വഴികളിലേക്ക് തിരിയാൻ പോകുകയായിരുന്നു.
അന്ന് വൈകുന്നേരം അവർ കുരുത്തോലമരത്തിന്റെ ചുവട്ടിൽ ഇരുന്നു.
"നീ പോയാൽ എന്നെ വിളിക്കുമോ?"
മാളവിക ചോദിച്ചു.
"ദിവസവും."
"ദിവസവും വിളിച്ചിട്ട് എന്ത് പറയാനാണ്?"
"ഒന്നുമില്ല."
"പിന്നെ?"
"നിന്റെ ശബ്ദം കേൾക്കാൻ."
അവൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
അനന്തു അവളുടെ കൈയിലേക്ക് നോക്കി.
"മാളൂ..."
"മ്മ്?"
"ഒരു കാര്യം ചോദിക്കട്ടെ?"
"ചോദിക്ക്."
"നമ്മൾ..."
അവൻ നിർത്തി.
അവൾ അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.
"നമ്മൾ എന്ത്?"
"ഒന്നുമില്ല."
"പറയാൻ പേടിയാണോ?"
അനന്തു ചിരിച്ചു.
"നിന്നെ നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്നാ പേടി."
മാളവികയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
"എന്നെ നഷ്ടപ്പെടില്ല."
"ഉറപ്പാണോ?"
"ഉറപ്പ്."
അവൾ കൈ നീട്ടി.
"വാഗ്ദാനം."
അനന്തു അവളുടെ കൈ പിടിച്ചു.
ആ ദിവസം ആദ്യമായി അവർ തമ്മിൽ കൈകൾ ചേർന്നു.
അവരുടെ പ്രണയത്തിന് അതായിരുന്നു ഏറ്റവും വലിയ പ്രഖ്യാപനം.
---
പക്ഷേ ജീവിതം വാഗ്ദാനങ്ങളെക്കാൾ ശക്തമാണ്.
അനന്തു ബാംഗ്ലൂരിലേക്ക് പോയി.
ആദ്യത്തെ കുറച്ച് മാസങ്ങൾ അവർ ദിവസവും സംസാരിച്ചു.
പിന്നെ ആഴ്ചയിൽ കുറച്ചു തവണ.
പിന്നെ...
ഒരിക്കൽ.
രണ്ടാഴ്ചയ്ക്ക് ശേഷം.
പിന്നെ ഒരു മാസം.
മാളവികയുടെ കോളുകൾക്ക് അനന്തു പലപ്പോഴും മറുപടി പറയാതായി.
അവൻ ജോലി തിരക്കിലാണെന്ന് അവൾ കരുതി.
ഒരു ദിവസം അവൾ ചോദിച്ചു:
"നിനക്ക് എന്നോട് സംസാരിക്കാൻ ഇഷ്ടമില്ലേ?"
അനന്തു കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതെ നിന്നു.
"അങ്ങനെയല്ല."
"പിന്നെ?"
"എന്റെ ജീവിതം ഇപ്പോൾ കുറച്ച് ബുദ്ധിമുട്ടിലാണ്."
"എന്നോട് പറയാമല്ലോ."
"പറഞ്ഞിട്ട് എന്ത് കാര്യം?"
"ഞാൻ കേൾക്കും."
അവൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
അവൾ വീണ്ടും ചോദിച്ചു:
"അനന്തു, നമുക്ക് എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നത്?"
അവൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
ആ നിശ്ശബ്ദതയായിരുന്നു അവരുടെ ആദ്യത്തെ വലിയ വഴക്ക്.
---
ദിവസങ്ങൾ കടന്നു.
അനന്തു വിളിക്കുന്നത് കുറഞ്ഞു.
മാളവിക കാത്തിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം അവൾ അവസാനമായി ഒരു സന്ദേശം അയച്ചു.
"നിനക്ക് എന്നെ വേണ്ടെങ്കിൽ പറയൂ. ഞാൻ ഒരിക്കലും നിന്നെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കില്ല."
അനന്തു ആ സന്ദേശം വായിച്ചു.
മറുപടി എഴുതാൻ തുടങ്ങി.
"എനിക്ക് നിന്നെ വേണം."
പക്ഷേ അയച്ചില്ല.
അവൻ ഫോൺ ഓഫ് ചെയ്തു.
അവന്റെ ജീവിതത്തിൽ അവൾ അറിയാത്ത ഒരു വലിയ പ്രശ്നം ഉണ്ടായിരുന്നു.
