ഡെയ്സി
ജനാലയ്ക്കപ്പുറം കോടമഞ്ഞ് താണ്ഡവമാടുകയായിരുന്നു. ദിശകളറിയാതെ ഒരു ഉന്മാദനർത്തകിയെപ്പോലെ അത് ആടിത്തിമിർന്നു.
മഞ്ഞിന്റെ വെളുത്ത പാളികൾ പതുക്കെ പർവതനിരകളെ വിഴുങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
റോയ് ജനാലയ്ക്കരികിൽ തന്നെ ഇരുന്നു.
മേശപ്പുറത്തിരുന്ന കാപ്പിയിൽ നിന്ന് ആവി ഉയരുന്നത് എപ്പോഴോ നിലച്ചിരുന്നു. തണുത്തുറഞ്ഞ ആ കപ്പിനോട് ഇപ്പോൾ അയാൾക്ക് എന്തോ ഒരു പ്രത്യേക മമത തോന്നി. കൈനീട്ടി കപ്പിൽ തൊട്ടു, അത് തണുത്തിരുന്നു.
ഇന്ന് ഈ ഹോട്ടൽമുറി ഒഴിയണം.
മടക്കയാത്രയ്ക്കുള്ള വിമാനം രാത്രിയിലാണ്.
അലന്റെ കോളേജ് ജീവിതത്തിലെ അവസാന ദിവസമാണിന്ന്. അതാഘോഷിക്കാൻ കൂട്ടുകാർക്കൊപ്പം അവൻ പുറത്തുപോയിരിക്കുകയാണ്. ഉടനെ തിരിച്ചെത്തും.
റോയ് ഒരു ദീർഘനിശ്വാസമുതിർത്തു.
കാലം എത്ര വേഗത്തിലാണ് അതിന്റെ ചക്രങ്ങൾ ഉരുട്ടുന്നത്!
നീണ്ട ഇരുപത്തിമൂന്ന് വർഷങ്ങൾ.
അന്ന് തന്റെ കൈകളിൽ ഒതുങ്ങിയിരുന്ന കുഞ്ഞ് ഇന്ന് ഒരു ബഹുരാഷ്ട്ര കമ്പനിയിൽ ജോലിക്ക് കയറാൻ പോകുന്ന യുവ സുന്ദരനായി മാറിയിരിക്കുന്നു.
പഠനം കഴിഞ്ഞു. സ്വന്തം ജീവിതത്തിലേക്ക് ചുവടുവെക്കാനുള്ള സമയമായി.
ഓരോ വളർച്ചയിലും താങ്ങായി നിന്നപ്പോഴും, റോയിയുടെ മനസ്സ് ആ പഴയൊരു വൈകുന്നേരത്തിന്റെ നിഴലിലായിരുന്നു.
ഓർമ്മകൾക്ക് മരണമില്ലെന്ന് പറയുന്നത് എത്ര സത്യമാണ്!
ഡെയ്സി...
ഇന്നും അവൾ ഇപ്പോഴും കൂടെ ഉണ്ടെന്നതുപോലെ റോയിയുടെ ഉള്ളിൽ ജീവിക്കുന്നു.
അലന്റെ ഒന്നാം പിറന്നാൾ.
അത് ഒരു വലിയ ആഘോഷമാക്കണമെന്ന് നിർബന്ധം പിടിച്ചത് ഡെയ്സിയായിരുന്നു.
വീട് നിറയെ സുഹൃത്തുക്കളും ബന്ധുക്കളും. പാട്ടും ചിരിയും നൃത്തവുമായി ആ വീട് ഒരു ഉത്സവപ്പറമ്പുപോലെയായിരുന്നു.
കുഞ്ഞ് അലൻ എല്ലാവരുടെയും കൈകളിലൂടെ മാറിമാറി സഞ്ചരിക്കുകയായിരുന്നു.
ആ തിരക്കിനിടയിലാണ് ഡെയ്സി തലവേദനയെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞത്.
