### 🌱 ഞാറ്
ഒരു ഗ്രാമത്തിന്റെ പ്രതീക്ഷയും ഒരു മനുഷ്യന്റെ ജീവിതവും പറയുന്ന കഥ
പാടത്തിന്റെ ഓരത്തുള്ള ചെറിയ വെള്ളക്കെട്ടിൽ പച്ചനിറം പടർന്നുതുടങ്ങിയിരുന്നു. മണ്ണിന്റെ നെഞ്ചിൽ തലനീട്ടി വളർന്നുനിൽക്കുന്ന കുഞ്ഞുഞാറുകൾ കാറ്റിനൊപ്പം പതുക്കെ തലയാട്ടി. അവയ്ക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു, ഒരുനാൾ തങ്ങൾ നെൽക്കതിരുകളായി മാറുമെന്നും അനേകം മനുഷ്യരുടെ വിശപ്പകറ്റുമെന്നും.
ആ ഞാറുകൾക്കിടയിൽ തന്റെ സ്വപ്നങ്ങൾ തിരയുകയായിരുന്നു അറുപതുകാരനായ രാഘവൻ.
അയാളുടെ ജീവിതം തന്നെ ഒരു നെൽപ്പാടമായിരുന്നു. വിയർപ്പുകൊണ്ട് നനച്ച മണ്ണ്, പ്രതീക്ഷകൊണ്ട് വിതച്ച വിത്തുകൾ, കണ്ണുനീർകൊണ്ട് വളർത്തിയ സ്വപ്നങ്ങൾ. പക്ഷേ, കാലം അയാൾക്ക് എല്ലായ്പ്പോഴും നല്ല വിളവല്ല നൽകിയത്.
രാഘവന് ആകെയുണ്ടായിരുന്നത് രണ്ടേക്കർ വയലായിരുന്നു. അച്ഛനിൽനിന്ന് കിട്ടിയ സ്വത്ത്. ഒരുകാലത്ത് ആ വയലിൽ കൊയ്ത്തുത്സവം നടന്നിരുന്നു. നാട്ടിലെ പല വീടുകളിലേക്കും അരി എത്തിച്ചിരുന്നത് ആ പാടത്തുനിന്നായിരുന്നു.
എന്നാൽ ഇന്ന് കാര്യങ്ങൾ മാറിയിരിക്കുന്നു.
മക്കൾ നഗരങ്ങളിലേക്ക് പോയി. കൃഷി നഷ്ടമാണെന്ന് പറഞ്ഞ് പലരും വയലുകൾ നികത്തി വീടുകളും കെട്ടിടങ്ങളും പണിതു. രാഘവന്റെ അയൽവാസിയായ ശങ്കരനും തന്റെ വയൽ വിറ്റ് വലിയൊരു വീടുണ്ടാക്കി.
"രാഘവേട്ടാ, ഇനിയും ഈ മണ്ണിൽ കിടന്ന് കഷ്ടപ്പെടണോ? വയൽ വിറ്റാൽ നല്ലൊരു തുക കിട്ടും. പ്രായമായില്ലേ? ഇനി വിശ്രമിച്ചുകൂടെ?"
ശങ്കരന്റെ ചോദ്യത്തിന് രാഘവൻ ചിരിക്കുക മാത്രം ചെയ്തു.
അയാൾക്ക് ആ മണ്ണ് വെറുമൊരു ഭൂമിയായിരുന്നില്ല. അച്ഛന്റെ വിയർപ്പും അമ്മയുടെ പ്രാർത്ഥനയും തന്റെ ബാല്യകാലവും ചേർന്നുകിടക്കുന്ന ഒരിടമായിരുന്നു അത്.
വയലിന്റെ ഓരത്തുനിന്ന് വീട്ടിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ രാഘവൻ കണ്ടു, മകൾ മീര മുറ്റത്ത് നിൽക്കുന്നു.
"അച്ഛാ, എനിക്ക് ഒരു കാര്യം പറയാനുണ്ട്."
"എന്താ മോളേ?"