അവന്റെ അച്ഛന് വലിയ കടബാധ്യതയുണ്ടായിരുന്നു.
കുടുംബം തകർന്നുകൊണ്ടിരുന്നു.
അനന്തു ജോലി ഉപേക്ഷിക്കാനാവില്ലായിരുന്നു.
മാളവികയെ തന്റെ പ്രശ്നത്തിലേക്ക് വലിച്ചിഴക്കാനും അവന് തോന്നിയില്ല.
അവൻ ഒരു തെറ്റായ തീരുമാനം എടുത്തു.
അവളെ അകറ്റിനിർത്തുക.
അവളെ സംരക്ഷിക്കുകയാണെന്ന് അവൻ കരുതി.
പക്ഷേ ചിലപ്പോൾ ഒരാളെ സംരക്ഷിക്കാനുള്ള ശ്രമം തന്നെയാണ് അവരെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ വേദനിപ്പിക്കുന്നത്.
---
മാളവിക പിന്നീട് വിവാഹിതയായി.
അത് അനന്തു അറിഞ്ഞത് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം.
അവളുടെ വിവാഹഫോട്ടോ ഒരു സുഹൃത്ത് സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ പങ്കുവച്ചിരുന്നു.
അനന്തു ഏറെ നേരം ആ ഫോട്ടോ നോക്കി.
അവൾ ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അവൻ ഫോൺ ഓഫ് ചെയ്തു.
അന്നത്തെ രാത്രി അവൻ തന്റെ പഴയ ബാഗ് തുറന്നു.
അതിൽ ഒരു പുസ്തകം.
അവരുടെ കോളേജ് കാലത്തെ പുസ്തകം.
അതിന്റെ ഇടയിൽ...
ഒരു ഉണങ്ങിയ കുരുത്തോല.
അവൻ അത് കൈയിലെടുത്തു.
വർഷങ്ങൾക്കുമുമ്പ് അവൻ അവൾക്ക് നൽകിയ അതേ ഇല.
അവൾ അത് തിരികെ കൊടുത്തിരുന്നില്ല.
അവൾ സൂക്ഷിച്ചിരുന്നോ?
അവന് അറിയില്ല.
പക്ഷേ അവൻ സൂക്ഷിച്ചിരുന്നു.
---
പത്ത് വർഷങ്ങൾ കടന്നു.
അനന്തു നാട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തി.
അമ്മയുടെ ആരോഗ്യപ്രശ്നം കാരണം ജോലി ഉപേക്ഷിച്ച് നാട്ടിൽ തന്നെ ഒരു ചെറിയ ബിസിനസ് തുടങ്ങി.
ഒരു ദിവസം അവൻ പഴയ കോളേജിന്റെ മുന്നിലൂടെ പോയി.
അറിയാതെ അവന്റെ കാർ അകത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞു.
പഴയ കെട്ടിടങ്ങൾ മാറിയിരുന്നു.
പുതിയ ബ്ലോക്കുകൾ വന്നു.
പുതിയ വിദ്യാർത്ഥികൾ.
പക്ഷേ പിന്നാമ്പുറത്തെ ആ സ്ഥലം...
അതേപോലെ.
കുരുത്തോലമരം ഇപ്പോഴും അവിടെ.
അനന്തു കാറിൽ നിന്നിറങ്ങി.
മരത്തിന്റെ ചുവട്ടിലേക്ക് നടന്നു.
അവിടെ ഒരു സ്ത്രീ ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അവളുടെ കയ്യിൽ ഒരു പുസ്തകം.
മുടിയിൽ ചെറിയ വെള്ളപ്പാടുകൾ.
അവൾ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
അനന്തു നിശ്ചലനായി.
മാളവിക.
---
"നീ..."
അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ അത്ഭുതം.
അനന്തു ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
"എങ്ങനെയുണ്ട്?"
"നന്നായി."
അൽപ്പനേരം ഇരുവരും മിണ്ടാതെ നിന്നു.
പത്ത് വർഷം.
പറയാതെ പോയ ആയിരം വാക്കുകൾ.
അവരുടെ ഇടയിൽ ഇരുന്നു.
"നീ ഇവിടെ എന്ത് ചെയ്യുന്നു?"
അനന്തു ചോദിച്ചു.
"ഞാൻ ഇവിടെ അധ്യാപികയാണ്."
അവൻ അത്ഭുതപ്പെട്ടു.
"ഇവിടെയോ?"
"അതെ."
"നമ്മുടെ പഴയ കോളേജ്..."