ആഘോഷത്തിന്റെ തിരക്കും ഉറക്കമില്ലായ്മയും കൊണ്ടാകും. നീ പോയി കുറച്ചു നേരം വിശ്രമിക്ക്.” റോയ് പറഞ്ഞു.
“ഒന്നും സാരമില്ല റോയ്... കുറച്ചു നേരം കിടന്നാൽ മാറും.”
അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“ഇന്ന് അലന്റെ ഒന്നാം പിറന്നാളല്ലേ... ഞാൻ എങ്ങനെ കിടക്കും?”
അന്ന് ആ ചിരിയിൽ ഒളിച്ചിരുന്ന അവസാന വിടപറച്ചിൽ റോയിക്ക് കാണാനായില്ല.
ആഘോഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞ് അതിഥികളെല്ലാം യാത്രയായി. സഹോദരൻ ജോസും കുടുംബവും മാത്രം ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നു.
അടുക്കളയിൽ പാത്രങ്ങൾ കഴുകുന്ന ശബ്ദം. മുറ്റത്ത് ചിതറിക്കിടക്കുന്ന ബലൂണുകൾ. ചുവരുകളിൽ പിറന്നാൾ അലങ്കാരങ്ങൾ.
അലൻ അകത്തെ മുറിയിൽ ഉറങ്ങുകയായിരുന്നു.
അലങ്കോലമായിക്കിടക്കുന്ന സാധനങ്ങൾ അടുക്കിവെക്കുന്നതിനിടെയാണ് ഡെയ്സി പെട്ടെന്ന് തലകറങ്ങി വീണത്.
“ഡെയ്സി!”
റോയ് ഓടിയെത്തി അവളെ താങ്ങിപ്പിടിച്ചു.
അപ്പോഴേക്കും ജോസ് ഡോക്ടറായ കസിനെ വിളിച്ചിരുന്നു. അഞ്ചു മിനിറ്റിനുള്ളിൽ അദ്ദേഹം തിരിച്ചെത്തി.
ഡെയ്സിയെ പരിശോധിക്കുന്നതിനിടയിൽ ആ മുഖത്ത് തെളിഞ്ഞ ഗൗരവം റോയിയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു ഭയം വിതച്ചു.
“നമുക്ക് ഉടനെ ആശുപത്രിയിൽ പോകണം.”
“ആംബുലൻസ് വിളിക്കട്ടെ?”
“സമയം കളയേണ്ട. എന്റെ കാറിൽ തന്നെ പോകാം.” അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.
ആ മൂന്ന് കിലോമീറ്റർ ദൂരം റോയിയുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും ദൈർഘ്യമേറിയ യാത്രയായിരുന്നു.
കാറിന്റെ പിൻസീറ്റിൽ അയാളുടെ തോളിലേക്ക് ചാഞ്ഞുകിടക്കുകയായിരുന്നു ഡെയ്സി.
അവൾക്ക് സംസാരിക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടായിരുന്നു. എന്നിട്ടും അവളുടെ ചുണ്ടുകളിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും വന്നത് ഒരേയൊരു പേര്.
“അലൻ...”
“എന്താ?”
“അവന് സമയത്തിന് ഭക്ഷണം കൊടുക്കണം റോയ്...”
“കൊടുക്കാം.”
“അവനെ തനിച്ചാക്കരുത്...”
“ഇല്ല.”
“അവൻ ഉറങ്ങുമ്പോൾ... അവന്റെ തലയ്ക്കൽ ഇരിക്കണം...”
റോയ് അവളുടെ കൈ മുറുകെ പിടിച്ചു.
“ഡെയ്സി, നീ വെറുതെ പേടിക്കുകയാണ്. നിനക്ക് ഒന്നുമില്ല.”
“ബെഡിൽ നിന്ന് അവൻ ഊർന്നിറങ്ങിയാൽ... അപകടമാണ്...”
അവളുടെ ശബ്ദം ഇടറി.