"ഞാൻ ജോലി ചെയ്യുന്ന നഗരത്തിലേക്ക് അച്ഛനും വരണം. ഇവിടെ ഒറ്റയ്ക്ക് കൃഷിയൊക്കെ നോക്കാൻ ഇനി കഴിയില്ലല്ലോ. വയൽ വിറ്റേക്കാം. നമുക്ക് സമാധാനമായി ജീവിക്കാം."
രാഘവൻ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.
മീരയുടെ വാക്കുകളിൽ സ്നേഹമുണ്ടായിരുന്നു. അച്ഛന്റെ പ്രയാസങ്ങൾ അവൾക്ക് അറിയാമായിരുന്നു. പക്ഷേ, ആ സ്നേഹത്തിനിടയിൽ താൻ ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടിവരുന്ന ഒരു ലോകം രാഘവൻ കണ്ടു.
"മോളേ, ഈ വയലിൽ നിന്റെ അമ്മയുടെ കാലടികളുണ്ട്. നീ കുഞ്ഞായിരുന്നപ്പോൾ നിന്നെ തോളിലിരുത്തി ഞാൻ ഈ വയലിലൂടെ നടന്നിട്ടുണ്ട്. ഓരോ തവണയും വിത്ത് വിതയ്ക്കുമ്പോൾ നിനക്കും നിന്റെ അനിയനും നല്ലൊരു ജീവിതം കിട്ടണേ എന്നാണ് ഞാൻ പ്രാർത്ഥിച്ചിരുന്നത്."
മീര അച്ഛന്റെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു.
"അതെല്ലാം എനിക്കറിയാം, അച്ഛാ. പക്ഷേ, കൃഷി ചെയ്തിട്ട് എന്തു കിട്ടുന്നു?"
രാഘവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
"വിശപ്പുള്ളവന് ഒരു പിടി ചോറ് കിട്ടുമ്പോൾ അതിന്റെ വില മനസ്സിലാകും, മോളേ. ആ ചോറുണ്ടാക്കാൻ എത്ര കൈകൾ മണ്ണിലിറങ്ങിയിട്ടുണ്ടെന്ന് പലരും മറന്നുപോകുന്നു."
മീരയ്ക്ക് മറുപടിയുണ്ടായിരുന്നില്ല.
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ രാഘവൻ പതിവുപോലെ വയലിലെത്തി. ഞാറുകൾ പറിച്ചുനടാനുള്ള സമയമായിരുന്നു. പക്ഷേ, പണിക്കാരെ കിട്ടാനില്ല. കൂലി കൊടുക്കാൻ പണം തികയുന്നുമില്ല.
അയാൾ ഒറ്റയ്ക്ക് വയലിന്റെ അരികിൽ ഇരുന്നു.
അപ്പോഴാണ് സ്കൂൾ ബാഗുമായി ഒരു പെൺകുട്ടി വഴിയിലൂടെ വന്നത്. അയൽവീട്ടിലെ പത്താം ക്ലാസുകാരി അനു.
"അപ്പൂപ്പാ, എന്താ ഇവിടെ ഇരിക്കുന്നത്?"
"ഞാറു നടാൻ ആളെ കിട്ടുന്നില്ല, മോളേ."
അനു വയലിലേക്ക് നോക്കി.
"ഞാൻ സഹായിക്കട്ടേ?"
രാഘവൻ ചിരിച്ചു.
"നിനക്കറിയാമോ ഞാറു നടാൻ?"
"ഇല്ല. അപ്പൂപ്പൻ പഠിപ്പിച്ചുതന്നാൽ പഠിക്കാമല്ലോ."
അവളുടെ നിഷ്കളങ്കമായ മറുപടി രാഘവന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു പുതിയ വെളിച്ചം തെളിച്ചു.
