3:13
മൂന്ന് മണി പതിമൂന്ന് മിനിറ്റ്
അധ്യായം 1 — ആ സമയം
രാത്രി 3:13.
നഗരം മുഴുവൻ ഗാഢനിദ്രയിലായിരുന്നു. തെരുവുവിളക്കുകളുടെ മങ്ങിയ വെളിച്ചം വിജനമായ റോഡുകളിലേക്ക് വീണുകിടന്നു. ദൂരെ എവിടെയോ ഒരു നായ കുരയ്ക്കുന്ന ശബ്ദം മാത്രം കേൾക്കാമായിരുന്നു.
പക്ഷേ അർജുൻ ഉണർന്നിരുന്നു.
കഴിഞ്ഞ കുറച്ചു ദിവസങ്ങളായി അവന് രാത്രിയിൽ ശരിയായി ഉറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. ഉറക്കത്തിനിടയിൽ ആരോ തന്നെ വിളിക്കുന്നതുപോലെയും തന്റെ മുറിയിൽ മറ്റാരോ ഉള്ളതുപോലെയും അവന് തോന്നിയിരുന്നു.
അപ്പോഴാണ് മേശപ്പുറത്തിരുന്ന ഫോൺ പ്രകാശിച്ചത്.
ഒരു പുതിയ സന്ദേശം.
UNKNOWN NUMBER
"ജനൽ തുറക്കരുത്."
അർജുൻ നെറ്റി ചുളിച്ചു. സന്ദേശമയച്ച നമ്പർ പരിശോധിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും അവിടെ നമ്പറൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
അവൻ ഫോൺ താഴെവച്ചു.
അപ്പോഴാണ് ആ ശബ്ദം കേട്ടത്.
ടക്... ടക്...
ജനലിൽ ആരോ മുട്ടുന്നു.
അർജുൻ അനങ്ങാതെ കിടന്നു. കാറ്റുകൊണ്ടായിരിക്കുമെന്ന് സ്വയം വിശ്വസിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
വീണ്ടും ശബ്ദം.
ടക്... ടക്...
ഇത്തവണ ശബ്ദം കൂടുതൽ വ്യക്തമായിരുന്നു.
അവൻ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് ജനലിലേക്ക് നോക്കി. കട്ടിയുള്ള കർട്ടനുകൾക്കപ്പുറം ഒന്നും കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
പെട്ടെന്ന് ഫോൺ വീണ്ടും വിറച്ചു.
"ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ... തുറക്കരുതെന്ന്."
അർജുന്റെ കൈകൾ തണുത്തു.
ആരാണ് തന്റെ മുറിക്കുള്ളിലെ കാര്യങ്ങൾ അറിയുന്നത്?
അവൻ കർട്ടനുകൾ മാറ്റാൻ കൈ നീട്ടിയെങ്കിലും അവസാന നിമിഷം പിൻവലിച്ചു.
പുറത്ത് ആരോ പതുക്കെ ചിരിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.
ആ ചിരി കേട്ടപ്പോൾ അർജുന് ഒരു കാര്യം മനസ്സിലായി.
ജനലിനപ്പുറം നിൽക്കുന്നത് ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യനായിരിക്കില്ല.
അധ്യായം 2 — എല്ലാ രാത്രിയും
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ അർജുൻ ആ സംഭവത്തെക്കുറിച്ച് ആരോടും പറഞ്ഞില്ല.
രാത്രിയിൽ ഉറക്കം കുറഞ്ഞതുകൊണ്ടുള്ള തോന്നലായിരിക്കുമെന്ന് അവൻ കരുതി. പക്ഷേ പകൽ മുഴുവൻ ജനലിനരികിലേക്ക് നോക്കുമ്പോഴെല്ലാം ആരോ തന്നെ നിരീക്ഷിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.
അന്ന് രാത്രി അവൻ നേരത്തെ ഉറങ്ങാൻ ശ്രമിച്ചു.
പക്ഷേ രാത്രി 3:13-ന് അവൻ വീണ്ടും ഉണർന്നു.
ഫോണിന്റെ സ്ക്രീനിൽ അതേ സമയം.
3:13 AM.
അപ്പോൾ ജനലിൽ വീണ്ടും മുട്ടൽ കേട്ടു.
ടക്... ടക്...
ഇത്തവണ അർജുൻ ജനലിലേക്ക് നോക്കിയില്ല. പുതപ്പ് തലയിലൂടെ മൂടി കിടന്നു.
