EMI
ഒരു ബൈക്കിന്റെ കഥ
യഥാർത്ഥ ജീവിതത്തിലെ അനുഭവങ്ങളിൽ നിന്ന് പ്രചോദനം ഉൾക്കൊണ്ട ഒരു കോമഡി കഥ
കേരളത്തിലെ ഒരു ചെറിയ പട്ടണത്തിലാണ് അരുൺ താമസിച്ചിരുന്നത്. സാധാരണ കുടുംബം. വലിയ സ്വപ്നങ്ങളൊന്നുമില്ല. നല്ലൊരു ജോലി, വീട്ടുകാരെ നോക്കുക, പിന്നെ സ്വന്തമായി ഒരു പുതിയ ബൈക്ക് — അത്രയേ അവന്റെ വലിയ ആഗ്രഹമുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.
വർഷങ്ങളായി ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന പഴയ ബൈക്ക് വിറ്റ് പുതിയൊരു ബൈക്ക് വാങ്ങാമെന്ന് അരുൺ തീരുമാനിച്ചു.
ഒരു ദിവസം പഴയ ബൈക്ക് വിറ്റു.
കിട്ടിയത് ₹17,500.
പണം കൈയിൽ കിട്ടിയപ്പോൾ അരുണിന്റെ മുഖത്ത് ഒരു വലിയ പുഞ്ചിരി.
“ഇനി ഞാൻ പുതിയ ബൈക്കിന്റെ ഉടമ!”
അവൻ നേരെ ഷോറൂമിലേക്ക് പോയി.
അവിടെ തിളങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്ന ഒരു പുതിയ Splendor അവന്റെ കണ്ണിൽപ്പെട്ടു.
ബൈക്കിനെ കണ്ട നിമിഷം അരുണിന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു സിനിമയിലെ നായകന്റെ പശ്ചാത്തലസംഗീതം കേൾക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.
“ഇതാണ് എന്റെ ബൈക്ക്!”
ഷോറൂം ജീവനക്കാരൻ പറഞ്ഞു:
“സാർ, ₹17,500 down payment കൊടുത്താൽ ബാക്കി finance ചെയ്യാം.”
അരുൺ സന്തോഷത്തോടെ തലകുലുക്കി.
“EMI എത്ര?”
“മാസം ₹3,250. മൂന്ന് വർഷം.”
അരുൺ മനസ്സിൽ കണക്കുകൂട്ടി.
₹3,250 × 36 = ₹1,17,000.
അവൻ കുറച്ചു നേരം മിണ്ടാതെ നിന്നു.
പിന്നെ ബൈക്കിലേക്ക് നോക്കി.
“ശരി... നീ എന്നെ നോക്കണം. ഞാൻ നിന്നെ നോക്കാം.”
അങ്ങനെ പുതിയ ബൈക്ക് വീട്ടിലെത്തി.
അമ്മ ബൈക്കിനെ ചുറ്റിപ്പറ്റി നോക്കി.
“നല്ല ബൈക്ക് തന്നെ. എത്രയായി?”
അരുൺ വിഷയം മാറ്റി.
“അമ്മേ, ചായ ഉണ്ടോ?”
അമ്മ വീണ്ടും ചോദിച്ചു:
“എത്രയായി?”
അരുൺ പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
“EMI ആണ് അമ്മേ.”
“EMI എത്ര?”
“₹3,250.”
അമ്മ:
“എത്ര മാസം?”
“36.”
അമ്മ കണക്കുകൂട്ടാൻ തുടങ്ങി.
അരുൺ ഉടൻ പറഞ്ഞു:
“ചായ ഉണ്ടാക്കൂ അമ്മേ. കണക്കൊന്നും വേണ്ട!”
---
ആദ്യ സർവീസ്
ഷോറൂമിൽ നിന്ന് ബൈക്ക് വാങ്ങുമ്പോൾ ജീവനക്കാരൻ പറഞ്ഞിരുന്നു:
“സാർ, free service ലഭിക്കും.”
അത് കേട്ടപ്പോൾ അരുണിന് വലിയ സന്തോഷം.
“അപ്പോൾ ഇനി സർവീസിന് പണം ചെലവില്ല!”
ആദ്യ സർവീസ് ദിവസം വന്നു.
അരുൺ ബൈക്ക് സർവീസ് സെന്ററിൽ കൊടുത്തു.
കുറച്ചു സമയത്തിന് ശേഷം ബൈക്ക് റെഡി.
അവൻ ബിൽ ചോദിച്ചു.
ബിൽ കൈയിൽ കിട്ടി.
₹750.
അരുൺ ബില്ലിലേക്ക് നോക്കി.
പിന്നെ സർവീസ് സെന്ററിലെ ജീവനക്കാരനിലേക്ക് നോക്കി.