"ഇപ്പോൾ കോളേജിനൊപ്പം സ്കൂൾ വിഭാഗവും തുടങ്ങി."
അവൾ ചിരിച്ചു.
"നിനക്ക് ഇപ്പോഴും ഈ മരം ഓർമ്മയുണ്ടോ?"
അനന്തു മരത്തിലേക്ക് നോക്കി.
"മറക്കാൻ പറ്റുമോ?"
മാളവിക കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതെ നിന്നു.
പിന്നെ ചോദിച്ചു:
"നീ എന്തിനാണ് അന്ന് പോയത്?"
അനന്തു അവളെ നോക്കി.
അവൻ വർഷങ്ങളായി മനസ്സിൽ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന സത്യം പറഞ്ഞു.
അച്ഛന്റെ കടം.
കുടുംബത്തിന്റെ പ്രശ്നങ്ങൾ.
ജോലിയുടെ സമ്മർദ്ദം.
അവളെ ജീവിതത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നാൽ അവൾക്കും ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടാകുമെന്ന ഭയം.
എല്ലാം.
മാളവിക ശ്രദ്ധയോടെ കേട്ടു.
അവൻ പറഞ്ഞുതീർന്നപ്പോൾ അവൾ ചിരിച്ചു.
പക്ഷേ ആ ചിരിയിൽ ചെറിയൊരു വേദനയുണ്ടായിരുന്നു.
"നീ ഒരു കാര്യം മനസ്സിലാക്കിയില്ല."
"എന്ത്?"
"പ്രണയത്തിൽ ഒരാളുടെ പ്രശ്നം മറ്റൊരാൾക്ക് ഭാരമല്ല."
അനന്തു തലകുനിച്ചു.
"എനിക്കത് അന്ന് മനസ്സിലായില്ല."
"ഇപ്പോൾ?"
"ഇപ്പോൾ മനസ്സിലായി."
---
"നീ സന്തോഷവതിയാണോ?"
അനന്തു ചോദിച്ചു.
മാളവിക കുറച്ചുനേരം ആലോചിച്ചു.
"അതെ."
അവൻ ചിരിച്ചു.
"നല്ലത്."
"പക്ഷേ..."
അവൾ നിർത്തി.
"എന്ത്?"
"ചില ഓർമ്മകൾക്ക് പ്രായമാകില്ല."
അനന്തു അവളെ നോക്കി.
"നിനക്ക് ഇപ്പോഴും..."
"അത് ചോദിക്കരുത്."
അവൾ എഴുന്നേറ്റു.
"ചില ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഉത്തരം അറിയാതിരിക്കുന്നതാണ് നല്ലത്."
അവൾ പോകാൻ തിരിഞ്ഞു.
അനന്തു വിളിച്ചു.
"മാളൂ..."
അവൾ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
അവൻ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് ഒരു ചെറിയ കവറെടുത്തു.
"ഇത് നിനക്കുള്ളതാണ്."
അവൾ വാങ്ങി.
"എന്താണ്?"
"വീട്ടിലെ പഴയ സാധനങ്ങൾ വൃത്തിയാക്കുമ്പോൾ കിട്ടിയത്."
അവൾ കവർ തുറന്നു.
അകത്ത് ഒരു ഉണങ്ങിയ കുരുത്തോല.
അതിന്റെ കൂടെ ഒരു ചെറിയ പേപ്പർ.
"നീ എന്നെ മറന്നിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ ഇത് കളയുക.
മറന്നിട്ടില്ലെങ്കിൽ സൂക്ഷിക്കുക.
— അനന്തു"
മാളവികയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
അവൾ അവനെ നോക്കി.
"പത്ത് വർഷം കഴിഞ്ഞിട്ടും നീ ഇത് സൂക്ഷിച്ചിരുന്നോ?"
"അതെ."
"എന്തിന്?"
അനന്തു ചിരിച്ചു.
"കാരണം ഞാൻ നിന്നെ മറന്നിട്ടില്ല."
---
അവർ വീണ്ടും പ്രണയത്തിലായോ?
അത് പറയാൻ എളുപ്പമല്ല.
ചില പ്രണയങ്ങൾ വീണ്ടും തുടങ്ങേണ്ടതില്ല.
അവ ഒരിക്കലും അവസാനിച്ചിട്ടില്ല.
അവരുടെ ജീവിതങ്ങൾ മാറിയിരുന്നു.
പക്ഷേ അവരുടെ മനസ്സിൽ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന ആ ചെറിയ സ്ഥലം മാറിയിരുന്നില്ല.