അപ്പോഴാണ് ഫോണിൽ ഒരു ചിത്രം വന്നത്.
അവന്റെ സ്വന്തം മുറിയുടെ ചിത്രം.
കട്ടിലിൽ ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്ന അർജുൻ.
ചിത്രത്തിന്റെ കോണിൽ ജനലും വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു.
അത് പുറത്തുനിന്ന് എടുത്തതായിരുന്നു.
പക്ഷേ ആ ചിത്രത്തിൽ മറ്റൊരു കാര്യം കൂടിയുണ്ടായിരുന്നു.
കട്ടിലിനരികിൽ ഒരു സ്ത്രീയുടെ നിഴൽ.
അർജുൻ വേഗത്തിൽ കട്ടിലിൽനിന്ന് എഴുന്നേറ്റു. മുറിയിലാകെ കണ്ണോടിച്ചു.
അവിടെ ആരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
പക്ഷേ ചിത്രത്തിൽ നിഴൽ വ്യക്തമായിരുന്നു.
അവൻ പതുക്കെ ജനലിലേക്ക് നോക്കി.
കറുത്ത ഗ്ലാസിനപ്പുറം ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ മുഖം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
നീണ്ട മുടി. വിളറിയ മുഖം. കണ്ണുകളിൽ വിചിത്രമായൊരു തിളക്കം.
അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
അർജുൻ പിന്നിലേക്ക് മാറി.
അടുത്ത നിമിഷം ആ മുഖം അപ്രത്യക്ഷമായി.
ഫോണിൽ മറ്റൊരു സന്ദേശം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
"നാളെ നീ എന്നെ തിരിച്ചറിയും."
അധ്യായം 3 — മീര
അടുത്ത ദിവസം അർജുൻ തന്റെ സുഹൃത്തായ വിഷ്ണുവിനോട് എല്ലാം തുറന്നുപറഞ്ഞു.
വിഷ്ണു ആദ്യം ചിരിച്ചു.
"നീ വല്ല ഹൊറർ സിനിമയും രാത്രി കണ്ടുകിടന്നോ?"
"ഇതൊരു തമാശയല്ല, വിഷ്ണു. എന്റെ മുറിയുടെ ചിത്രം വരെ അവൾ അയച്ചിട്ടുണ്ട്."
അർജുൻ ഫോൺ എടുത്ത് ചിത്രം കാണിച്ചു.
ചിത്രം കണ്ടതോടെ വിഷ്ണുവിന്റെ മുഖത്തെ ചിരി മങ്ങി.
"ഇതെവിടെനിന്ന് കിട്ടി?"
"ആ നമ്പർ അറിയില്ല. മെസേജ് അയച്ച ആളെയും അറിയില്ല."
കുറച്ചുനേരം ആലോചിച്ചശേഷം വിഷ്ണു പറഞ്ഞു:
"ശരി. ഇന്ന് രാത്രി ഞാൻ നിന്റെ വീട്ടിൽ വരാം. എന്താണെന്ന് നമുക്ക് കണ്ടുപിടിക്കാം."
അന്ന് രാത്രി രണ്ടുപേരും അർജുന്റെ മുറിയിൽ കാത്തിരുന്നു.
പന്ത്രണ്ടു മണി കഴിഞ്ഞു.
പിന്നെ ഒരു മണി.
രണ്ടു മണി.
ഒന്നും സംഭവിച്ചില്ല.
വിഷ്ണു ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു:
"കണ്ടോ? ഇതെല്ലാം നിന്റെ തോന്നലാണ്."
അർജുൻ മറുപടി പറയാൻ തുടങ്ങിയതും ഘടികാരം 3:12 കാണിച്ചു.
അടുത്ത നിമിഷം വീട്ടിലെ എല്ലാ ലൈറ്റുകളും അണഞ്ഞു.
മുറി ഇരുട്ടിലായി.
ടക്... ടക്...
ജനലിൽ മുട്ടൽ.
വിഷ്ണു പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു.
"അർജുൻ... ഇത് ആരാണ്?"
ജനലിനരികിൽ ഒരു സ്ത്രീയുടെ നിഴൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
പിന്നെ ഒരു ശബ്ദം.
"അർജുൻ..."
വിഷ്ണു ഞെട്ടി അർജുന്റെ കൈയിൽ പിടിച്ചു.