ഒരു വലിയ യാത്രയ്ക്ക് തയ്യാറെടുക്കുന്നതുപോലെ അവൾ നിർദ്ദേശങ്ങൾ നൽകുകയായിരുന്നു.
“മതി ഡെയ്സി... ഒന്നും പറയണ്ട. കണ്ണടച്ച് വിശ്രമിക്ക്.”
റോയ് അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു.
പക്ഷേ അയാളുടെ ഉള്ളിൽ അപ്പോഴേക്കും ഭയത്തിന്റെ ഒരു കനൽ എരിഞ്ഞുതുടങ്ങിയിരുന്നു.
ഡെയ്സിയുടെ വിരലുകൾ പതുക്കെ തണുത്തുവരുന്നത് അയാൾ അറിഞ്ഞു.
അത് വെറും തണുപ്പാണെന്ന് അയാൾ സ്വയം വിശ്വസിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
ആശുപത്രിയുടെ തണുത്ത ഇടനാഴിയിൽ, മരുന്നുകളുടെ ഗന്ധത്തിനിടയിൽ അവർ ശ്വാസമടക്കി കാത്തുനിന്നു.
അകത്തേക്ക് ഓടിപ്പോകുന്ന നഴ്സുമാർ.
പുറത്തേക്ക് വരുന്ന ഡോക്ടർമാരുടെ ഗൗരവമേറിയ മുഖങ്ങൾ.
ഓരോ നിമിഷവും ഓരോ യുഗം പോലെ കടന്നുപോയി.
കുഞ്ഞ് അലനെ ഏട്ടത്തിയുടെ കൈകളിൽ ഏൽപ്പിച്ച് റോയ് ഭിത്തിയിൽ ചാരി നിന്നു.
അലൻ ഒന്നുമറിയാതെ ഉറങ്ങുകയായിരുന്നു.
അവന്റെ ചെറിയ കൈയിലെ പിറന്നാൾ വളയം അപ്പോഴും അഴിച്ചിരുന്നില്ല.
റോയ് ആ കുഞ്ഞിനെ നോക്കി.
“അവനെ നോക്കണം റോയ്...”
കാറിൽ ഡെയ്സി പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ വീണ്ടും വീണ്ടും അയാളുടെ കാതുകളിൽ മുഴങ്ങി.
ഏതാണ്ട് അരമണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ തിയേറ്ററിന് പുറത്തേക്ക് ഡോക്ടർമാർ വന്നു.
അവരുടെ മുഖങ്ങൾ കണ്ട നിമിഷം തന്നെ റോയിയുടെ ഉള്ളിൽ എന്തോ തകർന്നുവീണു.
ഏട്ടൻ പതുക്കെ അയാളുടെ അടുത്തെത്തി.
കൈ റോയിയുടെ തോളിൽ വെച്ചു.
“റോയ്... ശാന്തനായി കേൾക്കണം.”
റോയ് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
“ഡെയ്സിയുടെ തലയുടെ പിൻഭാഗത്ത് വലിയൊരു ട്യൂമർ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇതുവരെ കാര്യമായ ലക്ഷണങ്ങളൊന്നുമില്ലാതെ വളർന്നതായിരിക്കാം. ഇപ്പോൾ അത് പൊട്ടി ആന്തരിക രക്തസ്രാവമുണ്ടായിട്ടുണ്ട്.”
റോയ് ചുവരിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു.
“ശസ്ത്രക്രിയ വേണം. ഞങ്ങൾ അതിന് തയ്യാറെടുക്കുകയാണ്.”
അത്രയും പറഞ്ഞ് ഡോക്ടർ തിരിഞ്ഞോടി.
പക്ഷേ വിധി അപ്പോഴേക്കും അതിന്റെ ക്രൂരമായ തിരക്കഥ പൂർത്തിയാക്കിയിരുന്നു.
ഒരു ശസ്ത്രക്രിയയ്ക്കും കാത്തുനിൽക്കാതെ.
