### നാട്ടുകൂട്ടം
ഒരു ഗ്രാമത്തിന്റെയും അവിടത്തെ മനുഷ്യരുടെയും സ്നേഹവും സൗഹൃദവും പറയുന്ന കഥ
പാലമരങ്ങളും മാവുകളും നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്ന ഒരു കൊച്ചുഗ്രാമമായിരുന്നു മാമ്പുഴ. അവിടത്തെ മനുഷ്യർക്ക് പരസ്പരം അറിയാത്ത രഹസ്യങ്ങളൊന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഒരാളുടെ വീട്ടിൽ സന്തോഷമുണ്ടായാൽ അടുത്ത വീട്ടിലും ആഘോഷമായിരുന്നു. ആരുടെയെങ്കിലും വീട്ടിൽ ദുഃഖമുണ്ടായാൽ ആ വീട്ടിലെ അടുപ്പിൽ തീ പുകയുന്നുണ്ടെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തിയിട്ടേ നാട്ടുകാർ മടങ്ങാറുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.
ഗ്രാമത്തിന്റെ നടുവിൽ ഒരു വലിയ ആൽമരമുണ്ടായിരുന്നു. അതിന്റെ ചുവട്ടിലായിരുന്നു നാട്ടുകൂട്ടം കൂടിയിരുന്നത്. വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ പണികഴിഞ്ഞെത്തുന്നവരും കടയിൽനിന്ന് മടങ്ങുന്നവരും കർഷകരും മുതിർന്നവരുമെല്ലാം അവിടെ ഒത്തുകൂടും. നാട്ടിലെ കാര്യങ്ങൾ ചർച്ച ചെയ്യുകയും തമാശകൾ പറയുകയും ചിലപ്പോൾ ചെറിയ തർക്കങ്ങളിൽ ഏർപ്പെടുകയും ചെയ്യും.
ആ നാട്ടുകൂട്ടത്തിന്റെ നേതാവായിരുന്നു നാരായണേട്ടൻ. പ്രായം അറുപത്തഞ്ച് കഴിഞ്ഞെങ്കിലും അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാക്കുകൾക്ക് ഗ്രാമത്തിൽ വലിയ വിലയായിരുന്നു.
“ഒരു നാടിന്റെ വളർച്ച അവിടത്തെ കെട്ടിടങ്ങളിലല്ല, മനുഷ്യരുടെ മനസ്സുകളിലാണ്,” എന്ന് അദ്ദേഹം ഇടയ്ക്കിടെ പറയാറുണ്ടായിരുന്നു.
എന്നാൽ കാലം മാറിയതോടെ മാമ്പുഴയും മാറിത്തുടങ്ങി. പഴയ സ്നേഹബന്ധങ്ങൾക്കിടയിൽ സ്വാർത്ഥതയുടെ ചെറിയ മതിലുകൾ ഉയർന്നു. അയൽവാസികൾ തമ്മിൽ സംസാരിക്കുന്നത് കുറഞ്ഞു. ഓരോരുത്തരും സ്വന്തം കാര്യങ്ങളിൽ മാത്രം ശ്രദ്ധിക്കാൻ തുടങ്ങി.
അപ്പോഴാണ് ഗ്രാമത്തിലേക്ക് ഒരു പുതിയ കുടുംബം താമസിക്കാനെത്തിയത്.
രാജീവനും ഭാര്യ മായയും പത്തുവയസ്സുള്ള മകൾ അമ്മുവുമായിരുന്നു ആ കുടുംബത്തിൽ. ഗ്രാമത്തിന്റെ അറ്റത്തുള്ള പഴയൊരു വീട്ടിലായിരുന്നു അവർ താമസം തുടങ്ങിയത്. രാജീവ് നഗരത്തിൽ ജോലി ചെയ്തിരുന്നെങ്കിലും സാമ്പത്തിക ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ കാരണം ജോലി നഷ്ടപ്പെട്ട് നാട്ടിലേക്ക് മടങ്ങിയതായിരുന്നു.