"അവൾക്ക് നിന്റെ പേര് എങ്ങനെ അറിയാം?"
ജനലിനപ്പുറത്തുനിന്ന് വീണ്ടും ശബ്ദം കേട്ടു.
"വിഷ്ണു... നീയും ഇവിടെ ഉണ്ടല്ലേ?"
വിഷ്ണുവിന്റെ മുഖം വിളറി.
അവൻ ജനലിലേക്ക് നോക്കാതെ പിന്നിലേക്ക് മാറി.
"അർജുൻ, നമുക്ക് ഇവിടെനിന്ന് പോകണം."
"എന്തിന്?"
വിഷ്ണു വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു:
"കാരണം... ആ ശബ്ദം ഞാൻ മുമ്പും കേട്ടിട്ടുണ്ട്."
അധ്യായം 4 — പഴയ വീടിന്റെ രഹസ്യം
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ അർജുൻ ആ വീടിന്റെ ചരിത്രം അന്വേഷിക്കാൻ തുടങ്ങി.
വീടിന്റെ ഉടമസ്ഥാവകാശ രേഖകളും പഴയ പത്രങ്ങളും പരിശോധിച്ചപ്പോൾ ഇരുപത് വർഷം മുമ്പ് അവിടെ മീര എന്ന പെൺകുട്ടി താമസിച്ചിരുന്നതായി മനസ്സിലായി.
ഒരു രാത്രി അവൾ ദുരൂഹസാഹചര്യത്തിൽ അപ്രത്യക്ഷയായി.
പോലീസ് ദിവസങ്ങളോളം അന്വേഷിച്ചെങ്കിലും അവളെ കണ്ടെത്താനായില്ല. അവളുടെ മുറിയും വീടിന്റെ പരിസരവും പരിശോധിച്ചിട്ടും ഒരു തെളിവുപോലും ലഭിച്ചിരുന്നില്ല.
എന്നാൽ പോലീസ് രേഖകളിൽ ഒരു കാര്യം പ്രത്യേകം രേഖപ്പെടുത്തിയിരുന്നു.
മീരയെ അവസാനമായി കണ്ട സമയം: പുലർച്ചെ 3:13.
അർജുൻ പഴയ പത്രക്കട്ടിംഗ് കണ്ടെത്തി.
അതിൽ മീരയുടെ ഫോട്ടോയുണ്ടായിരുന്നു.
ഫോട്ടോ കണ്ട നിമിഷം അവന്റെ ശ്വാസം നിലച്ചതുപോലെ തോന്നി.
കഴിഞ്ഞ രാത്രിയിൽ ജനലിനപ്പുറം കണ്ട അതേ മുഖം!
പക്ഷേ പത്രത്തിന്റെ തീയതി കണ്ടപ്പോൾ അവൻ വീണ്ടും ഞെട്ടി.
ഇരുപത് വർഷം പഴക്കമുള്ള പത്രമായിരുന്നു അത്.
മീരയുടെ ഫോട്ടോയിൽ കണ്ണുകൾ പതിപ്പിച്ചിരുന്ന അർജുന്റെ മനസ്സിലേക്ക് പെട്ടെന്ന് ചില അവ്യക്തമായ ഓർമ്മകൾ കടന്നുവന്നു.
ഒരു പഴയ വീട്.
ഒരു ഇടനാഴി.
ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഓടുന്ന ഒരു പെൺകുട്ടി.
അവളുടെ പിന്നാലെ ഓടുന്ന ഒരു ചെറിയ കുട്ടി.
ആ കുട്ടിയുടെ മുഖം വ്യക്തമായിരുന്നില്ല.
എങ്കിലും അവന്റെ ഉള്ളിൽ ആരോ മന്ത്രിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.
"നീ അവളെ അറിയും..."
"നീ അവളെ മറന്നതാണ്..."
അധ്യായം 5 — മീരയുടെ ഡയറി
വീടിന്റെ മുകളിലെ മുറിയിൽ പഴയൊരു മരപ്പെട്ടി ഉണ്ടായിരുന്നു.
പെട്ടിയുടെ താക്കോൽ തുരുമ്പെടുത്തിരുന്നു. ഏറെ ശ്രമിച്ചശേഷം അർജുൻ അത് തുറന്നു.
അതിനുള്ളിൽ പഴയ ഫോട്ടോകളും കുറച്ചു കത്തുകളും ഒരു കറുത്ത ഡയറിയുമുണ്ടായിരുന്നു.