മാളവികയുടെ ജീവിതത്തിന് അതിന്റേതായ വഴിയുണ്ടായിരുന്നു.
അനന്തുവിനും.
അവർക്ക് ഒരുമിച്ച് നടക്കാൻ കഴിയാത്ത സാഹചര്യങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.
എങ്കിലും അവർ പരസ്പരം നഷ്ടപ്പെട്ടവരായി ഇനി കാണേണ്ടിയിരുന്നില്ല.
അവർ സുഹൃത്തുക്കളായി.
പഴയ കഥകൾ പങ്കുവച്ചു.
പുതിയ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചു.
ഒരിക്കൽ നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരാളെ വീണ്ടും കണ്ടുമുട്ടുമ്പോൾ എല്ലായ്പ്പോഴും അവരെ സ്വന്തമാക്കണമെന്നില്ല.
ചിലപ്പോൾ...
അവരെ വീണ്ടും കണ്ടുമുട്ടാൻ കഴിഞ്ഞത് തന്നെ ഒരു അനുഗ്രഹമാണ്.
---
ഒരു വർഷം കഴിഞ്ഞ് കോളേജിൽ ഒരു ചെറിയ പരിപാടി നടന്നു.
പഴയ വിദ്യാർത്ഥികളുടെ സംഗമം.
അനന്തുവും മാളവികയും കുരുത്തോലമരത്തിന്റെ ചുവട്ടിൽ നിന്നു.
മാളവികയുടെ കയ്യിൽ ഒരു ചെറിയ ചെടി.
"ഇത് എന്താ?"
അനന്തു ചോദിച്ചു.
"കുരുത്തോല."
"എവിടെ നടും?"
"ഇവിടെ."
അവൾ മരത്തിന്റെ അരികിലെ മണ്ണിൽ ചെറിയൊരു കുഴിയെടുത്തു.
അനന്തു സഹായിച്ചു.
ഇരുവരും ചേർന്ന് ആ ചെടി നട്ടു.
"എന്തിനാണ് രണ്ടാമത്തെ മരം?"
അനന്തു ചോദിച്ചു.
മാളവിക ചിരിച്ചു.
"ഒന്ന് നമ്മുടെ പഴയ പ്രണയത്തിനായി."
"പിന്നെ ഇത്?"
"നമ്മുടെ ഓർമ്മകൾക്ക്."
അനന്തു അവളെ നോക്കി.
"മാളൂ..."
"മ്മ്?"
"നമ്മുടെ കഥയ്ക്ക് ഒരു പേരുണ്ടെങ്കിൽ?"
അവൾ ചെടിയുടെ ഇല തൊട്ടു.
"കുരുത്തോല."
അനന്തു ചിരിച്ചു.
"എന്തുകൊണ്ട്?"
"കുരുത്തോല ചെറുതാണ്."
"പക്ഷേ?"
"അതിന് വളരാൻ അറിയാം."
അവൾ അവനെ നോക്കി.
"ചില പ്രണയങ്ങളും അങ്ങനെയാണ്."
"എങ്ങനെ?"
"ചെറുതായി തുടങ്ങും."
"പിന്നെ?"
"കാലം കടന്നാലും..."
അവൾ പുഞ്ചിരിച്ചു.
"...മനസ്സിൽ വളർന്നുകൊണ്ടിരിക്കും."
അനന്തു ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
കാറ്റിൽ പഴയ കുരുത്തോലമരത്തിന്റെ ഇലകൾ ചലിച്ചു.
പുതിയ ചെടിയുടെ ഇലകളും അതിനൊപ്പം ചലിച്ചു.
ഒന്ന് പഴയ കഥയുടെ സാക്ഷി.
മറ്റൊന്ന് പുതിയ ഓർമ്മയുടെ തുടക്കം.
അവരുടെ പ്രണയം ഒരിക്കൽ സ്വന്തമാക്കാനാകാതെ പോയിരുന്നു.
പക്ഷേ അത് തോറ്റിരുന്നില്ല.
കാരണം ചില പ്രണയങ്ങൾക്ക് വിവാഹവും ഒരുമിച്ചുള്ള ജീവിതവും മാത്രമല്ല അവസാനം.
ചില പ്രണയങ്ങൾ...
ഒരു മനുഷ്യന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വന്ന്,
അവനെ മാറ്റി,
അവന്റെ ഓർമ്മയിൽ ഒരു പച്ച ഇലയായി,
ജീവിതകാലം മുഴുവൻ നിലനിൽക്കും.
കുരുത്തോല പോലെ.
അവസാനം.