പ്രിയപ്പെട്ടവരെ ഒരു നോക്ക് കാണാൻ പോലും സമയം നൽകാതെ.
അലനെ അവസാനമായി ഒന്ന് ചേർത്തുപിടിക്കാൻ പോലും അവസരം നൽകാതെ—
ഡെയ്സി പോയിരുന്നു.
വെറും നാൽപ്പത്തിയഞ്ച് മിനിറ്റിനുള്ളിൽ റോയിയുടെ ലോകം തലകീഴായി മറിഞ്ഞു.
പിന്നെ കുറെ നേരം ഒന്നും കേൾക്കാനായില്ല.
കരച്ചിലും വിളികളും ആശുപത്രിയുടെ തിരക്കുമെല്ലാം എവിടെയോ അകലെ നിന്ന് വരുന്നതുപോലെ.
അയാളുടെ കൈകളിൽ അപ്പോഴും ഡെയ്സിയുടെ തണുത്ത വിരലുകളുടെ ഓർമ്മ മാത്രം.
കാലങ്ങൾ കടന്നുപോയി.
ഡെയ്സിയുടെ മരണശേഷം പലപ്പോഴായി ബന്ധുക്കൾ റോയിയോട് മറ്റൊരു വിവാഹത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചു.
“റോയ്, നിനക്ക് ജീവിതം ഇനിയും ഒരുപാടുണ്ട്...”
“കുഞ്ഞിനെ നോക്കാൻ ഒരാൾ വേണ്ടേ?”
“നീയും ഒറ്റയ്ക്കല്ലേ...”
റോയ് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
അപ്പോഴെല്ലാം അയാളുടെ കാതുകളിൽ മുഴങ്ങിയത് ആ ആശുപത്രിയിലേക്കുള്ള യാത്രയിൽ ഡെയ്സി പറഞ്ഞ അവസാന വാക്കുകളായിരുന്നു.
“അവനെ തനിച്ചാക്കരുത്...”
അലന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് മറ്റൊരു നിഴൽ കൊണ്ടുവരാൻ റോയിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല.
ഡെയ്സി ബാക്കിവെച്ചുപോയ സ്നേഹം മുഴുവൻ മകന് പകർന്നുനൽകാമെന്ന് അയാൾ തീരുമാനിച്ചു.
പിന്നീടിങ്ങോട്ട് അലൻ മാത്രമായിരുന്നു അയാളുടെ ലോകം.
അവന് അച്ഛനും അമ്മയുമായി റോയ് ജീവിച്ചു.
സഹോദരൻ ജോസും ഏട്ടത്തിയും എല്ലാത്തിനും കൂടെയുണ്ടായിരുന്നു. അവരുടെ കുട്ടികളുടെ കൂടെ അലനും കളിച്ചുവളർന്നു.
അലന്റെ ആദ്യ സ്കൂൾദിവസം ഇന്നും റോയിയുടെ ഓർമ്മയിലുണ്ട്.
മറ്റു കുട്ടികൾ അമ്മമാരുടെ കൈപിടിച്ച് ക്ലാസിലേക്കു പോകുമ്പോൾ അലൻ റോയിയുടെ വിരലിൽ മുറുകെ പിടിച്ചിരുന്നു.
“പപ്പാ... നീ പോകില്ലല്ലോ?”
റോയ് ചിരിച്ചു.
“ഇല്ല. ഞാൻ പുറത്തുണ്ടാകും.”
ക്ലാസ് മുറിയുടെ വാതിൽ അടഞ്ഞതിനു ശേഷവും ആ ചെറിയ മുഖം ജനാലയിലൂടെ റോയിയെ തിരഞ്ഞിരുന്നു.
വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം സ്കൂളിലെ പരിപാടികളിലും അതേ കാഴ്ച ആവർത്തിച്ചു.
മറ്റുകുട്ടികളുടെ അമ്മമാരും അച്ഛന്മാരും സീറ്റുകളിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ അലൻ ഒന്നും ചോദിക്കാറില്ല.
