ചുവന്ന മഷി
രാത്രി 12:17.
പുറത്ത് മഴ തിമിർത്തുപെയ്യുകയായിരുന്നു.
പന്ത്രണ്ട് വർഷമായി അടഞ്ഞുകിടന്നിരുന്ന ആ പഴയ വീട്ടിലേക്ക് അരുൺ മടങ്ങിയെത്തിയിട്ട് ഇന്നേക്ക് മൂന്നാം ദിവസമായിരുന്നു.
അച്ഛൻ മരിച്ചതിനുശേഷം വീട് വിൽക്കണമെന്നായിരുന്നു അവന്റെ തീരുമാനം.
പക്ഷേ മൂന്നാം ദിവസം രാത്രി അവന്റെ തീരുമാനം മാറി.
കാരണം അച്ഛന്റെ പഴയ മുറിയിൽ നിന്ന് അവന് ഒരു ഡയറി കിട്ടി.
കറുത്ത പുറംചട്ട.
പൊടിപിടിച്ച താളുകൾ.
പക്ഷേ അതിലെ എഴുത്ത്...
ചുവന്ന മഷിയിൽ.
അരുൺ ആദ്യത്തെ കുറച്ച് പേജുകൾ മറിച്ചു.
കൃഷിയുടെ കാര്യങ്ങൾ.
വീട്ടുചെലവുകൾ.
പഴയ കടങ്ങൾ.
പിന്നെ...
ഒരു പേജ്.
തീയതി:
1998 ജൂലൈ 14.
അതിനടിയിൽ ഒരു വരി.
“ഇന്ന് ഒരാൾ മരിച്ചു.”
അടുത്ത വരി:
“പക്ഷേ അവൻ മരിച്ചത് ഞാൻ കണ്ടതുപോലെയല്ല.”
അരുൺ വീണ്ടും വായിച്ചു.
അവന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് കൂടി.
അടുത്ത പേജ് ശൂന്യം.
അതിനുശേഷം മറ്റൊരു പേജ്.
“സത്യം പറഞ്ഞാൽ എന്റെ കുടുംബം നശിക്കും.”
അവസാനമായി:
“ചുവന്ന മഷി ഒരിക്കലും കള്ളം പറയില്ല.”
അരുൺ ഡയറി അടച്ചു.
അപ്പോഴാണ്...
ടക്... ടക്... ടക്...
വാതിലിൽ മുട്ട്.
അവൻ നിശ്ചലനായി.
വീണ്ടും.
ടക്... ടക്...
“ആരാണ്?”
മറുപടി ഇല്ല.
അരുൺ പതുക്കെ വാതിൽ തുറന്നു.
പുറത്ത് ആരുമില്ല.
മഴ മാത്രം.
പക്ഷേ വാതിലിന് മുന്നിൽ ഒരു ചെറിയ വെള്ളക്കടലാസ് കിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അവൻ അത് എടുത്തു.
ചുവന്ന മഷിയിൽ ഒരു വാക്ക്.
“തുറക്കരുത്.”
അരുൺ ഞെട്ടി.
അവൻ തിരിഞ്ഞ് മുറിയിലേക്ക് നോക്കി.
ഡയറി തുറന്നുകിടക്കുന്നു.
അവൻ ഉറപ്പായും അത് അടച്ചിരുന്നു.
പുതിയൊരു വരി അതിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടിരുന്നു.
“നീ തുറന്നു.”
---
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ അരുൺ നേരെ പോയത് അച്ഛന്റെ സുഹൃത്തായ രാഘവന്റെ വീട്ടിലേക്കായിരുന്നു.
“രാഘവേട്ടാ, അച്ഛന്റെ ഡയറി കിട്ടി.”
രാഘവന്റെ മുഖം പെട്ടെന്ന് മാറി.
“ഏത് ഡയറി?”
“കറുത്ത പുറംചട്ടയുള്ളത്.”
“അത് നീ വായിച്ചോ?”