ആദ്യമൊക്കെ നാട്ടുകാർ അവരെ കൗതുകത്തോടെ നോക്കി. എന്നാൽ ആരും അടുത്തുചെന്ന് പരിചയപ്പെടാൻ ശ്രമിച്ചില്ല.
ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം അമ്മു സ്കൂളിൽനിന്ന് മടങ്ങിവരുമ്പോൾ വഴിയിൽ കാൽതെറ്റി വീണു. പുസ്തകങ്ങളും ബാഗും ചെളിയിൽ വീണു. അതുവഴി പോയ ചിലർ അവളെ കണ്ടെങ്കിലും തിരക്കുപറഞ്ഞ് നടന്നുപോയി.
അവസാനം അടുത്ത വീട്ടിലെ രാധാമ്മ ഓടിവന്ന് കുട്ടിയെ എഴുന്നേൽപ്പിച്ചു.
“മോളേ, വേദനയുണ്ടോ?”
അമ്മു കണ്ണീരോടെ തലയാട്ടി.
രാധാമ്മ അവളെ വീട്ടിലെത്തിച്ചു. മായയോട് കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞപ്പോൾ ആ അമ്മയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
“ഇവിടെ വന്നിട്ട് ആരെയും പരിചയമില്ല. ആരോടെങ്കിലും സഹായം ചോദിക്കാൻ പോലും മടിയാണ്,” മായ പറഞ്ഞു.
അത് കേട്ട രാധാമ്മയ്ക്ക് സങ്കടമായി.
“ഈ നാട് അങ്ങനെയല്ല മോളേ. നമ്മൾ തന്നെയാണ് ചിലപ്പോൾ മാറിപ്പോയത്.”
അടുത്ത ദിവസം രാധാമ്മ ഈ കാര്യം നാട്ടുകൂട്ടത്തിൽ അവതരിപ്പിച്ചു. ആദ്യം ചിലർ നിസ്സാരമായി ചിരിച്ചു.
“ഓരോ വീട്ടിലെയും കാര്യങ്ങൾ നമ്മൾ അന്വേഷിച്ചുനടക്കണോ?” ഒരാൾ ചോദിച്ചു.
അപ്പോൾ നാരായണേട്ടൻ എഴുന്നേറ്റു.
“ഇന്ന് ആ കുട്ടിയാണ് വഴിയിൽ വീണത്. നാളെ നമ്മുടെ വീട്ടിലെ കുട്ടിയായാലോ? ഒരാൾക്ക് സഹായം ആവശ്യമുള്ളപ്പോൾ മുഖം തിരിക്കുന്ന നാട്ടിന് എന്ത് അർത്ഥമാണുള്ളത്?”
ആ വാക്കുകൾ എല്ലാവരുടെയും മനസ്സിൽ തട്ടി.
അന്നത്തെ നാട്ടുകൂട്ടം ഒരു തീരുമാനമെടുത്തു. ഗ്രാമത്തിലെ എല്ലാവരും മാസത്തിലൊരിക്കൽ ഒത്തുകൂടണം. നാട്ടിലെ പ്രശ്നങ്ങൾ ചർച്ച ചെയ്യണം. സഹായം ആവശ്യമുള്ളവരെ കണ്ടെത്തി കഴിയുന്നത്ര പിന്തുണയ്ക്കണം.
അങ്ങനെ നാട്ടുകൂട്ടം വീണ്ടും സജീവമായി.
ആദ്യമായി അവർ രാജീവിന്റെ വീട്ടിലെത്തി. സാമ്പത്തിക ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ അറിഞ്ഞപ്പോൾ ചിലർ ജോലി കണ്ടെത്താൻ സഹായിച്ചു. മറ്റുചിലർ അമ്മുവിന്റെ പഠനത്തിനാവശ്യമായ പുസ്തകങ്ങൾ വാങ്ങിക്കൊടുത്തു. രാധാമ്മ മായയുമായി അടുത്ത സൗഹൃദത്തിലായി.
പതിയെ രാജീവും ആ നാട്ടിന്റെ ഭാഗമായി.
എന്നാൽ ഗ്രാമത്തെ കാത്തിരുന്ന ഏറ്റവും വലിയ പരീക്ഷണം മറ്റൊന്നായിരുന്നു.