പക്ഷേ, റോയിയുടെ കൈയിൽ അവന്റെ വിരലുകൾ കുറച്ചുകൂടി മുറുകും.
ആ മൗനത്തിന്റെ അർത്ഥം റോയിക്ക് മനസ്സിലായിരുന്നു.
അയാൾ ഒരിക്കലും ഡെയ്സിയുടെ അഭാവം അലന്റെ മുന്നിൽ ഒരു മുറിവായി തുറന്നുകാട്ടിയില്ല.
പകരം, ആ ശൂന്യതക്കു മുകളിൽ സ്വന്തം സ്നേഹം കൊണ്ട് ഒരു കൈത്താങ്ങ് തീർത്തു.
വർഷങ്ങൾ പറന്നുപോയി.
ആദ്യ സൈക്കിൾ.
ആദ്യ സ്കൂൾ സമ്മാനം.
ആദ്യ പരീക്ഷാഫലം.
കോളേജിലേക്കുള്ള ആദ്യ യാത്ര.
അലൻ ഓരോ പടിയും കയറുമ്പോഴും റോയ് പിന്നിൽ നിന്നു നോക്കി.
ഒരിക്കൽ തന്റെ വിരൽ മുറുകെ പിടിച്ചിരുന്ന ആ കൈ പതുക്കെ സ്വതന്ത്രമാകുകയായിരുന്നു.
അതിൽ റോയിക്ക് സന്തോഷമുണ്ടായിരുന്നു.
എങ്കിലും ഓരോ വിടവാങ്ങലിനൊപ്പവും അയാളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു ചെറിയ ശൂന്യത കൂടി വളർന്നു.
വാതിലിൽ ഒരു മുട്ട് കേട്ടാണ് റോയ് ചിന്തകളിൽ നിന്നുണർന്നത്.
മഞ്ഞ് ഇപ്പോൾ ജനാലയ്ക്കൽ ഒരു വെളുത്ത തിരശ്ശീല തീർത്തിരുന്നു.
വാതിൽ തുറന്നപ്പോൾ അലനും കൂട്ടുകാരും ചിരിച്ചും തമാശ പറഞ്ഞും അകത്തേക്ക് കയറി.
മുറി പെട്ടെന്ന് പ്രസന്നമായി.
പുതിയ ജോലി.
പുതിയ നഗരം.
പുതിയ ജീവിതം.
യാത്രകൾ.
സ്വപ്നങ്ങൾ.
അവർ ആവേശത്തോടെ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
റോയ് ആ കൂട്ടത്തിൽ ഒരാളായി നിന്നു.
ചിരിച്ചു.
അവരോടൊപ്പം തമാശ പറഞ്ഞു.
പക്ഷേ അയാളുടെ ഉള്ളിൽ എവിടെയോ മറ്റൊരു മുറി നിശ്ശബ്ദമായിക്കിടന്നു.
അവരുടെ പൊട്ടിച്ചിരികൾ ഹോട്ടൽമുറിയുടെ ചുവരുകളിൽ തട്ടി പ്രതിഫലിക്കുമ്പോൾ റോയിയുടെ കാതുകളിൽ മുഴങ്ങിയത് ഇരുപത്തിമൂന്ന് വർഷം മുൻപുണ്ടായിരുന്ന അതേ മൗനമായിരുന്നു.
അവർ ഭാവിയെക്കുറിച്ച് സ്വപ്നം കാണുമ്പോൾ അയാൾ ഭൂതകാലത്തിന്റെ തണുത്ത മഞ്ഞു പാളികൾക്കുള്ളിലായിരുന്നു.
ഡെയ്സി ബാക്കിവെച്ചുപോയ ശൂന്യതയ്ക്ക് ഇത്രയും വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും പ്രായമായിരുന്നില്ല.
അത് ഇപ്പോഴും അതേപടി.
ആൾക്കൂട്ടത്തിനിടയിലും അയാളെ വരിഞ്ഞുമുറുക്കുന്നത്ര ജീവനോടെ.