ഡയറിയുടെ ആദ്യ പേജിൽ എഴുതിയിരുന്നത്:
"എന്റെ പേര് മീര. ഒരിക്കൽ ഈ വീട്ടിൽ എനിക്ക് സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നു."
അർജുൻ പേജുകൾ മറിച്ചു.
ആദ്യത്തെ കുറിപ്പുകൾ സാധാരണമായിരുന്നു. സ്കൂളിനെക്കുറിച്ചും സുഹൃത്തുക്കളെക്കുറിച്ചും കുടുംബത്തെക്കുറിച്ചും അവൾ എഴുതിയിരുന്നു.
പിന്നീടുള്ള പേജുകളിൽ എഴുത്ത് മാറി.
"ഈ വീട്ടിൽ രാത്രിയിൽ ആരോ നടക്കുന്നുണ്ട്."
"അമ്മയോട് പറഞ്ഞപ്പോൾ അവർ വിശ്വസിച്ചില്ല."
"ഇന്നലെ രാത്രി മുകളിലെ മുറിയിൽനിന്ന് ഒരു വാതിൽ തുറക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു."
അവസാന പേജുകളിലെത്തിയപ്പോൾ അർജുന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് വർധിച്ചു.
"എന്നെ കൊന്നിട്ടില്ല."
അടുത്ത വരി:
"എന്നെ ഇവിടെ പൂട്ടിയിട്ടതാണ്."
അതിനുതാഴെ വിറയ്ക്കുന്ന കൈയക്ഷരത്തിൽ മറ്റൊരു വാചകം:
"3:13-ന് വാതിൽ തുറക്കും."
പേജിന്റെ അവസാനത്തിൽ എഴുതിയിരുന്നത്:
"പക്ഷേ ഞാൻ മാത്രം പുറത്തുവരില്ല."
അർജുൻ ഡയറി അടയ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ അതിനുള്ളിൽനിന്ന് ഒരു ചെറിയ കടലാസ് താഴെ വീണു.
അതിൽ ഒരു മുറിയുടെ ചിത്രം വരച്ചിരുന്നു.
മുറിയുടെ നടുവിൽ ഒരു കസേര.
ചുവരിൽ ഒരു ഘടികാരം.
അതിന്റെ സൂചികൾ 3:13-ൽ നിശ്ചലമായിരുന്നു.
ചിത്രത്തിന്റെ പിന്നിൽ മറ്റൊരു വാചകം:
"അവനെ വിശ്വസിക്കരുത്. അവൻ നിന്റെ സുഹൃത്തിന്റെ മുഖം ധരിക്കും."
അധ്യായം 6 — കറുത്ത വാതിൽ
അന്ന് രാത്രി അർജുൻ ഉറങ്ങാതെ കാത്തിരുന്നു.
ഘടികാരത്തിന്റെ ഓരോ ടിക്കും അവന്റെ ഹൃദയത്തിൽ പതിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.
3:12.
വീട്ടിലെ അന്തരീക്ഷം പെട്ടെന്ന് തണുത്തു.
അടുത്ത നിമിഷം മുകളിലെ മുറിയിൽനിന്ന് വലിയൊരു ശബ്ദം കേട്ടു.
ധം!
അർജുൻ ഓടിച്ചെന്ന് വാതിൽ തുറന്നു.
മുറിയുടെ അറ്റത്ത് ഒരു പഴയ കറുത്ത വാതിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടിരുന്നു.
ആ വാതിൽ അവൻ മുമ്പൊരിക്കലും കണ്ടിട്ടില്ല.
വാതിലിന്റെ മുകളിൽ തുരുമ്പെടുത്ത ഒരു ചെറിയ ഘടികാരം തൂങ്ങിയിരുന്നു.
അത് 3:13 കാണിക്കുകയായിരുന്നു.
അർജുൻ പതുക്കെ വാതിലിനരികിലെത്തി.
അകത്തുനിന്ന് ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ ശബ്ദം കേട്ടു.
"അർജുൻ..."
അവൻ വാതിൽ തുറന്നു.
അതിനപ്പുറം ചെറിയൊരു മുറിയായിരുന്നു.
മുറിയുടെ നടുവിൽ ഒരു കസേര.