ഒരു വർഷം മാമ്പുഴയിൽ കനത്ത വേനൽ അനുഭവപ്പെട്ടു. കിണറുകളെല്ലാം വറ്റിത്തുടങ്ങി. കുടിവെള്ളത്തിനായി സ്ത്രീകളും കുട്ടികളും ദൂരെയുള്ള പൊതുകിണറിനെ ആശ്രയിക്കേണ്ടിവന്നു. വെള്ളം നിറച്ച ബക്കറ്റുകളുമായി വരിനിൽക്കുന്നവർക്കിടയിൽ തർക്കങ്ങൾ പതിവായി.
ഗ്രാമത്തിലെ സമ്പന്നനായ ദാമോദരൻ തന്റെ പറമ്പിലെ കിണറ്റിൽ വെള്ളമുണ്ടായിട്ടും മറ്റുള്ളവർക്ക് നൽകാൻ തയ്യാറായില്ല.
“എന്റെ കിണറാണ്. എന്റെ വെള്ളമാണ്. എല്ലാവർക്കും കൊടുക്കാൻ എനിക്ക് ബാധ്യതയില്ല,” അയാൾ പറഞ്ഞു.
ഈ വാർത്ത നാട്ടുകൂട്ടത്തിലെത്തി.
ദാമോദരനും യോഗത്തിൽ പങ്കെടുത്തു. നാരായണേട്ടൻ ശാന്തമായി ചോദിച്ചു:
“ദാമോദരാ, നിന്റെ കിണറ്റിൽ വെള്ളമുള്ളത് നിന്റെ ഭാഗ്യം. എന്നാൽ നിന്റെ അയൽവാസിയുടെ വീട്ടിലെ കുഞ്ഞിന് കുടിക്കാൻ വെള്ളമില്ലെങ്കിൽ അതിനെക്കുറിച്ച് നമുക്ക് ഒന്നും ചെയ്യാനില്ലേ?”
“ഞാൻ അധ്വാനിച്ചുണ്ടാക്കിയതാണ് എന്റെ സമ്പത്ത്,” ദാമോദരൻ മറുപടി പറഞ്ഞു.
അപ്പോൾ രാജീവ് എഴുന്നേറ്റു.
“അത് ശരിയാണ്. പക്ഷേ ഈ നാട്ടിലെ വഴികളിലൂടെ നടന്നാണ് നമ്മൾ വളർന്നത്. ഈ നാട്ടിലെ മനുഷ്യരുടെ സഹായം കൊണ്ടാണ് പലരും ജീവിതത്തിൽ മുന്നേറിയത്. പ്രകൃതി നമുക്ക് നൽകുന്ന വെള്ളത്തിന് അതിരുകൾ വരയ്ക്കാൻ നമുക്ക് കഴിയുമോ?”
യോഗം നിശ്ശബ്ദമായി.
അവസാനം നാട്ടുകാർ ഒരു നിർദേശം മുന്നോട്ടുവച്ചു. ദാമോദരന്റെ കിണറ്റിൽനിന്ന് ആവശ്യമായ വെള്ളം ശേഖരിക്കാൻ ഒരു പൊതുസംവിധാനം ഒരുക്കാം. പമ്പും പൈപ്പുകളും സ്ഥാപിക്കാനുള്ള ചെലവ് നാട്ടുകാർ പങ്കിട്ടെടുക്കാം.
ദാമോദരൻ കുറച്ചുനേരം ആലോചിച്ചു. ഒടുവിൽ അയാളുടെ മനസ്സ് മാറി.
“വെള്ളം എല്ലാവർക്കും ഉപയോഗിക്കാം. പക്ഷേ കിണർ സംരക്ഷിക്കാൻ എല്ലാവരും സഹകരിക്കണം.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടതോടെ നാട്ടുകാർ കൈയടിച്ചു.