“കുറച്ച്.”
“ചുവന്ന മഷിയിൽ എഴുതിയതും കണ്ടോ?”
അരുൺ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
രാഘവൻ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു.
“അത് വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകരുതായിരുന്നു.”
“എന്തുകൊണ്ട്?”
“ആ ഡയറി അവസാനമായി തുറന്നപ്പോൾ ഒരാൾ മരിച്ചു.”
അരുൺ ഞെട്ടി.
“ആര്?”
രാഘവൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
“1998-ൽ സുരേഷ് എന്നൊരാൾ കൊല്ലപ്പെട്ടു.”
“ആരാണ് കൊന്നത്?”
രാഘവൻ അരുണിന്റെ കണ്ണിലേക്ക് നോക്കി.
“നിന്റെ അച്ഛൻ അല്ല.”
“അപ്പോൾ?”
“അത് അന്വേഷിക്കാൻ തുടങ്ങിയവരൊക്കെ ഒന്നുകിൽ മരിച്ചു... അല്ലെങ്കിൽ മിണ്ടാതായി.”
---
അന്ന് രാത്രി അരുൺ ഡയറി വീണ്ടും തുറന്നു.
പുതിയൊരു പേജ്.
“സുരേഷ് — രാത്രി 11:40.”
അതിനടിയിൽ:
“രാഘവൻ അവനെ കണ്ടു.”
അടുത്ത വരി:
“ഞാനും കണ്ടു.”
അവസാനം:
“മൂന്നാമൻ ആരാണെന്ന് അവൻ അറിയാം.”
അരുൺ നിശ്ചലനായി.
“മൂന്നാമൻ?”
അപ്പോഴാണ് മുറിയിലെ ജനൽ പതുക്കെ തുറന്നത്.
കാറ്റ് അകത്തേക്ക് വീശി.
ഡയറിയിലെ താളുകൾ മറിഞ്ഞു.
ഒരു പഴയ ഫോട്ടോ താഴേക്ക് വീണു.
ഫോട്ടോയിൽ മൂന്ന് പുരുഷന്മാർ.
ഒരാൾ അച്ഛൻ.
രണ്ടാമൻ രാഘവൻ.
മൂന്നാമൻ...
സുരേഷ്.
ഫോട്ടോയുടെ പുറകിൽ:
“ഇവരിൽ ഒരാൾ കള്ളം പറയുന്നു.”
---
അരുൺ അടുത്ത ദിവസം പഴയ വീട്ടിലെ സ്റ്റോർറൂം പരിശോധിച്ചു.
അച്ഛന്റെ പഴയ ഇരുമ്പുപെട്ടി അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
അതിനകത്ത് ഒരു കാസറ്റ്.
അതിൽ എഴുതിയിരുന്നത്:
“ജൂലൈ 14 — കേൾക്കരുത്.”
അരുൺ കാസറ്റ് പ്ലേ ചെയ്തു.
ആദ്യമൊന്നും കേട്ടില്ല.
പിന്നെ ശബ്ദങ്ങൾ.
“നീ ഇത് ചെയ്യരുത്, വിശ്വനാഥാ!”
അത് സുരേഷിന്റെ ശബ്ദം.
അതിനുശേഷം അച്ഛന്റെ ശബ്ദം.
“ഇനി വൈകി.”
പിന്നെ ഒരു സ്ത്രീയുടെ ശബ്ദം.
അരുൺ ഞെട്ടി.
അത് അവന്റെ അമ്മയുടെ ശബ്ദമായിരുന്നു.
“അവനെ ഇവിടെനിന്ന് മാറ്റണം.”
കാസറ്റ് പെട്ടെന്ന് അവസാനിച്ചു.
അരുൺ കസേരയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു.
അവന്റെ അമ്മയ്ക്ക് ഈ സംഭവത്തെക്കുറിച്ച് അറിയാമായിരുന്നോ?
അവൻ ഉടൻ അമ്മയെ വിളിച്ചു.