കസേരയിൽ മീര ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അവൾ ജീവനുള്ളവളെപ്പോലെ തോന്നി. അവളുടെ മുഖത്ത് വർഷങ്ങളായി കാത്തിരുന്ന ഒരാളുടെ ക്ഷീണം പ്രകടമായിരുന്നു.
അവൾ തല ഉയർത്തി.
"നീ ഒടുവിൽ വന്നു."
അർജുൻ വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു:
"നീ ആരാണ്? എന്നെ എന്തിനാണ് വിളിക്കുന്നത്?"
മീര അവനെ നോക്കി.
"നീ എന്നെ മറന്നുപോയി, അർജുൻ. പക്ഷേ ഞാൻ നിന്നെ മറന്നിട്ടില്ല."
അധ്യായം 7 — മറന്നുപോയ ബാല്യം
മീര കൈ ഉയർത്തിയതോടെ മുറിയുടെ ചുവരുകൾ പതുക്കെ മാറിത്തുടങ്ങി.
അർജുന്റെ മുന്നിൽ പഴയ ഓർമ്മകൾ തെളിഞ്ഞുവന്നു.
പതിനഞ്ച് വർഷം മുമ്പ്.
ഈ വീട്ടിൽ അർജുൻ തന്റെ കുടുംബത്തോടൊപ്പം താമസിച്ചിരുന്നു. മീര അവന്റെ ബാല്യകാല സുഹൃത്തായിരുന്നു.
അവർ ഒരുമിച്ച് കളിക്കുകയും കഥകൾ പറയുകയും ചെയ്തിരുന്നു.
ഒരു രാത്രി ഇരുവരും ഒളിച്ചുകളിക്കുകയായിരുന്നു.
മീര വീടിന്റെ മുകളിലെ രഹസ്യമുറിയിലേക്ക് കയറി.
അർജുൻ പുറത്തുനിന്ന് വാതിൽ അടച്ചു.
പക്ഷേ വാതിൽ തുറക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ അത് കുടുങ്ങി.
അകത്തുനിന്ന് മീര സഹായത്തിനായി വിളിച്ചു.
"അർജുൻ! വാതിൽ തുറക്ക്!"
അവൻ വാതിൽ വലിച്ചെങ്കിലും തുറക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
പിന്നീട് ഇടനാഴിയിൽനിന്ന് അപരിചിതമായൊരു ശബ്ദം കേട്ടു.
അവൻ പേടിച്ച് ഓടിപ്പോയി.
മീരയുടെ ശബ്ദം പിന്നിൽനിന്ന് വീണ്ടും കേട്ടെങ്കിലും അവൻ തിരികെ വന്നില്ല.
ആ രാത്രി അവളെ ആരും കണ്ടെത്തിയില്ല.
അടുത്ത ദിവസം അർജുന്റെ കുടുംബം ആ വീട് വിട്ടുപോയി. പിന്നീട് നടന്ന സംഭവങ്ങൾ അവന്റെ ഓർമ്മയിൽനിന്ന് മാഞ്ഞുപോയി.
പക്ഷേ മീരയുടെ മരണം ഒരു അപകടം മാത്രമായിരുന്നില്ല.
ആ രഹസ്യമുറിയിൽ മറ്റൊരാൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.
വർഷങ്ങളായി ആ വീടിന്റെ ഇരുണ്ട രഹസ്യങ്ങൾ മറച്ചുവെച്ചിരുന്ന ഒരാൾ.
അർജുൻ മീരയെ നോക്കി.
"എനിക്ക് ഒന്നും ഓർമയില്ല..."
മീരയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
"നീ ചെറിയ കുട്ടിയായിരുന്നു. എനിക്ക് നിന്നോട് ദേഷ്യമില്ല. പക്ഷേ എന്നെ ഇവിടെ പൂട്ടിയവൻ ഇപ്പോഴും സ്വതന്ത്രനാണ്."
അവൾ മുറിയുടെ ഇരുണ്ട മൂലയിലേക്ക് വിരൽചൂണ്ടി.
"അവൻ തിരിച്ചുവന്നിരിക്കുന്നു."
അധ്യായം 8 — വിഷ്ണുവിന്റെ മുഖം
മുറിയുടെ മൂലയിലെ ഇരുട്ട് പതുക്കെ ചലിച്ചു.
ആദ്യം ഒരു നിഴൽ മാത്രം.
പിന്നീട് അത് മനുഷ്യന്റെ രൂപം സ്വീകരിച്ചു.
അർജുൻ പിന്നിലേക്ക് മാറി.