“Free service അല്ലേ?”
ജീവനക്കാരൻ ചിരിച്ചു.
“അതെ സാർ. Service free ആണ്.”
“പിന്നെ ഈ ₹750?”
“സാർ, ചില consumables... മറ്റു charges...”
അരുൺ തല ചൊറിയി.
“Free എന്ന വാക്കിന്റെ അർത്ഥം ഞാൻ തെറ്റായി പഠിച്ചോ?”
ജീവനക്കാരൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
അരുൺ പണം കൊടുത്തു.
വീട്ടിലെത്തിയ ശേഷം അമ്മ ചോദിച്ചു:
“സർവീസ് എത്രയായി?”
“ഫ്രീ ആയിരുന്നു.”
“പിന്നെ?”
“₹750.”
അമ്മ കുറച്ചു നേരം അരുണിനെ നോക്കി.
“നിനക്ക് free എന്ന വാക്ക് ആരാണ് പഠിപ്പിച്ചത്?”
---
രണ്ടാം ബിൽ
അടുത്ത തവണ സർവീസ് സെന്ററിൽ പോയപ്പോൾ ബിൽ:
₹850.
അരുൺ ബിൽ നോക്കി.
“ഇത് എന്തിനാ?”
ജീവനക്കാരൻ പല കാര്യങ്ങളും വിശദീകരിച്ചു.
അരുൺ അവസാനം പറഞ്ഞു:
“എനിക്ക് ബൈക്ക് ഓടിക്കാൻ അറിയാം. പക്ഷേ ഈ ബില്ലുകൾ വായിക്കാൻ ഒരു accounting course വേണം!”
---
ഒന്നാം മാസം — ശബ്ദം
ബൈക്ക് വാങ്ങി ഒരു മാസം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അരുണിന് പുതിയൊരു ശബ്ദം കേൾക്കാൻ തുടങ്ങി.
“ടക്... ടക്... ടക്...”
അവൻ ബൈക്ക് നിർത്തി.
“എന്താ ഇത്?”
പുതിയ ബൈക്കല്ലേ!
ഉടൻ സർവീസ് സെന്ററിൽ എത്തിച്ചു.
അവർ പരിശോധിച്ചു.
ഒരു ഭാഗത്ത് പ്രശ്നമുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞു. ആവശ്യമായ ഭാഗം മാറ്റി.
ബൈക്ക് ശരിയായി.
അരുൺ ആശ്വാസത്തോടെ ബൈക്ക് വാങ്ങാൻ എത്തിയപ്പോൾ ബിൽ കൈയിൽ കിട്ടി.
₹1,000.
അരുൺ ചോദിച്ചു:
“ശബ്ദം പോയോ?”
“പോയി സാർ.”
“അപ്പോൾ എന്റെ പണവും പോയി.”
ജീവനക്കാരൻ ചിരിച്ചു.
അരുൺ ചിരിച്ചില്ല.
---
രണ്ടാം മാസം — ഹെഡ്‌ലൈറ്റ്
രണ്ടാം മാസം രാത്രി യാത്ര ചെയ്യുമ്പോൾ അരുണിന്റെ ഹെഡ്‌ലൈറ്റ് പെട്ടെന്ന് പ്രവർത്തിക്കാതെയായി.
“ഇനി എന്താ?”
വീണ്ടും സർവീസ് സെന്റർ.
പരിശോധന കഴിഞ്ഞു.
“Part മാറ്റണം.”
അരുൺ സമ്മതിച്ചു.
ബൈക്ക് ശരിയാക്കി.
പിന്നെ ബിൽ വന്നു.
അരുൺ ബിൽ നോക്കി ഞെട്ടി.
₹5,000.
“അയ്യോ!”
ജീവനക്കാരൻ പറഞ്ഞു:
“സാർ, part വിലയാണ്.”
അരുൺ ഹെഡ്‌ലൈറ്റിലേക്ക് നോക്കി.
“നീ വെളിച്ചം തരുന്നുണ്ടോ, എന്റെ ജീവിതം ഇരുട്ടാക്കുന്നുണ്ടോ?”
---
പെട്രോൾ എന്ന മറ്റൊരു കഥാപാത്രം
ഇതൊന്നും പോരാഞ്ഞിട്ട് പെട്രോളിന്റെ വിലയും അരുണിനെ പിന്തുടർന്നു.
ഒരു ദിവസം പെട്രോൾ പമ്പിൽ എത്തി.
“₹500.”
പെട്രോൾ നിറച്ചു.
അരുൺ മീറ്ററിലേക്ക് നോക്കി.
പിന്നെ പെട്രോൾ പമ്പിന്റെ ബോർഡിലേക്ക് നോക്കി.