ഫോൺ എടുത്തില്ല.
വീണ്ടും വിളിച്ചു.
ഇത്തവണ ഫോൺ സ്വിച്ച് ഓഫ്.
---
രാത്രി 1:05.
വീട്ടിന്റെ പിന്നിൽ നിന്ന് ഒരു ശബ്ദം.
ചങ്ങല വലിക്കുന്ന ശബ്ദം.
അരുൺ ടോർച്ചുമായി പുറത്തേക്കിറങ്ങി.
പഴയ കിണറിനരികിൽ ഒരു മനുഷ്യൻ നിൽക്കുന്നു.
അരുൺ ടോർച്ച് തെളിച്ചു.
“ആരാണ്?”
മനുഷ്യൻ തിരിഞ്ഞില്ല.
“രാഘവേട്ടാ?”
അവൻ പതുക്കെ തിരിഞ്ഞു.
രാഘവൻ.
“ഇവിടെ എന്തിനാണ് വന്നത്?”
രാഘവൻ ചോദിച്ചു.
“സുരേഷിന്റെ മരണത്തെക്കുറിച്ച് സത്യം അറിയാൻ.”
രാഘവൻ കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതിരുന്നു.
പിന്നെ ചോദിച്ചു:
“നിന്റെ അച്ഛൻ നിന്നോട് ഒരിക്കലും പറഞ്ഞില്ലേ... അവൻ സുരേഷിനെ കൊന്നതല്ലെന്ന്?”
“അപ്പോൾ ആരാണ്?”
രാഘവൻ അരുണിന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.
“നിന്റെ അച്ഛൻ സത്യം മറച്ചത് ആരെയോ രക്ഷിക്കാനായിരുന്നു.”
“ആരെ?”
രാഘവൻ മറുപടി പറയുന്നതിന് മുമ്പ്...
കിണറ്റിനുള്ളിൽ നിന്ന് ഒരു ശബ്ദം.
ടക്!
രണ്ടുപേരും കിണറ്റിലേക്ക് നോക്കി.
വീണ്ടും.
ടക്!
അരുൺ ടോർച്ച് താഴേക്ക് വീശി.
കിണറ്റിനുള്ളിൽ ഒരു പഴയ ഇരുമ്പുപെട്ടി.
“അത് എങ്ങനെ അവിടെ?”
രാഘവന്റെ മുഖം വെളുത്തു.
“അത് അവിടെ ഉണ്ടാകാൻ പാടില്ല.”
---
അവർ കിണറ്റിൽ നിന്ന് പെട്ടി പുറത്തെടുത്തു.
അകത്ത് പഴയ വസ്ത്രങ്ങൾ.
ഒരു സ്വർണ്ണമാല.
ഒരു കത്തി.
ഒരു ഫോട്ടോ.
ഒരു കത്ത്.
കത്തിന്റെ മുകളിൽ ചുവന്ന മഷിയിൽ:
“ഇത് അരുൺ വായിക്കണം.”
അരുൺ കത്ത് തുറന്നു.
അച്ഛന്റെ കൈയക്ഷരം.
«“അരുൺ,
നീ ഇത് വായിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ ഞാൻ മരിച്ചിട്ട് കുറച്ച് കാലമായിരിക്കും.
സുരേഷിന്റെ മരണത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ സത്യം ഞാൻ മറച്ചുവെച്ചത് ഒരു കൊലയാളിയെ രക്ഷിക്കാനല്ല.
എന്റെ മകനെ രക്ഷിക്കാനാണ്.
കാരണം സുരേഷിന്റെ മരണത്തിന് സാക്ഷിയായത്...
നീ ആയിരുന്നു.”»
അരുണിന്റെ കൈയിൽ നിന്ന് കത്ത് താഴെ വീണു.
“ഞാനോ?”
രാഘവൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
“എനിക്ക് അന്ന് പതിനഞ്ച് വയസ്സായിരുന്നു!”
“അതെ.”