ആ രൂപം പതുക്കെ വെളിച്ചത്തിലേക്ക് വന്നു.
അത് വിഷ്ണുവായിരുന്നു.
അതേ മുഖം. അതേ വസ്ത്രങ്ങൾ. അതേ ചിരി.
പക്ഷേ അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ മനുഷ്യർക്കില്ലാത്തൊരു ശൂന്യതയുണ്ടായിരുന്നു.
"വിഷ്ണു?" അർജുൻ വിളിച്ചു.
രൂപം ചിരിച്ചു.
"നിന്റെ സുഹൃത്ത്... അവൻ ഇവിടെ വന്നിട്ടുണ്ടെന്ന് നീ ശരിക്കും വിശ്വസിച്ചോ?"
അർജുന്റെ മനസ്സിൽ സംശയങ്ങൾ നിറഞ്ഞു.
"അപ്പോൾ എന്റെ കൂടെ ഇത്രയും ദിവസം ഉണ്ടായിരുന്നത് ആരാണ്?"
"നിന്റെ ഭയം," ആ രൂപം മറുപടി പറഞ്ഞു. "നിനക്ക് കാണാൻ ആഗ്രഹമുണ്ടായിരുന്ന ഒരു മുഖം."
അത് പതുക്കെ തന്റെ രൂപം മാറ്റി.
വിഷ്ണുവിന്റെ മുഖം മാഞ്ഞു.
പകരം, വർഷങ്ങൾക്കുമുമ്പ് ജീവിച്ചിരുന്ന ഒരാളുടെ പ്രായമായ മുഖം തെളിഞ്ഞു.
മീര വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു:
"ഇവനാണ് എന്നെ ആ മുറിയിൽ പൂട്ടിയത്. എന്റെ കുടുംബം പോലും വിശ്വസിക്കാത്ത സത്യത്തിന്റെ പിന്നിൽ ഇവനായിരുന്നു."
ആ മനുഷ്യൻ ചിരിച്ചു.
"എനിക്ക് സമയം വേണമായിരുന്നു. ഈ വീട്ടിൽനിന്ന് പുറത്തുകടക്കാൻ ഒരു വഴി വേണമായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ ആ വഴി നീയാണ്, അർജുൻ."
അർജുൻ വാതിലിലേക്ക് ഓടി.
പക്ഷേ വാതിൽ അപ്രത്യക്ഷമായി.
ചുവരുകളിൽ നിഴലുകൾ ഇഴഞ്ഞുനടക്കാൻ തുടങ്ങി.
അവന്റെ ഫോണിൽ സമയം തെളിഞ്ഞു.
3:13.
ആ മനുഷ്യൻ കൈ നീട്ടി.
"നിന്റെ ഓർമ്മകൾ എനിക്ക് വേണം. നീ മറന്നുപോയ ആ രാത്രി തന്നെയാണ് എന്റെ മോചനത്തിന്റെ താക്കോൽ."
അധ്യായം 9 — അവസാന മിനിറ്റ്
നിഴൽ അർജുന്റെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി.
മീര അവന്റെ മുന്നിൽ നിന്നു.
"നീ അവനെ തൊടില്ല!"
നിഴൽ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ശബ്ദത്തിൽ ചിരിച്ചു.
"നിനക്ക് ഇനിയും മനസ്സിലായില്ലേ, മീര? നീ ഈ മുറിയിൽനിന്ന് പുറത്തുപോയിട്ടില്ല. നിന്റെ ഓർമ്മകൾ മാത്രമാണ് ഈ വീട്ടിൽ അലഞ്ഞുനടക്കുന്നത്."
അർജുൻ ചുവരിലെ ഘടികാരത്തിലേക്ക് നോക്കി.
അതിന്റെ സൂചികൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അവൻ ഡയറിയിലെ വാചകം ഓർത്തു.
"3:13-ന് വാതിൽ തുറക്കും."
പക്ഷേ ഏത് വാതിൽ?
അവൻ ചുറ്റും നോക്കി. മുറിയുടെ പിന്നിലെ ചുവരിൽ ചെറിയൊരു വിള്ളൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. അതിനുള്ളിൽനിന്ന് മങ്ങിയ വെളിച്ചം പുറത്തേക്ക് വരുന്നു.
"മീര! ആ ചുവരിന് പിന്നിൽ എന്താണ്?"
മീര അവനെ നോക്കി.