അനു കൂട്ടുകാരികളെയും വിളിച്ചുകൊണ്ടുവന്നു. ആദ്യം തമാശയ്ക്കുവേണ്ടി വയലിലിറങ്ങിയ കുട്ടികൾ പിന്നീട് ആവേശത്തോടെ ഞാറുകൾ നടാൻ തുടങ്ങി. രാഘവൻ അവരെ പഠിപ്പിച്ചു. ഞാറിന്റെ വേരുകൾ മണ്ണിൽ ഉറപ്പിക്കേണ്ടതെങ്ങനെയെന്നും ചെടികൾക്കിടയിൽ അകലം പാലിക്കേണ്ടതെങ്ങനെയെന്നും അയാൾ പറഞ്ഞുകൊടുത്തു.
മണ്ണിൽ കാലുറപ്പിച്ചുനിന്ന അനു ചോദിച്ചു:
"അപ്പൂപ്പാ, ഇതെല്ലാം വളർന്ന് നെല്ലാകുമോ?"
"വളരും, മോളേ. സ്നേഹത്തോടെ പരിപാലിച്ചാൽ വളരും."
"അപ്പോൾ നമുക്ക് വീണ്ടും വരാം. കള പറിക്കാനും വെള്ളം ഒഴിക്കാനും."
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ രാഘവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
വൈകുന്നേരം വീട്ടിലെത്തിയ മീര കണ്ടത് അച്ഛന്റെ മുഖത്തെ അപൂർവമായ സന്തോഷമായിരുന്നു.
"എന്താ അച്ഛാ, ഇന്ന് വലിയ സന്തോഷത്തിലാണല്ലോ?"
"ഇന്ന് എന്റെ വയലിൽ കുറെ കുഞ്ഞുങ്ങൾ വന്നിരുന്നു. അവർ ഞാറു നട്ടു."
മീര അത്ഭുതത്തോടെ അച്ഛനെ നോക്കി.
"കുട്ടികളോ?"
"അതെ. മണ്ണിനെ അറിയാത്ത കുട്ടികൾ. പക്ഷേ, മണ്ണിനെ സ്നേഹിക്കാൻ പഠിക്കാൻ അവർക്ക് ആഗ്രഹമുണ്ട്."
ആ രാത്രി മീരയ്ക്ക് ഉറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. തന്റെ അച്ഛൻ വർഷങ്ങളായി സംരക്ഷിച്ചുപോരുന്ന വയലിനെക്കുറിച്ച് അവൾ വീണ്ടും ചിന്തിച്ചു. നഗരത്തിലെ ജോലിയും പണവും സൗകര്യങ്ങളും അവൾക്കുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ അച്ഛന്റെ മുഖത്ത് അന്നുകണ്ട സന്തോഷം മറ്റൊരിടത്തും കണ്ടിട്ടില്ലെന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ മീര അച്ഛനൊപ്പം വയലിലേക്ക് നടന്നു.
"അച്ഛാ, ഈ വയൽ വിൽക്കേണ്ട."
രാഘവൻ അവളെ നോക്കി.
"എന്താ മോളേ?"
"നമുക്ക് കൃഷി തുടരാം. ഞാൻ ജോലിയിൽനിന്ന് സമയം കണ്ടെത്താം. കുട്ടികൾക്ക് കൃഷി പഠിക്കാൻ അവസരമൊരുക്കാം. നമ്മുടെ നാട്ടിലെ ആളുകളെയും കൂട്ടാം."
രാഘവൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. അയാൾ മകളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിനിന്നു. വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം തന്റെ സ്വപ്നത്തിന് ഒരു കൂട്ടാളിയെ കിട്ടിയതുപോലെ തോന്നി.
അങ്ങനെ ആ ഗ്രാമത്തിൽ ഒരു പുതിയ തുടക്കം പിറന്നു.
ഞായറാഴ്ചകളിൽ കുട്ടികൾ വയലിലെത്തി. ചിലർ വിത്ത് പാകി, ചിലർ കള പറിച്ചു, ചിലർ ചെടികൾക്ക് വെള്ളമൊഴിച്ചു. കൃഷിയെക്കുറിച്ച് പഠിക്കാൻ നാട്ടിലെ യുവാക്കളും എത്തിത്തുടങ്ങി.