“പോകാൻ റെഡിയല്ലേ പപ്പാ?”
അലൻ അടുത്തുവന്നു.
റോയിയുടെ തോളിൽ മെല്ലെ കൈവെച്ചു.
ആ സ്പർശത്തിൽ ഒരു നിമിഷം റോയിക്ക് പഴയൊരു കൈയുടെ ചൂട് ഓർമ്മയായി.
അലന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് അയാൾ നോക്കി.
അവിടെ ഡെയ്സിയുടെ കണ്ണുകളുടെ അതേ തിളക്കം.
അതേ സ്നേഹം.
അതേ നിഷ്കളങ്കത.
മകൻ വളർന്നിരിക്കുന്നു.
ചിറകുവിരിച്ച് പറക്കാൻ തയ്യാറായിരിക്കുന്നു.
റോയ് ചിരിച്ചു.
“റെഡിയാണ് മോനേ.”
അലൻ ബാഗെടുത്തു.
വാതിലിലേക്ക് നടന്നു.
റോയ് ഒരു നിമിഷം തിരിഞ്ഞുനിന്ന് മുറിയിലേക്ക് നോക്കി.
മേശപ്പുറത്തെ തണുത്ത കാപ്പി.
ജനാലയ്ക്കപ്പുറത്തെ മഞ്ഞ്.
ശൂന്യമായ കസേര.
ഒറ്റ നിമിഷം അയാൾക്ക് തോന്നി—
ഇത്രയും വർഷം താൻ കാത്തിരുന്നത് അലൻ വളരാനായിരുന്നോ, അതോ അവൻ ഒരിക്കൽ തന്നെ വിട്ടുപോകുന്ന ദിവസത്തെയായിരുന്നോ?
ഉത്തരം അയാൾക്കറിയില്ലായിരുന്നു.
അലൻ വാതിൽക്കൽ നിന്ന് വിളിച്ചു.
“പപ്പാ...”
റോയ് തിരിഞ്ഞു.
മകന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.
ജനാലയ്ക്കപ്പുറം മഞ്ഞ് അപ്പോഴും നൃത്തം ചെയ്യുകയായിരുന്നു.
അലന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ച് മുറിക്ക് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങുമ്പോൾ റോയ് തിരിച്ചറിഞ്ഞു—
ഡെയ്സിയുടെ ജീവിതം അവസാനിച്ചിടത്ത് തന്റെ ജീവിതം അവസാനിച്ചിരുന്നില്ല.
അവൾ ബാക്കിവെച്ചുപോയ സ്നേഹം ഒരു കുഞ്ഞിൽ വളർത്തിയെടുത്തു.
ആ കുഞ്ഞ് ഇപ്പോൾ സ്വന്തം ചിറകുകളുമായി പറക്കാൻ പോകുന്നു.
ഇനി...
റോയിയുടെ മുന്നിൽ മറ്റൊരു യാത്രയാണ്.
ഒരുപക്ഷേ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും ഏകാന്തമായ യാത്ര.
പക്ഷേ ആ യാത്രയിലും ഡെയ്സിയുടെ ഓർമ്മ കൂടെയുണ്ടാകും.
ജനാലയ്ക്കപ്പുറത്തെ മഞ്ഞുപാളികൾ പതുക്കെ പിരിയുകയായിരുന്നു.
വളരെ ദൂരെയായി പർവതങ്ങളുടെ മങ്ങിയ രൂപം തെളിഞ്ഞുതുടങ്ങി.
റോയ് ഒരു നിമിഷം അവിടേക്ക് നോക്കി.
പിന്നെ മകന്റെ കൂടെ നടന്നു.
തന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ നൃത്തം അവസാനിച്ചിട്ടില്ലെന്ന് അയാൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
ഇനിയും നടന്നുതീർക്കാൻ ദൂരമേറെയുണ്ട്...
— അനിൽ മാധവൻ