"അതാണ് യഥാർത്ഥ വാതിൽ."
അർജുൻ അതിനടുത്തേക്ക് ഓടി. നിഴൽ അവനെ തടയാൻ ശ്രമിച്ചു.
പക്ഷേ മീര അതിന്റെ മുന്നിൽ നിന്നു.
"ഇത്തവണ അവനെ രക്ഷിക്കാൻ ഞാൻ നിന്നെ അനുവദിക്കില്ല!"
അർജുൻ ചുവരിൽ കൈവെച്ചു.
അടുത്ത നിമിഷം വലിയൊരു ശബ്ദത്തോടെ ചുവർ തുറന്നു.
മുറിയിലാകെ വെളുത്ത വെളിച്ചം നിറഞ്ഞു.
നിഴൽ നിലവിളിച്ചു.
"ഇല്ല! അത് തുറക്കരുത്!"
മീര അർജുനെ നോക്കി.
"പുറത്തേക്ക് പോകൂ!"
"നിന്നെയും കൊണ്ടുപോകണം!"
അവൾ പുഞ്ചിരിച്ചു.
"എനിക്ക് വേണ്ടത് നീ ജീവിക്കുന്നതാണ്."
അടുത്ത നിമിഷം വെളിച്ചം എല്ലാം വിഴുങ്ങി.
അർജുന്റെ കാതുകളിൽ ഒരു വലിയ നിലവിളി മുഴങ്ങി.
പിന്നെ നിശ്ശബ്ദത.
അധ്യായം 10 — അവൻ സ്വതന്ത്രനാണ്
അർജുൻ കണ്ണുതുറന്നപ്പോൾ നേരം പുലർന്നിരുന്നു.
അവൻ വീടിന്റെ പുറത്തുള്ള പടികളിൽ കിടക്കുകയായിരുന്നു.
പോലീസ് അവിടെയെത്തിയിരുന്നു. അയൽവാസികൾ വീടിനുചുറ്റും കൂടി നിന്നു.
"നിങ്ങൾക്ക് എന്താണ് സംഭവിച്ചത്?" ഒരു പോലീസ് ഉദ്യോഗസ്ഥൻ ചോദിച്ചു.
അർജുന് മറുപടി പറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
പോലീസ് വീട് പരിശോധിച്ചു.
മുകളിലെ മുറിയിൽ പഴയ പെട്ടിയും കുറച്ച് സാധനങ്ങളും മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. കറുത്ത വാതിലോ രഹസ്യമുറിയോ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
പക്ഷേ ഒരു പഴയ ഡയറി അവിടെ കിടന്നിരുന്നു.
അർജുൻ അത് തുറന്നു.
അവസാന പേജിൽ പുതിയൊരു വരി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടിരുന്നു.
"ഇനി അവൻ സ്വതന്ത്രനാണ്."
അർജുൻ കണ്ണുകളടച്ചു.
മീര മോചിതയായെന്ന് അവൻ വിശ്വസിച്ചു.
എന്നാൽ ആ വിശ്വാസം അധികകാലം നീണ്ടുനിന്നില്ല.
അവസാന രംഗം — നിഴൽ തിരികെ വരുന്നു
അർജുൻ ആ നഗരം വിട്ട് മറ്റൊരു നഗരത്തിലേക്ക് താമസം മാറി.
പുതിയ വീട്. പുതിയ ജോലി. പുതിയ ജീവിതം.
കഴിഞ്ഞ രാത്രികളുടെ ഓർമ്മകൾ മറക്കാൻ അവൻ ശ്രമിച്ചു.
മാസങ്ങൾ കടന്നുപോയി.
ഒരു രാത്രി അവൻ ഉറക്കത്തിൽനിന്ന് പെട്ടെന്ന് ഉണർന്നു.
മുറിയിൽ ഇരുട്ടായിരുന്നു.
ഫോൺ എടുത്ത് സമയം നോക്കി.
3:13 AM.
അവന്റെ ഹൃദയം ശക്തമായി മിടിച്ചു.
ഫോണിൽ ഒരു പുതിയ സന്ദേശം.
UNKNOWN
"നീ എന്നെ അവിടെ ഉപേക്ഷിച്ചെന്ന് കരുതിയോ?"
അർജുൻ പതുക്കെ ജനലിലേക്ക് നോക്കി.
പുറത്ത് മീര നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അവൾ കരയുകയായിരുന്നു.