അടുത്ത ദിവസങ്ങളിൽ ഗ്രാമം മുഴുവൻ ഒരുമിച്ച് പ്രവർത്തിച്ചു. യുവാക്കൾ പൈപ്പുകൾ സ്ഥാപിച്ചു. സ്ത്രീകൾ തൊഴിലാളികൾക്കായി ഭക്ഷണം ഒരുക്കി. മുതിർന്നവർ കാര്യങ്ങൾ നിയന്ത്രിച്ചു. കുട്ടികൾ പോലും ചെറിയ ജോലികളിൽ പങ്കെടുത്തു.
ഏതാനും ദിവസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ ഗ്രാമത്തിലെ പല വീടുകളിലേക്കും വെള്ളമെത്തി.
ആ ദിവസം ആൽമരച്ചുവട്ടിൽ നാട്ടുകൂട്ടം ചേർന്നപ്പോൾ നാരായണേട്ടന്റെ കണ്ണുകൾ സന്തോഷംകൊണ്ട് നിറഞ്ഞു.
“നമ്മൾ ഒന്നിച്ചുനിന്നാൽ പരിഹരിക്കാനാവാത്ത പ്രശ്നങ്ങൾ കുറവാണ്,” അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.
അമ്മു മുന്നോട്ടുവന്ന് ചോദിച്ചു:
“നാരായണേട്ടാ, നാട്ടുകൂട്ടം എന്നുവെച്ചാൽ എല്ലാവരും ഒരുമിച്ച് ഇരിക്കുന്നതാണോ?”
നാരായണേട്ടൻ അവളെ അടുത്തിരുത്തി.
“അല്ല മോളേ. ഒരുമിച്ച് ഇരിക്കുന്നതല്ല നാട്ടുകൂട്ടം. മറ്റൊരാളുടെ സങ്കടം സ്വന്തം സങ്കടമായി കാണുന്നതാണ് യഥാർഥ നാട്ടുകൂട്ടം. ഒരാൾ വീഴുമ്പോൾ കൈപിടിച്ചുയർത്തുന്നതും ഒരാൾക്ക് വിശക്കുമ്പോൾ ഭക്ഷണം പങ്കുവെക്കുന്നതും ഒരാൾ ഒറ്റപ്പെടുമ്പോൾ കൂടെ നിൽക്കുന്നതുമാണ് നാട്ടുകൂട്ടം.”
അമ്മു പുഞ്ചിരിച്ചു.
വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയി. അമ്മു പഠിച്ച് അധ്യാപികയായി സ്വന്തം ഗ്രാമത്തിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തി. കുട്ടികൾക്ക് പാഠപുസ്തകത്തിലെ അറിവിനൊപ്പം സ്നേഹത്തിന്റെയും സഹകരണത്തിന്റെയും പാഠങ്ങൾ പഠിപ്പിക്കണമെന്ന് അവൾ തീരുമാനിച്ചു.
ആൽമരച്ചുവട്ടിൽ ഇപ്പോഴും നാട്ടുകൂട്ടം ചേരുന്നുണ്ട്. നാരായണേട്ടൻ ഇന്ന് പ്രായാധിക്യം കാരണം അധികം സംസാരിക്കാറില്ല. എന്നാൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പഴയ വാക്കുകൾ ഗ്രാമവാസികൾ ഇന്നും ഓർക്കുന്നു.
മാമ്പുഴയിൽ വലിയ കെട്ടിടങ്ങൾ ഉയർന്നു. പുതിയ കടകളും റോഡുകളും വന്നു. മൊബൈൽ ഫോണുകളും ഇന്റർനെറ്റും മനുഷ്യരുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമായി. പക്ഷേ ആൽമരച്ചുവട്ടിലെ നാട്ടുകൂട്ടം മാത്രം അതിന്റെ ആത്മാവ് നഷ്ടപ്പെടുത്താതെ നിലനിന്നു.
കാരണം ആ ഗ്രാമം തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു: വികസനം എന്നത് ഉയരമുള്ള കെട്ടിടങ്ങൾ പണിയുന്നതു മാത്രമല്ല; പരസ്പരം കൈകോർത്തുപിടിക്കുന്ന മനുഷ്യരെ സൃഷ്ടിക്കുന്നതുകൂടിയാണ്.