“എനിക്ക് ഒന്നും ഓർമ്മയില്ല.”
രാഘവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
“നിനക്ക് ഓർമ്മയില്ലാത്തത് നിന്റെ അച്ഛൻ മറക്കാൻ പഠിപ്പിച്ചതാണ്.”
---
ആ രാത്രി അരുൺ ഉറങ്ങിയില്ല.
അവന്റെ മനസ്സിൽ ചില മങ്ങിയ ദൃശ്യങ്ങൾ തെളിഞ്ഞുതുടങ്ങി.
മഴ.
ഒരു നിലവിളി.
ഒരു മനുഷ്യൻ ഓടുന്നു.
ചുവന്ന മഷി നിറച്ച കുപ്പി.
അച്ഛന്റെ കൈ.
അമ്മയുടെ കരച്ചിൽ.
പിന്നെ...
ഒരു കത്തി.
അരുൺ പെട്ടെന്ന് കണ്ണുതുറന്നു.
അവൻ വിയർപ്പിൽ കുളിച്ചിരുന്നു.
മേശപ്പുറത്തെ ഡയറി തുറന്നുകിടക്കുന്നു.
അതിൽ പുതിയൊരു വരി.
“നിനക്ക് ഓർമ്മ വരാൻ തുടങ്ങി.”
അരുൺ ഭയത്തോടെ പിന്നിലേക്ക് നോക്കി.
മുറിയുടെ വാതിൽക്കൽ ഒരാൾ.
അമ്മ.
അവൾ പതുക്കെ അകത്തേക്ക് വന്നു.
“അമ്മ... സുരേഷിനെ കൊന്നത് ആരാണ്?”
അമ്മയുടെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞു.
“നീ തന്നെയാണ് ചോദിക്കുന്നത്?”
“എനിക്ക് സത്യം വേണം.”
അമ്മ മേശപ്പുറത്ത് ഒരു പഴയ കണ്ണാടി വെച്ചു.
“അന്ന് രാത്രിയിൽ നീ കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിന്നിരുന്നു.”
“പിന്നെ?”
“നീ കണ്ടത് നിന്റെ അച്ഛനെയായിരുന്നു.”
അരുൺ ഞെട്ടി.
“അച്ഛനോ?”
“അവൻ സുരേഷിന്റെ ശരീരം വലിച്ചുകൊണ്ടുപോകുകയായിരുന്നു.”
“അപ്പോൾ കൊന്നത് അച്ഛനാണോ?”
അമ്മ തലകുലുക്കി.
“അല്ല.”
“പിന്നെ?”
അവൾ കണ്ണുകൾ അടച്ചു.
“കൊന്നത്...”
പെട്ടെന്ന് വീട്ടിലെ എല്ലാ ലൈറ്റുകളും അണഞ്ഞു.
ഇരുട്ട്.
അമ്മയുടെ ശബ്ദം മാത്രം.
“...നമ്മളിൽ ഒരാളാണ്.”
---
അപ്പോഴാണ് പുറത്തുനിന്ന് വാതിൽ തകർന്ന ശബ്ദം.
ധടാം!
അരുൺ അമ്മയെ പിടിച്ചു.
രാഘവൻ ഓടിയെത്തി.
“പുറത്തേക്ക് പോകരുത്!”
വാതിലിന് പുറത്ത് ഒരാളുടെ നിഴൽ.
അവൻ പതുക്കെ വാതിൽ തുറന്നു.
ആരും ഇല്ല.
പക്ഷേ നിലത്ത് ഒരു കറുത്ത കവറുണ്ടായിരുന്നു.
അതിനകത്ത് ഒരു പഴയ പത്രക്കട്ടിംഗ്.
തലക്കെട്ട്:
“1998-ൽ കാണാതായ സുരേഷിന്റെ മൃതദേഹം കണ്ടെത്തി.”
താഴെ ചെറിയ വാർത്ത.