അവളുടെ പിന്നിൽ കറുത്ത നിഴൽ ചലിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
മീര ജനലിന്റെ ഗ്ലാസിൽ കൈവെച്ചു. അവളുടെ വിരലുകൾ കൊണ്ട് അവൾ ഒരു വാക്ക് എഴുതി.
"ഓട്."
അടുത്ത നിമിഷം ജനൽ സ്വയം തുറന്നു.
മുറിയിലെ തണുപ്പ് വർധിച്ചു.
നിഴൽ അകത്തേക്ക് കടന്നു.
അർജുൻ പിന്നിലേക്ക് മാറിയെങ്കിലും വാതിൽ തുറക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
അവന്റെ ഫോണിലെ സമയം മാറാതെ നിന്നു.
3:13.
നിഴൽ പതുക്കെ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.
പിന്നെ വിഷ്ണുവിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ സംസാരിച്ചു.
"നമ്മൾ വീണ്ടും കണ്ടുമുട്ടി, അർജുൻ."
അർജുൻ വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു:
"മീര നിന്നെ തടഞ്ഞില്ലേ?"
നിഴൽ ചിരിച്ചു.
"അവൾ എന്നെ തടഞ്ഞു. പക്ഷേ എന്നെ നശിപ്പിച്ചില്ല."
അത് അർജുന്റെ മുഖത്തിന് തൊട്ടടുത്തെത്തി.
"ആ പഴയ വീട്ടിൽനിന്ന് ഞാൻ പുറത്തുവന്നപ്പോൾ, എന്റെ കൂടെ മറ്റൊരാൾ കൂടി പുറത്തുവന്നു."
"ആര്?"
നിഴൽ പതുക്കെ ജനലിലേക്ക് വിരൽചൂണ്ടി.
അവിടെ മീര നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ ഇത്തവണ അവളുടെ മുഖത്ത് പുഞ്ചിരിയായിരുന്നു.
അവൾ ഗ്ലാസിൽ മറ്റൊരു വാക്ക് എഴുതി.
"അവനെ വിശ്വസിക്കരുത്."
അർജുൻ നിഴലിനെയും മീരയെയും മാറിമാറി നോക്കി.
അവരിൽ ആരാണ് സത്യം പറയുന്നത്?
ആരാണ് തന്നെ രക്ഷിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത്?
അതിനുമുമ്പ് അവന്റെ ഫോൺ വീണ്ടും വിറച്ചു.
പുതിയൊരു സന്ദേശം.
UNKNOWN NUMBER
"അർജുൻ, ഇത് നിന്റെ അവസാനത്തെ 3:13 അല്ല."
ഘടികാരം പെട്ടെന്ന് നിശ്ചലമായി.
പുറത്ത് ഇടിമിന്നൽ തെളിഞ്ഞു.
അടുത്ത നിമിഷം മുറിയിലെ എല്ലാ കണ്ണാടികളിലും അർജുന്റെ പ്രതിബിംബം അപ്രത്യക്ഷമായി.
പകരം, ഓരോ കണ്ണാടിയിലും ഒരേ മുഖം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
മീരയുടെ മുഖം.
അവൾ ഒരേ സമയം എല്ലാ കണ്ണാടികളിൽനിന്നും അർജുനെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
പിന്നെ എല്ലാ മുഖങ്ങളും ഒരുമിച്ച് ചിരിച്ചു.
ടക്... ടക്...
ഈ സമയം ശബ്ദം ജനലിൽനിന്നല്ല വന്നത്.
അർജുന്റെ മുറിയുടെ വാതിലിൽനിന്നായിരുന്നു.
അവൻ പതുക്കെ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
വാതിലിന്റെ മറുവശത്തുനിന്ന് ഒരു ചെറിയ കുട്ടിയുടെ ശബ്ദം കേട്ടു.
"അർജുൻ ചേട്ടാ... വാതിൽ തുറക്കാമോ?"
അർജുൻ ആ ശബ്ദം തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
അത് അവന്റെ സ്വന്തം ബാല്യകാല ശബ്ദമായിരുന്നു.
ഫോണിലെ സമയം വീണ്ടും തെളിഞ്ഞു.
3:13 AM.
അതിനടിയിൽ പുതിയൊരു അറിയിപ്പ് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
3:13 — ഭാഗം 2
"നിഴൽ തിരികെ വരുന്നു..."
തുടരും...