ആദ്യമൊക്കെ പലരും പരിഹസിച്ചു.
"കുട്ടികളെക്കൊണ്ട് കൃഷി ചെയ്യിച്ചാൽ വയലിൽ സ്വർണം വിളയുമോ?"
എന്നാൽ രാഘവൻ ആരോടും തർക്കിച്ചില്ല.
അയാൾക്ക് അറിയാമായിരുന്നു, വിത്തിന് മുളയ്ക്കാൻ സമയമെടുക്കുമെന്ന്.
മാസങ്ങൾ കടന്നുപോയി.
പച്ചനിറത്തിൽ പരന്നുകിടന്ന വയൽ പതുക്കെ സ്വർണനിറത്തിലേക്ക് മാറി. നെൽക്കതിരുകൾ കാറ്റിൽ തലയാട്ടി. രാഘവൻ വയലിന്റെ നടുവിൽ നിന്നു. അരികിൽ മീരയും അനുവും മറ്റു കുട്ടികളുമുണ്ടായിരുന്നു.
അന്ന് ആദ്യമായി കൊയ്തെടുത്ത നെല്ലിൽനിന്ന് അരിയുണ്ടാക്കി. ഗ്രാമത്തിലെ വയോധികർക്കും സാമ്പത്തികമായി ബുദ്ധിമുട്ടനുഭവിക്കുന്ന കുടുംബങ്ങൾക്കും അത് വിതരണം ചെയ്യാൻ അവർ തീരുമാനിച്ചു.
അരി നിറച്ച ആദ്യത്തെ പാത്രം അനു രാഘവന്റെ കൈകളിൽ കൊടുത്തു.
"അപ്പൂപ്പാ, നമ്മുടെ ഞാറ് വിജയിച്ചില്ലേ?"
രാഘവൻ അവളുടെ തലയിൽ കൈവെച്ചു.
"വിജയിച്ചത് ഞാറു മാത്രമല്ല, മോളേ. മണ്ണിനെ മറന്നുപോയ നമ്മുടെ മനസ്സുകളുമാണ്."
അന്നത്തെ സായാഹ്നത്തിൽ രാഘവൻ വീണ്ടും വയലിന്റെ അരികിലിരുന്നു. ദൂരെയെവിടെയോ കുട്ടികൾ ചിരിക്കുന്ന ശബ്ദം കേൾക്കാമായിരുന്നു. കാറ്റിൽ നെൽക്കതിരുകൾ പരസ്പരം തൊട്ടുരുമ്മി.
അയാൾ മണ്ണിൽനിന്ന് ഒരു ചെറിയ ഞാറ് പറിച്ചെടുത്തു. അതിന്റെ വേരുകളിൽ മണ്ണ് പറ്റിപ്പിടിച്ചിരുന്നു.
രാഘവൻ അതിനെ സ്നേഹത്തോടെ നോക്കി.
"ഒരു ഞാറിൽനിന്ന് ആയിരം മണികൾ പിറക്കാം. ഒരു നല്ല ചിന്തയിൽനിന്ന് ആയിരം നല്ല മനുഷ്യരും."
അയാൾ ആ ഞാറ് വീണ്ടും മണ്ണിൽ നട്ടു.
കാരണം, ചില സ്വപ്നങ്ങൾ കൊയ്തെടുക്കാനുള്ളതല്ല; വരുംതലമുറകൾക്കായി വിതച്ചുകൊണ്ടിരിക്കാനുള്ളതാണ്.
ആ വയലിൽ അന്ന് നെല്ല് മാത്രമല്ല വളർന്നത്.
ഒരു ഗ്രാമത്തിന്റെ പ്രതീക്ഷയും മനുഷ്യരുടെ സ്നേഹവും മണ്ണിനോടുള്ള ആദരവും കൂടിയായിരുന്നു.
ആ ഞാറുകൾ ഇന്നും അവിടെ വളരുന്നുണ്ട് — മണ്ണിനെ മറക്കരുതെന്ന് ഓർമിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്. 🌾