“ഇത്രയും പണം കൊടുത്തിട്ട് ഇത്രയേ ഉള്ളോ?”
പമ്പ് ജീവനക്കാരൻ ചിരിച്ചു.
“സാർ, പെട്രോൾ വില കൂടിയല്ലോ.”
അരുൺ:
“എന്റെ ശമ്പളം കൂടിയിട്ടില്ലല്ലോ!”
പുതിയ ബൈക്ക് തന്റെ ഉപയോഗത്തിൽ ഏകദേശം 50 km/l മാത്രം നൽകുന്നുവെന്ന് അവന് തോന്നി.
അരുൺ വീണ്ടും കണക്കുകൂട്ടി.
“ഒരു ലിറ്ററിന് ഏകദേശം ₹115... 50 കിലോമീറ്റർ...”
അവൻ തലയിൽ കൈവച്ചു.
“ഞാൻ ബൈക്ക് വാങ്ങിയതാണോ, പെട്രോൾ പമ്പിനെ വളർത്തിയതാണോ?”
---
EMI
ഓരോ മാസവും അരുണിന്റെ ഫോണിൽ ഒരേ സന്ദേശം.
EMI Due: ₹3,250
അവൻ പണം അടക്കും.
അടുത്ത മാസം വീണ്ടും.
വീണ്ടും.
വീണ്ടും.
മൂന്ന് വർഷം.
ബൈക്ക് വാങ്ങിയ സന്തോഷത്തോടൊപ്പം EMIയുടെ ഉത്തരവാദിത്വവും അവന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമായി.
ഒരു ദിവസം സുഹൃത്ത് ചോദിച്ചു:
“അരുൺ, പുതിയ ബൈക്ക് എങ്ങനെയുണ്ട്?”
“ബൈക്ക് നല്ലതാണ്.”
“പിന്നെ പ്രശ്നമെന്താ?”
“പ്രശ്നം ബൈക്കല്ല.”
“പിന്നെ?”
അരുൺ വിരലുകൾ എണ്ണി.
“EMI... പെട്രോൾ... സർവീസ്... സ്പെയർ പാർട്സ്... ഇൻഷുറൻസ്...”
സുഹൃത്ത് ചിരിച്ചു.
“അപ്പോൾ നീ ബൈക്ക് വാങ്ങിയതല്ലേ?”
അരുൺ:
“അല്ല. ഞാൻ ഒരു കുടുംബത്തെ ഏറ്റെടുത്തു.”
---
മൂന്ന് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം
അവസാനം ആ ദിവസം വന്നു.
അരുണിന്റെ അവസാന EMI.
ഫോണിൽ മെസേജ് വന്നു:
EMI Paid.
അരുൺ കുറച്ചു നേരം ഫോൺ നോക്കി നിന്നു.
പിന്നെ ബൈക്കിനടുത്തേക്ക് നടന്നു.
ബൈക്കിന്റെ സീറ്റിൽ കൈവച്ചു.
“മൂന്ന് വർഷം നീ എന്നെ ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ പഠിപ്പിച്ചു.”
അവൻ ചിരിച്ചു.
“പണം എങ്ങനെ ചെലവാക്കണം എന്നും...”
“ബിൽ എങ്ങനെ വായിക്കണം എന്നും...”
“EMI എങ്ങനെ അടയ്ക്കണം എന്നും...”
“പെട്രോൾ എങ്ങനെ സംരക്ഷിക്കണം എന്നും...”
അവസാനം അവൻ ബൈക്ക് സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു.
ടക്... ടക്...
അരുൺ പെട്ടെന്ന് ബൈക്ക് ഓഫ് ചെയ്തു.
“എന്താ?! വീണ്ടും ശബ്ദമോ?”
അവൻ സർവീസ് സെന്ററിന്റെ ദിശയിലേക്ക് നോക്കി.
അപ്പോൾ ഫോൺ മുഴങ്ങി.
ഒരു സുഹൃത്തിന്റെ മെസേജ്:
“പുതിയ ബൈക്ക് എടുക്കുന്നുണ്ടോ?”
അരുൺ മറുപടി അയച്ചു:
“ഒരിക്കലും ഇല്ല!”
രണ്ടു മിനിറ്റിന് ശേഷം അവൻ ഷോറൂമിന്റെ മുന്നിലൂടെ പോയി.
പുതിയൊരു ബൈക്ക് തിളങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
അരുൺ അതിലേക്ക് നോക്കി.
അവന്റെ മുഖത്ത് ഒരു പുഞ്ചിരി.
അവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
“ഒന്ന് നോക്കിയിട്ട് പോകാം...”
അങ്ങനെ EMIയുടെ കഥ അവസാനിച്ചില്ല.
അത് അടുത്ത EMIയെ കാത്തിരുന്നു.
അവസാനം