“സംഭവത്തിൽ സംശയിക്കുന്ന വിശ്വനാഥനെ ചോദ്യം ചെയ്തെങ്കിലും തെളിവുകളുടെ അഭാവത്തിൽ വിട്ടയച്ചു.”
അരുൺ പത്രം താഴെയിട്ടു.
“അപ്പോൾ അച്ഛൻ സംശയിക്കപ്പെട്ടിരുന്നല്ലോ?”
രാഘവൻ തലകുനിച്ചു.
“അതെ.”
“പക്ഷേ യഥാർത്ഥ കൊലയാളി?”
രാഘവൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
അരുൺ അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.
“രാഘവേട്ടാ... നിങ്ങൾ എന്താണ് മറയ്ക്കുന്നത്?”
രാഘവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഭയം.
അവൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
“നിന്റെ അച്ഛൻ മരിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് എന്നോട് പറഞ്ഞ അവസാന വാക്ക്...”
“എന്തായിരുന്നു?”
രാഘവൻ അരുണിന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.
“‘രാഘവാ, അരുൺ സത്യം അറിഞ്ഞാൽ... അവനെ രക്ഷിക്കരുത്.’”
അരുൺ ഞെട്ടി.
“എന്തുകൊണ്ട്?”
രാഘവൻ മറുപടി പറയുന്നതിന് മുമ്പ് അമ്മ നിലവിളിച്ചു.
“അരുൺ...!”
അവൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
അമ്മയുടെ കൈയിൽ ഒരു കത്തി.
കത്തിയുടെ വാളിൽ...
ചുവന്ന മഷി.
അമ്മ പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
“ഇനി നിനക്ക് എല്ലാം ഓർമ്മ വരും.”
അവൾ കത്തി നിലത്തിട്ടു.
“കാരണം സുരേഷിനെ കൊന്നത് ഞാനല്ല.”
അവൾ അരുണിന്റെ കണ്ണിലേക്ക് നോക്കി.
“നിന്റെ അച്ഛനുമല്ല.”
“പിന്നെ ആരാണ്?”
അമ്മ വിറയുന്ന വിരലോടെ അരുണിന്റെ പിന്നിലേക്ക് ചൂണ്ടി.
അരുൺ പതുക്കെ തിരിഞ്ഞു.
അവിടെ...
ആരും ഇല്ല.
പക്ഷേ ചുമരിൽ ചുവന്ന മഷിയിൽ ഒരു പുതിയ വാചകം എഴുതപ്പെട്ടിരുന്നു.
“മൂന്നാമനെ അന്വേഷിക്കേണ്ട.”
അതിനടിയിൽ മറ്റൊരു വരി:
“നാലാമൻ ഇപ്പോഴും നിങ്ങളുടെ വീട്ടിലുണ്ട്.”
അരുൺ അമ്മയെയും രാഘവനെയും നോക്കി.
പെട്ടെന്ന് മുകളിലെ നിലയിൽ നിന്ന് ഒരു കുട്ടിയുടെ കരച്ചിൽ കേട്ടു.
“അമ്മേ...”
മൂവരും നിശ്ചലമായി.
കാരണം ആ വീട്ടിൽ...
ഒരു കുട്ടിയും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
വീണ്ടും ശബ്ദം.
“അരുൺ ചേട്ടാ...”
അരുൺ മുകളിലേക്ക് നോക്കി.
ചുവന്ന മഷിയിൽ എഴുതിയ അവസാന വാക്ക് അവന്റെ കണ്ണിൽപ്പെട്ടു.
“നീ മറന്ന രാത്രിയിലേക്ക് സ്വാഗതം.”
അന്നാണ് അരുൺ മനസ്സിലാക്കിയത്—
സുരേഷിന്റെ മരണം ഒരു കൊലപാതകത്തിന്റെ തുടക്കം മാത്രമായിരുന്നു.
യഥാർത്ഥ രഹസ്യം...
അവന്റെ സ്വന്തം ഓർമ്മകളിലായിരുന്നു.
